ချိန်းဆိုမှုကို ထိန်းသိမ်းခြင်း

ရှောင်ကျဲဝေသည် ချန်ချန်းကို ရန်ငြိုးတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ဝူချန်းချန်းကို ပစ်ပယ်၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"ဟား! ရယ်ရလိုက်တာ။ 'ဖားတဲ့သူဟာ နောက်ဆုံးမှာ ဘာမှမကျန်ဘဲ အဆုံးသတ်ရတယ်' ဆိုတဲ့ စကားကို မကြားဖူးဘူးလား” ဟု ဝူချန်းချန်းနှင့် မတည့်သော အခြား အရောင်းဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်သူ ကျန့်ချင်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"နင်နဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲ။ နင်သာ တကယ်တော်တယ်ဆိုရင် နင်ကိုယ်တိုင် သွားဖားကြည့်ပါလား။ နင်က မရတော့မှ ချဉ်တယ်ပြောနေတဲ့ မြေခွေးလို ဖြစ်နေတာပါ” ဟု ဝူချန်းချန်းက သူမ၏ နောက်ဆုံးလက်ကျန် မာနကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဟေး~ ငါတို့ကတော့ နင်တို့လို ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတွေ မဟုတ်ပါဘူးလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူဖြစ်လာမှတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားရမယ်လေ၊ နင်တို့လိုတော့ အရှက်မရှိ မလုပ်နိုင်ဘူး!”

"နင်...!” ဝူချန်းချန်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်သော်လည်း ခြေကျင်းဝတ် လည်သွားသည့် ဒဏ်ရာကြောင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် အသက်ရှူမှားမတတ် နာကျင်သွားခဲ့သည်။ သူမမှာ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘဲ စားပွဲကိုအားပြုကာ ဒေါက်ဖိနပ်ကို ချွတ်လိုက်ရပြီး ခြေဗလာဖြင့် သူမ၏ထိုင်ခုံသို့ ပြန်သွားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူမအား ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်မည့် အရန်လူ တစ်ဦးကို ရှာဖွေနေတော့သည်။

"တောက်! နင်တော့ အတွေ့အကြုံ ကောင်းကောင်း ရသွားပြီ!” ကျန့်ချင်းက မျက်လုံးကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ချန်ချန်းသည် ထိုနေ့ နံနက်ခင်းမှာပင် အဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံးကို ရောင်းချနိုင်ခဲ့သည် ဟူသော သတင်းမှာ သူဌေး၏နားသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ဤဖြစ်ရပ်မှာ လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း အကြီးအကျယ် ဂယက်ရိုက်သွားခဲ့သည်။

ယခုခေတ်တွင် အိမ်များမှာ ရောင်းရလွယ်ကူသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ဤမျှအထိ ရက်ရောသော ဖောက်သည်မျိုးမှာမူ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။ ထို့ပြင် ငွေအပြည့်အဝဖြင့် ဝယ်ယူခြင်းမှာ ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။ ထိုသူ၌ ငွေကြေးလည်ပတ်မှု အလွန်ကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသူမှာ ထိပ်တန်း ဖောက်သည်ကြီးများထဲမှ စူပါ VIP တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အပေးအယူမျိုးကို ရရှိခဲ့လျှင် မည်သူကမှ ရှန်ပိန်ဖွင့်၍ အောင်ပွဲမခံဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

သူဌေးသည် ချန်ချန်းကို သူ၏ရုံးခန်းသို့ ဖိတ်ကြားခဲ့ပြီး ပုံမှန်ဆိုလျှင် နှမြော၍ မသောက်ဖြစ်သော 'တာဟုန်ဖောင်' လက်ဖက်ရည်ကိုပင် တိုက်ကျွေးကာ ဤအရေးကြီးသော ဖောက်သည်အား မည်သို့ ကောင်းမွန်စွာ ဝန်ဆောင်မှု ပေးရမည်ကို အသေးစိတ် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

သူဌေးက ဘာမှမပြောလျှင်ပင် ချန်ချန်းမှာမူ အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်မည်သာ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူရရှိမည့် ကော်မရှင်ခမှာပင် သူ့ကို ဆင်းရဲတွင်းမှ ကယ်တင်နိုင်ရန် လုံလောက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော လာဘ်နတ်မင်းကြီးကို အမြင့်ဆုံးသော ရိုသေလေးစားမှုနှင့် ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုတို့ဖြင့် ဝန်ဆောင်မှု ပေးသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

'ဟယ်မေ့ကျား' အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင် လုပ်ငန်း၌ ပျော်ရွှင်မြူးထူး နေကြသော်လည်း အိမ်နီးချင်း 'ဝမ်ကျား' ၏ ပိုင်ရှင်မှာမူ ထိုမျှအထိ မပျော်ရွှင်နိုင်ပေ။

ဤအချိန်တွင် 'ဝမ်ကျား' ၏ သူဌေးသည် သူ၏ရုံးခန်းထဲ၌ မှုန်မှိုင်းသော မျက်နှာဖြင့် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ရှေ့တွင်မူ ဝမ်ကျား၏ အရောင်းမန်နေဂျာနှင့် ထိပ်တန်း အရောင်းဝန်ထမ်းတို့ ရှိနေကြသည်။

"အဲဒီအချိန်တုန်းက အဲ့သည်အွန်လိုင်းစျေးဝယ် ပလက်ဖောင်းက လာပြီးပူးပေါင်းဖို့ ပြောတုန်းက မင်းတို့က သူတို့ကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံပြီး နှင်ထုတ်လိုက်ကြတယ်လေ။ အဲဒီတုန်းက မင်းတို့ငါ့ကို ဘာပြောခဲ့လဲ။ ဟမ်? 'အပေါစား အွန်လိုင်းစျေးဝယ် ပလက်ဖောင်းက အိမ်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် ရောင်းနိုင်မှာလဲ' တဲ့ ဟုတ်လား။”

"ဟား! အခုတော့ အဲဒီအပေါစားဆိုတဲ့ ပလက်ဖောင်းက နံနက်ခင်း တစ်ဝက်တည်းနဲ့ အဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံးကို ကုန်အောင် ရောင်းချလိုက်ပြီ! ဘာလဲ... ငါတို့ဝမ်ကျားရဲ့ စီးပွားရေးက အရမ်း ကောင်းနေလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါက မင်းတို့ရဲ့ သူဌေးအဖြစ် ဆက်နေဖို့ မထိုက်တန်တော့လို့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကပဲ တက်လုပ်ချင်နေကြပြီလား။”

“သူဌေးရယ် စိတ်လျှော့ပါဦး။ ဒီအွန်လိုင်းဈေးဝယ် ပလက်ဖောင်းက ဒီလောက်အထိ အောင်မြင်သွားမယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ မထင်ထားခဲ့မိလို့ပါ။ ဒါက ကံကောင်းလို့ ဖောက်သည်ကြီး တစ်ယောက်နဲ့ တိုးသွားတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ၊ နောက်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုး ဖောက်သည်တွေ ထပ်ရှိလာမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး” ဟု အရောင်းမန်နေဂျာက သူဌေး၏ ဒေါသကို လျှော့ချရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း ထိရောက်မှု မရှိပေ။

“ဟား! တစ်ယောက်နဲ့တိုးတာ ကံကောင်းလို့ ဟုတ်လား။ နောက်တစ်ယောက် ထပ်မပေါ်လာတော့ဘူးလို့ မင်းက ထင်နေတာလား။ ကျိန်ပြောရဲတယ်၊ တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် မလုံလောက်သေးဘူးလား။ ဒါက ဘယ်လိုမျိုး ဖောက်သည်လဲဆိုတာ မင်းသိလား။ ပြောစမ်းပါဦး... ပြီးခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ ဒီလို ဖောက်သည်မျိုး တစ်ခါလောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ပေါ်ဖူးလား။ ဟမ်?”

ဝမ်ကျားသူဌေးသည် ဒေါသအလွန် ထွက်နေသဖြင့် ဆဲရေးတိုင်းထွာမှု အမျိုးမျိုးကိုပင် ပြုလုပ်မိတော့သည်။ သူသည် ဘဝမှာ ဘယ်လို အကုသိုလ်တွေ လုပ်ခဲ့မိသလဲဟုပင် တွေးတောနေမိသည်၊ သူ့ကို ဒေါသထွက်စေလွန်းသဖြင့် အသက်တိုစေမည့် ဤကဲ့သို့သော လက်အောက်ငယ်သားမျိုးကို ရရှိထားရသည်မှာ တကယ်ပင် ဆိုးဝါးလှသည်။

“ကဲပါ... မင်းတို့နဲ့ စကားများနေရင် ငါအာပေါက်ရုံပဲ ရှိမယ်။ JD.com က လူတွေကို သွားရှာကြစမ်း။ မင်းတို့ တောင်းပန်မလား၊ ဒူးထောက်မလား ဘာပဲလုပ်လုပ် သူတို့ကို စိတ်ကျေနပ်အောင်လုပ်ပြီး ဝမ်ကျားကို သူတို့ရဲ့ အွန်လိုင်းအရောင်း ပလက်ဖောင်းပေါ် တင်နိုင်အောင်လုပ်ခဲ့! မဟုတ်ရင်တော့ မင်းတို့ထိုက်နဲ့ မင်းတို့ပဲ ငါ့ဆီမှာ မင်းတို့ကို ထားဖို့နေရာ မရှိတော့ဘူး”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူဌေးသည် တံခါးကို ဝုန်းခနဲပိတ်၍ ထွက်သွားခဲ့ရာ အရောင်းမန်နေဂျာနှင့် ထိပ်တန်းအရောင်း ဝန်ထမ်းတို့မှာ ရုံးခန်းအတွင်း၌ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။

အားရပါးရ ဈေးဝယ်ပြီးနောက် တန်ယန်သည် အတော်ပင် စိတ်ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။ အချိန်စောသေးသည်ကို မြင်သဖြင့် သူမသည် မီကိုအားခေါ်ကာ နာမည်ကျော် 'ဟို့ဟိုင်' ရှုခင်းသာ နေရာသို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မှ အနီးအနားရှိ ထူးခြားသော စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ကို ရှာဖွေကာ တစ်ခုခု စားသောက်ကြရန် စဉ်းစားထားသည်။

ဤအတောအတွင်းမှာပင် တန်ယန်ထံသို့ ချန်းဒုန်ထံမှ နောက်ထပ် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ပထမဆုံး အနေဖြင့် သူက တန်ယန်မှာပေးလိုက်သော အစားအသောက်များအတွက် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး လူတိုင်းက အလွန် နှစ်သက်ကြကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ဆက်လက်၍ ၎င်းတို့၏ ပလက်ဖောင်းမှာ အလွန် ရေပန်းစားသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် အဆိုပါ အဆောက်အအုံ ဝယ်ယူသူမှာ တန်ယန်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ သူသည် အကြိမ်ကြိမ် အံ့အားသင့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ရကြောင်း အစီရင်ခံခဲ့သည်။

ယနေ့မွန်းလွဲပိုင်း တစ်ခုတည်းမှာပင် ချန်းဒုန်၏ဖုန်းမှာ မရပ်မနား မြည်နေခဲ့သည်။ ယခင်က ဝန်ထမ်းခေါ်ယူစဉ်က ဂရုမစိုက်ဘဲ မာန်တက်ခဲ့ကြသော လုပ်ငန်းရှင်များသည် ယခုအခါ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဖုန်းဆက်ကာ ဂုဏ်ပြုစကားဆိုရင်း ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်ရန်အတွက် ညစာ ဖိတ်ကျွေးကြတော့သည်။

ချန်းဒုန်သည် ပင်ပန်းသော်လည်း ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားနေရသည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ တန်ယန်ကြောင့် ဖြစ်သည်ကို သူသိသည်။ သူမသည် ပလက်ဖောင်းကို ကယ်တင်ပေးရုံသာမက ပလက်ဖောင်း၏ အစောပိုင်းကာလ အခက်အခဲများတွင်လည်း လက်တွဲ ကူညီပေးခဲ့သည်။

ယနေ့ဖြစ်ရပ်သည် ကုန်သည်ကြီးများကို JD.com အကြောင်း သိရှိသွားစေရန်နှင့် အမှတ်ရစေရန် လုံလောက်ခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ပလက်ဖောင်း၏ ရေရှည်ဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်မှုအတွက် အလွန်ပင် အကျိုးရှိလှသည်။

ချန်းဒုန်နှင့် အပြန်အလှန် စကားပြောပြီးနောက် တန်ယန်သည် ဖုန်းချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။ အမှန်တော့ သူမသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အိမ်ခြံမြေဝယ်ယူရန် စီစဉ်ထားပြီးသားဖြစ်ရာ မည်သည့်နေရာတွင် ဝယ်ယူဝယ်ယူ သူမအတွက် အရေးမကြီးပေ။ သို့သော် အိမ်ခြံမြေ ဝယ်ယူရင်းနှင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ပလက်ဖောင်းကိုပါ ကြော်ငြာပေးနိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဘာကြောင့်မလုပ်ဘဲ နေရမည်နည်း။

နောက်ရက် အနည်းငယ်အတွင်း တန်ယန်နှင့် မီကိုတို့သည် ဘေကျင်းမြို့ရှိ နာမည်ကြီး ရှုခင်းသာ နေရာအမျိုးမျိုးသို့ လည်ပတ်ခဲ့ကြပြီး ချစ်စရာကောင်းသော၊ ရယ်စရာကောင်းသော၊ လှပသော ဓာတ်ပုံများစွာကို ရိုက်ကူးခဲ့ကြသည်။ မီကိုသည် ထိုဓာတ်ပုံများကို အယ်လ်ဘမ်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းရန် တာဝန်ယူခဲ့ပြီး နောင်ခရီးစဉ်များတွင်လည်း ဓာတ်ပုံအယ်လ်ဘမ် ပြုလုပ်ခြင်းကို သူမသာ ကိုင်တွယ်မည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။

တန်ယန်ကလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ သဘောတူခဲ့သဖြင့် မီကိုမှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ သူမသည် တန်ယန်အား ခေါ်ဆောင်ကာ ဓာတ်ပုံပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ရိုက်ကူးခဲ့ရာ တန်ယန်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းကိုပင် မုန်းသွားရသည့်အထိ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

မြို့တော်တွင် နေထိုင်သည့် နောက်ဆုံးနေ့သို့ ရောက်မှသာ တန်ယန်သည် ကျုံးစီနျန်နှင့် ချိန်းဆိုထားသည့်အတိုင်း သွားရောက်ခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူသည် 'ဝေ့ယီကော့' စားသောက်ဆိုင်၌သာ ညစာစားရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

တန်ယန်သည် စိတ်အနည်းငယ် ပို၍ ပေါ့ပါးသွားခဲ့ရသည်၊ အကြောင်းမှာ ဤနေရာသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေ ဖြစ်သဖြင့် ပျာယာခတ်နေရန် မလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျုံးစီနျန်သည် ချိန်းဆိုထားသော နေရာဖြစ်သည့် 'ဝေ့ယီကော့' ရှိ သပြေပန်းဥယျာဉ်သို့ စောစီးစွာ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ ဤရာသီမှာ သပြေပန်းများ အစွမ်းကုန် ပွင့်လန်းနေချိန် ဖြစ်သဖြင့် 'ဝေ့ယီကော့' တစ်ဝိုက်ရှိ လေထုထဲတွင် သပြေပန်းရနံ့ သင်းပျံ့လျက်ရှိရာ အလွန်ပင် မွှေးကြိုင်လှသည်။

သပြေပန်းဥယျာဉ်၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ 'ယီယွမ်' နှင့် ဆင်တူသော်လည်း ၎င်းလောက် ခမ်းနားထည်ဝါခြင်း သို့မဟုတ် ကျယ်ဝန်းခြင်း မရှိပေ။

ကျုံးစီနျန်သည် စားပွဲပုလေးတွင် မတ်မတ်ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည် ဖျော်နေသည်။ တန်ယန်ဝင်လာသည့် အခါတွင်လည်း သူသည် လုပ်လက်စကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ လက်ဖက်ရည်ဖျော်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် ပြီးဆုံးသွားသည့် အခါမှသာ တန်ယန်အား လက်ဖက်ရည် ကမ်းပေးပြီး ဝင်ထိုင်ရန် အမူအရာဖြင့် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

တန်ယန်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူ၍ တစ်ငုံမြည်းစမ်းကြည့်ရာ ခါးသက်ခြင်း မရှိဘဲ ပါးစပ်ထဲတွင် သပြေပန်းရနံ့သာ ကြွင်းကျန်ရစ်သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

"ဘယ်လိုလဲ၊ မစ္စတန်ရဲ့အကြိုက်နဲ့ ကိုက်ညီရဲ့လား” ကျုံးစီနျန်၏ နက်ရှိုင်းသော အသံမှာ အလွန်ပင် နားဝင်ချိုလှသည်။

"မဆိုးပါဘူး” ဟု တန်ယန်က ခေါင်းညိတ်၍ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း ပွင့်လင်းရိုးသားသူ ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျုံးစီနျန်မှာ ကြာမြင့်စွာ ဝေးကွာနေခဲ့သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမနှင့် တွေ့ပြီးနောက်တွင် သူသည် အလွယ်တကူ ပြုံးနိုင်သွားသလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်...

"ဝင်ခဲ့ပါ”

ရွမ်ဝေသည် ပြုံးလျက် ဝင်လာခဲ့သည် - “ဧည့်သည်တော်၊ ဟင်းလျာတွေကို ဒီမှာပဲ ပြင်ပေးရမလားရှင့်။”

"ကောင်းပါပြီ၊ ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ခဏအကြာတွင် ဝန်ထမ်းများသည် ဟင်းပွဲများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ယူဆောင်လာကာ စားပွဲပေါ်တွင် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ကြသည်။

"ဧည့်သည်တော်၊ ဟင်းလျာတွေအားလုံး စုံပါပြီရှင်။ တစ်ခုခု လိုအပ်တာရှိရင် ဟိုဘက်က ခေါ်မည်ဆိုတဲ့ ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ပါရှင်။” ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် ရွမ်ဝေသည် တန်ယန်အား ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

“မစ္စတန် ဘာကြိုက်တတ်လဲဆိုတာ ကျွန်တော်မသိတာနဲ့ သူတို့ဆိုင်ရဲ့ အထူးဟင်းလျာ တချို့ကိုပဲ မှာထားလိုက်ပါတယ်။ အကယ်၍ မကြိုက်တာရှိရင် တခြားဟာ ထပ်မှာလို့ရပါတယ်” ဟု ကျုံးစီနျန်က ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ပြောဆိုလေသည်။

“ရပါတယ်” တန်ယန်သည်လည်း အားနာမနေတော့ဘဲ ဟင်းလျာများကို စတင် သုံးဆောင်ခဲ့သည်။

စားသောက်ပြီးသွားသည့် အခါတွင် တန်ယန်သည် စကားကို ဝိုက်မပြောလိုတော့သဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည် - “မစ္စတာကျုံး၊ ဒီနေ့ကျွန်မကို အပြင်ဖိတ်တာက ထမင်းကျွေးဖို့ သက်သက်ပဲတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးမလား။”

“မစ္စတန်က မြေကွက်အမှတ် S ကို ရရှိထားတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားထားပါတယ်။ အဲဒီကိစ္စမှာ ကျွန်တော် တစ်ဖက်တစ်လမ်းကနေ ကူညီပေးချင်လို့ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမြေကွက်ကို မျက်စိကျနေတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိနေတာကိုး။”

“မစ္စတာကျုံးက အရာရာကို လိုက်ဝင်ပြီး စွက်ဖက်ချင်နေတာပဲ၊ ဒါက နည်းနည်းတော့ မသင့်တော်ဘူးလို့ မထင်ဘူးလား” တန်ယန်သည် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ ထိုမြေကွက်မှာ စနစ်က သူမအား ပေးအပ်ထားသည့် အရာဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

တန်ယန်၏ ဒေါသကို ရိပ်မိပုံရသော ကျုံးစီနျန်က အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး - “ဟဲဟဲ~ အကယ်၍ မစ္စတန်က မလိုလားဘူး ဆိုရင်လည်း ရပါတယ်။ ကျွန်တော်က သင့်တော်မယ့် ကုမ္ပဏီအချို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်ရုံတင်ပါ” ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။