တန်ယွဲဂျား၏ အိပ်မက်
Vol. 5 Ch. 42
သူ့သူငယ်ချင်း ဖြစ်သူ၏ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးကို ကြည့်ရင်း ရှုရှင်းယန်သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည် - “တကယ်ကို ကလေးဆန်တာပဲ!”
သူတို့မှာထားသော ချဉ်စပ်ခေါက်ဆွဲများ ရောက်လာသောအခါတွင်မူ သူတို့သည် ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အားရပါးရ စားသောက်လိုက်ကြသည်။
ဗိုက်ဝသွားသည့် အခါတွင် လောင်ဝေအန်းမှာ အားအင်များ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာခဲ့သည်။ “ဒါနဲ့... အတန်းပြင်ပ လှုပ်ရှားမှုအတွက် နင်တို့ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားကြလဲ။ ဒီတစ်ခေါက် အပန်းဖြေစခန်းမှာ အသားကင် စားလို့ရတယ်လို့ ငါကြားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့အတန်းအတွက် နေရာရမလားတော့ မသိဘူး။”
“ငါလည်းကြားတယ်၊ အပန်းဖြေစခန်းမှာ အသားကင်တာအပြင် ကစားကွင်းသွားတာနဲ့ တောင်တက်တာတွေလည်း ရွေးစရာရှိတယ်တဲ့” ဟု ရှုရှင်းယန်က သူသိထားသော အချက်အလက်များကို ဝေမျှပေးသည်။
“အတန်းတစ်တန်းချင်းစီက သူတို့သွားချင်တဲ့ နေရာကို ကိုယ်တိုင် မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘူးလား” ဟု တန်ယန်က မေးလိုက်သည်။
“မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘတ်ဂျက်က အကန့်အသတ် ရှိတာကိုး၊ ပြီးတော့ အပေါ်ယံ ကြည့်ရင်တော့ အားလုံးကို တန်းတူညီမျှဖြစ်အောင် လုပ်ရတာလေ” ဟု ရှုရှင်းယန်က ပြန်ဖြေသည်။
“မဟုတ်တာ၊ အကယ်၍ ငါတို့က ကံဆိုးပြီး အားလပ်ရက်မှာ တောင်သွားတက်ရမယ် ဆိုရင်တော့ သေရချည်ရဲ့” ဟု မီကိုက ညည်းလိုက်သည်။
“အကယ်၍ ရန်ပုံငွေကိစ္စ တစ်ခုတည်းကြောင့် ဆိုရင်တော့ ဒါက ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး။” တန်ယန်သည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တောင်တက်ရမှာကို မလိုလားသဖြင့် ထိုလှုပ်ရှားမှုအတွက် ကုန်ကျစရိတ် အားလုံးကို သူမအနေဖြင့် အလွယ်တကူ ကျခံပေးနိုင်သည်။
“ယန်ယန့်ခြေထောက်ကိုပဲ အမိအရ ဖက်ထားတော့မယ်၊ ငါ့ကိုပါ ခေါ်သွားပေးပါဦး~ ငါ တောင်မတက်ချင်ဘူး” မီကိုသည် တန်ယန်ကိုဖက်၍ သူမ၏ မျက်နှာလေးဖြင့် တန်ယန်ကိုကပ်ကာ ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေတော့သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ အကယ်၍ အတန်းထဲက လူတိုင်းက လှုပ်ရှားမှုအတွက် ပိုက်ဆံအနည်းငယ်စီ ထည့်ဝင်မယ်ဆိုရင် ငါတို့သွားချင်တဲ့ နေရာကို သွားလို့ရတာပဲ” ဟု လောင်ဝေအန်းကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။
တန်ယန်ကတော့ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် ဤအရာများကို ဆွေးနွေးနေခြင်းက အပိုပင်ဖြစ်သည်၊ အချိန်တန်လျှင် သိလာရမည်သာ ဖြစ်သည်။
မကြာမီ ကျောင်းဆင်းချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အတန်းပိုင်ဆရာ အိုချန်က ဝင်လာခဲ့သည်။
“အားလုံးပဲ ခဏလောက် အာရုံစိုက်ပေးပါ။ ဒီစနေနေ့မှာ ကျောင်းကနေ အတန်းအလိုက် ပြင်ပလှုပ်ရှားမှုတွေ လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ ငါတို့အတန်းကတော့ တောင်တက်ဖို့အတွက် ရွေးချယ်ခံရတယ်။ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားကြပါ၊ အထူးသဖြင့် စီးရတာ သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ ဖိနပ်တွေကို စီးလာကြပါ” ဟု ဆရာအိုချန် ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်တန်းလုံးထံမှ ညည်းတွားသံများ ပွက်လောရိုက်သွားခဲ့သည်။
“ဟာ၊ ငါ့အားလပ်ရက်မှာ အိပ်ရေးဝဝ မအိပ်ဘဲ တောင်သွားမတက်ချင်ပါဘူး! အထူးသဖြင့် 'ချွေတောင်' က အရမ်းမြင့်ပြီး မတ်စောက်တာလေ”
“သားလည်း မသွားချင်ဘူး ဆရာ၊ မပါဝင်လို့ မရဘူးလားခင်ဗျာ။”
“သမီးလည်း မသွားချင်ဘူး...”
ဆရာအိုချန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်မှ အတန်းထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။
“အတန်းတိုင်းက ပြင်ပလှုပ်ရှားမှုမှာ မဖြစ်မနေ ပါဝင်ရမှာ။ အကယ်၍ ကျောင်းသား တစ်ယောက်ယောက်က ပျက်ကွက်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့ ဘာကြောင့် မပါဝင်နိုင်ရတာလဲဆိုတဲ့ ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို ဆရာ့ကို လာပြောဖို့လိုမယ်။ ကဲ... အားလုံးပဲ ကျောင်းဆင်းပြီ။ အိမ်အပြန်လမ်းမှာ ဂရုစိုက်ကြဦး။” ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဆရာအိုချန်သည် စာသင်ခန်းထဲမှ ထွက်ခွာကာ ဆရာများ နားနေဆောင်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
တန်ယန်သည် သူမ၏ လွယ်အိတ်ကို သိမ်းဆည်းရင်း မီကိုအား ပြောလိုက်သည် - “ကိုကို... ငါ ဆရာအိုချန်ရဲ့ ရုံးခန်းကို ခဏသွားလိုက်ဦးမယ်။ နင်ကားထဲမှာပဲ အရင် သွားစောင့်နေလိုက်နော်၊ ဦးလေးကျန်းကိုလည်း ငါပြောထားလိုက်မယ်။”
“အိုကေ” မီကိုက ခေါင်းညိတ်ရင်း - “ငါပါ လိုက်ခဲ့ပေးရမလား။”
“မလိုပါဘူး၊ နင် ကားဆီကိုပဲ အရင်သွားနှင့်လိုက်ပါ။ ဦးလေးကျန်း စောင့်ရတာ စိတ်မရှည် ဖြစ်နေမှာစိုးလို့။”
မီကိုခေါင်းညိတ်ကာ သူမ၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီး ကျောင်းဂိတ်ပေါက်သို့ အရင် ထွက်သွားခဲ့သည်။ တန်ယန်မှာမူ ထိုအထပ်မှာပင်ရှိသော ဆရာများရုံးခန်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်လေသည်။
ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်...
“ဝင်ခဲ့ပါ”
တန်ယန် တံခါးဖွင့်၍ ဝင်လိုက်သောအခါ ရုံးခန်းထဲတွင် သူမ၏ အတန်းပိုင်ဆရာ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အတော်ပင် အဆင်ပြေသွားခဲ့သည်။ အခြားသူများ ရှိနေပါက စကားပြောရသည်မှာ ခက်ခဲနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ဆရာအိုချန်... သမီးတို့ အတန်းအတွက် ပြင်ပလှုပ်ရှားမှု သွားမယ့်နေရာကို တခြားနေရာ တစ်ခုခု ပြောင်းလို့ရမလားဟင်။”
“တန်ယန်၊ ပြင်ပလှုပ်ရှားမှုအတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာက ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်လို့ ပြောင်းလဲလို့ မရတော့ဘူး။ တခြားအတန်းတွေကိုလည်း အကြောင်းကြားပြီးသား ဆိုတော့လေ...” ဆရာအိုချန်သည် သူ၏ ထူးချွန်သော ကျောင်းသူလေးက ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး လာရောက် ပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ကျောင်းဘက်တွင်လည်း အခက်အခဲများရှိပြီး အတန်းတိုင်းမှာ ကံစမ်းမဲ နှိုက်သကဲ့သို့သာ လှုပ်ရှားမှု နေရာများကို ခွဲတမ်းရရှိကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဆရာ၊ သမီးကြားမိသလောက်တော့ အကယ်၍ ကုန်ကျစရိတ်တွေကို ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူမယ်ဆိုရင် ကိုယ့်စိတ်ကြိုက် နေရာကို ရွေးချယ်ခွင့် ရှိတယ်ဆိုတာ ဟုတ်လားဟင်။”
“အဲဒါကတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တို့အတန်းထဲက ကျောင်းသားတိုင်းက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုကလာတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့် ဆရာ့အနေနဲ့ကတော့ ဒီအတိုင်းပဲ ဆုံးဖြတ်တာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်တယ်” ဟု ဆရာအိုချန်က အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ တန်ယန်၏ မိသားစုမှာ ချမ်းသာကြောင်း သူသိထားသည်၊ အကြောင်းမှာ သူမအား ကားမောင်းသမားဖြင့် အကြိုအပို့လုပ်သည့် သတင်းမှာ ကျောင်း၏ဖိုရမ် စာမျက်နှာများတွင် ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
ဆရာများသည်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျောင်းသားများ၏ အတင်းအဖျင်း သတင်းများကို ဖတ်ရှုတတ်ကြသော်လည်း တန်ယန်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်အေးဆေးစွာ နေတတ်ပြီး သူငယ်ချင်းများအပေါ် ကြွားဝါခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမကို မိဘဆုံးမမှုကောင်းပြီး ဆိုးနွဲ့သော သူဌေးသမီးတစ်ဦး မဟုတ်ဟု ဆရာက ယူဆထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ထိုယူဆချက်ကို ပြန်လည်စဉ်းစားရန် လိုအပ်နေပြီဟု သူ ထင်မြင်မိသွားသည်။
တန်ယန်မှာမူ သူမရှေ့ရှိ သဘောကောင်းလှသော အတန်းပိုင်ဆရာက သူမအား ဒုက္ခမခံနိုင်သည့် ဆိုးနွဲ့သော သူဌေးသမီးလေးအဖြစ် မြင်သွားသည်ကို လုံးဝမသိဘဲ ဆက်လက် ပြောပြခဲ့သည် - “ဆရာ၊ ကိစ္စက ဒီလိုပါ...”
တန်ယန်က သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ရှင်းပြလိုက်သည် -
“သမီး အထက်တန်း ပထမနှစ် အပြီးမှာ တတိယနှစ်ကို တိုက်ရိုက်ကျော်တက်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ ဒီအတောအတွင်းမှာ အတန်းဖော်တွေနဲ့လည်း အဆင်ပြေပြေ နေခဲ့ရတာမို့ အမှတ်တရအနေနဲ့ ဒီပြင်ပလှုပ်ရှားမှုမှာ လူတိုင်းကို 'လုဟူတောင်' မှာ ရေပူစမ်း သွားစိမ်ဖို့ ဖိတ်ချင်လို့ပါ။”
“ဒါ... ဒါက နည်းနည်းတော့ များမသွားဘူးလား။ အတန်းတစ်တန်းလုံးကို 'လုဟူတောင်' ခေါ်သွားဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို ကုန်ကျစရိတ် များလွန်းတယ်” ဟု ဆရာအိုချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
'လုဟူတောင်' အပန်းဖြေစခန်း ဆိုသည်မှာ -
တည်နေရာ: S မြို့တော်နှင့် D မြို့တော်အစပ်တွင် တည်ရှိသော နာမည်ကြီး အပန်းဖြေစခန်း ဖြစ်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်: အလွန်တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်ပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။
ထူးခြားချက်: ထိုနေရာရှိ ရေပူစမ်းများမှာ သဘာဝအတိုင်းဖြစ်ပြီး အငြိမ်းစား ယူထားသော အရာရှိကြီးများက ကျန်းမာရေးအတွက် လာရောက် အနားယူရာနေရာ ဖြစ်သည်။
ဘွတ်ကင်တင်ခြင်း: အထူးသဖြင့် ရာသီချိန် (အောက်တိုဘာမှ နောက်နှစ် မတ်လအထိ) တွင် အခန်းရရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။
ဝန်ဆောင်မှု အရည်အသွေးကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် လုဟူတောင်ဗီလာတွင် တစ်ပတ်ကြိုတင် ဘွတ်ကင်တင်ရန် လိုအပ်ပါသည်။ ညအိပ်တည်းခိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရေပူစမ်းစိမ်ရန် သို့မဟုတ် အစားအသောက် သုံးဆောင်ရန် အတွက်ပင် ကြိုတင်စာရင်း ပေးထားရန် လိုအပ်ပါသည်။
“ဆရာ၊ ဒါက သမီးအတွက် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဆရာ့ဘက်က အဆင်ပြေတယ် ဆိုရင်တော့ ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြရအောင်ပါ။ အတန်းထဲက ကျောင်းသားတွေအပြင် ဆရာ၊ ဆရာမတွေလည်း သူတို့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို ခေါ်လာလို့ ရပါတယ်ရှင်။”
“တခြားလိုက်ချင်တဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမတွေလည်း လိုက်ခဲ့လို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လိုက်မယ့် လူဦးရေကိုတော့ ဆရာအိုချန် ကြိုပြီးတော့ စာရင်းကောက်ပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းပါရစေရှင်။ ဒါဆို သမီး ပြန်တော့မယ်နော် ဆရာ၊ နှုတ်ဆက်ပါတယ်ရှင်။” ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တန်ယန်သည် လက်ဝှေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်ကာ ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ဆရာအိုချန်သည် သူ၏ရုံးခန်းထဲ၌ ခေတ္တမျှ ငိုင်ပြီး ထိုင်နေမိသည်။ ထို့နောက်တွင်မှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချကာ ခေါင်းခါလိုက်မိတော့သည်။ ပိုကောင်းတဲ့ ဖြေရှင်းနည်း ရှိနေမှတော့ သူကဘာကြောင့် လူဆိုးအဖြစ် ခံနေတော့မည်နည်း။
တန်ယန် ကားထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မီကိုသည် ပါးစပ်ထဲတွင် မုန့်များအပြည့်ဖြင့် ဝါးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ယန်ယန်၊ ပြန်လာပြီလား။”
“ဖြည်းဖြည်းစားပါ ကိုကိုရယ်။” တန်ယန်က ဘေးနားရှိ ဒိန်ချဉ်ဗူးကို ဖွင့်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
မီကိုသည် ပါးစပ်ထဲမှ မုန့်များကို မြိုချလိုက်ပြီးနောက် ဒိန်ချဉ်ကို တစ်ငုံကြီး သောက်လိုက်သည် - “ဟူး~ ယန်ယန်၊ နင်ဘယ်သွားနေတာလဲ။”
“ဆရာအိုချန်နဲ့ ပြင်ပလှုပ်ရှားမှုအကြောင်း သွားပြောနေတာပါ။ နင် အသားကင် စားချင်တယ် မဟုတ်လား။ အဲဒါကြောင့် ငါက 'လုဟူတောင်ဗီလာ' ကို ရွေးလိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ ရေပူစမ်းတွေလည်း ရှိတော့ အားလုံးအတူတူ သွားရတာ ပိုမပျော်ရဘူးလား။”
“ဝါး၊ ဆရာက တကယ်ပဲ သဘောတူလိုက်တာလား။” မီကို့မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့သည်။
“အခုတော့ သူ သဘောတူသွားပါပြီ။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် မရုံကို အစီအစဉ်တွေ ဆွဲခိုင်းလိုက်မယ်။”
“ဒါဆို ငါတို့ အဲဒီမှာ ညအိပ်မှာလား။”
“ညအိပ်သင့်တယ်လေ။ အကယ်၍ မအိပ်ချင်တဲ့သူ ရှိရင်လည်း သူတို့ကို ပြန်ပို့ပေးဖို့ ဘတ်စ်ကားတစ်စီး ငှားပေးလို့ရတာပဲ။”
“ဒါဆိုရင်တော့ ငါနင်နဲ့အတူတူ အိပ်မယ်၊ အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ အဝတ်အစားတွေ ချက်ချင်း ထည့်တော့မယ်”
ထိုနေ့ညနေတွင် တန်ယန်သည် သူမအတွက် တန်ယွဲဂျား တီးပြနေသော “မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ကြယ်ကလေးရေ” သီချင်းလေးကို နားထောင်နေခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ချင်ယွီရုံသည် လုဟူတောင်ဗီလာတွင် လိုအပ်သည်များ စီစဉ်ရန်အတွက် ဖုန်းများကို တောက်လျှောက် ဆက်နေခဲ့သည်။
သီချင်းလေး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ...
“မမ... ဂျားဂျားတီးတာ ဘယ်လိုလဲဟင်။” တန်ယွဲဂျားသည် သူမ၏ ကြောင်မျက်လုံးလေးများကဲ့သို့ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်လုံးလေးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ရင်း တန်ယန်၏ မှတ်ချက်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေရှာသည်။
“ဂျားဂျားက တကယ့်ကို တော်တာပဲ၊ ‘မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ကြယ်ကလေးရေ’ ကို ဒီလောက်မြန်မြန် တီးနိုင်နေပြီပဲ။ မမ အားလပ်ရက်မှာ အပြင်သွားနေတုန်း ဂျားဂျားက စန္ဒယားကို အများကြီး လေ့ကျင့်ထားပုံ ရတယ်နော်။”
ချီးကျူးခံလိုက်ရသဖြင့် တန်ယွဲဂျား၏ မျက်လုံးလေးများမှာ တောက်ပသွားပြီး ခေါင်းကိုလည်း အားရပါးရ ငြိမ့်လိုက်သည်။ သူမသည် နေ့တိုင်း စန္ဒယားတီးခြင်းကို အမှန်တကယ်ပင် ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“တို့ရဲ့ ဂျားဂျားလေးက နောင်ကျရင် စန္ဒယားပညာရှင်ကြီး ဖြစ်လာမှာလား။”
တန်ယွဲဂျားသည် ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကိုခါလိုက်သည် - “ဂျားဂျားက စန္ဒယားပညာရှင် မဖြစ်ချင်ဘူး၊ ဆရာဝန်ပဲ ဖြစ်ချင်တာ။”
တန်ယန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည် - “ဘာလို့လဲ ဂျားဂျားရဲ့။”
“မမ... ဂျားဂျားရဲ့ အတန်းဖော်တစ်ယောက်ရဲ့ မေမေက အရမ်းနေမကောင်း ဖြစ်နေတာ။ သူက နေ့တိုင်း အရမ်းဝမ်းနည်းနေတာကို ဂျားဂျားတွေ့တယ်။ လူတွေက သူ့မေမေက သေတော့မှာ၊ သူ့ဖေဖေက နောက်မေမေအသစ် ရှာပေးလိမ့်မယ်လို့ ပြောနေကြတယ်။ သူက အရမ်းသနားဖို့ ကောင်းပါတယ်။ တကယ်လို့ ဂျားဂျားသာ ဆရာဝန်ဖြစ်ရင် သူ့မေမေကို ပျောက်အောင် ကုပေးလို့ရမှာလေ။”
“သူက ဂျားဂျားရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းလား။” တန်ယန်သည် တန်ယွဲဂျားကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးသည့် အနေဖြင့် ကျောလေးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။