ကျောင်းသားငယ်များကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးခြင်း
Vol. 5 Ch. 43
တန်ယွဲဂျားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် - “သူက ဂျားဂျားရဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းပါ၊ ဂျားဂျား ဒီကို စရောက်တုန်းက ဘယ်သူကမှ ဂရုမစိုက်ကြဘူး၊ ကျိုးကျားရှင်း တစ်ယောက်ပဲ ဂျားဂျားနဲ့ သူငယ်ချင်း လာလုပ်ပေးတာ။”
တန်ယန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ တန်ယွဲဂျားလေးမှာ အလွန်ချစ်စရာ ကောင်းလှသဖြင့် သူငယ်ချင်းဖွဲ့ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမက ဆက်မေးလိုက်သည် - “တခြား အတန်းဖော်တွေက ဂျားဂျားကို စကားမပြောကြဘူးလား။”
“အင်း...” ကောင်မလေးမှာ သိသိသာသာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားပုံရသည် - “သူတို့က ဂျားဂျားမှာ အဖေမရှိဘူး၊ လမ်းဘေးကလေးလို့ ပြောကြတယ်။”
“တို့ရဲ့ ဂျားဂျားလေးက မိဘမဲ့ကလေး မဟုတ်ပါဘူး။ ဂျားဂျားမှာ မေမေရှိတယ်၊ မမရှိတယ်၊ ကိုကိုရှိတယ်၊ ဦးဦးနဲ့ ဒေါ်ဒေါ်လည်းရှိတယ်။ ဂျားဂျားက တို့မိသားစုရဲ့ အချစ်တော် မင်းသမီးလေးပဲလေ။”
“ဂျားဂျားက မင်းသမီးလေးပေါ့နော်။” တန်ယွဲဂျားသည် သူမ၏ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးကို မော့ကာ မျက်လုံးလေးများ တောက်ပလျက် ပြောလိုက်သည် - “မမဝယ်ပေးထားတဲ့ ဂါဝန်လေး ဝတ်လိုက်ရင် ဂျားဂျားက မင်းသမီးလေး ဖြစ်သွားတာပဲ”
“ဒါဆိုရင် နောက်ကျရင် တစ်ယောက်ယောက်က ဂျားဂျားအကြောင်း အဲဒီလို ထပ်ပြောလာရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။”
“ဂျားဂျားက မင်းသမီးလေးပါ! လမ်းဘေးကလေး မဟုတ်ဘူး! ဂျားဂျားကို ချစ်တဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတယ်လို့ ပြန်ပြောလိုက်မယ်”
“ဟုတ်တာပေါ့ အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောရမယ်။ ပြီးတော့ နောက်တစ်ခါ အဲဒီလို ထပ်ပြောရင် ဆရာမကို သွားပြောရမယ်နော်၊ ဟုတ်ပြီလား။”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တိုင်ကြောထူတဲ့သူ ဖြစ်မသွားဘူးလားဟင်။”
“အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က ဂျားဂျားရဲ့ခဲတံ ဒါမှမဟုတ် ချိုချဉ်ကို ယူသွားရင်တော့ ဆရာမကို သွားပြောစရာ မလိုပါဘူး။ အဲဒါက ဂျားဂျားဘာသာ ဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ကိစ္စမို့လို့လေ ဟုတ်တယ်မလား။”
“ဒါပေမဲ့ ဂျားဂျား အခုလောလောဆယ် မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ကိစ္စမျိုး ဆိုရင်တော့ ဆရာမကို အကူအညီ တောင်းရမှာပေါ့။ အကယ်၍ ဆရာမကလည်း မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးဆိုရင် ဂျားဂျားမှာ မေမေနဲ့မမ ရှိသေးတယ်လေ၊ ဟုတ်ပြီလား။”
တန်ယွဲဂျားမှာ နားလည်သလိုလို မလည်သလိုလိုဖြင့် ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည် - “မမ... ကျိုးကျားရှင်းကို ကူညီပေးလို့ ရမလားဟင်။ သူ့မေမေ ဆေးရုံတက်နေရတာ ခွဲစိတ်ပေးမယ့် ဆရာဝန် ရှာမရဘူးလို့ ကြားတယ်။ သူကျောင်းမှာ အများကြီး ငိုနေတာ။ ဂျားဂျားသူ့ကို ကူညီပေးချင်ပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ မသိလို့။”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် တန်ယွဲဂျားသည် သူမ၏ စိတ်မအေးမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ခေါင်းလေးငုံ့ကာ လက်ညှိုးလေး နှစ်ချောင်းကို ထိလိုက်ခွာလိုက် လုပ်နေမိသည်။
တန်ယန်က အားပေးသည့် အနေဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး - “ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန် မရုံကို သူ့မေမေရှိတဲ့ ဆေးရုံဆီကို သွားကြည့်ခိုင်းလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ။”
တန်ယွဲဂျားသည် မျက်နှာလေး ပြန်မော့ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးပေါ်တွင် အပြုံးများ ပြန်လည် ဝေဆာလာခဲ့သည်။
*
နောက်တစ်နေ့တွင် ချင်ယွီရုံသည် S မြို့တော်၏ ပထမပြည်သူ့ဆေးရုံကြီး လူနာဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ကျိုးကျားရှင်း၏ မိခင်မှာ လူနာသုံးယောက်ခန်းတွင် ရှိနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် လူနာဆောင်မှာ ဆူညံလျက်ရှိပြီး လူနာရှင်များမှာ တစ်ခုခုကို ဝိုင်းဝန်း စကားပြောနေကြသည်။
ချင်ယွီရုံ ဝင်လာလိုက်သည့် အခါတွင်မူ ဆူညံနေသော လူနာဆောင်မှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။
ချင်ယွီရုံသည် ပြတင်းပေါက်နားရှိ ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ပိန်လှီနေသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည် - "မင်္ဂလာပါရှင်၊ ကျွန်မက တန်ယွဲဂျားရဲ့ အိမ်ထိန်းချင်လို့ ခေါ်ပါတယ်ရှင်။"
သူမသည် လက်ထဲတွင် ပါလာသော လှပသည့် သစ်သီးခြင်းကို ကုတင်ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ရင်း - "ဒါကတော့ ကျွန်မတို့ဘက်က အမှတ်တရ လက်ဆောင်လေးမို့ အားမနာဘဲ လက်ခံပေးပါနော်" ဟု ဆိုသည်။
ကျိုးကျားရှင်း၏ မိခင်ဖြစ်သူ စုန့်ဖျင်သည် သူမ၏ ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေသော၊ ထက်မြက်ပြီး နူးညံ့သည့် အရှိန်အဝါရှိသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်နေမိသည်။
"မစ္စစုန့်... ကျွန်မတို့ သခင်မလေးရဲ့ တောင်းဆိုချက်အရ ဒီဆေးရုံက ထိပ်တန်းဆရာဝန်ကြီး ဒေါက်တာကျန်းကို ခွဲစိတ်ဖို့အတွက် စီစဉ်ပေးထားပါတယ်။ ရှင့်အနေနဲ့ အမြန်ဆုံး နေကောင်းလာဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ချင်ယွီရုံက ပြောလိုက်သည်။
"ခွဲစိတ်စရိတ်နဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ကုသစရိတ်တွေကိုလည်း ကျွန်မတို့ သခင်မလေးက အကုန်လုံးကို ကြိုတင် ပေးချေထားပြီးပြီမို့ ဘာမှစိတ်မပူဘဲ ကုသမှုကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ ရှင့်သမီးလေးက ရှင့်အတွက် အရမ်းစိုးရိမ်နေတာပါ" ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။
စုန့်ဖျင်သည် အလွန် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ငွေပမာဏ နည်းပါးသည် မဟုတ်။ သူမ၏ မိသားစုမှာ ဆေးကုသစရိတ်ကို အမှန်တကယ်ပင် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ကုသမှုကို လက်လျှော့ပြီး သမီးလေး ပညာရေးအတွက် ငွေစုပေးထားရန်ပင် အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူမ၌ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည် သန်းလာပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အကျိတ်မှာ အန္တရာယ်မရှိသော အမျိုးအစား ဖြစ်ပါက သူမသည် သမီးလေးနှင့် ဆက်ရှိနေနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။
"ကျွန်မ... ကျွန်မ တကယ်ပဲ ကုသခွင့် ရတော့မှာလား။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အားလုံးကို အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်..."
ချင်ယွီရုံက ပြုံးလျက် သူမအား နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည် - "ရှင့်ရဲ့ အခုအခြေအနေက စိတ်လှုပ်ရှားလို့ မဖြစ်သေးပါဘူး။ သမီးလေးအတွက် ရှင့်ကိုယ်ရှင် ဂရုစိုက်ရပါမယ်။ ဒါမှ ကုသမှုက ပိုအောင်မြင်မှာပါ။ ဆေးရုံက လိုအပ်တာတွေ ဆက်ပြီးတော့ စီစဉ်ပေးပါလိမ့်မယ်။ တစ်ခုခု သိချင်တာရှိရင် ကျွန်မကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပါနော်။"
ချင်ယွီရုံသည် သူမ၏ ဆက်သွယ်ရန် လိပ်စာကို ကုတင်ဘေးတွင် ထားပေးခဲ့ကာ - "ဒါဆို ကျွန်မ ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်၊ အနားယူလိုက်ပါဦး" ဟု ပြော၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
စုန့်ဖျင်သည် အတိုင်းထက်အလွန် ကျေးဇူးတင်ရှိသွားခဲ့သည်။ ချင်ယွီရုံ လူနာဆောင်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် သူမသည် ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်ကာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူထံ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်တော့သည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း ချင်ယွီရုံသည် လူနာဆောင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ကိစ္စဝိစ္စများအားလုံး အဆင်ပြေ ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း တန်ယန်ထံသို့ စာတိုပေးပို့ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် တန်ယန်သည် ဓာတုဗေဒအတန်း တက်ရောက်နေသည်။ ဆရာဖြစ်သူက အော်ဂဲနစ် ဒြပ်ပေါင်းများအကြောင်း ရှင်းပြနေပြီး ကျောင်းသားများ သိရှိထားသည့် အော်ဂဲနစ် ဒြပ်ပေါင်းများကို ဝေမျှကြရန် တိုက်တွန်းနေသည်။
တန်ယန်သည် သူမ၏ဖုန်း တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချင်ယွီရုံ၏ကိစ္စ ပြီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် အတန်းစည်းကမ်းကို မဖောက်ဖျက်လိုသဖြင့် ဖုန်းကို ချက်ချင်းထုတ်၍ စစ်ဆေးခြင်း မပြုခဲ့ပေ။
သူမသည် အထက်တန်း ပထမနှစ်၏ ဘာသာရပ်ဆိုင်ရာ အသိပညာများကို အကုန်အစင် အလွတ်ရပြီးသားဖြစ်ရာ အတန်းထဲတွင် ဟောပြောချက်များကို နားထောင်နေရခြင်းမှာ အချိန်ဖြုန်းတီးခြင်းဟု သူမ ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် စာသင်နှစ် စကတည်းက သူမသည် အတန်းပိုင်ဆရာနှင့် စကားပြောကာ သူမ၏ အခြေအနေကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ အတန်းထဲတွင် အခြားသူများကို အနှောင့်အယှက် မပေးဘဲ သူမဘာသာ ကိုယ်ပိုင်စာဖတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အခြားကိစ္စများ လုပ်ဆောင်ခွင့်ရရန် အခြားဘာသာရပ် ဆရာများနှင့် ညှိနှိုင်းပေးဖို့ သူမ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။
အတန်းပိုင်ဆရာက သဘောတူသည်ဟုလည်း မပြော၊ ငြင်းပယ်ခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမ၏ ပထမဆုံး လစဉ်စစ်ဆေးမှု ရလဒ်အပေါ်တွင်သာ မူတည်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမ၏ရလဒ်မှာ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတုန်းကကဲ့သို့ ထူးချွန်နေဆဲ ဖြစ်ပါက အတန်းထဲတွင် သူမစိတ်ကြိုက် လုပ်ဆောင်ခွင့် ပေးမည်ဖြစ်သည်။
တန်ယန်ကလည်း သဘာဝကျကျပင် သဘောတူခဲ့သည်။ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုရှိသည်။ ထို့ပြင် စနစ်က သူမ၏ အိုင်ကျူအမှတ်ကို အပြည့်သတ်မှတ်ပေးထားသည် မဟုတ်ပါလား။
ထိုနေ့ညနေတွင် တန်ယန် အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် တန်ယွဲဂျားသည် သူမထံသို့ ပြေးဝင်ကာ ဖက်လိုက်တော့သည်။ တန်ယန်မှာ သူမကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ရသဖြင့် ဟန်ချက်ပင် ပျက်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
"မမ... ပြန်လာပြီလား"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဂျားဂျားရဲ့... ကြည့်ရတာ အရမ်းပျော်နေတဲ့ပုံပဲ။"
"ဟုတ်တယ် မမ၊ ဒီနေ့ သူတို့ ဂျားဂျားကို 'လမ်းဘေးကလေး' လို့ ခေါ်ကြလို့ ဂျားဂျားက ဆရာမကို သွားတိုင်လိုက်တယ်။ အဲ့မှာ ဆရာမက သူတို့ကို ဂျားဂျားကို တောင်းပန်ခိုင်းတယ်လေ။" တန်ယွဲဂျား၏ မျက်နှာလေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲနေခဲ့သည်။
"ဒါဆို ဂျားဂျားက သူတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်လား။"
"ဟုတ်၊ သူတို့ နောက်ဆိုရင် အဲဒီလို လျှောက်မပြောတော့ဘူးဆိုရင် ဂျားဂျားက သူတို့ကို စိတ်မဆိုးတော့ပါဘူး။"
"တို့ရဲ့ ဂျားဂျားလေးက တကယ့်ကို သဘောထားကြီးပြီး လိမ္မာတဲ့ ကလေးလေးပဲ။"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးပါမမ။"
"ဒါဆို မမကလည်း အားမနာတော့ဘူးနော်!" တန်ယန်က သူမ၏ နှာခေါင်းလေးကို အသည်းယားစရာ ဆွဲညှစ်လိုက်ရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။
ထိုနေ့ညနေတွင် တန်မိသားစုသည် ပုံမှန်နှင့်မတူဘဲ အားလုံး စုံစုံလင်လင်ဖြင့် မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင် ညစာစားခဲ့ကြသည်။ ညစာစားပြီးနောက် တန်ယန်၏မိခင်က ပြုံးလျက်—
"လာမယ့်အပတ်မှာ နင့်ဒေါ်ဒေါ်နဲ့ ဦးဦးတို့က တို့မိသားစုကို ရှီယွဲ့စားသောက်ဆိုင်မှာ ညစာကျွေးဦးမလို့တဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အိမ်ပြင်တာ ပြီးသွားပြီထင်တယ်၊ မကြာခင် ပြောင်းတော့မှာပေါ့။ အခုဆိုရင် သွားလာရတာ အများကြီး ပိုအဆင်ပြေသွားပြီ" ဟု မစ္စတာတန်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တာပေါ့၊ မူလကတော့ မိသားစုနှစ်ခုကို တစ်ပတ်စီခွဲပြီး ကျွေးမလို့ စီစဉ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါကြားကြားချင်းပဲ ငြင်းလိုက်တယ်၊ အလုပ်ရှုပ်မခံဘဲ မိသားစုနှစ်ခုလုံး တစ်ပြိုင်တည်းဆုံတာ ပိုကောင်းတာပေါ့၊ ပြီးတော့ ဒီအပတ်မှာ ယန်ယန်က အပြင်ထွက် လှုပ်ရှားမှုတွေ ရှိနေတော့ သူလည်း အားမှာမဟုတ်ဘူး"
တန်ယန်၏မိခင်သည် သူမ၏ မောင်နှမများ မည်မျှပျော်ရွှင်နေသည်ကို တွေးမိပြီး ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေသည်။ တန်ယန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံလိုက်သည်။
"မေမေက တကယ့်ကို အတော်ဆုံးပဲ၊ ဒေါ်ဒေါ်တို့ ဦးဦးတို့ အနားကို ပြောင်းလာတော့ တို့မိသားစုတွေ တစ်အိမ်နဲ့တစ်အိမ် လည်ရပတ်ရတာ ပိုအဆင်ပြေသွားတာပေါ့။"
"တို့တွေတစ်ခုခု လက်ဆောင်ပြင်ထားသင့်လား" ဟု တန်စင်ရှုက မေးလိုက်ရာ မိခင်ဖြစ်သူက—
"မလိုပါဘူး၊ ပုံမှန် မိသားစုဆုံပွဲလိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါ" ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။