ယီယွီ ယဉ်ကျေးမှု

နောက်တစ်နေ့တွင် တန်ယွဲဂျား အတန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် သူမ၏ ဘေးချင်းကပ် အတန်းဖော်ဖြစ်သူက သူမအား တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှင်းရှင်း ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်" တန်ယွဲဂျားက သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ အင်္ကျီကို ပြောင်းပြန်များ ဝတ်လာမိလို့လားဟုပင် ထင်မှတ်သွားသည်။

ကျိုးကျားရှင်းသည် တန်ယွဲဂျား၏လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များဝဲလျက် - "ဂျားဂျား ... ဟင့်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်"

တန်ယွဲဂျားမှာ လန့်သွားပြီး လက်ကိုင်ပဝါကို အမြန်ထုတ်ကာ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။ "နင်... နင်မငိုပါနဲ့ဦး၊ မဟုတ်ရင် လူတွေက ငါနင့်ကို အနိုင်ကျင့်နေတယ်လို့ ထင်ကုန်ကြပါဦးမယ်"

တန်ယွဲဂျား၏ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးကို မြင်သောအခါ ကျိုးကျားရှင်းမှာ မျက်ရည်များကြားမှပင် ရယ်မောလိုက်မိသည်။

မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျိုးကျားရှင်းသည် တန်ယွဲဂျားအား အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ " ဂျားဂျား ... ငါ မနေ့က မေမေ့ဆီ သွားခဲ့တယ်။ မေမေကပြောတယ်၊ နင့်မမရဲ့ အိမ်ထိန်းက ဆေးရုံကို လာခဲ့တယ်တဲ့။ မေမေ့ကို ခွဲစိတ်ပေးဖို့ စီစဉ်ပေးရုံတင် မကဘဲ ကုန်ကျစရိတ် အားလုံးကိုပါ ရှင်းပေးသွားတယ်လို့ ပြောတယ်"

ဤနေရာတွင် ကျိုးကျားရှင်းသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သကဲ့သို့ သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည် - " ဂျားဂျား ... နင့်မမကို ငါ နောက်ကျရင် သေချာပေါက် အကြွေးပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။ ငါကြီးလာလို့ အလုပ်လုပ်တဲ့အထိ စောင့်ရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ ငါ့အကြွေးကိုတော့ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ပါဘူး"

"မလိုပါဘူးဟာ၊ တို့တွေက သူငယ်ချင်းကောင်းတွေပဲဥစ္စာ။ ငါ့မမကပြောတယ်၊ သူငယ်ချင်းကောင်းဆိုတာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီရတယ်တဲ့" တန်ယွဲဂျားက လက်ကိုခါယမ်း၍ ငြင်းလိုက်သည်။ သူမ၏မမသည် မနေ့က အဒေါ်ရုံကို ဆေးရုံသို့ တကယ် စေလွှတ်ခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူမအလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။

*

မြို့တော်တွင်ဖြစ်သည်။

မြို့တော်ရှိ ဂေါ်မိုအဆောက်အအုံ အတွင်းမှ ယီရန်အုပ်စု၏ ရုံးခန်းတွင် ဖြစ်သည်။

ကျိုးချီသည် လက်ထဲမှ စာရွက်စာတမ်းများကို ဖတ်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။ ထိုအစီရင်ခံစာမှာ ယီရန်အုပ်စုမှ အသစ်ဝယ်ယူလိုက်သော 'ယီယွီ' ဖျော်ဖြေရေး ကုမ္ပဏီအကြောင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးချက် ဖြစ်သည်။

အစီရင်ခံစာအရ ယီယွီဖျော်ဖြေရေး လက်အောက်မှ ဒုတိယတန်း၊ တတိယတန်းနှင့် လူမသိသေးသော အနုပညာရှင် အားလုံးနီးပါးသည် မန်နေဂျာများ၏ ခေါင်းပုံဖြတ် အမြတ်ထုတ်မှုကို ခံနေရကြောင်း သိရသည်။ အချို့မှာ နာမည်ကြီးလိုသဖြင့် လမ်းမှားကို လိုက်ကြသော်လည်း အချို့မှာမူ ငြင်းပယ်ကြသည်။ သို့သော် ငြင်းပယ်သူများသည် ကြီးမားသော စာချုပ်ဖောက်ဖျက်ကြေးများကို မတတ်နိုင်ကြသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း အပယ်ခံဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားကြရသည်။

တန်ယန်သည် ဤဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်း စီမံကိန်းအပေါ် အလွန် စိတ်ဝင်စားနေသဖြင့် ကျိုးချီသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ယီယွီဖျော်ဖြေရေး ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။

ကျိုးချီသည် လက်ကိုဆန့်ကာ အတွင်းဖုန်းနံပါတ် တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူအသစ် ခန့်အပ်ထားသော လက်ထောက် လုယွမ်က တံခါးခေါက်၍ ဝင်လာခဲ့သည်။

“မစ္စတာကျိုး၊ ဘာများ ညွှန်ကြားစရာ ရှိလို့လဲခင်ဗျာ။”

“လုယွမ်၊ မကြာခင် ကာလအတွင်းမှာ 'ယီယွီဖျော်ဖြေရေး' ကို အကျအန စနစ်တကျဖြစ်အောင် အဓိကထားပြီး လုပ်ဆောင်ပေးပါ။ ဒါကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အထက်လူကြီးက အရမ်းကို စိတ်ဝင်စားနေတာ။ အခုကစပြီး ကုမ္ပဏီအမည်ကိုလည်း 'ယီယွီ ယဉ်ကျေးမှု ကုမ္ပဏီလီမိတက်' လို့ ပြောင်းလိုက်မယ်။ ဖျော်ဖြေရေး လောကနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဘယ်စီမံကိန်းမဆို ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီက ပါဝင်ပတ်သက်ရမယ့် လုပ်ငန်းတွေပဲ။”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ မစ္စတာကျိုး၊ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်။ စီမံကိန်း အဆိုပြုလွှာကို သုံးရက်အတွင်း ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး တင်ပြပေးရင် အဆင်ပြေမလားခင်ဗျာ။”

ကျိုးချီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “ဒါဆို ဒီအတိုင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။”

လုယွမ်သည် ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် လုပ်ငန်းတာဝန်များကို ချက်ချင်းပင် ခွဲဝေ ချထားပေးလိုက်သည်။ ယီရန်အုပ်စု၏ စီမံကိန်းဌာနမှ ဝန်ထမ်းများအားလုံး အလုပ်များသွားကြတော့သည်။ အထက်လူကြီးက ပထမဆုံး ပေးအပ်သော တာဝန်ကို အမှားအယွင်းမရှိ အပြည့်အစုံ ဆောင်ရွက်နိုင်ရန်နှင့် အထက်လူကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်စေရန် သူတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြရပေမည်။

*

နောက်ဆုံးတွင် ပြင်ပလှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်မည့်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပထမနှစ်၊ အတန်း (၇) မှ ကျောင်းသားများမှာ အတိုင်းထက်အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ မူလက သူတို့သည် ဤလှုပ်ရှားမှုအပေါ် မည်သည့် မျှော်လင့်ချက်မှ မထားခဲ့ကြသော်လည်း အတန်းပိုင်ဆရာက လှုပ်ရှားမှုနေရာကို 'လုဟူတောင် အပန်းဖြေစခန်း' ရှိ ရေပူစမ်းနှင့် အသားကင်ပွဲအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သည့် အခါတွင်မူ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ဤနေရာသည် လုဟူတောင်ဗီလာ ဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားအများစုမှာ သာမန်မိသားစုများမှ လာကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် ထိုနေရာ အကြောင်းကို ကြားသာကြားဖူးပြီး တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးကြပေ။ ယခုအခါတွင်မူ လုဟူတောင်ဗီလာ၏ အရသာကို တစ်ညအိပ်နှစ်ရက် အခမဲ့အတွေ့အကြုံကို ခံစားခွင့် ရရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဆရာက ထိုနေ့ချက်ချင်း ပြန်လိုသူများအတွက် ဘတ်စ်ကား စီစဉ်ပေးမည်ဟု ပြောသော်လည်း မည်သူကမျှ ထိုရွေးချယ်မှုကို မယူကြဘဲ အားလုံးက ညအိပ်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် အတန်းပိုင်ဆရာ အိုချန်မှာလည်း မတတ်သာဘဲ သက်ပြင်းချကာ အားလုံးနှင့်အတူ တစ်ညအိပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ရတော့သည်။

ကြေညာပြီးနောက်တွင် ဆရာအိုချန်က ဤကုန်ကျစရိတ်များမှာ ကျောင်းမှကျခံခြင်း မဟုတ်ဘဲ တန်ယန်က ကူညီပံ့ပိုးပေးခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းကာ ပြောကြားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အတန်း (၇) က နေရာပြောင်းသွားသည်ကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော အခြားအတန်းများမှာလည်း မနာလိုဝန်တို ဖြစ်ရုံမှတစ်ပါး ဘာမျှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။

ကျောင်းဖိုရမ်တွင် မချင့်မရဲ လာရောက်ပြောဆိုသူအချို့ ရှိသော်လည်း အတန်း (၇) မှ ကျောင်းသားများ၏ မကြုံစဖူး စည်းလုံးမှုကို မကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ကြပေ။

တန်ယန်သည် အတန်းပိုင်ဆရာအပြင် အခြားအတန်းများ၏ အတန်းပိုင် မဟုတ်သော ဘာသာရပ်သင် ဆရာများကိုပါ ဤခရီးစဉ်တွင် ပါဝင်ရန် ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် စနေနေ့နံနက် အစောပိုင်းတွင် ပထမနှစ်၊ အတန်း (၇) မှ ဆရာများနှင့် ကျောင်းသားများသည် ကျောင်းဂိတ်ဝတွင် အဆင့်မြင့် ဇိမ်ခံဘတ်စ်ကားကြီးကို စီးနင်းကာ အားလပ်ရက် အပန်းဖြေရန် လုဟူတောင်ဗီလာသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

လုဟူတောင်ဗီလာသည် ရှန်းရန်အိုင်၏ အရှေ့ဘက်ကမ်းတွင် တည်ရှိပြီး နောက်ကျောတွင် ဘိုင်လုတောင် တည်ရှိသည်။ ဗီလာဝန်းကျင်တွင် မက်မွန်ပင်များကို အမြောက်အမြား စိုက်ပျိုးထားသောကြောင့် ၎င်းကို "မက်မွန်ပန်း နတ်ဘုံဗိမာန်လေး" ဟုလည်း တင်စားကာ ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။

အပန်းဖြေစခန်းရှိ ရေပူစမ်းများသည် ဘိုင်လုတောင်မှ စီးဆင်းလာသော သဘာဝ ရေပူစမ်းများ ဖြစ်သည်။ ဆောင်းဦးနှင့် ဆောင်းရာသီရောက်တိုင်း အနီးနားရှိ ဒေသခံများသာမက တစ်နိုင်ငံလုံးမှ လူပေါင်းများစွာသည် ဆောင်းခိုရန် ဤနေရာသို့ စုပြုံ၍ ရောက်ရှိလာတတ်ကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် လုဟူဗီလာ၏ ဧည့်ကြိုကောင်တာတွင် လော်ဘီမန်နေဂျာသည် ယနေ့လာရောက်မည့် အထူးဧည့်သည်တော် (VIP) အဖွဲ့အား အကောင်းဆုံး ဝန်ဆောင်မှုပေးရန် ဝန်ထမ်းများကို ညွှန်ကြားနေသည်။ အကြောင်းမှာ ဗီလာ၏ ဈေးအကြီးဆုံး အပန်းဖြေဗီလာ ၁၀ လုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း ဘွတ်ကင်တင်ပြီး အပြင်ဘက် မီးပုံပွဲ အသားကင် ပါတီကိုပါ အထူးမှာယူထားခြင်းမှာ အလွန်ရှားပါးလှသော၊ မကြုံစဖူးသော ကိစ္စရပ် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ပထမနှစ်၊ အတန်း (၇) ၏ ဇိမ်ခံဘတ်စ်ကားကြီး ဗီလာအဝင်ဝသို့ ဆိုက်ရောက်လာသောအခါ လော်ဘီမန်နေဂျာသည် ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းများကို ဦးဆောင်ကာ ချက်ချင်းပင် လိုက်လံ လမ်းညွှန်ပေးတော့သည်။

ဗီလာတစ်လုံးလျှင် လူ ၅ ဦးမှ ၆ ဦးအထိ တည်းခိုနိုင်ပြီး ကျောင်းသားများသည် မိမိတို့နှစ်သက်ရာ အခန်းများကို ရွေးချယ်နိုင်ကြသည်။ တန်ယန်သည် အခန်းမလောက်ငှမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အပိုအခန်းများကိုပါ ကြိုတင်မှာယူရန် အစ်မရုံကို ခိုင်းစေခဲ့သည်။

အားလုံး အခန်းဖော်များ ရွေးချယ်ပြီးနောက် အထုတ်အပိုးများကို အခန်းထဲတွင် ထားရှိကြသည်။ ကျန်ရှိသော အချိန်များသည် ကိုယ်ပိုင်အားလပ်ချိန်များ ဖြစ်ကြပြီး လုဟူဗီလာအတွင်း အသုံးပြုသမျှ ကုန်ကျစရိတ် အားလုံးကို အခန်းခနှင့်အတူ တစ်ခါတည်း တွက်ချက်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ကျောင်းသားအများစုသည် အထုတ်အပိုးများ ချထားပြီးသည်နှင့် ပထမဆုံး လုပ်သည့်အလုပ်မှာ ဖုန်းများကိုထုတ်ကာ ဆယ်လ်ဖီပုံများ သို့မဟုတ် ပတ်ဝန်းကျင် အလှအပ

ပုံများကို ရိုက်ကူးပြီး WeChat Moments ပေါ်တွင် တင်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ အချို့မှာ ကျောင်းဖိုရမ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်တင်ကြသဖြင့် မနာလိုသူများနှင့် လှောင်ပြောင်လိုသူများ၏ မှတ်ချက်များစွာ ရရှိခဲ့သည်။

တန်ယန်နှင့် မီကိုတို့သည် အခန်းမလောက်၍ မဟုတ်ဘဲ တစ်ညလုံး မိန်းကလေးချင်း စကားဖောင်ဖွဲ့ရန်၊ အတွေးချင်း ဖလှယ်ရန်နှင့် အတင်းအဖျင်း ပြောရန်အတွက် တစ်ခန်းတည်း အတူနေရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

တန်ယန်က စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ချသည်မှာ - “မိန်းကလေး... နင် အဲဒီလောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား။” အကြောင်းမှာ မီကိုတွင် နေ့တိုင်း အချိန်တစ်ခုရောက်လျှင် မျက်ခွံများ တွဲကျလာပြီး ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားတတ်သော အကျင့်ရှိသည်။ တန်ယန်သည် မည်သည့်နေရာ၊ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ချက်ချင်း အိပ်ပျော်နိုင်သော မီကို၏စွမ်းရည်ကို အလွန်ပင် မနာလို ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းပြီးနောက် မီကိုသည် တန်ယန်ကို အောက်ထပ်သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ အခန်းထဲသို့ မသွားမီကပင် သူမသည် လောင်ဝေအန်းနှင့် အပန်းဖြေစခန်းအတွင်း လမ်းလျှောက်ရန် ချိန်းဆိုထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကုလားအုတ်ကြီး! ငါတို့ ရောက်ပြီဟေ့” မီကိုက ခုန်ပေါက်ပြီး ပြေးသွားသလို တန်ယန်ကမူ သူမနောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

“တို့အတန်း တစ်တန်းလုံးကို ပံ့ပိုးပေးတဲ့ သူဌေးမလေး တန်ယန်ကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ခင်ဗျာ၊ ဟီးဟီး”

လောင်ဝေအန်းက လှောင်ပြောင်သလို ရယ်မောလိုက်ရာ ရှုရှင်းက လက်လှမ်းပြီး သူ့ကို ရိုက်လိုက်လေသည်။

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းစမ်းပါဦး၊ သူဌေးမလေးရှေ့မှာ ငါ့ပုံရိပ်ကို လာမဖျက်စမ်းနဲ့” ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ရှုရှင်းယန်သည် အခန်းထဲမှ ယူလာသော အအေးဗူးများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည် - “အလှလေးတို့၊ ရေသောက်ကြပါဦးခင်ဗျာ။”

“ဟူးး” တန်ယန်မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ “နင်တို့နှစ်ယောက် တော်ကြပါတော့။ ဟိုဘက်မှာ လှေစီးလို့ ရတယ်လို့ ကြားတယ်၊ သွားကြည့်ရအောင်”

“ဝါး၊ ငါသွားချင်တယ်! လှေမစီးရတာကြာပြီ၊ လှေပေါ်မှာ လှလှပပ ဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်ချင်တယ်” မီကိုက သူမ၏ ပိုလာရွိုက် ကင်မရာလေးကို မြှောက်ပြလိုက်သည် - “ကြည့်၊ ငါ့ပစ္စည်းတွေ အကုန်ယူလာတာ”

“ကောင်းပြီလေ၊ သွားကြည့်ကြတာပေါ့။ ငါတို့ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်က တခြားနေရာမှာ သိပ်မတော်ပေမဲ့ ခွန်အားကတော့ အပြည့်ပဲ၊ နင်တို့က ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ရှုခင်းကြည့်ရုံပဲ၊ ဒီကုလားအုတ်ကြီးနဲ့ ငါက လှေလှော်သမား လုပ်ပေးမယ်” ဟု ရှုရှင်းယန်က ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ အာမခံလိုက်သည်။

“ဒီ ‘ဂေါ်ရီလာ’ တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် လှေလှော်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်၊ ငါကတော့ ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးမယ်။ ဒီသခင်လေးက အမြဲတမ်း အမြင်ရှိပြီးသား။ ဒီဂေါ်ရီလာနဲ့ မတူဘူး၊ သူက ခွန်အားပဲရှိပြီး ဦးနှောက်မရှိတော့ အပင်ပန်းခံ အလုပ်ကြမ်းတွေပဲ လုပ်တတ်တာ” ဟု လောင်ဝေအန်းက သူ၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို ဘာအဖြစ်မှ မရှိသလို အရှက်မရှိ ဝေဖန်လိုက်လေသည်။