လုဟူတောင်ဗီလာ

“လောင်ဝေအန်း၊ မင်း တော်လိုက်တော့နော်” ရှုရှင်းယန်က လောင်ဝေအန်းကို လှမ်းဖမ်းပြီး လောင်ဝေအန်း၏ အပြောအဆိုအတွက် အဖိုးအခကို ပြန်ပေးလိုက်ရတော့သည်။

မကြာမီ သူတို့အုပ်စုသည် လုဟူဗီလာရှေ့ရှိ နတ်သမီးရေကန်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မျက်စိလျင်သော မီကိုက အရှေ့မြောက်ဘက်ထောင့်ရှိ လက်မှတ်အရောင်းဌာနကို အရင်ဆုံး တွေ့သွားခဲ့သည်။

အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ လက်မှတ်ကောင်တာရှိ ဆိုင်းဘုတ်တွင် လှေငှားခမှာ တစ်နာရီလျှင် ယွမ် ၂၀၀ ဟု ရေးထားသည်။ တန်ယန် ပိုက်ဆံမရှင်းရသေးမီမှာပင် လောင်ဝေအန်းက အရင်ဦးအောင် ပေးချေလိုက်လေသည်။

“စပေါ်ငွေ ဖြတ်ပိုင်းကို သေချာသိမ်းထားနော်၊ လှေစီးလို့ပြီးရင် စပေါ်ငွေ ပြန်လာထုတ်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး” ဟု လက်မှတ်ကောင်တာမှ အမျိုးသမီးက ဖော်ဖော်ရွေရွေ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ရှေ့တွင်ရှိနေသော လိမ္မာယဉ်ကျေးပုံရသည့် ကောင်လေးကို ကြည့်ကာ အားရကျေနပ်နေပုံရသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ” လောင်ဝေအန်းသည် အပြစ်ကင်းစင်ဟန် ဆောင်လိုက်သည့်အခါ သူ၏စကားမှာ တကယ်ပင် နားထောင်ကောင်းလှသည်။

မီကိုနှင့် တန်ယန်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြပြီး အသက်ကယ်အင်္ကျီများ ဝတ်ဆင်ကာ လှေပေါ်သို့တက်၍ ထိုင်လိုက်ကြသည်။

“လောင်ဝေအန်း... နင်ခုနကလိုမျိုး ငါတို့ကို ပြောလို့မရဘူးလား။ နင်က လူတွေကို စိတ်တိုအောင်ပဲ လုပ်နေတော့တာပဲ၊ စကားကောင်းကောင်း ပြောလိုက်ရရင် နင် သေသွားမှာ မို့လို့လား” ဟု မီကိုက ညည်းတွားလိုက်သည်။

“မမလေးရယ်... တို့အချင်းချင်းကြားမှာ ဒီလောက်အထိ ယဉ်ကျေးနေဖို့ လိုလို့လား။ အဲဒါက အရမ်း စိမ်းကားလွန်းရာ ကျတာပေါ့။”

“တကယ်ပါပဲ၊ နင့်ရဲ့ အဲဒီလို ပါးစပ်မျိုးနဲ့ ဆိုရင်တော့ တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးပဲ ဖြစ်နေတော့မှာ။ ငါ့ကို အခုကတည်းက ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံထားစမ်းပါ၊ ဒါမှ နောင်ကျရင် နင့်ကို ရည်းစားတစ်ယောက်လောက် မိတ်ဆက်ပေးနိုင်မှာ”

“တကယ်လို့ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို အလိုမရှိဘူး ဆိုရင်လည်း ငါ့ဘေးနားမှာ နင်က ရှိနေပေးမှာပဲလေ”

“နင်ကတော့ တကယ်ကို အရိုက်ခံချင်နေတာပဲ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ယောကျာ်းတွေ အကုန်သေကုန်ရင်တောင် နင့်ကိုတော့ ငါလုံးဝ အလိုမရှိဘူး။”

မီကိုသည် နှုတ်ခမ်းဆူကာ လောင်ဝေအန်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လောင်ဝေအန်းကမူ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်သလို ပုံမှန်အတိုင်းပင် နေနေသဖြင့် မီကိုသည် သူမ၏ရင်ထဲမှ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော ခံစားချက်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။

“ဟေ့လူတို့ ... တော်ကြပါတော့။ လှေက ကမ်းနားမှာပဲ ပတ်ချာလည်နေတယ်ဟ” သူတို့နှစ်ဦး စကားပြော မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ ရှုရှင်းယန်က အမြန်ဝင်တားလိုက်သည်။

“နင်တို့နှစ်ယောက် လှေတက်ကို ဦးတည်ချက် တူတူလှော်ဖို့ လိုတယ်လေ” ဟု တန်ယန်က အကြံပေးလိုက်သည်။

လောင်ဝေအန်းနှင့် သူ၏သူငယ်ချင်းသည် လှေလှော်နည်းကို ပြန်လည် ညှိနှိုင်းလိုက်ရာ သစ်သားလှေငယ်လေးမှာ ကမ်းနားမှခွာ၍ အိုင်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ တရွေ့ရွေ့ လွင့်ပါသွားတော့သည်။

မီကိုသည် လှေနံဘေးသို့ စောင်းကာ လက်ကိုရေထဲနှစ်၍ ရေများကို ခပ်ကစားရင်း ပါးစပ်စိမရအောင် ပြုံးနေသည်။ တန်ယန်သည်လည်း ပျော်ရွှင်သော စိတ်အခြေအနေဖြင့် ရေကို လက်ခုပ်တစ်ခုစာ ခပ်လိုက်ပြီး အိုင်အလယ်သို့ ပက်လိုက်ရာ အတူတကွ ကူးခတ်နေသော ငါးအုပ်ကြီးမှာ လန့်ဖျန့်၍ သွားကြလေသည်။

“ဝါး၊ ငါးတွေအများကြီးပဲ” မီကိုက တန်ယန်ရဲ့ဘေးနားကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်၊ “အဲဒါတွေက ငါးသိုင်းတွေလားဟင်။ အနီရောင်ရော အဝါရောင်ရောပဲ။ ယန်ယန်၊ မြန်မြန် ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးဦး။”

တန်ယန်က သူမရဲ့ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး ဓာတ်ပုံတွေ ဆက်တိုက် ရိုက်လိုက်ကာ မီကို့ဆီကို ချက်ချင်း ပို့ပေးလိုက်ပါသည်။

“ဝါး... ဒီအိုင်ကြီးကို ‘နတ်သမီးအိုင်’ လို့ ခေါ်တာပဲ။ တကယ်ပဲ နတ်သမီးတွေ ရှိလို့လား မသိဘူးနော်၊ နာမည်လေးက အရမ်းလှတာပဲ။ ဒီငါးတွေကိုလည်း နတ်သမီးတွေ မွေးထားတာ ဖြစ်မှာပဲနော်။ ကြည့်ပါဦး၊ အသားတွေက တင်းနေတာပဲ။ စားလို့မရတာပဲ နှမြောဖို့ကောင်းတယ်” လို့ မီကိုက နှုတ်ခမ်းသပ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိပါသည်။

“ဟားဟားဟား... မီကို၊ နင်ကတော့ တကယ်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ၊ ငါးစားချင်လို့လား။ အဲဒါက လွယ်ပါတယ်။ ငါတို့ ကုန်းပေါ်ရောက်ရင် စားသောက်ဆိုင်သွားပြီး လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ငါးရှိလား မေးကြည့်ကြတာပေါ့။ နင်ကြိုက်သလို ပေါင်းမလား၊ ကင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဆီပြန်ချက်မလား... စိတ်ကြိုက်စားလို့ရတယ်” ရှုရှင်းယန်က မီကို့ကိုကြည့်ပြီး အူတက်မတတ် ရယ်နေပါတော့သည်။

လောင်ဝေအန်းကတော့ သူ့ကို ဘေးစောင်းကြည့်ပြီး “သူကတော့ ရယ်စရာ ဆိုတာနဲ့ကို မနေနိုင်ဘူး” လို့ စိတ်ထဲက မှတ်ချက်ချနေပါသည်။

လှေလေးက အိုင်အလယ်ကို ရောက်သောအခါ ကောင်လေးနှစ်ယောက်က လှေတက်တွေကို ချလိုက်ပြီး လှေကို ရေစီးကြောင်းအတိုင်း အေးအေးဆေးဆေး မျောခိုင်းထားလိုက်ပါသည်။ သာယာပြီး နေသာတဲ့ မနက်ခင်းလေးမှာ တိုက်ခတ်လာတဲ့ လေပြေအေးလေးကြောင့် အလွန်ပင် နေလို့ကောင်းနေပါသည်။

“ဒီနေရာကရှုခင်းက တကယ်လှတာပဲ” လို့ တန်ယန်က စိတ်ထဲကနေ ရေရွတ်လိုက်မိပါသည်။

အိုင်ထဲမှာ ခဏလောက် မျောနေပြီးတဲ့နောက် နေရောင်က တဖြည်းဖြည်း စူးလာတာကြောင့် သူတို့အုပ်စု အမှတ်တရ ဓာတ်ပုံလေးတွေရိုက်ပြီး အပြန်လမ်းကို စတင်လိုက်ကြပါသည်။

မီကိုက မျက်လုံးလေးမှေးပြီး “တကယ်တော့ မိုးရွာတဲ့နေ့မျိုးမှာ ဒီမှာလှေစီးရရင် ပိုတောင်ကောင်းဦးမယ်” လို့ ပြောပါသည်။ တန်ယန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံလိုက်ပါသည်။ သူမဟာ အရင်ဘဝတုန်းက ဆူကျိုးက ရှီးကျန်းကို ရောက်ဖူးခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက အလျင်စလို ဖြစ်နေလို့ သေသေချာချာ မလည်ပတ်ခဲ့ရတာကို သတိရသွားပါသည်။

ကုန်းပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ လှေစီးဖို့လာသည့် တခြားအတန်းဖော်တချို့နှင့် ဆုံတာကြောင့် နှုတ်ဆက်ကြပြီး အပန်းဖြေစခန်းထဲက လမ်းကလေးအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့ကြပါသည်။ လမ်းဘေးတစ်လျှောက်မှာ အမည်မသိ ပန်းရောင် တောပန်းလေးတွေ ပွင့်နေတာက စိတ်ကိုကြည်လင် လန်းဆန်းသွားစေပါသည်။

ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်တဲ့အခါ စပျစ်ခြံတစ်ခုကို ဖြတ်သွားခဲ့ကြပေမဲ့ စပျစ်သီးတွေကတော့ ခူးချိန်ကျော်လွန်သွားပါပြီ။ မီကိုကတော့ စပျစ်သီးခူးတဲ့ အတွေ့အကြုံကို မခံစားရလို့ နှမြောတသ ဖြစ်နေပါသည်။

ရုတ်တရက် လေပြေထဲမှာ ပါလာတဲ့ ကံ့ကော်ပန်း ရနံ့ကြောင့် တန်ယန်က အနံ့ခံကြည့်ပြီး ရှေးဆန်တဲ့ အိမ်ဝိုင်းလေး တစ်ခုထဲကို လိုက်ဝင်သွားခဲ့ပါသည်။ ဒီနေရာက ဘေကျင်းက ဝေယီ့ကော် စားသောက်ဆိုင်နှင့် ဆင်တူပေမဲ့ ဒီမှာကတော့ ထူးဆန်းတဲ့ ကျောက်ဆောင် အလှဆင်မှုတွေ ရှိနေပါသည်။

အိမ်ဝိုင်းထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ တစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ အလွန်ထွားကြိုင်းတဲ့ ကံ့ကော်ပင်ကြီး နှစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်ရပါသည်။ ရွှေရောင်ဝင်းနေတဲ့ ပန်းလေးတွေက နေရောင်အောက်မှာ အရမ်းကို လှပနေပါသည်။ မြေပြင်ပေါ်မှာ ကြွေကျနေတဲ့ ပန်းပွင့်လေးတွေကို တန်ယန်က သူမရဲ့ လက်ကိုင်ပဝါနှင့် အသာအယာ ကောက်ယူလိုက်ပါသည်။

မီကိုက လက်ထဲတွင် လေစက္ကူ အကြီးစားကြီး တစ်ခုကိုကိုင်ရင်း အနားသို့ ရောက်လာပြီး စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ယန်ယန်... ဒီကံ့ကော်ပန်းတွေကို ဘာလုပ်ဖို့ ကောက်နေတာလဲ။”

“အနံ့က အရမ်းမွှေးတာပဲ၊ ငါဒီအနံ့ကို သဘောကျတယ်။ ခဏနေရင် ငါတို့ခြံထဲက ရေပူစမ်းကန်ထဲမှာ ဒီပန်းလေးတွေ ဖြူးထားမလို့လေ၊ အဲဒါဆိုရင် စိမ်ရတာ တကယ့်ကို ဇိမ်ရှိမှာပဲ။”

ဗီလာတစ်ခုချင်းစီ၏ နောက်ဖေးခြံထဲတွင် ရေပူစမ်းကန်လေးများ တစ်ပါတည်း ပါဝင်ကြောင်း တန်ယန်က သတိထားမိသည်။ ထိုကန်မှာ အလွန်မကြီးသော်လည်း လူခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးခန့် တစ်ပြိုင်တည်း စိမ်နိုင်လောက်သည်။ အများသုံး ရေပူစမ်းကန်ကြီးသို့ သွား၍ရသော်လည်း အနည်းငယ် လမ်းလျှောက်ရမည်ဖြစ်ရာ မိမိတို့ ဗီလာဝင်း အတွင်းရှိ ကိုယ်ပိုင်ရေပူစမ်းမှာက ပို၍ အဆင်ပြေလှသည်။

“ဒါဆိုရင် ငါလည်း ကူကောက်ပေးမယ်” မီကိုသည် အသစ်ဝယ်လာသော လေစက္ကူကြီးကို ဘေးတွင်ချကာ တန်ယန်၏ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ ကံ့ကော်ပန်းများကို ဝိုင်းကောက်ပေးတော့သည်။

လက်ကိုင်ပဝါ နှစ်ထည်စာနီးပါး ရလာသောအခါ တန်ယန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး - “ဒီလောက်ဆို တော်လောက်ပါပြီ။ ဒီပမာဏဆိုရင် ရေကန်တစ်ခုလုံးမှာ ပန်းပွင့်လေးတွေ ပေါ်နေဖို့ လုံလောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ ဒီအနံ့ကို မကြိုက်တဲ့သူ ရှိရင်တော့ ငါတို့ရေချိုးတဲ့ အခါမှပဲ သုံးကြတာပေါ့။”

“တကယ်လား။ ကံ့ကော်ပန်းအနံ့ကို မကြိုက်တဲ့သူ ရှိလို့လားဟင်။ ဒီအနံ့က ပြင်းမှမပြင်းတာ၊ အရမ်းမွှေးတာပဲကို”

“လူတစ်ယောက်ချင်းစီမှာ အကြိုက်ချင်း မတူကြဘူးလေ၊ နောက်မှပဲ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။ ဒါနဲ့... ဟိုနှစ်ယောက်ရော ဘယ်ရောက်သွားလဲ။” တန်ယန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း လောင်ဝေအန်းနှင့် ရှုရှင်းယန်တို့ကို မတွေ့ရပေ။

“သူတို့က စားသောက်ဆိုင်ဘက် သွားနှင့်ကြပြီ။ မနက်စာ မစားရသေးလို့ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့တဲ့။ ငါတို့ရောက်လာရင် တန်းစားလို့ရအောင် သူတို့အရင် သွားမှာထားလိုက်တာ။”

“ဒါဆို သွားကြစို့။” တန်ယန်သည် လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် ထုပ်ထားသော ကံ့ကော်ပန်းလေးများ မဖိတ်စင်အောင် သေချာစွာ ချည်နှောင်လိုက်ပြီး မီကို့ကိုခေါ်ကာ စားသောက်ဆိုင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

လုဟူဗီလာရှိ စားသောက်ဆိုင်မှာ ဧည့်ကြိုဌာနနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ သုံးထပ်တိုက်လေးတွင် တည်ရှိသည်။ ပထမထပ်တွင် လူနှစ်ဦးစာ၊ လေးဦးစာ စားပွဲဝိုင်း များစွာရှိသော ခန်းမကြီးရှိပြီး ဒုတိယထပ်နှင့် တတိယထပ်များမှာမူ သီးသန့်ခန်းများ ဖြစ်ကြသည်။

တန်ယန်တို့ သူငယ်ချင်းနှစ်ဦး စားသောက်ဆိုင်ထဲ ဝင်လာသည်နှင့် ပြတင်းပေါက်နားရှိ လေးယောက်ထိုင် စားပွဲဝိုင်းမှ ရှုရှင်းယန်က လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။ “မီကို၊ တန်ယန်... ငါတို့ဒီမှာ”

စားပွဲပေါ်တွင်မူ ကွမ်တုံစတိုင် အစားအစာများ အစီအရီ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ပွဲချင်းစီ၏ ပမာဏမှာ အနည်းငယ်စီသာ ဖြစ်သော်လည်း အမျိုးအစားမှာမူ အလွန်ပင် စုံလင်လှသည်။

“နင်တို့ ဒီလောက်အများကြီး မှာလိုက်တာလား။” မီကို့မျက်လုံးများမှာ ရှေ့တွင်ရှိနေသော စားချင်စဖွယ် မုန့်မျိုးစုံ အပေါ်တွင်သာ စွဲမြဲနေတော့သည်။ တစ်ခုချင်းစီမှာ အလွန် အရသာရှိမည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

“အများကြီးလို့ ထင်ရပေမဲ့ တစ်ပွဲချင်းစီရဲ့ ပမာဏက သိပ်မများပါဘူး။ နင် သေချာပေါက် ကုန်အောင်စားနိုင်မှာပါ၊ စိတ်မပူနဲ့” ဟု လောင်ဝေအန်းက သူမကို အာမခံလိုက်သည်။

တန်ယန်သည် ပဲငပိဖြင့် ချက်ထားသော ကြက်ခြေထောက်နှင့် ပုစွန်ဖက်ထုပ်များကို အတော်ပင် နှစ်သက်မိသည်။ တစ်ပွဲလျှင် လေးခုသာ ပါဝင်သဖြင့် တစ်ယောက်စာအတွက် လုံလောက်ရုံမျှသာ ရှိသည်။ သူမ ကြိုက်နှစ်သက်သည်ကို မြင်သောအခါ လောင်ဝေအန်းက နောက်ထပ်တစ်ပွဲ ထပ်မှာပေးလိုက်သည်။

မီကိုကတော့ ကြက်သွန်ဖြူနံ့ သင်းနေသော နံရိုးကင်ကို အကြိုက်ဆုံးဖြစ်ပြီး တစ်ပန်းကန်လုံး နီးပါးကို သူမတစ်ယောက်တည်း ကုန်အောင်စားခဲ့သည်။ ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကတော့ အစားအသောက် မရွေးတတ်သဖြင့် ကျန်ရှိသမျှကို ပြောင်စင်အောင် သိမ်းကျုံးကာ စားလိုက်ကြသည်။

“နေ့လယ်စာတောင် ထပ်စားနိုင်ပါတော့မလား မသိဘူး။ ဝန်ထမ်းမလေးက ပြောသွားသေးတယ်... ဒီနေ့နေ့လယ် ပင်လယ်စာဘူဖေး ရှိတယ်တဲ့” မီကိုသည် ဖောင်းကားနေသော သူမ၏ ဗိုက်လေးကိုပွတ်ရင်း သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“နင်တကယ် ကြိုက်တယ်ဆိုရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်လာကြတာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် အားလပ်ရက်ကျရင် ပင်လယ်ကမ်းခြေဘက်မှာ သွားစားကြမလား။” တန်ယန် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ ပင်လယ်ဘက် သွားခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု ထင်မိသည်။ ပင်လယ်စာ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ကို ဖမ်းယူစားသောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။ ထိုစဉ် သူမတွင် ရှိနေသော်လည်း ပင်လယ်ထဲ တစ်ခါမှ မောင်းမကြည့်ရသေးသည့် ဇိမ်ခံရွက်လှေကြီးကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့သည်။

【စနစ်ရှင်... ကျွန်တော်လည်း စားချင်တာပဲ။ ဝူးးးး……】

【စနစ်ကလည်း အစားစားလို့ ရလို့လား။】

【မရပါဘူး...】

【အော်... အင်းလေ။ ဒါနဲ့ တစ်ခုလောက် သိချင်လို့ ... နင်က ကြောင်လေး ဒါမှမဟုတ် ခွေးလေးအဖြစ် အသွင်မပြောင်းနိုင်ဘူးလား။ အဲဒါဆိုရင် အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေကို မြည်းစမ်းကြည့်လို့ ရတာပေါ့】