ဗုဒ္ဓနဲ့ တာအို ပေါင်းစည်းခြင်း
Vol. 9 Ch. 88
“ဖျော—“
အဇူးရာ ဓားအလင်း တစ်ခု လင်းလက်လာသဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လုရွှေချီ ကောင်းကင်ဓား ကို ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင်က နတ်ဆိုး ဂိုဏ်း တပည့်များကို စူးစမ်းနေသည်။
သူမက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ခြောက်ထောင့် မှန် ကို ပုံဖော်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ခြောက်ထောင့် မှန် မှိန်ဖျော့သော အလင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်၊ သူမကို မှော်ပညာ အားလုံးကနေ ကင်းလွတ်စေပြီး မကောင်းမှု အားလုံးကို ပျောက်ကင်းစေလိုက်သည်။
“ရွှတ်”
ထက်မြက်လှသော ဓားအလင်း လင်းလက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဖျော့တော့သော အစိမ်းရောင် ဓား စိတ်ဆန္ဒက ကောင်းကင်ယံကို တက်သွားကာ လုရွှေချီက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြွေစိမ်းသဏ္ဍာန် ကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည်၊ သူမ၏ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံများ လွင့်ပျံနေကာ ကောင်းကင်ကိုးထပ်မှ နတ်သမီး တစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။
သူမနားကို ချဉ်းကပ်လာသော မည်သည့် နတ်ဆိုး ဂိုဏ်း မကောင်းဆိုးဝါးမဆို သူမ၏ ဓားဖြင့် ရက်ရက်စက်စက် ခုတ်ချခံရမည်။
ထိုသို့သော မြင်ကွင်းက နတ်ဆိုး ဂိုဏ်း အကြီးအကဲ အချို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သည်။
“ဟဲဟဲဟဲ”
သရဲဘုရင် ဂိုဏ်း အကြီးအကဲ တစ်ဦး ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လုရွှေချီဆီ မဆိုင်းမတွ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်၊ ဒီ တရားဖြောင့်မတ်သော ဂိုဏ်း ပါရမီရှင် တပည့်ကို လည်ပင်းညှစ် သတ်ချင်နေခဲ့သည်။
“ဒုန်း—“
ဒါပေမယ့် ထိုအချိန်တွင် ကြီးမားသော ဓား စိတ်ဆန္ဒ တစ်ခု ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာသည်။ သူက လုရွှေချီနား မချဉ်းကပ်မီမှာပင် ကောင်းကင်ယံက ဆင်းသက်လာသော မြင့်မြတ်သော ဓား ဖြင့် ချက်ချင်း ခုတ်ချခံလိုက်ရသည်။
“???”
သူ မသေမီ ပြန်လှည့်ကြည့်သောအခါ သူ မီးယပ်နီ မြင့်မြတ်သော သံတမန် ကို တိုက်ခိုက်နေသော ဂျိချန်းဖန်ဟာ ဓားပစ်တဲ့ အမူအရာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့ကို သတ်လိုက်တဲ့ အရာက ဒဏ္ဍာရီလာ နဂါး သတ်ဓား မှလွဲ၍ တခြား ဘယ်အရာမှ မဟုတ်ပေ။
ထိုသို့သော မြင်ကွင်းက လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။ နတ်ဆိုး ဂိုဏ်း အကြီးအကဲ များလည်း မကောင်းမှုကို မယုံကြည်ကြဘဲ လုရွှေချီကို စိန်ခေါ်ဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်ခဲ့သည်၊ ထို့နောက်... သူတို့လည်း ကောင်းကင်ယံက ဆင်းသက်လာသော မြင့်မြတ်သော ဓား ဖြင့် ချက်ချင်း ခုတ်ချခံရသည်။
ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က နတ်ဆိုး ဂိုဏ်း တပည့်များနဲ့ အကြီးအကဲများ အားလုံး သူတို့၏ ပါးစပ်များကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်ပြဇး သူတို့ အားလုံး လုရွှေချီကနေ ဝေးရာသို့ ရွှေ့သွားကြသည်။ “မတတ်နိုင်ဘူး၊ မတတ်နိုင်ဘူး။”
သူတို့က သူတို့၏ ပစ်မှတ်များကို ပြောင်းလိုက်ပြီး ထျန်းလင်အာ ဆီ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးကတော့ သေခြင်းပဲဖြစ်သည်။ သူတို့ကို သတ်လိုက်တဲ့ အရာက ကောင်းကင်ယံက ဆင်းသက်လာသော မြင့်မြတ်သော ဓား ပဲ ဖြစ်နေဆဲပင်။
“???”
ထိုအချိန်မှာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း တပည့်များ အားလုံး အနည်းငယ် သံသယ ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့ ဗာမီလီယံငှက် မြင့်မြတ်သော သံတမန် ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ကာ —မင်း တတ်နိုင်ပါ့မလား ဟုပြောချင်နေသည့်ဟန်ပင်။
ယိုကျီက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကိုက်လိုက်မိကာ သူမ တကယ်ပဲ ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ သူမ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားပါစေ၊ ဂျိချန်းဖန်က အမြဲတမ်း အဲဒီ ပျင်းရိတဲ့ ပုံစံကိုပဲ ထိန်းထားသည်။ “မောက်မာလွန်းတယ် အရမ်း မောက်မာလွန်းတယ်”
ယိုကျီ၏ တောက်ပသော ကြယ်ရောင်စုံ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်အနှောင့်အယှက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမ ဒီ မုန်းစရာကောင်းတဲ့ကောင်ကို မြေကြီးပေါ် ဖိချပြီး အကြိမ်တစ်ရာ၊ အကြိမ်တစ်ရာ ပွတ်သပ်ချင်လာသည်။
“ဟဲဟဲ~” ဂျိချန်းဖန်က မှိန်ဖျော့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ့ကို ယိုကျီ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပေမယ့် သူ့ကို ဘာမှ လုပ်မရတဲ့ ပုံစံကို မြင်ရတာကို သူ သဘောကျသည်။
“မင်း... မင်း...” ယိုကျီ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကိုက်လိုက်ကာ သူမ ကျိန်ဆဲချင်နေသည်၊ ဒါပေမယ့် ဘယ်လို စရမလဲ မသိပေ။
“အားးး—“
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတိုင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ဖွဲ့စည်းမှု အတွင်းက မြင့်မြတ်သော သားရဲ ကွေ့နျူဟာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေကာ၊ အောက်က ဖူလုံး မီးဖိုဟာလည်း ပိုမို အားကောင်းတဲ့ သွေးရောင် ချီ ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်၊ မကြာခင်မှာပင် လက်အောက်ခံနိုင်တော့မည် သကဲ့သို့ပင်...
“မကောင်းတော့ဘူး”
ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့ တရားဖြောင့်မတ်သော ဂိုဏ်းက လူအုပ် အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ကွေ့နျူ ဟာ နတ်ဆိုး ဂိုဏ်းက အောင်မြင်စွာ ဖမ်းယူခံရတော့မယ်ဆိုတာ သူတို့ နားလည်သွားကြသည်။
“ရွှတ်”
ဒါပေမယ့် ထိုအချိန်တွင် ကွေ့နျူ ကို ပိတ်လှောင်ထားသော ဖွဲ့စည်းမှု ဆီကို ပုံရိပ်များစွာ တိတ်ဆိတ်စွာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ သူတို့ တာကျူး တောင်ထွတ် မှ လူအုပ် ဖြစ်ပြီး ဆုန်တာရန်၊ ကျန်းရှောင်ဖန်၊ တူးပိရှူး နဲ့ တခြားသူများ ထျန်းလင်အာရဲ့ လက်ထဲက တောင်နဲ့ မြစ် ယပ်တောင် ကို အားကိုးပြီး လမ်းတစ်လျှောက်မှာ နတ်ဆိုး ဂိုဏ်း တပည့်များစွာကို အနိုင်ယူသည်၊ နောက်ဆုံးတော့ ဖွဲ့စည်းမှု ရဲ့ အစွန်းကို ရောက်လာသည်...
“အမြန် ဖွဲ့စည်းမှု ကို ဖြိုခွဲလိုက်” ထျန်းလင်အာ အနည်းငယ် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။
“ရွှတ်”
သူမ ပယင်းကျူ လင် ကို ပစ်လိုက်ပြီး၊ မြေကြီးပေါ်က ဖွဲ့စည်းမှု အလံ တစ်ခုကို ချုပ်ကိုင်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် အားပြင်းစွာ ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။
“ဒုန်းဒုန်း—“
နောက်တစ်ခဏမှာ ကွေ့နျူကို ပိတ်လှောင်ထားသော ဖွဲ့စည်းမှု ပုံစံက အနည်းငယ် တုန်ယင်လာသည်၊ ဖွဲ့စည်းမှု အလံ တစ်ခုရဲ့ ထောက်ပံ့မှု ဆုံးရှုံးသွားသဖြင့် ဖွဲ့စည်းမှု တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်လာသည်...
“ေသသင့်တယ်”
ဝမ်ရိန်ဝမ်က ဖွဲ့စည်းမှု ရဲ့ အစွန်းက ထျန်းလင်အာနဲ့ သူ၏ အဖွဲ့ကို ချက်ချင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာ အလွန် ရုပ်ဆိုးသွားသည်၊ ဒါပေမယ့် သူ ဖူလုံး မီးဖို ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ လိုအပ်တာကြောင့် သွားဖြေရှင်းလို့ မရသေးပေ။
“မိုး—“
မူလက အနည်းငယ် အားနည်းနေသော ကွေ့နျူ ဟာ ဖွဲ့စည်းမှု လျော့သွားသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားမိလိုက်သည်၊ သူက ချက်ချင်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကာ ဖွဲ့စည်းမှု ရဲ့ ချုပ်တည်းမှုကို အတင်းအကျပ် ဆန့်ကျင်တော့သည်...
“ဒုန်းဒုန်း!”
နောက်တစ်ခဏအတွင်းမှာ အရင်ကတည်းက တုန်ယင်နေတဲ့ ဖွဲ့စည်းမှု ပုံစံဟာ ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွားခဲ့သည်။ ဖွဲ့စည်းမှု အလံ ကို စောင့်ကြပ်ဖို့ တာဝန်ယူထားတဲ့ နတ်ဆိုး ဂိုဏ်း တပည့်များမှာလည်း ဖွဲ့စည်းမှု ပြိုကွဲခြင်းရဲ့ တုံ့ပြန်လှိုင်းကြောင့် တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားကာ သူတို့၏ ဒွါရခုနစ်ပေါက် မှ သွေးများ ထွက်လာပြီး ချက်ချင်း သေဆုံးသည်။
“ညီမငယ်၊ တော်လိုက်တာ”
ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့ တာကျူး တောင်ထွတ်မှ တပည့်များ ချက်ချင်း အားပေးလိုက်ကြသည်။ ထျန်းလင်အာကလည်း သူမ၏ လည်ပင်း ဖြူဖွေးလှပသော လည်ပင်းလေကို မာနတကြီး စောင်းလိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် ထိုအချိန်တွင် အန္တရာယ် ကြရောက်လာခဲ့သည်။
“ဝေါင်း”
အချုပ်အေနှာင်ကနေ လွတ်မြောက်သွားတဲ့ ကွေ့နျူ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကာ၊ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွက် ဒေါသများနဲ့ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် အနီးဆုံး ဖြစ်သော တာကျူး တောင်ထွတ် အဖွဲ့ဟာ သူ၏ ဒေါသကို ထုတ်ဖော်ဖို့ ပစ်မှတ် ဖြစ်လာခဲ့သည်...
“ဒုန်း!”
ကွေ့နျူ သူ၏ ကြီးမားသော ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး တာကျူး တောင်ထွတ် အဖွဲ့ဆီ မဆိုင်းမတွ နင်းချသည်။
“လင်အာ၊ သတိထား!!”
စူးရူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်၊ သူမ အသံကျယ်ကျယ် အော်လိုက်ရင်း ထျန်းလင်အာရဲ့ ကြေကွဲဖွယ် ကံကြမ္မာကို သူမကြိုမြင်လိုက်ခဲ့သည်။
စူးရူ၏ ပုံရိပ်က လျှပ်တပြက် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ သူမ သွားကူညီချင်ပေမဲ့... အဇူးရာ နဂါး က သူမကို သူမ၏ ဆန္ဒအတိုင်း လုပ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ပေ။
“ဘုန်း—“
ကွေ့နျူ ရဲ့ ဧရာမ ခြေထောက်ကြီး ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ လူတိုင်း သူတို့၏ မျက်လုံးများကို မပိတ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ၊ မကြာခင် ဖြစ်တော့မယ့် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာကို တိုက်ရိုက် ကြည့်ဖို့ မတတ်နိုင်ပုံရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တာကျူး တောင်ထွတ် အဖွဲ့ လုံး၀ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူတို့က ဆင်းသက်လာတော့မယ့် ဧရာမ ခြေထောက်ကြီးကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြရင်း ထွက်ပြေးဖို့ပင် မေ့လျော့သွားသည်။
တကယ်တော့ သူတို့ အချိန်မီ တုံ့ပြန်ခဲ့ရင်တောင် ကျန်းရှောင်ဖန်ကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ ဓားစီး အရှိန်က အရမ်း နှေးလွန်းသည်။ သူတို့ ကွေ့နျူ ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု အကွာအဝေးကနေ အချိန်မှီ လွတ်မြောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။...
“ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ”
ကျန်းရှောင်ဖန်က ဆင်းသက်လာတော့မည့် ဧရာမ ခြေထောက်ကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေရင်း သူ ပြေးသင့်လား မပြေးသင့်လား စဉ်းစားနေသည်၊ သူ၏ တောင်ဝှေးစီး အရှိန်နဲ့ သူ လွတ်မြောက်နိုင်ပေမဲ့... သူ ပြေးလျှင် သူ၏ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီး နဲ့ တခြားသူများကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲက သူတို့ ဘာဖြစ်သွားမှာလဲ။ သူ ကွေ့နျူ ရဲ့ ခြေထောက်အောက်မှာ သေဆုံးတာကို သူ ကြည့်နေရုံပဲလား။ ထိုအတွေးများနဲ့ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး! ငါ ငါရဲ့ အစ်ကိုကြီး နဲ့ တခြားသူတွေ သေဆုံးတာကို ကြည့်နေလို့ မရဘူး”
နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျန်းရှောင်ဖန် တာကျူး တောင်ထွတ် က လူတိုင်းကို မိသားစုအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ပြီးပြီ၊ ထို့ကြောင့် သူတို့ သူ၏ မျက်လုံးများ ရှေ့မှာ သေဆုံးတာကို သူ ဘယ်လိုလုပ် ကြည့်နေနိုင်မှာလ။
“ဒုန်းဒုန်း—“
ထိုအချိန်မှာ ကျန်းရှောင်ဖန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မဖုံးကွယ်တော့ပေ။ သူက လက်များကို ပူးလိုက်ကာ၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှာ ကရုဏာ အပြည့်ရှိသည့် မှိန်ဖျော့သော ဗုဒ္ဓအလင်းတစ်ခု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မဟာ ဗြဟ္မာ ဉာဏ်ပညာ။
ချက်ချင်းဆိုသလို တောက်ပသော ဗုဒ္ဓအလင်းက ထွန်းလင်းလာကာ မျက်စိကျိန်းစရာ ရှင်းလင်းသော အလင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓနဲ့ တာအို ပေါင်းစည်းခြင်း။ ဒီ တုံးအသော လူငယ်ကို ရှန်ချင်ဘုံ နဲ့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ဩရတ် ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
“ဘုန်း—“
တောက်ပသော ဗုဒ္ဓအလင်းက၊ ထိုက်ချိ ပုံကားချပ် နဲ့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ဆုန်တာရန်နဲ့ တခြားသူများရဲ့ အပေါ်မှာ ပေါ်လာကာ ကွေ့နျူ ရဲ့ ဧရာမ ခြေထောက်ကို ပိတ်ဆို့သည်။
“ဒုန်းဒုန်း”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောက်ပသော ဓားသက်တံအလင်း တစ်ခုက အချိန်မီ ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု လူတိုင်း၏ နားများထဲမှာ ချက်ချင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်— “ဓားတစ်ချက် ကောင်းကင်တံခါးကိုဖွင့်”
နောက်တစ်ခဏအတွင်းမှာ အဆုံးမဲ့ ဓား စိတ်ဆန္ဒများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကမ္ဘာကြီးကို မထီမဲ့မြင် ပြုသော ဩရတ်က ကောင်းကင်ယံကို ထိုးတက်သွားသည်။ တောက်ပသော ဓားအလင်းက ကွေ့နျူ ဆီ မဆိုင်းမတွ ခုတ်ထစ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ဧရာမ ခြေထောက်ကြီးရဲ့ အပိုင်းအစလေးတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။