ထိုက်တန်သည့် ပထမနေရာ

အမျိုးသားလူငယ် စန္ဒယားပြိုင်ပွဲ၏ ဗိုလ်လုပွဲသည် တရားဝင် စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယနေ့၏ ပြိုင်ပွဲပုံစံမှာ ယခင်နှစ်ရက်နှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားသည်။ မူလက ပြိုင်ပွဲဝင်တစ်ဦး တီးခတ်ပြီးတိုင်း ဒိုင်လူကြီးများ အားလုံးက အမှတ်များကို ချက်ချင်း ထုတ်ပြန်ကြသော်လည်း၊ ဗိုလ်လုပွဲတွင်မူ ဒိုင်လူကြီးများက အမှတ်များကို ကိုယ်တိုင် မှတ်သားထားကြပြီး ပြိုင်ပွဲဝင် ၁၂ ဦးစလုံး တီးခတ်ပြီးမှသာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များကို ထုတ်ပြန်မည် ဖြစ်သည်။

တန်ယန်သည် ပရိသတ်ကြားတွင် အာရုံစိုက်ထိုင်နေပြီး ပြိုင်ပွဲဝင် တစ်ဦးချင်းစီ၏ ဖျော်ဖြေမှုများကို နားထောင်နေခဲ့သည်။ ယနေ့ ပြိုင်ပွဲဝင်မည့် တေးသီချင်းများကို စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်ခွင့် ပြုထားသဖြင့် လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ အကောင်းဆုံး အရည်အချင်းများကို ထုတ်ဖော် ပြသခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ပြိုင်ပွဲမှာ ယခင်နှစ်ရက်ထက်ပင် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းနေခဲ့သည်။

မကြာမီ အမှတ်စဉ် ၁၀ ပြိုင်ပွဲဝင်၏ အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာရာ တန်ယန်သည်လည်း သူမ၏ ဖျော်ဖြေမှုအတွက် ပြင်ဆင်ရန် ထိုင်ခုံမှထ၍ စင်နောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

အမှတ်စဉ် ၁၀ ပြိုင်ပွဲဝင် ဖျော်ဖြေပြီးနောက် တန်ယန်သည် စင်မြင့်ထက်သို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် စန္ဒယားရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး အသင့်ဖြစ်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြကာ စတင် တီးခတ်တော့သည်။

တန်ယန်သည် ယနေ့အတွက် “လရောင်အောက်က စိမ်းလန်းသော တောင်ကုန်းအိုင်” အမည်ရှိ တေးသီချင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထိုသီချင်းမှာ သူမ လုဟူတောင်ကုန်း ဗီလာသို့ သွားခဲ့သည့်ညက ကိုယ်တိုင် ရေးစပ်ခဲ့သော စန္ဒရားတေးသံစဉ်ပင် ဖြစ်သည်။

အစပြုတေးသံ စတင်သည်နှင့် ပရိသတ်များ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားပြီး အားလုံးက နားစွင့်၍ အသေအချာ နားထောင်ခဲ့ကြသည်။

စင်ပေါ်ရှိ မိန်းကလေးငယ်သည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ပေါ့ပါးစွာ လှုပ်ရှားနေပြီး တေးသံစဉ်မှာ လူတို့၏ နှလုံးသားထဲသို့ စမ်းရေအေးလေး စီးဆင်းသည့်ပမာ နူးညံ့စွာ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ လတ်ဆတ်ခြင်း၊ သန့်စင်ခြင်း၊ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် သဘာဝတရား၏ အလှတရားများ ကိန်းအောင်းနေသည့် ထိုတေးသံသည် လူတို့ကို ဖော်ပြမတတ်သော သက်သောင့်သက်သာ ရှိမှုကို ခံစားရစေပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံး ငြိမ်သက်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် တေးသံစဉ်မှာ တဖြည်းဖြည်း တိမ်ဝင်သွားပြီး နောက်ဆုံး ဂီတသင်္ကေတ ကျဆင်းသွားသည်နှင့် တန်ယန်သည် တီးခတ်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ပရိသတ်များသည် လှပသော တေးသံစဉ်ထဲတွင် စီးမျောနေဆဲ ဖြစ်ပုံရသည်။

အတော်အတန်ကြာမှ တန်ယန်သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အရိုအသေပြုကာ စင်ပေါ်မှ ဆင်းခဲ့သည်။

“ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း...” တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်ခုပ်စတင် တီးလိုက်ရာမှ လက်ခုပ်သံများမှာ တစ်ဟုန်ထိုး ကျယ်လောင်လာခဲ့သည်။ သတိပြန်ဝင်လာကြသော ပရိသတ်များ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အပြည့်ရှိနေခဲ့သည်။

ဒိုင်လူကြီးအဖွဲ့တွင် ထိုင်နေသော ယွီချန်းနျန်သည် သူ၏တပည့်အတွက် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ပြုံးနေခဲ့သည်။ အခြားဒိုင်လူကြီးများက သူ့ကို အံကြိတ်ကာ စိုက်ကြည့်နေကြခြင်းကိုလည်း သူဂရုမစိုက်ပေ။

ကျန်းမိသားစုထံမှ လာဘ်စားထားသော ဒိုင်လူကြီး တစ်ဦးသာလျှင် မျက်မှောင်ကြုတ်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ တန်ယန်ကို အမှတ်နည်းနည်း ထပ်ပေးရန် ဇွတ်ကြိုးစားပါက မည်သို့မျှ တရားမျှတမည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပရိသတ်များ အားလုံးမှာ ဤဖျော်ဖြေမှု မည်မျှအထိ ကောင်းမွန်သည်ကို သိမြင်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူကဲ့သို့ စန္ဒရားမာစတာ တစ်ဦးက သာမန်လူများလောက်ပင် ခွဲခြားမသိမြင်နိုင်ဟု အပြောခံရမည် မဟုတ်ပါလား။ ဤယွမ် ၅ သိန်းမှာ တကယ့်ကို ကိုင်ရခက်သော မီးခဲကြီး ဖြစ်နေတော့သည်။

တန်ယန်၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကျန်းဇီယွီမှာမူ ယခုအချိန်တွင် အလွန်အမင်း ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကိုပင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် စင်ပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး အသိအမှတ်ပြုသည့် အနေဖြင့် အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြကာ စတင် တီးခတ်တော့သည်။

သို့သော်လည်း ယနေ့ သူမရွေးချယ်ထားသော သီချင်းမှာ တက်ကြွရွှင်လန်းသော သံစဉ်မျိုးဖြစ်ရာ သူမ၏ လက်ရှိခံစားချက်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ပေါ့ပါးသွက်လက်ရမည့် တေးသံစဉ် တစ်ခုမှာ ဒေါသနှင့် အမှောင်ထုများ လွှမ်းမိုးကာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရလဒ်မှာတော့ မကောင်းမွန်လှပေ။ သူမငှားရမ်းထားသော ဗီဒီယို အဖွဲ့မှာလည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဗီဒီယိုမှာ အသုံးမတည့်တော့ပါက အဆူမခံရစေရန်အတွက် အမျိုးသမီးလေး၏ လှပသော ဓာတ်ပုံအချို့ကိုသာ အပိုထပ်ဆောင်း ရိုက်ကူးပေးခဲ့ကြရသည်။

ဒိုင်လူကြီးများ၏ ရမှတ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ပြိုင်ပွဲဝင် အားလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ အမှတ်စဉ် ၁၁ မိန်းကလေးသာ အနိုင်ရနိုင်ခြေ ရှိသည်ကို သိထားကြသော်လည်း သူတို့၏ ရင်ထဲ၌ မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်တော့ ရှိနေဆဲပင်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဒုတိယဆုနှင့် တတိယဆုများ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

တန်ယန်သည် ပြုံးလျက်သားဖြင့် နောက်ဆုံးရလဒ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် ပြိုင်ပွဲဝင် အားလုံး၏ ပျမ်းမျှရမှတ်များကို စခရင်ကြီးပေါ်တွင် ဖော်ပြခဲ့ရာ တန်ယန်၏ အမည်မှာ ၉.၉၅ မှတ်ဖြင့် ပထမဆုံးနေရာတွင် ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဤရမှတ်မှာ ပြိုင်ပွဲဝင်များ အပါအဝင် ပရိသတ်အားလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။ သူမသည် တော်မှန်းသိသော်လည်း ဤမျှအထိ တော်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

ကျန်းဇီယွီမှာမူ သူမ၏ အဆင့် ၉ နေရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သွားများကို တင်းတင်း ကြိတ်ထားမိသည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ခေါင်းထဲသို့ တစ်စုံတစ်ခု ဝင်လာခဲ့ပြီး ဆုတက်ရောက် ယူနေသော တန်ယန်ကိုကြည့်ကာ ယုတ်မာရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။

ပထမဆု ရရှိခဲ့သော တန်ယန်မှာ ဒိုင်လူကြီးများ၏ ဝိုင်းဝန်းခြင်းကို ခံနေရပြီး သူမဆရာဖြစ်သူ၏ အကူအညီဖြင့်သာ ထိုနေရာမှ ခက်ခက်ခဲခဲ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့သည်။

“ဟူး... အခုမှပဲ စိတ်အေးလက်အေး အသက်ရှူနိုင်တော့တယ်” တန်ယန်သည် ဆုဖလားကိုပိုက်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး သူမ၏ WeChat Moments တွင် တင်လိုက်သည်။

【တန်ယန်】: ပျော်တယ်။【ဓာတ်ပုံ】

ကျောင်းတွင် ဖုန်းပွတ်နေသော မီကိုသည် သူမ၏ သူငယ်ချင်းကောင်းဆီမှ သတင်းကောင်းကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ဓာတ်ပုံကူးရိုက်ကာ တစ်ဆင့်ပြန်လည် ဝေမျှလိုက်ပြီး တန်ယန်ကို လိုက်ခ်ပေးကာ ကွန်မန့်တွင်လည်း နှလုံးသားပုံ အီမိုဂျီများစွာကို ပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် တန်ယွီ၊ တန်ယန်၏ မိဘများ၊ ဒေါ်လေး၊ ဦးလေး... အစရှိသော ဆွေမျိုးမိတ်သင်္ဂဟများ အားလုံး ပေါ်လာကြသည်။ အချို့က ဂုဏ်ပြုသည့် အနေဖြင့် ငွေအိတ်အနီများ ပို့ပေးကြပြီး အချို့ကလည်း ဆုတောင်းစကားများနှင့် အားပေးစကားများ ပို့ပေးကြသည်။ တန်ယန်သည် လူတိုင်းကိုပြုံးလျက် ပြန်လည် အကြောင်းပြန်ပေးပြီးနောက် ဖုန်းကိုသိမ်းလိုက်သည်။

ပြိုင်ပွဲမှမထွက်ခွာမီ သူမ၏ဆရာ ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည် တွေးတောမိသောအခါ တန်ယန်၏ ပျော်ရွှင်မှုမှာ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားခဲ့ရသည်။

“ယန်ယန်... ဒီတစ်ခေါက် ဖြစ်သွားတဲ့ ကိစ္စအတွက် ဆရာတကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်။ သက်သေ အထောက်အထားတွေက ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတာဆိုတော့ ငါတို့လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘူး” ယွီချန်းနျန်သည် အလွန်ပင် အားနာနေခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပတ်သက်နေသည့် တရားဝင် ပြိုင်ပွဲတစ်ခုတွင် ယခုကဲ့သို့ ဆိုးရွားသော ဖြစ်ရပ်မျိုး ဖြစ်ပျက်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူလုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

တန်ယန်ကမူ သူမဘက်က ဘာမှနစ်နာမှု မရှိကြောင်းနှင့် တစ်ဖက်လူကသာ ပိုပြီး ဒေါသထွက်နေရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုကာ သူမ၏ဆရာကို ပြန်လည် နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။

မိမိ၏ တပည့်လေးမှာ နောက်ပြောင်ကျီစယ် တတ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွီချန်းနျန်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပြန်လည်၍ ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဆရာကန်တော့ပွဲ အခမ်းအနားကို ယခုသီတင်းပတ်ကုန်တွင် ကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး တန်ယန်၏ မိသားစုကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာရန် ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။

ဟိုတယ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အချိန်စောသေးသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် တန်ယန်သည် မိတ်ကပ်များဖျက်ကာ ချင်ယွီရုံနှင့်အတူ နေ့လယ်စာစားရန် စားသောက်ဆိုင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။

ထိုနေ့ညနေတွင် ရေချိုးပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းရင်း တန်ယန်သည် သူမ၏ မိခင်ထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် တန်ယန်၏ မိခင်က ဖုန်းကိုကိုင်လိုက်သည်။

“ယန်ယန်... ဘာဖြစ်လို့လဲသမီး။ မေမေ့ကို လွမ်းလို့လား” တန်ယန်၏ မိခင်သည် လှပသော မိတ်ကပ်များ ပြင်ဆင်ထားကာ လရောင်ခြည် အရောင်ရှိသည့် ချီပေါင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လျက် သမီးဖြစ်သူ၏ဖုန်းကို ဖြေကြားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဝါး... မေမေက တကယ့်ကို လှနေတာပဲ၊ ပွဲတက်မလို့လားဟင်” တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုလှပလာသော မိခင်ဖြစ်သူကို မြင်ရသဖြင့် တန်ယန်မှာ စိတ်အခြေအနေ အလွန်ကောင်းသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ဖခင်မှာ အိမ်ခြံမြေ လုပ်ငန်းသို့ ပြောင်းလဲလုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်း မိသားစု လုပ်ငန်းမှာလည်း တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ယခုဆိုလျှင် မြို့တော် S တွင် သူမ၏ဖခင်မှာ ဩဇာအာဏာရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

“ဒီနေ့ ကော့တေးပါတီ တစ်ခုရှိလို့ မေမေတို့ ဖေဖေနဲ့အတူ တက်မလို့လေ။ သမီးဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ။ မေမေလာကြိုမယ်လေ”

“ဟင်း... နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက်တော့ စောင့်ရဦးမယ်မေမေ။ မေမေနဲ့ဖေဖေ ဒီသီတင်းပတ်ကုန်မှာ အားကြလားဟင်”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ သမီးရဲ့”

“သမီး ဆရာတစ်ယောက် ရှာတွေ့ထားလို့လေ။ ဒီသီတင်းပတ်ကုန်မှာ နှစ်ဖက်မိသားစုတွေ့ပြီး တရားဝင် ဆရာကန်တော့ပွဲလေး လုပ်ချင်လို့ပါ။ ဒါကြောင့် ဖေဖေနဲ့မေမေ မြို့တော် H ကို လာနိုင်မလားလို့ မေးကြည့်တာပါ”

“ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲ၊ မေမေတို့ အလုပ်ရှုပ်နေရင်တောင် အချိန်ပေးရမှာပေါ့၊ နောက်မှ သမီးဆရာရဲ့ အချက်အလက်တွေကို ပို့ပေးဦးနော်။ လူကြီးလူကောင်း ပီသအောင်လို့ ဆရာကန်တော့မယ့် လက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ရဦးမယ်” တန်ယန်၏မိခင်မှာ သမီးဖြစ်သူ၏ လုပ်ပုံကိုကြည့်ကာ ပြောစရာစကားပင် ပျောက်ရှသွားခဲ့သည်။ ဆရာတင်သည့် ကိစ္စမှာ ဘာကြောင့် ဤမျှ အေးဆေးနေရသနည်း။ ရှေးခေတ်အခါက ဆရာဆိုသည်မှာ ဖခင်နှင့် တစ်ဂုဏ်တည်းရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း သူမ၏သမီးဖြစ်သူ ယန်ယန်မှာ တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးမလေး ဖြစ်သည်ကို တွေးမိရင်း တန်ယန်၏မိခင်မှာ ပို၍ပင် ပြုံးပျော်သွားခဲ့သည်။ ဇနီးဖြစ်သူကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသော တန်စင်ရှုကမူ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "မိန်းမ... ဘာသတင်းကောင်းများ ရှိလို့လဲ"

"ရှင့်သမီး ဖုန်းဆက်တာလေ။ သူ ဆရာတစ်ယောက် ရှာတွေ့ထားလို့ ဒီသီတင်းပတ်ကုန်မှာ ဆရာကန်တော့ပွဲလုပ်ဖို့ ကျွန်မတို့ကို မြို့တော် H ကို လာခဲ့စေချင်တယ်တဲ့"

တန်စင်ရှုသည် ရေသောက်နေရင်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သီးသွားတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ဟား... ငါ့သမီးက ဘယ်သူနဲ့တူလို့ ဒီလောက်တောင် ချစ်စရာ ကောင်းနေရတာလဲ"

တန်ယန်၏မိခင်က ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှတော့ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။

မစ္စတာတန်သည် ချက်ချင်းပင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် အခွံနွှာထားသော လိမ္မော်သီး တစ်လုံးကို သူမအား ကမ်းပေးရင်း ဖားသည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်စမ်း... ကိုယ်ပြောတာကတော့ သေချာပေါက် သူ့အမေနဲ့ တူတာပေါ့။ ငါ့သမီးရဲ့ ကောင်းကွက်တွေ အားလုံးက သူ့အမေဆီက အမွေရထားတာလေ"

တန်ယန်၏ မိခင်က လိမ္မော်သီးကို ယူလိုက်ပြီး "ရှင်ကတော့ စကားတွေ အရမ်းတတ်တာပဲ" ဟု နောက်ပြောင်ကာ ဆူလိုက်သည်။

သစ်ထုတ်လုပ်ရေး ကုမ္ပဏီမှ မစ္စချန်ကမူ မနာလိုသလို လေသံဖြင့် "မစ္စတာတန်နဲ့ မစ္စတန်တို့က တကယ့်ကို တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ကြတာပဲနော်" ဟု မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။

"မဟုတ်တာ... မြို့တော် S မှာဆိုရင် မစ္စတာချန်လောက် ဇနီးအပေါ် သစ္စာရှိတဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ။ ကြားတာတော့ ရှင့်သားက မြို့ပြအင်ဂျင်နီယာ တက္ကသိုလ်မှာ ကျောင်းတက်နေတယ်ဆို" ......

ဖုန်းချပြီးနောက် တန်ယန်သည် ခေါင်းအုံးကိုဖက်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ဟိုလှိမ့်ဒီလှိမ့် လုပ်နေခဲ့သည်။

【ယီတျန်... ဆရာ့အတွက် ဘယ်လိုလက်ဆောင်မျိုး ပြင်ဆင်ရမလဲဟင်။】 ဆရာကန်တော့ပွဲအတွက် သူမ ဘာပေးရမည်ကို အခုထိ မဆုံးဖြတ်ရသေးပေ။ သူမ၏မိခင် ပြောသည်မှာ မှန်သည်။ သူမကိုယ်တိုင် တပည့်အဖြစ် ခံယူရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ သေချာပေါက် စဉ်းစားချင့်ချိန်ရန် လိုအပ်သည်။ ဆရာ့ဘက်ကပဲ အားလုံးပြင်ဆင်ပေးဖို့ မျှော်လင့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး မဟုတ်ပါလား။