ပြန်လည်ရေးသားခြင်း

တန်ယန်က LINE မှတစ်ဆင့် ပြန်စာပို့လိုက်သည် - “ကျွန်မ စိတ်ကူးအချို့ ရနေပြီ၊ ခဏနေမှ ပြန်ပြီး ဆက်သွယ်လိုက်မယ်နော်။” ထို့နောက် သူမသည် ဖုန်းကိုပိတ်ကာ စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းထဲ၌ ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးစများကို စတင် စနစ်တကျ စီစစ်တော့သည်။

အတွေးများကို အချောသတ် စီစစ်ပြီးသောအခါ လက်ရေးဖြင့် ရေးစပ်ထားသော တေးမှတ်တမ်းတစ်ခု လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အကယ်၍သာ အချိန် အလွန် မနှောင်းသေးပါက သူမသည် အောက်ထပ်သို့ ချက်ချင်းဆင်းကာ စန္ဒယား တီးခတ်ကြည့်ပြီး အသံမည်သို့ ထွက်သည်ကို နားထောင်မိမှာ အသေအချာပင်။ အခုတော့ နှမြောစရာပါ။

မနက် ၂ နာရီ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဦးနှောက်က စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွနေစဉ်တွင် သတိမထားမိသော်လည်း၊ စိတ်ကို လျှော့ချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများက လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ သူမကို ရိုက်ခတ်လာတော့သည်။ သူမသည် လက်ရေးမူကို ချထားလိုက်ပြီး သန်းဝေကာ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် တန်ယန် ကျောင်းမသွားဘဲ တစ်ရက် ခွင့်ယူလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူမသည် မနက်စောစော နိုးလာခြင်းဖြစ်သည်။ အချိန်စောနေသေးသည်ကို မြင်ရသဖြင့် စန္ဒယားရှိရာသို့ သွားကာ သူမ အသစ်ရေးထားသော တေးသွားကို စမ်းသပ် တီးခတ်ကြည့်သည်။ အနည်းငယ် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူမ တီးခတ်ထားသော ဗီဒီယိုနှင့် တေးမှတ်တမ်းကို ယွမ်ရှီးထံ ပို့ပေးလိုက်သည်။

ယွမ်ရှီးသည် မနေ့ကကဲ့သို့ပင် ပြန်စာပို့ရန် အချိန်အတော် ကြာလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ သူမစာပို့ပြီး သိပ်မကြာမီမှာပင် သူက ဗီဒီယိုကောလ်ဖြင့် သူမကို ပြန်လည် ဆက်သွယ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ နီမြန်းနေသော မျက်ဝန်းများနှင့် သူ၏ ခံစားချက်များကို မနည်း ထိန်းချုပ်ထားရပုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမတစ်ခုခု မှားယွင်းအောင် လုပ်မိလေသလားဟုပင် တွေးလိုက်မိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယွမ်ရှီး၏ မန်နေဂျာကသာ အခြေအနေကို ရှင်းပြခဲ့သည်။

အမှန်မှာ ယွမ်ရှီးသည် ဤသီချင်းကို သူ၏ အယ်လ်ဘမ်အသစ်တွင် ခေါင်းကြီးပိုင်း သီချင်းအဖြစ် အသုံးပြုရန် ဇွတ်အတင်း ဆုံးဖြတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အယ်လ်ဘမ် ထွက်မည့်ရက် နီးကပ်လာသော်လည်း သီချင်းမှာ အပြီးမသတ်နိုင်သေးပေ။ ကုမ္ပဏီဘက်ကလည်း အရန်ထားထားသော သီချင်းများထဲမှ တစ်ပုဒ်ကို ရွေးချယ်ရန် အကြိမ်ကြိမ် တောင်းဆိုထားပြီး၊ သတ်မှတ်ရက်အတွင်း အပြီးမသတ်နိုင်ပါက အရန်သီချင်းကိုသာ အစားထိုး အသုံးပြုမည်ဟု ပြောထားသည်။

ဤသည်မှာ ယွမ်ရှီး ဤမျှအထိ အလောတကြီး ဖြစ်နေရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ တန်ယန်က တစ်ညတည်းနှင့် သီချင်းကို အပြီးသတ် ရေးပေးလိုက်သည်။ သူမပို့လိုက်သော ဗီဒီယိုကို သူကြည့်လိုက်သည့်အခါ သီချင်းမှာ အလွန်ပင် ပြည့်စုံလွန်းနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့်သာ သူစိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမကို ဖုန်းဆက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟူး...” တန်ယန်သည် အနုပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရသည်မှာ မလွယ်ကူလှဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ မိမိ၏ အိပ်မက်နောက်ကို လိုက်ချင်သော်လည်း ကုမ္ပဏီ၏ စီစဉ် ညွှန်ကြားမှုများကိုလည်း လိုက်နာရပြန်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် နှစ်ဖက်စလုံး အဆင်ပြေအောင် လုပ်ဆောင်ရသည်မှာ တကယ်ကို ခက်ခဲလှသည်။

အချိန်က အလွန်ကပ်နေပြီဖြစ်ရာ ကူညီပေးခဲ့ပြီးမှတော့ အဆုံးအထိ ဝိုင်းဝန်းပေးသင့်သည်ဟု တန်ယန် တွေးလိုက်မိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ယနေ့တစ်ရက် ခွင့်ယူကာ တေးသွားကို အသံသွင်းပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် ကျောင်းပိတ်ရက်အထိ သူတို့ စောင့်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

ယွမ်ရှီး၏ မန်နေဂျာက အသံသွင်းမည့် နေရာကို ပို့ပေးလိုက်သည်။ အချိန်ရသေးသဖြင့် တန်ယန်သည် ကျန်းဦးလေးက တန်ယွီတို့ကို ကျောင်းပို့ပြီး ပြန်လာသည်အထိ အေးအေးဆေးဆေး စောင့်နေလိုက်သည်။

သူမသည် မနက်စာကို အေးအေးလူလူ စားလိုက်ပြီး ဒေါ်လေးက တန်ယွဲဂျားကို ကျောင်းပို့ရန် ထွက်သွားချိန်တွင် ကျန်းဦးလေးက ကားမောင်း၍ ပြန်ရောက်လာသည်။

ယာယီအသံသွင်း စတူဒီယိုမှာ S မြို့တော်၊ ဝမ်ကျန်းလမ်းရှိ M အဆောက်အအုံတွင် တည်ရှိသည်။ တန်ယန် ရောက်သွားသောအခါ ယွမ်ရှီး၏ မန်နေဂျာက အောက်ထပ်တွင် ကြိုတင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူမ ကားပေါ်က ဆင်းလာသည်ကို မြင်သည်နှင့် မန်နေဂျာက ပြုံးရွှင်စွာ ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်သည် - "နေကောင်းလား မမလေးတန်ယန်၊ အပြင်မှာက ဗီဒီယိုထဲကထက်တောင် ပိုလှနေပါလား"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။" တန်ယန်သည် ယခုဆိုလျှင် မည်သည့် အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို မျက်နှာမပျက်ဘဲ စကားပြောဆိုနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ယွမ်ရှီး၏ မန်နေဂျာအမည်မှာ ကျောက်ခေါဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ ထိုအမည်မှာ အတော်လေး ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသည်။ "နာမည်ချင်းတူလို့ ခံစားရတဲ့ သံယောဇဉ်မျိုးလား" ဟု သူမတွေးနေမိသည်။

ကျောက်ခေါက တန်ယန်ကို ၁၈ ထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထိုအထပ်တွင် အခန်းတံခါးလေးများစွာ ရှိနေပြီး အချို့မှာ ပွင့်နေကာ အချို့မှာ ပိတ်ထားသည်။

ပွင့်နေသော တံခါးများမှတစ်ဆင့် အထဲကပုံစံကို မြင်နေရသည်။ မှန်ချပ်အကြီးကြီး တစ်ခုက အခန်းကို နှစ်ပိုင်းခွဲထားပြီး တစ်ဖက်တွင် အသံဖမ်း အင်ဂျင်နီယာ၏ အလုပ်ခွင်နှင့် အနားယူခန်းရှိကာ၊ နောက်တစ်ဖက်တွင် အသံသွင်းမည့် နေရာရှိသည်။

သူတို့သည် စင်္ကြံရှည်ကြီးအတိုင်း လျှောက်လာပြီး အတွင်းဆုံး အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဒီအခန်းပါပဲ။" ကျောက်ခေါက ရပ်လိုက်ပြီး အခန်းနံပါတ်ကို ညွှန်ပြသည်။ ထို့နောက် တံခါးကိုဖွင့်ကာ တန်ယန် အရင်ဝင်နိုင်ရန် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။

အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သောအခါ အပြင်အဆင်မှာ ရှေ့တွင်မြင်ခဲ့သော အခန်းများနှင့် တူသော်လည်း အများကြီး ပိုကျယ်သည်။ အထူးခြားဆုံးမှာ ထိုနေရာတွင် စန္ဒယားတစ်လုံး ရှိနေခြင်းပင်။

ယွမ်ရှီးသည် အနားယူခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေရာမှ တန်ယန် ဝင်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်သည်။

"တန်ယန်... ရောက်လာပြီပဲ" ယုန်လေးတစ်ကောင်လို နီမြန်းနေသော သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။ တန်ယန်မှာ သူ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် အနည်းငယ်ပင် အနေရ ခက်သွားတော့သည်။

ကျောက်ခေါက ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး သူ၏ အနုပညာရှင်အား ပုံရိပ်ကို သတိထားရန် သတိပေးလိုက်သည်။ သို့သော် ယွမ်ရှီးမှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စိတ်လွတ်နေပုံရပြီး ကျောက်ခေါ၏ အရိပ်အကဲကို လုံးဝ သတိမထားမိပေ။ ကျောက်ခေါမှာလည်း သူ့မျက်နှာသူသာ လက်ဝါးနှင့် အုပ်လိုက်ချင်တော့သည်။

တန်ယန်က ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးပြကာ - "အခုပဲ အသံသွင်းတာ စလိုက်ကြမလား"

ယွမ်ရှီးက အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး - "ခဏလောက် အနားယူပြီးမှ စိတ်ပါလက်ပါဖြစ်အောင် ပြန်လုပ်ပါဦးလား"

"မလိုပါဘူး၊ ဒီမနက်တင် စမ်းတီးကြည့်ပြီးသားဆိုတော့ အထူးတလည် စိတ်သွင်းနေဖို့ မလိုတော့ပါဘူးရှင်" တန်ယန်က ငြင်းလိုက်သည်။ သူမ အမြန်ဆုံး အသံသွင်းပြီး အိမ်ပြန်ချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မမရုံရဲ့ ကြက်သွန်ဖြူဆီသတ် ပုစွန်ဟင်းကို စားချင်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။ ဒီမနက် အိမ်ကမထွက်ခင် မမရုံက သူမအတွက် ပုစွန်ဟင်း ချက်ပေးမယ်လို့ သေချာ ပြောထားခဲ့သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်နော်။ ဒီဘက် တံခါးလေးကနေ ဝင်သွားလိုက်ပါ၊ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလို့ ခံစားရရင် စလိုက်လို့ရပါပြီ" ယွမ်ရှီးက ဘေးနားက တံခါးအသေးလေးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

တန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အသံသွင်းခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ အသံအနေအထားများကို ညှိနှိုင်းစစ်ဆေးပြီး အားလုံး အဆင်ပြေပြီဟု ခံစားရသောအခါ သူမက စနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း "အိုကေ" လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

အသံဖမ်း အင်ဂျင်နီယာ၏ အချက်ပြမှုကို မြင်သည်နှင့် သူမ စတင် တီးခတ်တော့သည်။ သူမသည် စန္ဒယားတေးသွားထဲတွင် အလုံးစုံ နစ်မြောသွားသောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး တောက်ပနေပြီး လရောင်အောက်က ပုလဲတစ်လုံးကဲ့သို့ ဝင်းလက် စိုပြည်နေတော့သည်။

တန်ယန် စတင် တီးခတ်လိုက်သည်နှင့် အပြင်ဘက်ရှိ လူအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်ကြသည်။ နိမ့်ဆင်း ဆွေးမြည့်နေသော တေးသွားမှာ နားနားတွင် ချစ်သူတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး လာရောက် ရေရွတ်နေသကဲ့သို့ပင်။ တစ်ခါတစ်ရံ နူးညံ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှသည်။ “ဘာလို့ ငါ့ကိုထားခဲ့တာလဲ” ဟု မေးမြန်းနေသယောင် ရှိ၏။

တေးသွား ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် တန်ယန်၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်တစ်စက် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ ပန်းချီကား တစ်ချပ်ကဲ့သို့ လှပလွန်းလှပြီး ယွမ်ရှီးက သူ၏ဖုန်းဖြင့် ထိုအခိုက်အတန့်ကို ဗီဒီယိုရိုက်ကူး မှတ်တမ်း တင်ထားလိုက်သည်။

တန်ယန် ပြန်သွားပြီးနောက် ယွမ်ရှီးနှင့် ကျောက်ခေါတို့သည် အသံသွင်းထားသော စန္ဒယားတေးသွားကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်နားထောင်ကြပြီး နားထောင်တိုင်းလည်း စိတ်လှုပ်ရှား ခံစားရဆဲ ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုကျောက်... ဒီသီချင်းကတော့ အကြီးအကျယ် ပေါက်တော့မယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားနေရတယ်" ဟု ယွမ်ရှီးက ယုံကြည်ချက် အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟူး... အေးပါကွာ၊ ငါလည်း မျှော်လင့်ပါတယ်။ စန္ဒယားတီးခတ်မှုရဲ့ အရည်အသွေးက တကယ်ကို မြင့်လွန်းတယ်။ စန္ဒယားအကြောင်း ဘာမှမသိတဲ့ ငါတောင် နားထောင်ရင်း မျက်ရည်ဝဲလာမိတယ်" ကျောက်ခေါက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကျောက်၊ ဒီနေ့ပဲ ပြန်ကြရအောင်။ ဒီညမှာပဲ ဒီသီချင်းကို အပြီးသတ် အသံသွင်းချင်တယ်"

သူတို့နှစ်ဦးသည် အထုပ်အပိုးများကို အမြန်သိမ်းဆည်းပြီး တန်ယန် တီးခတ်ပေးထားသော တေးသွားကို ယူဆောင်ကာ S မြို့တော်မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

လမ်းခရီးတွင် ယွမ်ရှီးသည် တန်ယန်ထံ စာပို့ရန် မမေ့ခဲ့ပေ။ သူသည် သီချင်းအသံသွင်းရန် ဘေကျင်းသို့ အပြေးအလွှား ပြန်နေရသဖြင့် ယခုတစ်ခေါက် ထမင်းမကျွေး နိုင်ခဲ့သည်ကို အားနာကြောင်းနှင့်၊ နောင်တစ်ချိန် ဘေကျင်းသို့ လာဖြစ်ပါက အကောင်းဆုံး ထမင်းတစ်နပ်ဖြင့် တည်ခင်း ဧည့်ခံပါ့မည်ဟု ကတိပေးလိုက်လေသည်။

တန်ယန် ထိုစာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ယွမ်ရှီးနှင့် အခြားတစ်ယောက်မှာ ဘေကျင်းသို့ ပျံသန်းမည့် လေယာဉ်ပေါ်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါလိုက်မိသည်။ အမှန်တကယ်တော့ ဤအဖြစ်အပျက်မှာ သူမအတွက်လည်း အလွန်ထူးခြားသော အတွေ့အကြုံ တစ်ခုပင်။ ဆရာတစ်ဆူအဆင့် ဂီတအာရုံ ခံစားမှုကို ရရှိပြီးကတည်းက ထိုအရာကို မည်သို့ အသုံးချရမည်နည်းဟု သူမ သိချင်နေခဲ့သည်။ ယခုမှသာ သူမ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

သူမအတွက် ထိုဂီတအာရုံ ခံစားမှုမှာ ရှိရင်းစွဲ အရည်အချင်းပေါ်တွင် ထပ်ဆင့် အလှဆင်ပေးသော "ပန်းပွင့်ပေါ်က ဆီးနှင်းစက်" ကဲ့သို့ ဖြစ်သလို၊ သီးခြားစီလည်း တည်ရှိနေနိုင်သည်။ ၎င်းသည် ဝတ္ထုထဲမှ ဝမ်ယွီယန်နှင့် သဘောတရားချင်း တူညီသည်။ ဝမ်ယွီယန်သည် ကိုယ်ခံပညာ မတတ်သော်လည်း သိုင်းပညာရပ် အားလုံး၏ အားနည်းချက်ကို မြင်နိုင်သကဲ့သို့ပင်။

သူမတွင် ထိပ်တန်းအဆင့် စန္ဒယားတီးခတ်မှုစွမ်းရည် ရှိနေပြီးဖြစ်ရာ ဆရာတစ်ဆူအဆင့် ဂီတအာရုံနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူမ၏တီးခတ်မှုနှင့် တေးသီကုံးမှုများမှာ တစ်ခုချင်းစီထက် ပိုမိုသာလွန်သော စွမ်းဆောင်ရည်ကို ထွက်ပေါ်လာစေသည်။ တူညီသော အဆင့်အတန်း တစ်ခုတွင် သူမသည် အခြားသူ အားလုံးထက် သာလွန် ထင်ရှားနေမည်မှာ အသေအချာပင်။

“ဒါက တကယ့် အစွမ်းအစကို ဖုံးကွယ်ပြီး သာမန်လူလို ဟန်ဆောင်နေတာမျိုး မဟုတ်ဘူးလား”