ကံကောင်းတဲ့ မိန်းကလေး

H မြို့တော်ဆီသို့ သူမ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ဆီးနှင်းများ သည်းထန်စွာ ကျဆင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

လုမုန်လန်သည် ထိုနှစ်ယောက် ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ညစာ ပြင်ဆင်ပေးလေသည်။ ညစာမှာ ရိုးရှင်းလှပါသည်၊ တစ်ယောက်လျှင် ကြက်သား ခေါက်ဆွဲစွပ်ပြုတ် တစ်ပွဲစီသာ ဖြစ်သည်။ ထန်ယန်၏ ပန်းကန်ထဲတွင်မူ ကြွပ်ရွနေအောင် ကြော်ထားသည့် ကြက်ဥကြော်တစ်လုံး အပိုပါလာသည်။

"ဆရာနဲ့ ဆရာကတော်တို့ အစောကြီး အနားယူကြပါနော်၊ သမီး အခန်းထဲ ပြန်တော့မယ်" ဟုဆိုကာ ထန်ယန်သည် ယွီချန့်နျန်ထံမှ ငှားလာသော 'ဂီတပညာရှင်များ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိ' စာအုပ်ကိုပိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အခန်းတွင်း အပူချိန်ကို ၂၅ ဒီဂရီ ဆဲလ်စီးယပ်စ်တွင် သတ်မှတ်ထားရာ အတော်လေး နေလို့ကောင်းသော အပူချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဆရာကတော်က သူမ ပြန်လာသည့်အခါ အေးနေမည် စိုးသဖြင့် ကြိုတင် ညှိထားပေးခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူမတွေးမိသည်။

အခန်းထဲရှိ အိမ်သာသုံး ပစ္စည်းများမှာ အသစ်စက်စက်များသာ ဖြစ်ပြီး ရေချိုးဆပ်ပြာရည်မှာ သူမ အဘွားထံမှ ရလေ့ရှိသော သင်းပျံ့သည့် ရနံ့မျိုးရသဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်ကြည်နူးစရာ ကောင်းလှသည်။ ရေချိုးပြီးနောက် သူမသည် ဆံပင်ကို စက်ဖြင့် အခြောက်မခံဘဲ တဘက်ဖြင့်သာ ခပ်ဖွဖွ သုတ်ပေးရင်း တစ်ဝက်ခန့် ခြောက်သွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် မှီထိုင်ရင်း ဆံပင်များအားလုံး ခြောက်သွားသည်အထိ စာအုပ်ကို လှန်လှော ဖတ်ရှုနေမိသည်။

ဆံပင်များ လုံးဝ ခြောက်သွားချိန်တွင် အတ္ထုပ္ပတ္တိ စာအုပ်၏ သုံးပုံနှစ်ပုံခန့်ကို ဖတ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဖတ်လက်စ စာမျက်နှာကို မှတ်သားကာ မီးပိတ်ပြီး အိပ်စက်လိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက် ၇ နာရီ မတိုင်မီမှာပင် ရုပ်သံဌာနမှ ကြိုပို့ကားမှာ ခြံဝင်းရှေ့၌ စောင့်ကြိုနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထန်ယန်မှာ ကားပေါ် ရောက်သည့်တိုင်အောင် အနည်းငယ် ငူငူငိုင်ငိုင် ဖြစ်နေဆဲပင်။

ယွီချန့်နျန်မှာမူ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးမှာ ဖြစ်နေကျ အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး "ထပ်ပြီး ခဏလောက် အိပ်လိုက်ဦး၊ ဟိုရောက်ရင် ဆရာ ပြန်နှိုးမယ်။ မင်းမျက်နှာကို ကြည့်ရတာ မနေ့ညက အစောကြီး အိပ်ပုံမရဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ထန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ရုံသာ တုံ့ပြန်လိုက်မိသည်။ အမှန်တော့ သူမ မနေ့ညက သိပ်ပြီး နောက်မကျဘဲ အိပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ညလုံး အိပ်မက်တွေ ဆက်တိုက် မက်နေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့် သူမသည် ပျားလေးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားပြီး ကမ်းခြေတစ်ခုတွင် ရောက်နေရသနည်း ဆိုသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ လှိုင်းတစ်ခု ရိုက်ခတ်လာကာ သူမကို ပင်လယ်ထဲသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ရာ ရေထဲတွင် ကယောင်ကတမ်း ရုန်းကန်နေရသည်။ သို့သော် သူမ၏ အတောင်ပံများမှာ ရေစိုနေသဖြင့် လုံးဝ ပျံသန်း၍ မရတော့ပေ။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံမှ ကြီးမားသော လက်တစ်စုံ ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာပြီး သူမကို မချီကာ အပင်တစ်ပင်၏ အရွက်ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ အသက်လု ရုန်းကန်ခဲ့ရသည့် ပင်လယ်မှာ တကယ်တမ်း၌ အိုင်ငယ်လေး တစ်ခုထက် အနည်းငယ်သာ ပိုကြီးကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမကို ရိုက်ခတ်ခဲ့သည့် လှိုင်းလုံးကြီးများမှာလည်း ဖြတ်မောင်းသွားသော ကားများကြောင့် စင်ထွက်လာသည့် ရေစက်များသာ ဖြစ်သည်။

သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် ထိုလက်ကြီးများမှာ H ရုပ်သံဌာန၏ နှစ်သစ်ကူး အစီအစဉ် ဒါရိုက်တာ ရှောင်ကျားရွှင်း၏ လက်များ ဖြစ်နေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တန်ယန်သည် ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာခဲ့သည်။

ရှောင်ကျားရွှင်းကို ဘယ်နေရာမှာ မြင်ဖူးသလဲ ဆိုသည်ကို သူမ မှတ်မိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အရင်ဘဝတုန်းက ဆင်းရဲနွမ်းပါးစွာ နေထိုင်ခဲ့ရသော်လည်း အားလပ်ရက်များတွင် H မြို့တော် ဆင်ခြေဖုံးရှိ မိဘမဲ့ ဂေဟာတစ်ခု၌ တစ်ခါတစ်ရံ စေတနာ့ဝန်ထမ်း သွားရောက်၍ ကူညီတတ်ခဲ့လေသည်။

ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် မိဘမဲ့ဂေဟာ၌ ကလေးတစ်အုပ် ဝိုင်းထားခြင်းကို ခံနေရသော ရှောင်ကျားရွှင်းကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီး မနေ့က ဇာတ်တိုက် လေ့ကျင့်ခန်းတွင် ပြသခဲ့သည့် အေးစက် တည်ကြည်သော ပုံစံနှင့် လုံးဝ တခြားစီပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုနောက်ပိုင်းတွင် သူ့ကို သူမ ထပ်မတွေ့ရတော့ပေ။ ဂေဟာမှူးနှင့် စကားပြောဖြစ်သည့် အခါတိုင်း "ကျားရွှင်းက အရွယ်ကောင်းလေးနဲ့ ငါတို့ကို ထားသွားရှာပြီ၊ ပါရမီရှင်တွေကို ကောင်းကင်ဘုံက မနာလိုဖြစ်တတ်တယ် ဆိုတာ တကယ်ပဲ ဖြစ်ရလေတယ်" ဟု ဂေဟာမှူးက မကြာခဏ ညည်းတွား ပြောဆိုသည်ကို သူမ ကြားခဲ့ရသည်။

သူမက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် အဘယ်ကြောင့်နည်းဟု မေးမြန်းကြည့်ရာ ဂေဟာမှူးက သက်ပြင်းချရင်း "အစာအိမ်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့်တဲ့လေ။ တစ်ခါက သူ့ကို ကြည့်လိုက်တော့ အတော်လေး ပိန်ကျသွားတာ မြင်သားပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်ကတည်းက သူ နေမကောင်းဖြစ်နေတာ ကြာပြီပေါ့... အင်းလေ" ဟု ဆိုခဲ့သည်။

နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း လူတစ်ယောက်သည် ကင်ဆာရောဂါဖြင့် သေဆုံးတော့မည်ကို ကြိုတင် သိရှိလိုက်ရပါက သင်မည်သို့ ခံစားရမည်နည်း။

တန်ယန်၏ ခံစားချက်တို့မှာ ယခုအချိန်တွင် အတော်လေး ရှုပ်ထွေးနေပြီ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အသက် ၃၂ နှစ်အရွယ် ရောက်လာသူများကို နှစ်စဉ် ကျန်းမာရေး စစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်ရန် သူမက တကူးတက သတိပေးလိုက်မည်ဆိုလျှင် လူများက မည်သို့ ထင်ကြမည်နည်း။ သူမကို အရူးဟုသာ ထင်ကြပေလိမ့်မည်။

【အရှင်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေရတာလဲ 】 ဟု 'ယီတျန်တျန်' က နားမလည်နိုင်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

တန်ယန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် တောက်ပသွားပြီး "【ယီတျန်တျန်... မင်းမှာ အကြံကောင်းလေး ဘာများရှိလဲ၊ ငါက အရူးလို့ အထင်မခံရစေဘဲ တခြားသူတွေ မှတ်မိသွားအောင် သူ့ကို ဘယ်လို သတိပေးရမလဲ】"

【အရှင့်မှာ ဖျော်ဖြေရေး ကုမ္ပဏီတစ်ခု ရှိတာပဲ မဟုတ်လား၊ ဖျော်ဖြေရေး ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ ဒါရိုက်တာတွေ မလိုဘူးလား】

ဟုတ်သားပဲ။ ကျိုးချီကိုခိုင်းပြီး သူ့ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့ ရတာပဲ။ သူသည် ရုပ်သံဌာနတွင် အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်းရာထူး ရထားသော်လည်း ကန့်သတ်ချက် များစွာနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။ သူမအနေဖြင့် သူ့ကို လစာအများကြီး ပေးရုံတင် မကဘဲ လွတ်လပ်ခွင့် အပြည့်အဝပါ ပေးမည်ဖြစ်သည်။ သူစိတ်မဝင်စားဘဲ မနေနိုင်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။

သူမ၏ ကုမ္ပဏီသို့ ရောက်လာသည်နှင့် သူသည် သူမ၏လူ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ရာ နှစ်စဉ် ဝန်ထမ်းများအတွက် ပြည့်စုံသော ကျန်းမာရေး စစ်ဆေးမှုများနှင့် အကျိုးခံစားခွင့်များကို ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ ကျောက်ကပ်ထဲမှ သေးငယ်သော ကျောက်တည်ခြင်းကိုပင် ကြိုတင်သိရှိပြီး ဖယ်ရှားနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

ဤသို့ နားလည်သွားပြီးနောက် တန်ယန်သည် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ပေါ့ပါး သွက်လက်သွားကာ အရာအားလုံး အဆင်ပြေ ချောမွေ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဆရာ၊ ခဏနေရင် ပေါက်စီပူပူလေးတွေ သွားစားကြမလား၊ သမီး အရမ်းဗိုက်ဆာနေပြီ" ဟု ဆိုကာ ရှေ့က လျှောက်သွားသော ယီချန့်နျန်ကို တန်ယန် အပြေးအလွှား လိုက်မီအောင် သွားလိုက်သည်။

သူတို့ကို လာကြိုသည့် ဝန်ထမ်းက ပြုံးလျက် "ကျွန်တော်တို့ ရုပ်သံဌာနက ထမင်းစားဆောင်က အတော်လေး ကောင်းပါတယ်။ မနက်ပိုင်းဆိုရင် ဒယ်အိုးပေါင်မုန့်ကြော် နှစ်လုံးကို ဗနီဂါနဲ့ တို့စားရတာ ကျွန်တော် အကြိုက်ဆုံးပဲ။ ဆရာမလည်း စမ်းစားကြည့်သင့်တယ်နော်" ဟု ပြောသည်။

ဒယ်အိုးပေါင်မုန့်ကြော် ဟုတ်လား။ တန်ယန်၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားသည်။ သူမက ဒယ်အိုးပေါင်မုန့်ကြော် မစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ H မြို့တော်တွင် ဒယ်အိုးပေါင်မုန့်ကြော်ဆိုင် များစွာရှိသော်လည်း အများစုမှာ အစာသွတ်ရာတွင် အချိုကဲတတ်ကြသည်။ သူမသည် အသားအစာသွတ်ကို အချိုအရသာဖြင့် မကြိုက်သော်လည်း ကိုက်လိုက်သည့်အခါ ရရှိသည့် ကြွပ်ရွသော အထိအတွေ့နှင့် အရည်ရွှမ်းသော အရသာကိုမူ အလွန်ပင် နှစ်သက်လေသည်။

"သွားကြစို့ဆရာ၊ သူတို့ ရုပ်သံဌာနက ထမင်းစားဆောင်ကို သွားမြည်းကြည့်ရအောင်" တန်ယန်က တိုက်တွန်းနေသော်လည်း သူမ၏ လက်ကမူ ယီချန့်နျန်၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ထားပေးလေသည်။ မနေ့က နှင်းများ ကျထားသဖြင့် မြေပြင်မှာ အနည်းငယ် စိုစွတ်နေပြီး ရေခဲစအချို့လည်း ရောနှောနေသောကြောင့် ဆရာဖြစ်သူ ချော်လဲမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေမိသည်။

H မြို့ တော်ရုပ်သံဌာန ထမင်းစားဆောင်။

တန်ယန်သည် ယီချန့်နျန်ကို နေရာချပေးလိုက်ပြီး "ဆရာ၊ သမီး အစားအသောက် သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်။ ခဏလေးစောင့်နော်" ဟု ပြောခဲ့သည်။

ထမင်းစားဆောင်တွင် ဝန်ထမ်းကတ်ဖြင့်သာ ဝယ်ယူ၍ ရသောကြောင့် တန်ယန်သည် ခုနက ဝန်ထမ်းထံမှ ကတ်ကိုခဏငှားကာ မနက်စာ သွားဝယ်လေသည်။ သူမစားချင်နေသည့် ဒယ်အိုးပေါင်မုန့်ကြော်နှင့် တို့ဟူးပေါင်းကို ရွေးချယ်လိုက်သလို ယီချန့်နျန် အကြိုက်ဆုံးဖြစ်သော နှမ်းကပ်ပြား၊ အီကြာကွေးနှင့် ပဲနို့တို့ကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ထို့ပြင် သူမသည် ဝန်ထမ်းကတ်ထဲသို့ ငွေပြန်ဖြည့်ပေးရန်လည်း မမေ့ခဲ့ပေ။ အားလုံး ဝဝလင်လင် စားသောက်ပြီးနောက် ဆရာတပည့် နှစ်ယောက်စလုံး နောက်ကွယ်ရှိ ပြင်ဆင်ခန်းသို့ ပြန်လာကြသည်။ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း ဂီတသီအိုရီ သင်ခန်းစာများကို ဆက်လက် လေ့လာနေကြသည်။ တန်ယန်သည် သူမ၏မှတ်ဉာဏ်ကို အရှိန်မြှင့်တင်ရင်း နားမလည်သည်များ ရှိပါက ချက်ချင်း မေးမြန်းနိုင်ရန်အတွက် အလေးအနက် နားလည်အောင် ကြိုးစားနေလေသည်။

ထိုနှစ်ယောက်သည် မွန်းတည့်ချိန်အထိ နားနေခန်းထဲတွင်သာ ရှိနေကြပြီး တန်ယန်မှာ ရေငတ်နေသော ရေမြှုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ယီချန့်နျန်ထံမှ ပညာဗဟုသုတများကို အဆက်မပြတ် သင်ယူနေသည်။ ရံဖန်ရံခါ လူအချို့ ဖြတ်သွားဖြတ်လာရင်း စကားပြောသံ၊ ရယ်မောသံများ ကြားနေရသော်လည်း ဆရာတပည့် နှစ်ဦး၏ အာရုံကိုမူ အနည်းငယ်မျှပင် မနှောင့်ယှက်နိုင်ပေ။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်...

တန်ယန် တံခါးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝန်ထမ်းတစ်ဦး နေ့လယ်စာ လာပို့ပေးခြင်း ဖြစ်နေသည်။ တစ်ယောက်လျှင် အသားဟင်းနှစ်မျိုး၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် နှစ်မျိုးနှင့် စွပ်ပြုတ်ဘူးငယ် တစ်ဘူးစီ ပါဝင်သော ထမင်းဘူးများကို ရရှိကြသည်။

သို့သော် ရာသီဥတုက အလွန်အေးနေသဖြင့် အစားအသောက်များမှာ ရောက်လာချိန်တွင် အတော်လေး အေးစက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် တန်ယန်၏ဖုန်း မြည်လာသည်။ ချင်ယွီရုံ ဆက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟယ်လိုအစ်မရုံ၊ တစ်ခုခု လိုလို့လားဟင်"

"ယန်ယန်၊ အစ်မ ရုပ်သံဌာနရဲ့ မြေအောက်ကားပါကင်ကို ရောက်နေပြီ။ ညီမနဲ့ ဆရာကြီးယီအတွက် နေ့လယ်စာ ယူလာပေးတာ။ ဓာတ်လှေကားနဲ့ ဆင်းလာရင် အစ်မကို တွေ့လိမ့်မယ်" ဟု ချင်ယွီရုံက အကျိုးအကြောင်း အကျဉ်းချုပ်ကို ရှင်းပြသည်။

"ဟာ... ခဏစောင့်နော်၊ သမီး အခုပဲ ဆင်းလာခဲ့မယ်" ဟု ပြောကာ တန်ယန် ဖုန်းချလိုက်သည်။ သူမသည် ယီချန့်နျန်ကိုလည်း "ဆရာ၊ အစ်မရုံက သမီးတို့အတွက် နေ့လယ်စာ ယူလာပေးတယ်တဲ့၊ သမီး အောက်ဆင်းပြီး သွားယူလိုက်ဦးမယ်။ ဒီအေးစက်နေတဲ့ ထမင်းဘူးတွေကို မစားနဲ့ဦးနော်၊ နောက်မှ ဗိုက်နာနေဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အေးအေး သွားလေ၊ ဆရာ စောင့်နေမယ်" ဟုပြောကာ ယီချန့်နျန်က လက်ဝှေ့ယမ်း ပြလိုက်သည်။ အေးစက်နေသော အစားအသောက်များကို ကြည့်ပြီး သူလည်း တကယ်ပင် စားချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။

"ဟုတ်ကဲ့၊ သမီးသွားပြီ" တန်ယန်သည် သူမ၏ လည်စည်းပုဝါကို သေချာပတ်လိုက်ပြီး မြေအောက် ကားပါကင်ဆီသို့ အပြေးလေး ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်းပင် ဓာတ်လှေကားထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် ဘေးတစ်ဖက်တွင် ရပ်ထားသော ချင်ယွီရုံ၏ကားကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

ချင်ယွီရုံသည် ကားထဲတွင် ရှိနေစဉ် တန်ယန် ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကားတံခါးဖွင့်၍ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏လက်ထဲတွင် အပူထိန်းအိတ် အကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားလေသည်။

"အစ်မရုံ၊ ဘာလို့ နေ့လယ်စာ လာပို့တာလဲဟင်" တန်ယန်သည် အပူထိန်းအိတ်ကို လှမ်းယူရင်း စိတ်ကြည်နူးစွာ မေးလိုက်သည်။ ချင်ယွီရုံကို နေ့လယ်စာ ယူလာပေးရန် သူမ မပြောထားခဲ့သဖြင့် ယခုလို မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွီရုံက ပြုံးလျက် "ဒီနေ့ ဖျော်ဖြေပွဲမှာ ပါဝင်မယ့်သူတွေ အများကြီးရှိတော့ ဝန်ထမ်းတွေလည်း အလုပ်ရှုပ်နေကြမှာပဲဆိုပြီး ညီမတို့အတွက် နေ့လယ်စာ ယူလာပေးတာပါ" ဟု ရှင်းပြသည်။

"အင်း... အစ်မရုံ ခန့်မှန်းတာ ကွက်တိပဲ၊ ဆုမပေးနိုင်တာပဲ နှမြောဖို့ကောင်းတယ်" တန်ယန်က မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြရင်း နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမကိုယ်သူမ တကယ်ပဲ ကံကောင်းသည့် မိန်းကလေး တစ်ယောက်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"အစ်မက ဆုမလိုပါဘူး။ အိတ်ထဲမှာ မုန့်တွေလည်း ထည့်ပေးထားတယ်၊ ညနေပိုင်း ဗိုက်ဆာလာရင် တစ်ခုခု စားထားလို့ ရအောင်လေ။ ဒီည ညီမတို့ဖျော်ဖြေပွဲ ပြီးတဲ့အထိဆိုရင် ကြားထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး စောင့်ရမှာဆိုတော့ ဘာမှမစားဘဲ နေလို့မဖြစ်ဘူးလေ" ဟု ချင်ယွီရုံက ဆိုသည်။ သူမသည် အတွေ့အကြုံရှိသူဖြစ်ရာ ခန့်မှန်းချက်မှာ အတော်လေး တိကျလှပါသည်။