ကြိုး

ချင်ယွီရုံကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် တန်ယန်သည် နှစ်ယောက်စာ နေ့လယ်စာအိတ်ကို သယ်ကာ နားနေခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

"ဆရာ၊ သမီးပြန်လာပြီ" တန်ယန်၏ အသံမှာ လူမရောက်ခင်ကတည်းက အရင်ဦးအောင် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ နားနေခန်းထဲတွင် သူမ၏ ဆရာအပြင် တခြားသူများပါ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားလေသည်။

"အဟမ်း... ယန်ယန် ပြန်လာပြီလား၊ လာ လာ... ထမင်းစားရအောင်" တန်ယန် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် ယီချန့်နျန်က ချက်ချင်းပင် ကူညီလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာရှောင်က စင်မြင့်ပေါ်က အပြောင်းအလဲ တချို့အကြောင်း လာပြောနေတာ။ သမီးပြန်လာတာ အတော်ပဲ၊ အတူတူ နားထောင်လိုက်ဦး"

တန်ယန်သည် ဘာမျှမသိသလိုမျိုး မျက်တောင်လေး ခတ်လိုက်သည်။ သူမ အခုလေးတင် သယ်လာသည့် အစားအသောက်များမှာ နောက်တစ်ကြိမ် အေးစက်သွားဦးမည်လား။ ထိုအခိုက်တွင် ရှောင်ကျားရွှင်းအပေါ် သူမ၏ မကျေနပ်မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားတော့သည်။ ဤလူသည် တကယ့်ကို အလိုက်မသိတတ်သူပင်၊ ထမင်းစားချိန်ကြီးမှာ အလုပ်အကြောင်း လာပြောနေရသည်လား။

တန်ယန်၏ မကျေမနပ် ဖြစ်နေမှုကို အာရုံခံမိ၍လားမသိ၊ ရှောင်ကျားရွှင်း၏ အေးစက်သော အသံမှာ နားနေခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ "ခင်ဗျားတို့ ထမင်းစားတာကို ကျွန်တော် မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ နောက်မှ ကျွန်တော့်လက်ထောက်ကို လွှတ်ပြီး အသေးစိတ် ရှင်းပြခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြကာ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

"ယန်ယန်... ညီမလေးရဲ့ နှုတ်ခမ်းက စူပုပ်နေတာ ဆီပုလင်းတောင် ချိတ်ထားလို့ ရတော့မယ်၊ ကဲပါ... မြန်မြန်စား၊ ဗိုက်ဆာနေပြီဆိုတာ ဆရာသိတယ်" ယီချန့်နျန်က တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ တပည့်မလေး ဤမျှအထိ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသည့် ပုံစံမျိုးကို မြင်ရခဲလှသည်။

တန်ယန်သည်လည်း သူမကိုယ်သူမ ကလေးတစ်ယောက်လို ဂျစ်တိုက်မိသွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမက ဝန်ခံပါမည်လော။

"ဟွန့်၊ ဆရာ... ဒီနေ့ သမီးသာမရှိရင် ဆရာက ထမင်းအေးတွေ စားနေရမှာ။ ဒါမှမဟုတ် ဗိုက်ဆာတဲ့ ဒုက္ခကို ခံစားနေရမှာနော်"

"ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ... တပည့်မလေး ရှိနေတာ တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ၊ မဟုတ်ရင်တော့ ဆရာလည်း ဗိုက်ဟောင်းလောင်းနဲ့ နေရတော့မှာ" ယီချန့်နျန်မှာ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေလေသည်။ ဤမိန်းကလေး ငယ်လေးမှာ မောက်မာနေသည့် အချိန်တွင်လည်း အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။ သူ၏ဇနီးတွင် 'သမီးလေးတစ်ယောက်ရှိရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ' ဟု အမြဲတစေ ပြောတတ်သည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။

သူတို့ ငယ်စဉ်က သားတစ်ယောက်သာ ရခဲ့သည်မှာ နှမြောစရာပင်။ သို့သော် သူ၏ အသုံးမကျသော သားကို မြေးမလေးတစ်ယောက် အမြန်မွေးပေးရန် တိုက်တွန်းရသည်မှာလည်း မဆိုးလှဟု သူတွေးမိသည်။

'တောက်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် သူ့ကို ဖုန်းဆက်ဦးမှ။ အသက်က ၃၂ နှစ်တောင် ရှိနေပြီ၊ ခုထိ ရည်းစားတောင် မရှိသေးဘူး၊ အမြန်သာ မရှာနိုင်ရင် အိမ်ပြန်မလာသင့်ဘူး’

ထိုစဉ် ရုံးမှတ်တမ်း ရေးနေသော ယီယန့်ရှန်မှာ ရုတ်တရက် နှာချေလိုက်မိသည်။ 'ငါ့အကြောင်း ဘယ်သူတွေ ပြောနေကြတာလဲ'

မွန်းလွဲပိုင်း အချိန်များမှာ ဇာတ်တိုက် လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် ပြင်ဆင်ခြင်းများဖြင့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ နှစ်သစ်ကူး ဂါလာဖျော်ဖြေပွဲကို ည ၈ နာရီ တိတိတွင် စတင်ခဲ့သည်။ တန်ယန်နှင့် ယီချန့်နျန်တို့သည် ဝတ်စုံများ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ကာ စင်ပေါ်တက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးလာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အစီအစဉ် တင်ဆက်သူက ကြေညာပေးပြီးနောက် ဆရာနှင့်တပည့် နှစ်ဦးစလုံးသည် မိမိတို့၏ စန္ဒယားခုံများတွင် အသီးသီး ထိုင်လိုက်ကြရာ စက်ခလုတ်ဖြင့် မတင်ပေးသော စင်မြင့်ထက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မြင့်တက်လာခဲ့လေတော့သည်။

တေးဂီတ စတင်လိုက်သည်နှင့် တန်ယန်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆဲလ်တိုင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ထူးခြားဆန်းပြားသော နယ်ပယ်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူမ၏ တီးခတ်မှု အဆင့်အတန်းမှာလည်း အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယီချန့်နျန်၏ ခံစားချက်မှာ အသိသာဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

တန်ယန်၏ လျင်မြန်လှသော တိုးတက်မှုအပေါ် သူ အံ့အားသင့်မိသည်။ ဤနှုန်းအတိုင်းသာဆိုလျှင် ဆရာဖြစ်သော သူသည် အမည်ခံ သက်သက်သာ ဖြစ်သွားတော့မည်။ ဤအချက်ကြောင့် သူသည် ဝမ်းသာသလိုလို၊ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သလိုလို ခံစားလိုက်ရသည်။

မိမိ၏တပည့်မှာ အခြားသူများ မနာလို ဖြစ်ရလောက်အောင် ထူးချွန်နေသဖြင့် သူဝမ်းသာမိသော်လည်း၊ သူမကို ဆက်လက် သင်ကြားပြသပေးရန် ဘာမျှမရှိတော့မည်ကို တွေးမိကာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရပြန်သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ခံစားချက်ထက် အကျိုးသင့် အကြောင်းသင့် တွေးတောမှုက အနိုင်ရသွားခဲ့သည်။ ဤမျှထူးချွန်သော တပည့်တစ်ယောက် ရထားမှတော့ သူဘာများထပ်ပြီး လိုချင်ပါဦးမည်နည်း။

ဆရာနှင့်တပည့် နှစ်ဦး၏ ဖျော်ဖြေမှုမှာ ပရိသတ်၏ စိတ်ခံစားချက်ကို အမြင့်ဆုံးသို့ ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ဂီတအကြောင်း နားလည်သည်ဖြစ်စေ၊ နားမလည်သည်ဖြစ်စေ ပရိသတ်များမှာ ဂီတနှင့်အတူ စိတ်လှုပ်ရှားမှု ဒီရေအတက်အကျကို ခံစားခဲ့ကြရသည်။ ဤသည်မှာ ဂီတ၏ မှော်ဆန်မှုပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ခံစားချက်ကို အပြည့်အဝ ထည့်ဝင်လိုက်သည့်အခါ နားထောင်သူ၏ ရင်ထဲသို့ ပဲ့တင်ထပ် ရိုက်ခတ်သွားနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး ဂီတသံစဉ်လေး ငြိမ်သက်သွားသည့်တိုင် တန်ယန်၏ ရင်ခုန်သံမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် တည်ငြိမ်ခြင်း မရှိသေးပေ။ ဤတေးသွားမှာ သူမဝိညာဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ အစပိုင်းတွင် သူမသည် သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကိုသာ ထုတ်ပြနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ နည်းစနစ်ကိုသာမက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားချက်များကိုပါ အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဂီတကို အသုံးပြုကာ သူမနားလည်ထားသော မြင်ကွင်းကို ပရိသတ်များ မြင်ယောင်လာအောင် ပုံဖော်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

သူမသည် ဆရာဖြစ်သူကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယခင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော စိတ်အေးလက်အေး ရှိလှသည့် အပြုံးမျိုးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

ပရိသတ်များ၏ မိုးခြိမ်းသံ ကဲ့သို့သော လက်ခုပ်သံများကြားတွင် ဆရာနှင့်တပည့် နှစ်ဦးသည် ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကာ စင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

S မြို့တော်၊ ကျူယွမ် တောင်ပေါ်စံအိမ်။

တန်မိသားစုဝင်အားလုံး စုံစုံလင်လင်ဖြင့် H ရုပ်သံဌာန၏ နှစ်သစ်ကူး ဂါလာဖျော်ဖြေပွဲ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။ တန်ယန် စင်ပေါ်တက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တန်ယွဲဂျားနှင့် တန်ယွီတို့မှာ "မမထွက်လာပြီ" ဟု အော်ဟစ်ကာ တီဗီရှေ့တွင် ခုန်ပေါက်နေကြသည်။

လူကြီးများမှာလည်း အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသော်လည်း ကလေးများကဲ့သို့ ထုတ်ဖော် မပြတတ်ကြပေ။ သူတို့သည် မျက်နှာမခွာဘဲ ဖန်သားပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။

တန်ယန်က ဖျော်ဖြေမှုကို စတင်လိုက်ချိန်တွင် သူတို့၏ ခံစားချက်များမှာလည်း ဂီတနှင့်အတူ အဖန်ဖန် ပြောင်းလဲနေခဲ့ပြီး ဖျော်ဖြေမှု ပြီးဆုံးသွားမှသာ သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။ ထို့နောက် ပရိသတ်များနှင့်အတူ အားပါးတရ လက်ခုပ်တီးကြတော့သည်။

တန်ယန့်မိခင်မှာမူ သူမ၏ဖုန်းဖြင့် တန်ယန်၏ ဖျော်ဖြေမှု တစ်ခုလုံးကို အစအဆုံး ပြန်လည် ကြည့်ရှုနိုင်ရန် ကြိုတင်၍ ဗီဒီယိုမှတ်တမ်း တင်ထားလေသည်။

နှစ်သစ်ကူးအကြိုည ဖြစ်သည်နှင့်အညီ အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူများ အတွက်တော့ လူမှုကွန်ရက် စာမျက်နှာများမှာ မရှိမဖြစ်ပင် ဖြစ်သည်။

တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် နှစ်သစ်ကူး ဂါလာဖျော်ဖြေပွဲများ စတင်လာသည်နှင့်အမျှ Weibo ၏ ရေပန်းစား ခေါင်းစဉ်များတွင်လည်း ပွဲအသီးသီးနှင့် ပတ်သက်သော အကြောင်းအရာများ ပါဝင်လာခဲ့သည်။

တန်ယန်နှင့် သူမ၏ဆရာ ဖျော်ဖြေမှု စတင်ချိန်တွင် #ဒါဟာ နတ်သက်ကြွေတဲ့ဂီတပဲ ဆိုသည်မှာ စတင် ရေပန်းစားလာခဲ့သည်။ ဖျော်ဖြေပွဲ ပြီးဆုံးချိန်တွင်မူ ထိုအကြောင်းအရာသည် ရေပန်းစားမှု စာရင်း၏ အောက်ဆုံးနားအထိ တက်လှမ်းလာနိုင်ခဲ့သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဆွေးနွေးမှုများတွင် ပါဝင်လာသူ ပိုမို များပြားလာပြီး အချို့မှာ သူမ၏ စန္ဒယားတီးခတ်မှု စွမ်းရည်ကြောင့် စွဲလန်းသွားကြသလို၊ အချို့မှာမူ သူမ၏ ရုပ်ရည်ကြောင့် မှင်သက်သွားကြသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် တန်ယန်နှင့် ယီချန့်နျန်တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အတော်လေး လူသိများလာခဲ့သည်။ သူတို့၏ဓာတ်ပုံများ၊ ဖျော်ဖြေမှု ဗီဒီယိုများနှင့် ကိုယ်ရေးရာဇဝင် ဇာတ်လမ်းများကို ဝက်ဘ်ဆိုက်ကြီးများတွင် အပြိုင်အဆိုင် ဝေမျှခဲ့ကြသည်။

တန်ယန်သည် S မြို့တော် စမ်းသပ်အထက်တန်းကျောင်းတွင် နဂိုကတည်းက နာမည်ကျော်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် သူမ၏ ကျော်ကြားမှုမှာ ပို၍ပင် တရှိန်ထိုး မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

ကျောင်းပြန်ဖွင့်သည့်အခါ တန်ယန်သည် အိမ်နှင့်ကျောင်းကို နေ့စဉ် ကူးချည်သန်းချည် လုပ်မြဲအတိုင်း ပုံမှန်ဘဝထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူမတွင် လုပ်စရာတစ်ခု ပိုလာခဲ့သည်၊ ဤသည်မှာ မီကိုကို စာကူညီ သင်ပေးရန်ပင် ဖြစ်သည်။

စာသင်နှစ်ဝက်မှာ မကြာမီ ကုန်ဆုံးတော့မည်ဖြစ်ရာ လာတော့မည့် အတန်းတင် စာမေးပွဲများကြောင့် ကျောင်းသားအားလုံးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ရန်သူတော်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေကြရသည်။ စာမေးပွဲတွင် အမှတ်ကောင်းကောင်း ရမှသာလျှင် ပျော်ရွှင်သော နှစ်သစ်ကူး အားလပ်ရက်ကို ဖြတ်သန်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

မီကိုသည် သူမရှေ့ရှိ အမှားများနေသော အဖြေလွှာကိုကြည့်ကာ မျက်နှာဆူပုပ်လျက် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိပ်တန်း အထက်တန်းကျောင်းသို့ တက်ရောက်ခွင့် ရခဲ့သော်လည်း 'စာညံ့သော ကျောင်းသား' ဆိုသည့် တံဆိပ်ကို ခုထိ ခွာချ၍ မရသေးဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သင်္ချာက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ခက်နေရတာလဲ။ အခုတွက်နေတဲ့ ပုစ္ဆာတွေက အနာဂတ်မှာ တကယ် အသုံးဝင်မည်လား မဝင်မည်လား ဆိုသည်မှာတော့ အခြားကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ဟူး..." မီကိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပါးကိုထောက်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမရှေ့မှ စာမေးပွဲ မေးခွန်းလွှာမှာ သူမနှင့် ဘဝဆက်တိုင်း ရန်ငြိုးရှိနေသယောင်ပင် ဖြစ်နေသည်။

တန်ယန်ကမူ သင်ရိုးညွှန်းတမ်း စာအုပ်ကို လှန်လှောရင်း အရေးကြီးသည့် အချက်များကို မှတ်သားနေသည်။ "သက်ပြင်းချမနေနဲ့တော့။ နင်မှားထားတဲ့ ပုစ္ဆာတွေကို မြန်မြန်ပြန်ကြည့်ဦး၊ အခုရော ဘယ်လိုတွက်ရမလဲလို့ စဉ်းစားကြည့်ဦး၊ ခဏနေရင် ငါရှင်းပြပေးမယ်"

"အကြံဉာဏ်တွေကတော့ အများကြီးပဲ ယန်ယန်ရေ"

"အော်... ဟုတ်လား။ ဒါဆို ပြောကြည့်ပါဦး" တန်ယန်သည် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး မီကို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာ ပြောပြောနေတဲ့ 'ပုပ်နေတဲ့ပန်းသီး' ဆိုတာ ငါ့ကို ပြောနေတာလားလို့တောင် ခံစားရတယ်" ဟု မီကိုက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ဖူး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ တော်တော် သိတာပဲနော်" လောင်ဝေအန်းသည် နောက်ဘက်မှ ရောက်လာပြီး မီကို့၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဝေဖန်ဆန်းစစ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် နောက်လိုက်လေသည်။

"ငါနဲ့ယန်ယန် စကားပြောနေတာကို နင်ကဘာလို့ ချောင်းနားထောင်နေတာလဲ၊ အလိုက်မသိတတ်လိုက်တာ" မီကို၏ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးမှာ ဒေါသကြောင့် ပို ြပီးဖောင်းတက်လာရာ ပူစီဖောင်းငါးလေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချစ်စရာ ကောင်းနေလေသည်။

"ဆောရီးပါ၊ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါက နင်တို့နှစ်ယောက် စတိုင်လ်ကျကျနဲ့ အသားကင် သွားစားကြမလားလို့ လာမေးတာပါ"

"ကျောင်းနားမှာ အသစ်ဖွင့်တဲ့ အသားကင်ဆိုင်လား" အစားအသောက်အကြောင်း ကြားသည်နှင့် မီကို့၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင်မူ သူမသည် ပူဖောင်းလေ လျှော့လိုက်သလို ပြန်မှိုင်ကျသွားပြီး "ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါအခု ကိုယ်အလေးချိန် ထိန်းနေရတာ။ အဲ့ဒီလို အဆီပြန်ပြီး စပ်တဲ့ အစားအစာတွေ စားတာကို အဲ့ဒီ 'မိစ္ဆာကြီး' သာ သိသွားရင် ငါ့ကို အသေသတ်လိမ့်မယ်"

"အသားကင် ဟုတ်လား" တန်ယန်က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူမအနေဖြင့် အသားကင် ဆိုသည်မှာ ဘာမှန်းမသိ၍ မဟုတ်ဘဲ ကျောင်းနားတွင် အသားကင်ဆိုင် ဖွင့်သည်ကို အံ့သြနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်တွင် အသားကင် တစ်ခါမျှ မစားဖူးခဲ့ပေ။

"ဟုတ်တယ်၊ စီချွမ်ပြည်နယ်က နာမည်ကြီး အစားအစာလို့ ပြောကြတာပဲ။ စိန့်ကျီတောင် နေရာသွားပြီး ကြိုဦးထားနှင့်ပြီ။ မမလှလှလေး နှစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာသာပေးပြီး လိုက်ခဲ့ပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ"