ရွက်လှေသူဌေးကြီး

ဆယ်မိနစ်ခန့် အကြာတွင် 'ရှူးရှန်း ချွမ်းချွမ်း' အသားကင်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဟော့ပေါ့ဟင်းရည်နံ့မှာ လေထဲတွင် သင်းပျံ့နေပြီး လူတိုင်းကို သွားရည်ကျစေသည်။

"အနံ့က မွှေးနေတာပဲ" ဟု မီကိုက လူတိုင်းကိုယ်စား ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ အရသာရှိမယ့်ပုံပဲ မဟုတ်လား၊ ဒီကိုလာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ မှန်သွားတယ်မလား" လောင်ဝေအန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူက ရုပ်ရည်ချောမောသူ ဖြစ်၍သာ တော်တော့သည်။ တခြားသူသာ ထိုသို့လုပ်လျှင် ကြည့်ရဆိုးနေ ပေလိမ့်မည်။

"ဝေါ့" မီကိုက ပျို့အန်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ ချဲ့ကားပြလိုက်သည်။ "လောင်ဝေအန်း... နင်က ပါးစပ်ပါတာပဲ နှမြောဖို့ကောင်းတယ် ထင်နေတာ၊ အခုတော့ ကြည့်ရတာပါ ရွံစရာကောင်းလာပြီ"

"ငါ့လို ရုပ်ရည်မျိုး၊ ငါ့လို ချမ်းသာတဲ့ သူမျိုးကိုကြိုက်တဲ့ မိန်းကလေးတွေဆိုတာ လမ်းမကြီး အပြင်ဘက်အထိ တန်းစီနေမှာ။ နင်ကပဲ မျက်စိမရှိတာပါ"

"ငါနဲ့ တန်ယန်ကတော့ ကြားထဲမှာ ပိုနေသလိုပဲ" ဟု ရှုရှင်းယန်က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။ ထိုနှစ်ယောက်သာ ဆက်ပြီး ရန်ဖြစ်နေကြလျှင် သူတို့အတွက် အစားအသောက်ဖိုး အတော်လေး သက်သာသွားမည်ဟု သူတွေးနေမိသည်။

တန်ယန်၏ အာရုံစိုက်မှုမှာမူ သူမရှေ့ရှိ မီနူးစာရင်း ပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။ နောက်ပိုင်းခေတ်များကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ထိုခေတ်က အသားကင်ဆိုင်များသည် ကိုယ်တိုင်ယူစနစ် မဟုတ်သေးပေ။ စားသုံးသူများသည် ဝိုင်းတွင်ထိုင်လျက် မီနူးစာရွက်ပေါ်တွင် မိမိတို့ စားလိုသည်များကို အမှန်ခြစ်ကာ အရေအတွက် ရေးပေးရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမသည် အစားအသောက် မှာရသည်ကို အလွန်ဝါသနာပါသူ ဖြစ်သည်။ မီနူးတစ်ခုလုံးကို အစမှအဆုံး ဖတ်ပြီးမှသာ မှာတတ်သည့် သူမ၏အကျင့်မှာ အရာရာကို အတိအကျ လုပ်ချင်သည့် ရောဂါအနည်းငယ် ရှိနေသလိုပင်။

"ငါတော့မှာလိုက်ပြီ။ နင်တို့ တခြားဘာများ ထပ်စားချင်သေးလဲ" တန်ယန်က မီနူးစာရွက်ကို မြှောက်ပြကာ တခြားသူများထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မလိုတော့ဘူး၊ မလိုတော့ဘူး... နင်မှာတာပဲ စားမယ်" ရှုရှင်းယန်က လက်ကာပြလိုက်သည်။ သူသည် အစားအသောက် မှာရသည်ကို အလွန်ပျင်းသူ ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အစားမရွေးသဖြင့် ဘာလာလာ စားနိုင်လေသည်။

"ငါလည်း ဘာမှ ထပ်မမှာတော့ဘူး၊ ရှိတာပဲ အဆင်သင့် လုပ်လိုက်ရအောင်" ဟု လောင်ဝေအန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ယန်ယန်... နင်က ငါဘာကို ကြိုက်တတ်လဲဆိုတာ သိသားပဲ။ မြန်မြန် စားပွဲထိုးကို ခေါ်ပြီး အသားကင်တွေ လာချခိုင်းလိုက်တော့။ ငါ့ဗိုက်ထဲမှာ မြည်နေတာ ကြာလှပြီ" ဟု မီကိုက ပြောလိုက်သည်။

တန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ စားပွဲထိုးကို အချက်ပြခေါ် လိုက်ပြီး မှာယူသည့် စာရွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ကူညီပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်"

"ရပါတယ်ခင်ဗျာ။ အတို့အမြှုပ်က လေးယောက်စာနော်"

"ဟုတ်ကဲ့"

"ခဏလေး စောင့်ပေးပါဦး၊ အစားအသောက်တွေ ချက်ချင်း လာချပေးပါ့မယ်" စားပွဲထိုးမလေးမှာ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းလေးနှင့် ဖြစ်ပြီး ပြုံးလိုက်လျှင် ပါးချိုင့်နှစ်ဖက် ပေါ်လာတတ်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့မှာထားသည့် ဟော့ပေါ့အိုး ရောက်လာတော့သည်။ တောက်ပသော အနီရောင် ဟင်းရည်ထဲတွင် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အမျိုးမျိုး ပြည့်နှက်နေပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်း ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ထူးခြားသော ရနံ့တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

တန်ယန်မှာထားသည့် အသားကင်များ ရောက်ရှိလာသောအခါ ပမာဏမှာ တော်တော်လေး များပြားပုံရသည်။

မီကိုက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် "အများကြီးပဲ၊ ငါတို့ ဒါတွေအကုန် ကုန်ပါ့မလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ များပေမယ့် တကယ်တမ်း တစ်ချောင်းချင်းစီမှာ အသားက အများကြီး မပါပါ။ နင်ကုန်အောင် စားနိုင်ပါတယ်" ဟု တန်ယန်က ခေါင်းခါရင်း သူမ၏ သူငယ်ချင်း အရင်းခေါက်ခေါက်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ အပြင်ပန်းပဲ ကြည့်ကောင်းပြီး အနှစ်မရှိတဲ့ သဘောပေါ့"

"မမမီ... စကားလုံးကို ဒီလိုပဲ သုံးတာလား၊ နင့်ရဲ့ တရုတ်စာဆရာသာ ကြားရင် နံရံနဲ့ခေါင်းနဲ့ ဆောင့်မိတော့မှာပဲ" လောင်ဝေအန်းက ထွက်ကျလာတော့မည့် ရယ်သံကို ထိန်းရင်း ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကို 'ခေါင်းလောင်းခိုးရင်း နားပိတ်ထားတယ်' လို့ ခေါ်တယ်ဟ" မီကိုသည် လောင်ဝေအန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ခက်ထန်နေသော ပန်ဒါလေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဟန်ပန်ဖြင့် ရန်သူကို အနိုင်ယူရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ ပြန်လည်ရရှိလိုက်သော တုံ့ပြန်မှုမှာမူ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ရယ်မောသံများသာ ဖြစ်သည်။

တန်ယန်က ကျက်သွားပြီဖြစ်သော အသားကင်များကို ကောက်ယူကာ မီကို့ထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး "ကဲ စားတော့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ထိုနှစ်ယောက်မှာ တကယ်ပင် ဓာတ်မတည့်ကြဟု သူမ ခံစားရသည်၊ တစ်ယောက်က စနောက်ရသည်ကို ဝါသနာပါပြီး နောက်တစ်ယောက်ကလည်း အမြဲတမ်း အကောက်ခံရလေသည်။

"ရှူး... ဟား... စပ်လိုက်တာ" မီကိုသည် အသားကင်များကို စားရင်း အအေးခံထားသော ကိုကာကိုလာကို သောက်နေသည်။ သူမ၏လက်က အငြိမ်မနေဘဲ စားနေသည့် အရှိန်မှာလည်း လုံးဝ လျော့မသွားပေ။

【အရှင်... ဒါကိုပဲ 'ပါးစပ်ကသာ မလိုချင်ဘူး ပြောနေတာ၊ တကယ်တမ်းတော့ တခြားအရာတွေထက် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားနေတာ' လို့ ခေါ်တာလား】

【နင် ဘယ်လို အညတရတွေ လျှောက်ကြည့်နေတာလဲ၊ စနစ်အုပ်ချုပ်သူပီပီ သေသေချာချာ မနေနိုင်ဘူးလား】

【ဟဲဟဲ... ဒီဝတ္ထုတွေက တကယ်ကောင်းတာကိုး။ "အလိုလိုက်ခံရတဲ့ မိန်းကလေးက ရင်သွေးလေးနဲ့ ထွက်ပြေးခြင်း"၊ "ရင်ကွဲရတဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်း"၊ "စီအီးအိုကြီး ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့ နှစ်ကာလများ" နဲ့ တခြားအများကြီးပဲ။ လူသားတွေက အမြဲတမ်း တစ်မျိုးပြောပြီး တစ်မျိုး လုပ်တတ်ကြတာပဲနော်】

တန်ယန်မှာ စိတ်ပျက်သွားရသည်။ သူမ၏ ဂိမ်းအကောင့်မှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်တော့သည့် နောက်ပိုင်းတွင် ယီတျန်တျန်မှာ ဂိမ်းကစားခြင်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု လျော့နည်းသွားပုံရသည်။ စနစ်အတွက် အသစ်အဆန်း တစ်ခုခု ရှာပေးရန် အချိန်တန်ပြီဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။

"ငါတို့ ကျောင်းပိတ်တော့မယ်၊ နင်တို့ ဘာအစီအစဉ်တွေ ရှိလဲ" ဝဝလင်လင် စားသောက်ပြီးသွားသော ရှုရှင်းယန်က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အနားယူနေသည့် ပုံစံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါကတော့ နှစ်သစ်ကူးဖို့ မြို့တော်ကို ပြန်ရမှာ။ ငါ့အဖေကသာ အမြဲတမ်း တဂျီဂျီနဲ့ နားပူနားဆာ လုပ်နေတာ၊ သူကိုယ်တိုင်ကျတော့ မပြန်နိုင်ဘူးလေ။ အဲ့ဒါနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့ မြေးကြီးဖြစ်တဲ့ ငါ့ကိုပဲ လူကြီးတွေကို သွားပြုစုဖို့ လွှတ်လိုက်တာပေါ့" ဟု လောင်ဝေအန်းက နှုတ်ခမ်းစူလျက် ပြောသည်။ သူသည် နှစ်သစ်ကူးရန် မြို့တော်သို့ ပြန်ရသည်ကို တကယ်ပင် မနှစ်သက်ပေ။ ဟန်ဆောင် အပြုံးများဖြင့် စကားနာ ထိုးတတ်သော ဆွေမျိုးများအကြောင်း တွေးမိရုံနှင့်ပင် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထမိသည်။ သူတို့ပြောသမျှ စကားတိုင်း၏ နောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်နိုင်ဖို့အတွက် နည်းလမ်းပေါင်း ရှစ်ရာလောက်သုံးပြီး အကဲခတ်နေရသည်မှာ တကယ်ကို ပျင်းစရာ ကောင်းလှသည်။

"တောက်၊ နှမြောစရာပဲ။ ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်ကို ပြောတာတော့ Q မြို့တော်က ရွက်လှေကလပ် တစ်ခုမှာ ပါတီပွဲရှိတယ်တဲ့။ ငါတောင် ဖိတ်စာနှစ်စောင်ရဖို့ အတော်လေး ကြိုးစားလိုက်ရတာ၊ နင်တို့ကိုလည်း ခေါ်သွားပြီး အမြင်ကျယ်အောင် လုပ်ပေးမလို့ စဉ်းစားထားတာ" ရှုရှင်းယန်က ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ရွက်လှေကလပ် ဟုတ်လား" တန်ယန်သည် မြို့ဆိပ်ကမ်းတွင် ဆိုက်ကပ်ထားဟန်ရှိသော သူမ၏ ရွက်လှေကို သတိရသွားသည်။ ပိုင်ဆိုင်မှု နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စများကို ချင်ယွီရုံက ကူညီ ဆောင်ရွက်ပေးထားသဖြင့် သူမကို ပြန်မေးကြည့်ရဦးမည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီပွဲကို လုပ်ငန်းရှင်ကြီးတွေ အများကြီး တက်ရောက်ကြမယ်လို့ ပြောကြတယ်။ လူအများကြီးက သူတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းနယ်ပယ် ချဲ့ထွင်ဖို့အတွက် အဲ့ဒီပွဲထဲကို အတင်းဝင်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာ။ ဒီနှစ် စည်းကမ်းချက်ကတော့ ဖိတ်စာတစ်စောင်ကို လူတစ်ယောက်ပဲ အပိုခေါ်လို့ရမယ်တဲ့" ရှုရှင်းယန်က သူသိထားသော သတင်းအချက်အလက်များကို ပြန်လည် ပြောပြသည်။ "ဒီနှစ်မှာ အဲ့ဒီရွက်လှေကလပ်ကို သူဌေးကြီး အသစ်တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်လို့ ကြားတယ်၊ လုပ်ငန်းရှင်ကြီး အများစုကလည်း သူ (သူမ) ကြောင့် လာကြတာတဲ့"

"အော်... ဘယ်လို နောက်ခံမျိုးမို့လို့လဲ" လောင်ဝေအန်းက စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ချိတ်ထားသော ခြေထောက်ကို ပြန်ချကာ သူငယ်ချင်း ဖြစ်သူကို ဆက်ပြောရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

"အသေးစိတ်တော့ ငါလည်းမသိဘူး၊ သိတာကတော့ သူက တကယ့်ကို သူဌေးကြီး တစ်ယောက်ပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်လောက်က လူတိုင်း ပြောနေကြတဲ့ 'ရှင်းယန်' ဆိုတဲ့ သင်္ဘောကြီးကို မှတ်မိလား၊ အဲ့ဒါ သူ့သင်္ဘောပဲလေ။ တစ်နှစ်စာ ပြုပြင် ထိန်းသိမ်းခတင်တင် အဲ့ဒီလောက်ရှိတယ်" ရှုယန်က လက်ချောင်းငါးချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။

"ငါးသန်းလား" ငါး၏နောက်က ယူနစ်ကို မသိသဖြင့် မီကိုက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ရှုရှင်းယန်က ခေါင်းခါပြကာ "သန်းငါးဆယ်"

"အမလေး ဘုရားရေ" မီကိုက အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားပြီးနောက် သူမ၏ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ "အဲ့လောက်တောင် ဈေးကြီးတာလား၊ ရွက်လှေဆိုတာ လူနေမှု ဘဝအတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်တာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့" တစ်နှစ်မှတစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်လောက်သာ သုံးဖြစ်မည့်၊ ကြွားဝါရုံ သက်သက်သာရှိပြီး လက်တွေ့မကျသော အရာတစ်ခုအတွက် ဤမျှလောက် များပြားသော ငွေကြေးကို အကုန်အကျခံကာ ပြုပြင် ထိန်းသိမ်းနေရသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။

"ဟူး... ဒါကတော့ သူဌေးတွေရဲ့ ဘဝပဲလေ။ ငါတို့လို ဆင်းရဲသား စိတ်ဓာတ်နဲ့တော့ သူတို့ဘဝကို မှန်းဆလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု လောင်ဝေအန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။ သူ၏မိသားစုကို ချမ်းသာသည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း မြို့တော်ဘေဂျင်း၏ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတွင်မူ အောက်ခြေအဆင့်၌သာ ရှိနေသေးသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ထိုလူများသည် ပိုင်ဆိုင်မှု တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ လျော့မသွားစေရန်နှင့် အရှုံးမပေါ်စေရန် တစ်နေ့လုံး တိုက်ခိုက် အားပြိုင်နေကြရသည်။ ထိပ်တန်း သူဌေးကြီးများ၏ ဘဝကတော့ ဘယ်လိုမျိုး ဖြစ်နေမလဲဆိုတာ သူတကယ်ပင် သိချင်မိတော့သည်။

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့ပြောနေကြသည့် သူဌေးကြီးမှာ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်ကြောင်း တန်ယန် အသေအချာ သိရှိသွားတော့သည်။ မိမိကိုယ်တိုင်က အတင်းအဖျင်း စကားဝိုင်း၏ အဓိကဇာတ်ဆောင် ဖြစ်နေရသည့်အတွက် သူမ၏ ခံစားချက်မှာ ရုတ်တရက်... အတော်လေး ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်..." သူတို့ သိချင်နေကြသော 'ရှင်းယန်' သင်္ဘော၏ ပိုင်ရှင်မှာ ဝေးဝေးလံလံမှာ မဟုတ်ဘဲ မျက်စိရှေ့မှာတင် ရှိနေကြောင်း ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် မီကိုက ကြားဖြတ် ပြောဆိုလာသည်။

"ဟင်၊ ယန်ယန်၊ နင် အစပ်မိသွားတာလား" ဟု ဆိုကာ သူမ၏ အအေးဘူးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "မြန်မြန် အေးတာလေး သောက်လိုက်ဦး၊ သီးသွားရင် ဒုက္ခရောက်ကုန်မယ်"

တန်ယန်က ငြင်းရန် ခေါင်းခါပြဖို့ ပြင်လိုက်သော်လည်း မီကိုက သူမကို အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ပေ။

"ဟာ၊ ငါတော့သွားပြီ။ မြန်မြန်... ငါ့ကိုကွယ်ပေးကြဦး" မီကိုက စားပွဲအောက်သို့ ငုပ်လျှိုးဝင်တော့မည့်အလား ကုန်းကုန်းကွကွ ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" တန်ယန်မှာ ဘာမှန်းမသိသဖြင့် မျက်လုံးအဝိုင်းသားနှင့် ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။

"ရှူး" မီကိုသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်လာကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် "ငါ 'မိစ္ဆာကြီး' ကို မြင်လိုက်ပြီ။ ငါဒီမှာ ရှိနေတာကို သူ့ကို အတွေ့မခံနိုင်ဘူး"

'မိစ္ဆာကြီး' ဟုတ်လား၊ တန်ယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မီကို့၏ ကိုယ်နေဟန်ထား သင်တန်းဆရာမလား။ သူမ အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အသားကင်ဆိုင်ရှေ့ လမ်းဘေးတွင် ခန့်ညားထည်ဝါသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။