ဘယ်ဟာကအမှန်လဲ ငါမသိတော့ပါ

တုန်းထျန်း တောင်ထွတ်၊ ယွီချင်း ခန်းမ။

ကျင်းယွမ် ဂိုဏ်း တပည့်များသည် စည်းကမ်းတကျ လမ်းလျှောက်ဝင်လာကြသည်၊ သူတို့၏ အမူအရာများသည် တစ်မျိုးတစ်မည် ဖြစ်နေသည်၊ မြင်နိုင်သော ဖိစီးမှု အငွေ့အသက်သည် ခန်းမအတွင်းမှ ပျံ့နှံ့နေသည်။

ထိုအထဲတွင် တကျူး တောင်ထွတ် တပည့်များသည် အခက်အခဲဆုံး ဖြစ်ပုံရသည်။

စုန့်ဒါရန်သည် သူတို့ဘက်ကို လှမ်းကြည့်နေသူ အများအပြားကို သတိထားမိသည်၊ သူ၏ အမူအရာ အနည်းငယ် မှောင်သွားသည်၊ သူ၏ ညီငယ်များ ဘေးက လူများကို တိုးတိုးလေး တစ်ခုခု ပြောလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်

တကျူး တောင်ထွတ် တပည့်များ ကွဲသွားကြသည်။

သူတို့သည် အလယ်ရှိ ကျန်းရှောင်ဖန် ကို ဝိုင်းရံထားလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူ့အား လူတိုင်း၏ အကြည့်မှ အကာအကွယ် ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤ မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ

မြင့်မားသော ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ကျန့်ပူယီ သည် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်သည်၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာရမှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

ဒီ ကောင်တွေ၊သူတို့ နောက်ဆုံးတော့ မှန်ကန်တဲ့ အလုပ်တစ်ခု လုပ်လိုက်ကြပြီ။

“ရွစ်—”

တပည့်များ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး စည်းကမ်းတကျ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ယွီချင်း ခန်းမ ၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ထူးခြားသော ဧည့်သည်များစွာ ထိုင်နေကြသည်။

သူတို့ကား ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်း ၏ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်များ ဖြစ်ကြသော ပူဟုန် ဘုန်းတော်ကြီး နှင့် ပူခုန်း ရဟန်း တို့ နှင့် ဖန်ရှန် တောင်ကြား ၏ တောင်ကြားသခင် ယွမ်ယီလန် ၏ ညီငယ် ရှန်ဂွမ်ဆီ တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုသူများအပြင်

တပည့်များစွာသည်လည်း သူတို့၏ နောက်တွင် ရပ်နေကြသည်။

ဖားရှန် ၊ ဖာရှန် ၊ လီရွှမ် ၊ နှင့် ယန်ဟုန် တို့သည်လည်း ထိုအထဲတွင် ပါဝင်သည်။

လီရွှမ် နှင့် ယန်ဟုန် တို့၏ တွေ့ဆုံမှုများကို ပြောရမည်ဆိုလျှင်၊ အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းသည်၊ လင်းနို့များစွာရှိသော ရှေးဟောင်း ဂူ မှ ထွက်ခွာပြီးနောက်၊ သူတို့သည် ဖားရှန် နှင့်အတူ လီဖူ တောင် သို့ လိုက်ပါခဲ့သည်။

လီဖူ တောင် ၏ ကြီးမားသော တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးပြီးနောက်၊ သူတို့သည် မူလက တောင်ပိုင်း ရှန်းကျန်း ရှိ ဖန်ရှန် တောင်ကြား သို့ ပြန်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း၊ လမ်းတွင် မမျှော်လင့်ဘဲ ရှန်ဂွမ်ဆီ နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်...

ထို့ကြောင့်

သူတို့သည် ရှန်ဂွမ်ဆီ နှင့်အတူ ကျင်းယွမ် ဂိုဏ်း သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

အတော်လေး ကွေ့ကောက်သော ခရီးတစ်ခုပင်

“ရွစ်—”

ထိုစဉ်မှာပင်၊ မိန်းကလေး တစ်စုသည် ယွီချင်း ခန်းမ ထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာကြသည်၊ သူတို့ကား လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဦးဆောင်သော ရှောင်ကျူး တောင်ထွတ် ၏ တပည့်များ ဖြစ်ကြသည်။

သူမ ဘေးတွင် အလွန် လှပသော မိန်းကလေး တစ်ဦး ရပ်နေသည်။

ထိုမိန်းကလေးသည် အဖြူရောင် ၀တ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်၊ သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးမှ လျှို‌ဟော် မှန် ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ ထျန်းယာ နတ်ဓား ကို ထိုးထားသည်၊ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူမ၏ စကတ် လွင့်ပျံနေပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဆီးနှင်း ကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။

လူရွှယ်ချီ ယွီချင်း ခန်းမ ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ။

သူမသည် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ရရှိလိုက်သည်။

သို့သော် သူမသည် ထိုအရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုပြီး၊ တကျူး တောင်ထွတ် ဘက်သို့ သူမ ကြည့်လိုက်သည်...

ကံမကောင်းစွာဖြင့်

သူမ စဉ်းစားနေခဲ့သော ဂျိချန်းဖန် ကို မတွေ့ရပေ။

လူရွှယ်ချီ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ညက ဂျိချန်းဖန်၏ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာပြီး၊ သူမ၏ ဆရာမ ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့ နောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

“အဟွတ် အဟွတ်”

ထိုစဉ်မှာပင် မြင့်မားသော ပလ္လင်ပေါ်မှ ညင်သာသော ချောင်းဆိုးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချက်ချင်းပင်

ယွီချင်း ခန်းမ သည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

“ဝှစ်—”

တောင်ထွတ်သခင် ခြောက်ဦးသည် မျက်လုံးများကို တစ်ပြိုင်နက် ဖွင့်လိုက်ကြသည်။

ဘယ်ဘက်တွင် ထိုင်နေကြသော ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်း နှင့် ဖန်ရှန် တောင်ကြား မှ ထူးခြားသော ပုဂ္ဂိုလ်များစွာသည်လည်း ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ကြသည်။

“တကျူး တောင်ထွတ် က ကျန်းရှောင်ဖန်၊ သူ ဘယ်မှာလဲ?”

မြင့်မားသော ပလ္လင်ပေါ်တွင် တောက်ရွှမ်းသည် လျစ်လျူရှုစွာ ပြောသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ သူသည် ဘယ်ဘက်ရှိ ရှန်ဂွမ်ဆီ ကို သိမ်မွေ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏ မျက်လုံးများ တစ်ခဏတာ တောက်ပသွားသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ အဘယ်အရာကိုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

“ရွစ်—”

သစ်သားရုပ်ကလေးလို အမူအရာမဲ့သော ကောင်လေးသည် လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာသည်၊ သူ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသည်၊ ဤရက်များအတွင်း ကောင်းစွာ မအိပ်စက်နိုင်ခဲ့သည်ကို သိသာသည်။

“တပည့် ကျန်းရှောင်ဖန်က ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

ကျန်းရှောင်ဖန် နူးညံ့စွာ ဆိုသည်။

သူ၏ လေသံသည် အနည်းငယ် တိုးလျစွာ ဖြစ်သည်၊ သူ၏ နှလုံးသားသည် မီးခိုး ဖြစ်နေသည့်အလား ပုံပေါ်နေသည်။

သို့သော် တကယ်တမ်းတွင်၊ သူသည် ရေခဲနှလုံးသား ဆုဒြာ ကျင့်စဉ်ကို အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေကာ မိမိကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားသည်။

“ညီတော် ကျန်း...”

ဖားရှန် သည် ပူဟုန် ဘုန်းတော်ကြီး နောက်တွင် ရပ်နေသည်၊ သူသည် ကျန်းရှောင်ဖန်ကို အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ကြည့်သော်လည်း၊ သူ့ထံမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုကိုမျှ မရခဲ့ပေ။

“ အော်မီတော်ဖော်”

ပူဟုန် ဘုန်းတော်ကြီး ညင်သာစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

ပူခုံး ရဟန်းမင်း သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး အနားယူနေသည်။

သူ ဘာမှ မပြောပေ။

ကျင်းယွမ် ဂိုဏ်း သည် အမှန်တရားကို သိနှင့်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူ ပြောစရာ ဘာမှ မရှိတော့...

“ကျန်းရှောင်ဖန်။” တောက်ရွှမ်းသည် မှိန်ဖျော့စွာ ခေါ်လိုက်သည်။

သူ၏ အမူအရာသည် လူတိုင်းအတွက် အေးစက်ပုံရသော်လည်း၊ အနီးကပ် နားထောင်ပါက၊ သူ၏ လေသံတွင် နူးညံ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ကျန်နေသေးသည်။

“တပည့် ရောက်ပါပြီ။”

ကျန်းရှောင်ဖန်သည် ယွီချင်း ခန်းမ အလယ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များ အားလုံးသည် သူ့အား တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

တောက်ရွှမ်းသည် သူ၏ ‘မေးမြန်း စစ်‌ဆေးခြင်း’ ကို ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်သည်- “မင်း လီဖူ တောင် မှာ ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်း ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ လျှို့ဝှက် ပညာ ဖြစ်တဲ့ မဟာ ဗြဟ္မာ ဉာဏ်ပညာ ကို သုံးခဲ့တယ်လို့ ငါ ကြားတယ်? ဒါ အမှန်လား?”

“ဟုတ်ကဲ့။” ကျန်းရှောင်ဖန် ခေါင်းငုံ့ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ဆိုသည်။

“ဟူး—”

ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့၊ ပတ်ဝန်းကျင်က တပည့်တွေ ချက်ချင်း တီးတိုး စကားပြောကြတော့သည်။

သူတို့သည် ကျန်းရှောင်ဖန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်ကြသည်။

ဤ တကျူး တောင်ထွတ် တပည့်သည် ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်း ၏ မဟာ ဗြဟ္မာ ဉာဏ်ပညာ ကို လျှို့ဝှက် သင်ယူခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က တီးတိုးသံများကို နားထောင်ရင်း။

ကျန့်ပူယီ၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားကာ

သူ၏ လက်များကို ဆုပ်ထားသည်၊ လက်သီးများ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး သူ၏ အကြည့်သည် ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်း အဖွဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သူသည် ထရပ်ပြီး သူတို့ကို မေးခွန်းထုတ်ချင်သည်။

သို့သော် ကျန့်ပူယီ နောက်ဆုံးတွင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

“တိတ်တိတ်‌ နေကြ”

ချန်စုန့်သည် ညင်သာစွာ အော်လိုက်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ယွီချင်း ခန်းမ သည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

တောက်ရွှမ်းသည် ကျန်းရှောင်ဖန်၏ ခါးရှိ ဝိဉာဏ်ဝါးမြိုတောင်‌ဝှေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်၊ သူသည် နတ်ဆိုး ဂိုဏ်း ၏ နတ်ရတနာ ဖြစ်သော သွေး ပုတီး ကိစ္စကို လျစ်လျူရှုပြီး ဆက်လက် မေးသည်-

“မင်း ကျင့်ကြံတဲ့ မဟာ ဗြဟ္မာ ဉာဏ်ပညာ က ဘယ်က လာတာလဲ?!”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်

တောက်ရွှမ်းသည် ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်း အဖွဲ့ကို သိမ်မွေ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းရှောင်ဖန် တိတ်ဆိတ်နေ၏။

သူသည် ခန်းမအလယ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ဒူးထောက်နေ၏။သူသည် ရေခဲ နှလုံးသားဆုဒြာ ကို အပြည့်အဝ လည်ပတ်နေကာ ဝိဉာဏ်ဝါးမြိုတောင်ဝှေး ၏ မိစ္ဆာချီ စွမ်းအင်လှိုင်းများ သည် သူ၏ စိတ်ကို တစ်စစီ တိုက်စားနေခြင်းမှ မိမိကိုယ်ကို အကောင်းဆုံး ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

တစ်စက္ကန့်၊ နှစ်စက္ကန့်၊ သုံးစက္ကန့်...

ကျန်းရှောင်ဖန်သည် ဆက်လက် မဖြေဘဲ နေသည်။

တောက်ရွှမ်း၏ မျက်နှာ မှောင်လာသည်၊ သူ ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်- “ဘာလို့ မြန်မြန် မပြောတာလဲ?!”

ဤစကားများ ထွက်လာသည်နှင့်

ယွီချင်း ခန်းမ ရှိ တပည့်များ အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်၊ တောက်ရွှမ်းကို ဤမျှ ဒေါသထွက်သည်ကို သူတို့ ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

စူးရူ ၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။

သူမသည် အမှန်တရားကို သိ၏။ထို တောက်ရွှမ်း သည် အကြောင်းရင်း၊ ဖြစ်စဉ်နှင့် ရလဒ်အားလုံးကို သိသည်ကို နားလည်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ဆိုလျှင်

အဘယ်ကြောင့် သူသည် သူမ၏ တကျူး တောင်ထွတ် တပည့်ကို ဤကဲ့သို့ ဖိအားပေးနေရသနည်း။

“ဂိုဏ်း...”

စူးရူ တစ်ခုခု ပြောတော့မလို ဖြစ်သည်။

ကျန့်ပူယီ သည် သူမကို အမြန် ပြန်ဆွဲလိုက်သောအခါမှ သူ သဘောပေါက်သွားသည်။

တောက်ရွှမ်း သည် သူ့အား ဤကဲ့သို့ တမင်တကာ ဖိအားပေးနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်၊ ရည်မှန်းချက်မှာ ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်း မှ လူများကို ရှေ့ထွက်လာစေရန်နှင့် အထက်လမ်းစဉ် ၏ ဂိုဏ်းကြီးသုံးခုမှ တပည့်များရှေ့တွင် ဝန်ခံစေရန် ဖြစ်သည်—

နှစ်ပေါင်းများစွာက ချောင်းမြောင်ရွာမှ သတ်ဖြတ်မှုသည် သူတို့၏ လက်ချက် ဖြစ်ကြောင်းကို ဝန်ခံစေလို၍ဖြစ်မည်။

စူးရူ သည် သူမ၏ ရင်ထဲရှိ ဒေါသကို မြိုချလိုက်ကာ

သူမ ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး၊ ခန်းမအလယ်ရှိ ကျန်းရှောင်ဖန်ဆီသို့ သူမ၏ အကြည့်ကို ညင်သာစွာ ပို့လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင်

ကျန်းရှောင်ဖန်သည် ဆက်လက် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

“မင်း ပြောတော့မလား၊ မပြောဘူးလား?!” တောက်ရွှမ်းသည် ပို၍ပင် ‘ဒေါသထွက်’ လာသည်။

“ အော်မီတော်ဖု”

နောက်ဆုံးတွင် တရားစာရွတ်သောအသံတစ်ခု‌ထွက်လာကာ

ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ပူဟုန် ဘုန်းတော်ကြီး သည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်၊ သူသည် ခန်းမအလယ်ရှိ ကျန်းရှောင်ဖန်ကို ကြင်နာစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ဆိုသည်-

“မကောင်းမှု မျိုးစေ့ချခြင်းသည် မကောင်းသော အကျိုးဆက်များ ဖြစ်စေသည် ။”

“ဖားရှန်။”

“တပည့် ရောက်ပါပြီ။”

ဖားရှန် သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာသည်။

ချက်ချင်းပင်၊ ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

“အဖြစ်အပျက် အားလုံးရဲ့ အမှန်တရား ကို ပြောပြပါ၊ ဒီ ဒကာလေးကျန်းကို နောက်ထပ် အပြစ်တင်မခံရစေနဲ့တော့” ပူဟုန် ဘုန်းတော်ကြီး လက်အုပ်ချီပြီး နူးညံ့စွာ ဆိုသည်။

“ဟုတ်ကဲ့။”

ဖားရှန် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ

သူသည် ကျန်းရှောင်ဖန်ကို ခွင့်လွှတ်မှု တောင်းခံသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ လူတိုင်း၏ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ စတင် ပြောဆိုသည်-

“လူကြီးမင်းတို့၊ ထိုအချိန်က ချောင်းမြောင်ရွာက လူတိုင်းကို သတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမား ဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်း က လူတစ်ဦးပါ...”

“ဟူး—”

ဤစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် ခန်းမတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်သည် ခန်းမအလယ်တွင် ဒူးထောက်နေကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေသည်၊ သူ၏ ခါးမှ ဝိဉာဏ်ဝါးမြိုတောင်ဝှေး က မိစ္ဆာချီ စွမ်းအင်လှိုင်းများ ကို အဆက်မပြတ် လှုပ်ခါနေကာ၊ သူ၏ စိတ်ကို တစ်စစီ တိုက်စားနေသည်။

“ထိုအချိန်က...”ဟူ၍အစချီကာဖာရှန်းက အားလုံးကိုပြောပြလိုက်၏။