နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားတွေ လာပြီးအသေခံကြစမ်း

“အတိုချုပ်ပြောရရင်၊ အဲဒါက အမှန်တရား ပဲ။”

“ညီတော် ကျန်းကို နောက်ထပ် မခက်ခဲစေပါနဲ့၊ သူက အပြစ်ကင်းတယ်။ အရာအားလုံးအတွက်...”

“ကျွန်တော်တို့ ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်း ကိုသာ အပြစ်တင်ပါ။”

“အော်မီတော်ဖု”

ဖားရှန် သည် အမှန်တရား တစ်ခုလုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ပြောပြကာ

ကျန်းရှောင်ဖန်ကို နူးညံ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်သည်။

သူ ရေရွတ်လိုက်သော ထို ‘ညီတော် ကျန်း’ ဆိုသည့် စကားလုံးသည် စစ်မှန်သော ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

နောက်ဆုံးတော့...

ကျန်းရှောင်ဖန်သည် သူ့၏ ညီတော် အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ပေလော။

“အား အား အား”

အော်ဟစ်သံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူအုပ်ထဲတွင် လင်းကျင်းယွီ ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေကာ သူသည် ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်း မှ လူများကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်ပြီး၊ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည် ကို ဆွဲထုတ်ရန် မဆိုင်းမတွ လုပ်လိုက်သည်။

“ရွစ်—”

ကြည်လင်သော အလင်းရောင် တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်သွားပြီး၊ ဓား စွမ်းအင် လှိုင်းထလာသည်။

“ငါ မင်းတို့ကို သတ်ပစ်မယ်! မင်းတို့ အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်”

လင်းကျင်းယွီ ရူးသွပ်သွားသည့်နှယ် ဖြစ်နေ၏။

ဤ မြင်ကွင်းကို မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ။

တာအိုသခင် ချန်စုန့် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချသည်။ သူသည် ရှီဟောင် ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီး ပြောသည်- “မင်း ဘာလို့ မြန်မြန် မတားတာလဲ?”

ရှီဟောင် နှင့် အခြားသော လုံရှိုး တောင်ထွတ် တပည့်များသည် လင်းကျင်းယွီကို အမြန် တားဆီးရန် သွားလိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် သနားဂရုဏာများ ပြည့်နှက်နေသည်။သို့ရာတွင် သူတို့သည်လည်း ယခုတွင်အကူအညီမဲ့နေ၏။

“ဟဲဟဲ~”

အေးစက်သော ရယ်သံတစ်ခု ယွီချင်း ခန်းမ တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်သည် အမှန်တရား ကို ခန့်မှန်းပြီးသား ဖြစ်သော်ငြားလည်း

ဖားရှန် မှ တိုက်ရိုက် ပြောဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ သူ၏ နှလုံးသားသည် တစစီကြေကွဲသွားကဲ့သို့ခံစားလိုက်ရ၏။

“ရွစ်—”

ရေခဲ နှလုံးသားဆုဒြာ ချွတ်ယွင်းသွားကာကျန်းရှောင်ဖန်သည်

တောင်ဝှေး၏ မိစ္ဆာချီ စွမ်းအင် ဖြင့် တိုက်စားခံလိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင်၊ နက်ရှိုင်းသော၊ အေးစက်သော၊ ပြင်းထန်သော မကောင်းဆိုးဝါး စိတ်သည် သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ အဆက်မပြတ် တိုးဝင်လာကာ ကျန်းရှောင်ဖန်၏ မျက်လုံးများ နီရဲသွားသည်။

သူသည် မြေပေါ်တွင် ရူးသွပ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဒူးထောက်နေကာ မြင့်မားသော ပလ္လင်ပေါ်ရှိ လူများကို ကြည့်သည်၊ သူ၏ အသံသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ဖြစ် နေကာ

“ဆရာ၊ ဆရာမ၊ သတ္တမ အစ်ကို၊ ဘာကများ အမှန်လဲ? ဘာကများ အမှားလဲ။ ကျွန်တော် မပြောနိုင်ဘူး၊ ကျွန်တော် တကယ် မပြောနိုင်ဘူး...”

ဖားရှန် ၏ နှလုံးသား နာကျင်သွားကာ သူသည် လက်အုပ်ချီပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ ဆုတောင်းတစ်ခု ရွတ်ဆိုသည်၊ ပြောသည်- “ညီတော် ကျ အသေအချာပ န်း၊ အရာအားလုံး ပြီးသွားပါပြီ။ မင်း...”

“ပြီးသွားပြီ? ဟဲဟဲ~ သေဆုံးသွားတာ မင်းရဲ့ ဆွေမျိုးတွေ မဟုတ်တော့ မင်းက ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့!”

“အသေအချာပဲ”

“မင်းတို့ ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်း က တကယ်ကို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ များလွန်းပါတယ်!”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများစွာသည် မထိန်းချုပ်နိုင်ကြပေ။ သူတို့သည် အော်ဟစ်ဆဲဆိုရန် မတွန့်ဆုတ်ကြ၊ တကျူး တောင်ထွတ် မှ လူများက အပြင်းထန်ဆုံး ကျိန်ဆဲကြသည်။

ဤ မြင်ကွင်းကို မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ

ကျန့်ပူယီက ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်၏။

မကြာသေးမီက ပူဟုန် ဘုန်းတော်ကြီးလုပ်လိုက် သကဲ့သို့ပင်။

“တိတ်ဆိတ်!” ပူခုံး ရဟန်း မနေနိုင်ဘဲ ဆူပူလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားသည် မူလကပင် အလွန် စိတ်ဆတ်ပြီး ယခု သူ၏ ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်း ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က စော်ကားသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ သူသည် သဘာဝအတိုင်း ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

“ဘုန်း—”

ရှန်းကျင်းအဆင့် ၏ ဖိအားသည် မညှာမတာ ဆင်းသက်လာသည်။

“ပူခုံး ရဟန်း ဘာလုပ်တာလဲ...” ကျန့်ပူယီ၏ ဒေါသထွက်သွားကာ

သူ ထရပ်ပြီး ပေါက်ကွဲရန် ရည်ရွယ်လိုက်စဉ်မှာပင်

“ရွစ်—”

တောက်ပသော အပြာရောင် ဓားအလင်း သည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။

အေးစက်ပြီး မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် လျှိုဟော် မှန် ကို အသက်သွင်းကာ ထျန်းယာ ဓား ကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။ထို့ နောက် သူမသည် ပူခုံး ရဟန်း ၏ ဖိအားကို မဆိုင်းမတွ ဖြတ်တောက်လိုက်သည်...

“ဘုန်း!”

လူရွှယ်ချီသည် ရှန်းကျင်း အဆင့် နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်သည်။

သူမသည် လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာကာ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသည်၊ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ပူခုံး ရဟန်းမင်း ကို အေးစက်စွာ စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။ သူမ၏ စကတ် လေထဲ လွင့်နေပြီး သူမ၏ ဆံပင်များကလေထဲ၌ ပျံဝဲနေသည်။

သူမ၏ နောက်တွင်

ကျင်းယွမ် ဂိုဏ်း တပည့်များက အန္တရာယ်ကင်းစွာရပ် နေကြသည်။

ဂျိချန်းဖန် မရှိသည့်အတွက်၊ သူမသည် ယွီချင်း ခန်းမ ရှိ တပည့်များကို သူ့အတွက် ကာကွယ်ပေးရန် ရှေ့ထွက်လာခြင်းပင်။

“မင်း...”

ပူခုံး ရဟန်း သည် အံ့သြစွာဖြင့် လူရွှယ်ချီကို ကြည့်သည်။

ကျင်းယွမ် ဂိုဏ်း တွင် ထိုသို့သော တပည့် ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ဖိအား ကို တစ်ဦးတည်း ရပ်တည် ခုခံရဲသည်လော။ ပြီးတော့ သူမသည် မိန်းကလေး တပည့်ဖြစ်ကာ သူမ သည် ငယ်ရွယ်ပုံရသော်လည်းသူမ၏ ကျင့်ကြံမှု သည် ရှန်ကျင်းအဆင့်သို့ နီးကပ်နေပြီဖြစ်၏။

“ရွစ်—”

ဤအခိုက်အတန့်တွင်

ကျင်းယွမ် ဂိုဏ်း တပည့်များ အားလုံး လူရွှယ်ချီကို ကြည့်ကြသည်။

သူတို့သည် ဤ အေးစက် သော မိန်းကလေးငယ်တွင် ဂျိချန်းဖန် ၏ ပုံစံ ကို မြင်ရ၏၊ နှစ်ဦးစလုံးသည် အလွန် ထူးချွန်သော အရည်အချင်း များ ရှိကြသည်...

“ပူခုံး ရဟန်း၊ ဘာကို ကြီးမြတ်တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာလဲ!”

“ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်း ရဲ့ မဟာ ရဟန်းကြီးလေးပါး ထဲက တစ်ပါးက အငယ်တန်း တစ်စုကို လာပြီး ခြိမ်းခြောက်နေတာလား?!”

ကျန့်ပူယီသည် သူ၏ လက်တင်ခုံကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

သူသည် ပူခုံး ရဟန်း ကို ကြည့်ကာ သူ၏ ရှန်းချင် ထိပ်ဆုံး နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော အော်ရာ ကို လုံးဝ မချွင်းမချန် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ထိုအခါ လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

တကျူး တောင်ထွတ် ခေါင်းဆောင် သည် တိတ်တဆိတ် ရှန်းချင် ထိပ်ဆုံး သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။

တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းသည်။

“ပူခုံး ရဟန်း ဒီဟာ ကျင်းယွမ် ဂိုဏ်း ဖြစ်တယ်၊ ရှင် ဒီမှာ မောက်မာဖို့ ခွင့်မပြုဘူး!”

ဂရန်းမာစတာ ၏ လှပသော မျက်နှာသည် မည်းမှောင်နေ၏။

လူရွှယ်ချီသည် သူမ၏ ချစ်လှစွာသော ရတနာ ဖြစ်သည်၊ သူမသည် ထို ခေါင်းပြောင် ဘုန်းကြီး ပူခုံး ကို သူမကို ကျိန်ဆဲခွင့် ပေးနိုင်ပါ့မည်လလေ။

“ရွစ်—”

ကျင်းယွမ် ဂိုဏ်း ဌာနခွဲ အများအပြား၏ ခေါင်းဆောင်များ အားလုံး ထရပ်လိုက်ကြကာ ပူခုံး ရဟန်း ကို သားကောင်ကို ကြည့်နေသော ကျားများ ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်ကြ၏၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများရှိ ခြိမ်းခြောက်မှုသည် အရှင်းသား ဖြစ်နေသည်။

တောက်ရွှမ်းသည် ထိုနေရာတွင် ထိုင်န နေကာ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားကာ အနားယူနေသည်။

သူ လုပ်ရမည့် သရုပ်ဆောင်မှု အားလုံး ပြီးသွားပြီ

ယခု သူသည် နောက်ထပ် ဘာလာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းရုံသာ။

သူ၏ ညီတော်များ က ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်း မှ လူများကို ပစ်မှတ်ထားခြင်းလော။

အဟမ်း အဟမ်း သူလုံးဝမမြင်ခဲ့ပါချေ။ မျက်လုံးမလျှင် လုံးဝမမြင်နိုင်ပေ။

“ အော်မီတော်ဖု”

ပူဟုန် ဘုန်းတော်ကြီး က ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက် သည်- “ညီတော်၊ နောက်ဆုတ်ပါ!”

ပူခုံး ရဟန်း သည် မျက်နှာညိုးနွမ်းစွာ ဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ချလိုက်၏။

သူသည် အောက်က အေးစက်သော မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ

သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ရန်လိုမှုများဖြင့်ပြည့်နေသည်။

“လူကြီးမင်းတို့...” ပူဟုန် ဘုန်းတော်ကြီး ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်သည်။

သူ တစ်ခုခု ပြောတော့မည်ဟု အချိန်တွင်၊ ယွီချင်း ခန်းမ အပြင်ဘက်တွင် ရုတ်တရက် ဆူညံသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးကြ၏။

“ရွစ်—”

တောက်ရွှမ်း ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ပြပွဲ စပြီ။

အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ

ယွီချင်း ခန်းမ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော တပည့်များသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ပြီး နောက်ပြန် လွင့်စင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ ထို့နောက် ဦးဆောင်နေသော မရင်းနှီးသော ပုဂ္ဂိုလ် လေးဦး ခြေလှမ်းကျယ်များဖြင့် ဝင်လာကြသည်။

ချက်ချင်းပင် အိုမင်းကာ ရွှင်လန်းသော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်-

“ဟားဟားဟား၊ တာအိုမိတ်ဆွေး တောက်ရွှမ်း မတွေ့တာကြာပြီ နေကောင်းရဲ့လား”

အသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်

ထိုလူလေးဦး၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်များသည်လည်း လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လာသည်။

အလယ်တွင် ရပ်နေသူမှာ အရပ်ရှည်သော အဘိုးအို တစ်ဦး ဖြစ်သည်၊ သူ၏ မျက်နှာသည် အလွန် အိုမင်း နေပြီး အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နေကာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် အသက် တော်တော်ကြီးနေပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ ဘေးတွင် အလယ်အလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်။

သူကား မဟာ နတ်ဆိုး ဂိုဏ်းကြီးလေးခု ထဲမှ အသက်ရှည်ခြင်း ခန်းမ ၏ ခန်းမသခင် ယွီယန်ဇီ မှအပ အခြားသူ မဟုတ်ပေ။

သရဲဘုရင် ဂိုဏ်း ၏ ဂိုဏ်းသခင် ဝမ်ရိန်ဝမ် နှင့် ဟဲဟွမ်း ဂိုဏ်း ၏ အံ့ဖွယ် သုံးပါး နတ်သမီး တို့သည် ထိုနှစ်ဦး၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရပ်နေကြသည်။

“အဆိပ် နတ်ဘုရား”

ခေါင်းဆောင်များ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်၊ သူတို့သည် အသစ်ရောက်လာသူများကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်း မှ မဟာ ရဟန်းကြီး နှစ်ပါးသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ပုံရသည်။

အဆိပ် နတ်ဘုရား သည် တောက်ရွှမ်းကို ပြုံးပြပြီး ပြောသည်- “တာအိုမိတ်ဆွေ တောက်ရွှမ်း၊ ဘာလို့ တိတ်ဆိတ်နေတာလဲ”

ပြောပြီးနောက်

သူသည် ချန်စုန့် ကို သိမ်မွေ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ~”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ တောက်ရွမ်း ညင်သာစွာ ပြုံးသည်။

သူ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာပြောလိုက်သည်။

“တာအိုမိတ်ဆွေ အဆိပ် နတ်ဘုရား၊ ဒီ ရွှမ်းကျန့်ယီ(တောက်ရွှမ်း ၏နာမည်အရင်း) က မင်းကို အကြာကြီး စောင့်နေတာ။”

ဤ မြင်ကွင်းကို မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ

အဆိပ် နတ်ဘုရား နှင့် အခြားသူများ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ချန်စုန့် ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ကြပြီး အံ့သြစွာ မေးသည်- “မင်း အဆင်ပြေတယ်”

တောက်ရွှမ်း စကားမပြောဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချန်စုန့်က စကားကို ဆက်ပြောကာ ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်- “ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် အစ်ကိုကြီး က သဘာဝအတိုင်း အဆင်ပြေပါတယ်။ ပြဿနာ ရှိနေတာက မင်းတို့ ဖြစ်သင့်တယ်!”

“ချန်စုန့် မင်း ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်တာလား?!”

အဆိပ် နတ်ဘုရား သည် ချန်စုန့်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

တစ်ခဏတာ ပရိသတ်အားလုံး ကြောင်သွားကြသည်။

ဘာ

ချန်စုန့် က ဘာလို့ သစ္စာဖောက် ရတာလဲ။

“မြန်မြန်! ဆုတ်ခွာကြ!”

အဆိပ် နတ်ဘုရား ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ နတ်ဆိုး ကျင့်ကြံသူများ သည် ယွီချင်း ခန်းမ မှ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

“ဖတ်—”

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင်

ညင်သာသော ခြေသံတစ်ခု ယွီချင်း ခန်းမ အပြင်ဘက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ

အဖြူရောင် ဝတ်စုံနဲ့ ကောင်လေး တစ်ဦး ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့ရ၏။

သူ၏ လက်ထဲတွင် သတ္တုလည်း မဟုတ်၊ ကျောက်လည်း မဟုတ်၊ ကျောက်စိမ်းလည်း မဟုတ်သော ရှေးဟောင်း ဓား တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

အဖြူရောင် ဝတ်စုံနဲ့ ကောင်လေး ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကြည့်သည်၊ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး၊ သူ၏ ကြည်လင်သော အသံသည် ယွီချင်း ခန်းမ တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်—

“ငါ ဂျိချန်းဖန်က ပြောမယ် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားအားလုံးလာအသေခံကြစမ်း “