တူတူပုန်းတမ်းကစားခြင်းနှင့် ဒဿနပညာရှင်

“စာအုပ်က အပေါ်ထပ်မှာ။ ခဏနေရင် ကျွန်တော် လက်ပ်တော့ပ် သွားယူလာပေးမယ်၊ အဲ့ကျမှ ဖတ်ကြည့်ပေါ့”

လုအန်းကျီက ပြောပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် လက်ပ်တော့ပ်တစ်လုံးကို ကိုင်၍ ပြန်ဆင်းလာကာ စားပွဲပေါ်တင်၊ စက်ဖွင့်ပြီး မင်းသားလေး ဖိုင်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းဆူရှင်း ဖတ်ရှုနိုင်ရန် သူက ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းသည် ဆိုင်ထဲ၌ပင် စတင်ဖတ်ရှုတော့သည်—

“ကျွန်မ ထက်မြက်ပုံရတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွေ့တိုင်း ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံး ပုံဆွဲကားကို ပြပြီး စမ်းသပ်လေ့ရှိတယ်။ သူတို့ တကယ်ပဲ နားလည်ရဲ့လားဆိုတာကို သိချင်လို့...” သူမ ဖတ်ကြည့်ရာတွင် မင်းသားလေး ၏ အရေးအသားမှာ အလွန်ရိုးရှင်းတိုက်ရိုက်ဆန်လှပြီး Dragon Raja နှင့် လုံးဝကွဲပြားသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေ၏။

လုအန်းကျီ၏ စာရေးသားမှုအပေါ် အွန်လိုင်းမှ မှတ်ချက်များကို သူမ မြင်ဖူးသည်။ အာဂျီဗီဒါ မှသည် ၊ဝူခုန်းဒဏ္ဍရီ ထို့နောက် Dragon Raja အထိ Dora B Dream ၏ အရေးအသားမှာ ဇာတ်လမ်းအလိုက် အမြဲပြောင်းလဲနေပြီး တစ်မျိုးစီ ကွဲပြားသည်ဟု ဆိုကြသည်။

ယခု Dragon Raja ၏ အရေးအသားမှ ရိုးရှင်းသော်လည်း သက်ဝင်လှပသော ဤပုံပြင်ဟန်သို့ ကူးပြောင်းသွားခြင်းမှာ အံ့သြစရာကောင်းသလို ဖတ်ရသည်မှာလည်း အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

၎င်းသည် ပုံပြင်တစ်ပုဒ်အတွက် အလွန်သင့်တော်သော အရေးအသားမျိုး ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် အစပိုင်းမှာပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။ လုအန်းကျီသည် စာသားထဲတွင် ပါဝင်သော “တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကို မျိုချနေသည့် စပါးအုန်းမြွေ” ပုံများ၊ ပုံတူကားများကိုပါ သရုပ်ဖော်ပုံအဖြစ် ထည့်သွင်းထားသည်။

ထိုပုံဆွဲလက်ရာများမှာ တကယ်ပင် ဆိုးရွားလှပြီး လုအန်းကျီ၏ စာသားများပေးသော ခံစားချက်နှင့် လုံးဝ မအပ်စပ်ပေ။ သို့သော် ရိုးရှင်းပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော စာသားများရှေ့တွင် ပုံဆွဲလက်ရာ ညံ့ဖျင်းမှုမှာ အရေးမပါတော့ချေ။

ကျန်းဆူရှင်းသည် မင်းသားလေး ၏ စာသားများထဲသို့ မသိစိတ်ဖြင့် နစ်မျောသွားရသည်။ သူမ ဖတ်ရှုရင်း ချန်းချန်းလေး အရွယ်ရောက်လာပြီး ဤစာကို ဖတ်ရသည့်အခါ သို့မဟုတ် သူမက ပြောပြသည့်အခါ ကလေးမလေး ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုသည်ကို တွေးကြည့်နေမိသည်။

သူမ ဆက်လက်ဖတ်ရှုသွားစဉ် အစပိုင်းက ခံစားချက်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိလာသည်။

ဤစာအုပ်သည်... ကလေးတစ်ယောက် နားလည်နိုင်သလိုမျိုး ရှိသော်လည်း ကလေးတစ်ယောက် နားမလည်နိုင်သည့်အရာများလည်း ပါဝင်နေသည်။

ဇာတ်ကောင်များမှာ သန့်စင်ပြီး လှပသည်၊ ဂြိုဟ်များအကြောင်းနှင့် စွန့်စားခန်းများမှာ စိတ်ကူးယဉ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ကလေးများ သဘောကျကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ၎င်းတွင် ပါဝင်သော အဓိပ္ပာယ်နှင့် အမှန်တရားများမှာ အလွန်နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် လူကို တွေးတောစေသည်။

သူမသည် စာကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖတ်ရင်း တွေးတောနေစဉ် လုအန်းကျီနှင့် ချန်းချန်းလေးမှာ အနီးအနားတွင် ပုန်းတမ်းကစားနေကြသော်လည်း သူမကို အနှောင့်အယှက် မပေးကြချေ။

ပုန်းတမ်းကစားခြင်းဟု ဆိုသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ပုန်းရန် သို့မဟုတ် ရှာရန် မလိုသလောက်ပင်။

အသက် နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်မှာ အတည်အပေါက် ပုန်းနေသူကို ရှာတွေ့ခြင်းက ပို၍ အောင်မြင်မှု ခံစားချက် ရစေသည်ကို နားမလည်သေးပေ။ လုအန်းကျီက သေချာပုန်းနေလျှင် ချန်းချန်းလေး ရှာမတွေ့မှာကို သူ စိုးရိမ်ရသည်။

ထို့ကြောင့် လုအန်းကျီ ပုန်းရမည့်အလှည့်တွင် ချန်းချန်းလေး မမြင်နိုင်သော နေရာတစ်ခုတွင် ပုန်းလိုက်ပြီးနောက် အသံပေး၍ ခေါ်လိုက်သည်။ ချန်းချန်းလေး အနားရောက်လာလျှင် သူမ ရှာတွေ့နိုင်ရန် အရိပ်အယောင်များ ပေးလိုက်ရုံဖြင့် ကလေးမလေးမှာ တခိခိနှင့် သဘောကျနေတော့သည်။

အစပိုင်းတွင် လုအန်းကျီလည်း သေချာပုန်းရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကလေးမလေးမှာ လုံးဝရှာမတွေ့သည်ကို တွေ့ရသည်။ ခဏကြာ ရှာပြီးနောက် သူမက ပျင်းလာပြီး သူကိုယ်တိုင် ထွက်လာသည်အထိ စောင့်နေသဖြင့် သူလည်း အတည်အပေါက် ကစားခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

ချန်းချန်းလေး ပုန်းပြီး လုအန်းကျီ ရှာရသည့်အခါတွင်မူ ပို၍ပင် ရိုးရှင်းသွားသည်။ ကလေးမလေးမှာ လုံးဝ ပုန်းတတ်ခြင်း မရှိဘဲ လုအန်းကျီ အရင်က ပုန်းခဲ့သည့် နေရာမှာပင် သွားရပ်နေပြီး လုအန်းကျီ လာရှာသည်ကို စောင့်နေတတ်သည်။ လုအန်းကျီ သူမကို ရှာတွေ့လိုက်သည်နှင့် သူမက ရယ်မောတော့သည်။

လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်းလေးကို ကောင်းကောင်းပုန်းတတ်ရန် သင်ပေးသော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

ကလေးမလေးသည် ပုန်းတမ်းကစားချင်ရုံတင် မဟုတ်ဘဲ သူနှင့်အတူ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ကစားချင်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

အရေးကြီးသည်မှာ ပုန်းတမ်းကစားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အတူတူ ဆော့ကစားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ကလေးမလေးက ဤမျှ ရိုးရှင်းသောအရာလေးနှင့် ပျော်ရွှင်နိုင်နေမှတော့ သူက ဘာလို့ အတင်းအကျပ် သင်ပေးနေရဦးမည်နည်း။

လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်းလေးနှင့်အတူ ရိုးရှင်းပြီး ပျင်းစရာကောင်းသော ကစားနည်းကို ကစားရင်း၊ ကလေးမလေး၏ ပျော်ရွှင်မှုများ ကူးစက်လာကာ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဤရိုးရှင်းသော ကစားနည်းထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာတွေ့လာသည်။

လုအန်းကျီက ပြေး၊ ကလေးမလေးက ရယ်၊ ကျန်းဆူရှင်းက စားပွဲတွင် လက်ပ်တော့ပ်ရှေ့ ထိုင်ကြည့်နေသည့် ဤမြင်ကွင်းလေးမှာ မဖွင့်လှစ်ရသေးသော စာအုပ်ဆိုင်ငယ်လေးထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေစေသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာ အချို့မှာလည်း ဆိုင်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်ရင်း မသိစိတ်ဖြင့် ပြုံးမိသွားကြသည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် လုအန်းကျီသည် အနီးအနားရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှ ထမင်းဘူးများကို မှာယူလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းမှာ မင်းသားလေး ထဲတွင် အာရုံနစ်ဝင်နေသည်။ လုအန်းကျီ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ သူမက ချန်းချန်းလေးကို လုအန်းကျီထံ လွှဲပေးပြီး သူမကမူ လက်ပ်တော့ပ်ရှေ့တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုနေပြန်သည်။

“မေမေ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

ကျန်းဆူရှင်း၏ အလွန်အာရုံစိုက်နေသော ပုံစံကို ချန်းချန်းလေးက သိချင်သဖြင့် မေးလေသည်။

လုအန်းကျီက “မေမေ စာဖတ်နေတာလေ” ဟု ဖြေသည်။

“အော်... စာဖတ်နေတာလား”

ချန်းချန်းလေးက ခေါင်းလေး ညိတ်ပြသည်။

လုအန်းကျီက “ချန်းချန်းလေးကော စာဖတ်ရတာ ကြိုက်လား” ဟု မေးရာ သူမက “ကြိုက်တယ်!” ဟု ဖြေပြီး လက်ချောင်းလေးများကို ထောင်ကာ လုအန်းကျီကို ရေတွက်ပြလေသည် - “ချန်းချန်းက... သွားတိုက်မယ်၊ မျက်နှာသစ်မယ်၊ ထမင်းစားမယ်၊ မျောက်ကလေးတွေ၊ ကြက်ကလေးတွေ၊ ကျားကြီးတွေ...”

သူမသည် လက်ချောင်းလေးများကို ထောင်ပြနေသော်လည်း ပါးစပ်က ရေတွက်နေသော အရာများနှင့် လက်ချောင်းအရေအတွက်မှာမူ ကိုက်ညီခြင်း မရှိချေ။

၎င်းတို့မှာ ကျန်းဆူရှင်းက ချန်းချန်းလေးအတွက် ဝယ်ပေးထားသော ကလေးပုံပြင်စာအုပ်များ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လုအန်းကျီ ခန့်မှန်းမိသည်။ ကျန်းဆူရှင်းအိမ်တွင် ထိုကဲ့သို့ စာသားအနည်းငယ်သာ ပါဝင်ပြီး ချစ်စဖွယ် ပုံသရုပ်ဖော်များပါသော စာအုပ်လေးများကို သူ မြင်ဖူးသည်။

သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဒီစာအုပ်တွေကို ဘယ်သူ ဝယ်ပေးတာလဲ” ဟု မေးရာ ချန်းချန်းလေးက “မေမေ!” ဟု ပျော်ရွှင်စွာ အော်ပြောပြီး ကျန်းဆူရှင်း၏ ခြေထောက်ကို သွားဖက်လေသည်။

ကျန်းဆူရှင်းမှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ချန်းချန်းလေး၏ ပါးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ အကြည့်မှာ လုအန်းကျီထံသို့ အမှတ်မထင် ရောက်သွားပြီး ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

လုအန်းကျီက “ဒါဆိုရင် ဖေဖေကလည်း စာအုပ်တွေ အများကြီးယူလာပြီး ချန်းချန်းလေး ဖတ်ဖို့ ဒီမှာ ထားပေးမယ်နော်၊ ဟုတ်ပြီလား” ဟု ပြောရာ ချန်းချန်းလေးက ပို၍ပင် ပျော်သွားပြီး “ဟုတ်!” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက်တွင် ချန်းချန်းလေးမှာ အိပ်ငိုက်လာသဖြင့် လုအန်းကျီက သူမကို အပေါ်ထပ်သို့ ချီသွားကာ သိပ်လိုက်သည်။

ဒုတိယထပ်တွင် အိပ်ရာနှင့် အသုံးအဆောင်များမှာ အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်းလေးအတွက် သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်းပင် ပြင်ဆင်ပေးထားသော်လည်း သူမက ငယ်သေးသဖြင့် အသုံးမလိုသေးပေ။

ချန်းချန်းလေးကို သိပ်ပြီးနောက် လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် ဘေးမှ ကြည့်နေကြသည်။ လုအန်းကျီလည်း ခဏတာ ငိုက်မြည်းသွားသည်။ ကျန်းဆူရှင်းကမူ လက်ပ်တော့ပ်ပေါ်မှ ဝတ္ထုကို ဆက်လက်ဖတ်ရှုနေသည်။

မင်းသားလေး မှာ သိပ်မရှည်လှပေ။ လုအန်းကျီ နိုးလာသည့်အချိန်တွင် ကျန်းဆူရှင်းမှာ ဝတ္ထုတစ်အုပ်လုံးကို ဖတ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်းချန်းလေးမှာမူ အိပ်မောကျနေဆဲပင်။

လုအန်းကျီမှာ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ကျန်းဆူရှင်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် “ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ရှင်က ဒဿနပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တာလား” ဟု မေးလိုက်လေသည်။