ပုံပြင်ထဲမှ မင်းသားလေး

“မင်းသားလေး” ကို ဖတ်ပြီးနောက် ကျန်းဆူရှင်းသည် အလွန်ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူမသည် ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ကလေးဘဝ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတစ်ခုထဲသို့ ခရီးလှည့်လည်ခဲ့ရသလို ခံစားရသလို၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း လုအန်းကျီက သူမကို သွယ်ဝိုက်၍ လှောင်ပြောင်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝတ္ထု၏ ရိုးရှင်းသော်လည်း စိတ်အားထက်သန်သော စကားလုံးများ၊ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုများမှာ လူကြီးတစ်ယောက်ကို ကလေးတစ်ယောက်က မေးခွန်းထုတ်နေသည့်အလား ခံစားရစေသည်။

ထိုမေးခွန်းများသည် ဒဿနပိုင်းဆိုင်ရာ အတွေးအခေါ်များ ကြွယ်ဝလှသဖြင့် သူမကို အမြင်သစ်များ ရရှိစေသလို အပြစ်ကင်းစင်သော ကလေးဘဝသို့လည်း ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူမက လုအန်းကျီကို မနေနိုင်ဘဲ “ရှင်က ဒဿနပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တာလား” ဟု မေးမိခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမကဲ့သို့ အပျော်တမ်းဖတ်သူတစ်ဦးပင်လျှင် “မင်းသားလေး” သည် ကလေးများအတွက် ရေးထားသော ပုံပြင်သက်သက် မဟုတ်တော့ကြောင်း သိသာလှသည်။ ၎င်းသည် လူတိုင်းအတွက် ရေးထားခြင်း ဖြစ်သင့်သည်။

“ဒါပေမဲ့... ချန်းချန်းလေးကတော့ သေချာပေါက် သဘောကျမှာပဲ!” ဟု သူမ တွေးမိသည်။

လုအန်းကျီသည် ကျန်းဆူရှင်း ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို နားလည်ပါသည်။

ကလေးများအတွက် ရေးထားသော “မင်းသားလေး” သည် လူကြီးများအတွက်လည်း ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ရိုးရှင်းသော စကားလုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အဓိပ္ပာယ်များနှင့် အတွေးအခေါ်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ယခင်ဘဝမှ မူရင်းလက်ရာ၏ ထူးခြားချက်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုအန်းကျီ ဤစာအုပ်ကို ရေးခဲ့သည့် ကနဦးရည်ရွယ်ချက်မှာ ထိုမျှအထိ မနက်ရှိုင်းခဲ့ပေ။

“မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲ့ဒါကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က ချန်းချန်းလေး သဘောကျမယ့် ပုံပြင်လေးတစ်ပုဒ် ဖန်တီးပေးချင်ရုံတင်ပါ” ဟု လုအန်းကျီက ဆိုသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။

“အန်းကျီ... ရှင်သိလား၊ တကယ်တော့ အရင်က ချန်းချန်းလေးကို ရှင့်ဆီ ခေါ်လာတုန်းကလေ၊ တကယ်လို့ ရှင်က ကျွန်မစကားကို မယုံဘူးဆိုရင် ရှင့်နဲ့ ချန်းချန်းလေးကို DNA စစ်ဆေးဖို့ အကြံပေးမယ်လို့တောင် ပြင်ဆင်ထားတာ”

သူမ၏ အကြည့်မှာ ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော ချန်းချန်းလေးထံသို့ ရောက်သွားပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပြီး အလွန်ပင် နားထောင်ကောင်းလှသည်။

လုအန်းကျီက ကျန်းဆူရှင်းကို ကြည့်ပြီး “အခုမှ ဒါကို ဘာလို့ ပြန်ပြောတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကုတင်ပေါ်ရှိ ချန်းချန်းလေးမှာ အိပ်မောကျနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်း စကားပြောနေစဉ် သူမက နှုတ်ခမ်းလေးကို သပ်၍ တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ထိုသို့လှည့်လိုက်ပုံမှာ အရှိန်ပြင်းသဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျတော့မည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။

လုအန်းကျီမှာ လန့်သွားပြီး ချန်းချန်းလေးကို တားရန် ချက်ချင်း လက်လှမ်းလိုက်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ကျန်းဆူရှင်းကလည်း ထိုနည်းတူပင် လှမ်းလိုက်သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး၏ လက်ချင်း မတော်တဆ ထိမိသွားကြသည်။

‘သူမရဲ့ လက်ကလေးက နွေးနေတာပဲ...’ ဟု လုအန်းကျီ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်ခနဲ တွေးမိလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းသည် သူမ၏လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး လုအန်းကျီကို ချန်းချန်းလေးအား ကုတင်အလယ်သို့ ပြန်ရွှေ့ခိုင်းလိုက်သည်။ ကလေးမလေးမှာ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲတွင် ရောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး တစ်ချက်နှစ်ချက် တခိခိရယ်ကာ စောင်းအိပ်လျက် ဆက်လက်အိပ်မောကျနေတော့သည်။

ကျန်းဆူရှင်း၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ရှက်သွေးအနည်းငယ် ဖြာသွားသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရင်း လုအန်းကျီ၏ မေးခွန်းကို ဖြေလိုက်သည် - “ဒါကို ဘာလို့ အခုမှ ပြန်ပြောမိတာလဲ ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရလို့ထင်တယ်... ဖြစ်နိုင်တာက... ရှင့်ရဲ့ ‘မင်းသားလေး’ ကို ဖတ်လိုက်ရလို့လည်း ဖြစ်မှာပါ”

လုအန်းကျီ ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။

ကျန်းဆူရှင်းက ဆက်ပြောသည် - “ကျွန်မ ချန်းချန်းလေးကို ရှင့်ဆီ ခေါ်လာတုန်းက တကယ်တော့ အရမ်း ရင်ခုန်နေခဲ့တာ။ ရှင်က ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာလည်း မသိဘူး၊ ဒီကလေးကို ရှင် လက်ခံပါ့မလားဆိုတာလည်း မသိဘူး။ ကလေးကို လက်မခံရင်တောင် ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျွန်မ စိုးရိမ်ခဲ့တာက ရှင်က... ရှင်က...”

လုအန်းကျီက ကျန်းဆူရှင်း ပြောရန် ရှက်နေသည့် စကားကို ဆက်ပေးလိုက်သည် - “လူမိုက်တစ်ယောက်၊ ကလေကချေ တစ်ယောက် ဖြစ်နေမှာကို မဟုတ်လား”

“အင်း...”

ကျန်းဆူရှင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။ လုအန်းကျီက တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သဖြင့် သူမ အနည်းငယ် ရှက်သွားကာ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ ရှင်က အဲ့ဒီလို လူစားမျိုးသာ ဖြစ်ခဲ့ရင်၊ ကျွန်မရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိသွားပြီး ကျွန်မတို့ သားအမိကို ခြိမ်းခြောက်တာမျိုးတွေ လုပ်လာမှာကိုလည်း ကြောက်ခဲ့သေးတယ်။ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ မုဆိုးမနဲ့ မိဘမဲ့ကလေးလိုမျိုး ကျွန်မတို့ ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ မတွေးရဲဘူး”

လုအန်းကျီက “ဒါဆို အဲ့ဒီနေ့က ကျွန်တော့်ဆီ ဘာလို့ လာတွေ့ခဲ့သေးတာလဲ” ဟု မေးသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ကျွန်မ ရှင့်ဆီကို အရင်ဆုံး ဖုန်းဆက်ကြည့်တယ်၊ ဖုန်းနဲ့ စကားပြောကြည့်တဲ့အခါ ရှင့်ရဲ့ ပုံစံကို အကြမ်းဖျင်း ခံစားမိပြီး ရှင်က အဲ့ဒီလို လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်လိုက်တာ။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကိုလည်း နောက်ကနေ တိတ်တိတ်လေး လိုက်ခိုင်းထားသေးတယ်။ အခြေအနေ မဟန်ရင် သူက ရဲတိုင်ပြီး ချက်ချင်း လာကူညီမှာ”

“မင်း တကယ်ကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တာပဲ...” လုအန်းကျီ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤအမျိုးသမီးမှာ တကယ်ပင် ခက်ခဲခဲ့ပုံရသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်သက်သာရာရမှု အချို့ကို တွေ့ရသည် - “မတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ ချန်းချန်းလေးက အဖေကို အမြဲတမ်း တမ်းတနေတာ။ အခုက သူ ငယ်သေးလို့ ကိစ္စမရှိပေမဲ့ သူ ကြီးလာပြီး အရာအားလုံး နားလည်လာတဲ့အခါ အဖေ

မရှိရင် သူ့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာမှာကို ကျွန်မ ကြောက်မိတယ်”

လုအန်းကျီက ရယ်မောရင်း “ကံကောင်းတာပေါ့၊ ကျွန်တော်က လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်လို့” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို မျက်စောင်းလေး ထိုးလိုက်ပြီး “ဟုတ်တာပေါ့၊ ကံကောင်းတာပေါ့!” ဟု ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူမက ဆက်ပြောသည် - “ဒါပေမဲ့ သူက လူဆိုးဖြစ်ဖြစ် လူကောင်းဖြစ်ဖြစ်၊ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကလေးမလေး တစ်ယောက်ကို ခေါ်လာပြီး ဒါ ရှင့်ရဲ့ နှစ်နှစ်အရွယ် သမီးလေးပါလို့ လာပြောရင် ဘယ်သူမှ လွယ်လွယ်နဲ့ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့် ကျွန်မက DNA စစ်ဖို့အထိ ပြင်ဆင်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က အဲ့ဒီတုန်းက ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားဘူး”

“ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း သံသယလေး ရှိနေခဲ့တယ်။ ဒါက တကယ်ရော ဟုတ်ရဲ့လားလို့ပေါ့။ အခု ‘မင်းသားလေး’ ကို ဖတ်ပြီးမှ ကျွန်မ နားလည်သွားတာ။ ရှင်က လူသားတွေအပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိတယ်၊ ဖြူစင်တဲ့ စိတ်ထားရှိပြီး ရိုးသားတဲ့သူ ဖြစ်လို့သာ ကျွန်မကို လွယ်လွယ်နဲ့ ယုံခဲ့တာ မဟုတ်လား”

လုအန်းကျီသည် ကျန်းဆူရှင်း၏ စကားကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်သွားကာ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဒီလိုတွေးခဲ့ရင်ရော - မင်းလို နာမည်ကြီးမင်းသမီးတစ်ယောက်က ငါ့ဆီကို ကိုယ်တိုင်လာရှာတာဆိုတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့အတွက် မရှုံးပါဘူးလို့ တွေးပြီး လက်ခံခဲ့တာဆိုရင်ကော” ဟု နောက်လိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မှောင်ကျသွားသည်။

လုအန်းကျီသည် “သုံးပြည်ထောင်ခေတ်က ချောင်ချောင် ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်အကြောင်း မင်းသိလား” ဟု စနောက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျန်းဆူရှင်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး မနောက်ရဲတော့ပေ။

ကျန်းဆူရှင်းက “ကျွန်မ မေ့နေတာ၊ ရှင်က ‘မင်းသားလေး’ တင် ရေးတာမဟုတ်ဘူး၊ ‘နဂါး‌ေတာင်’၊ ‘အာဂျီဗီဒါ’ နဲ့ ‘ဝူခုန်းဒဏ္ဍရီ’ တို့ကို ရေးတဲ့ ‘အသည်းခွဲစာရေးဆရာ’ ပဲ!” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ဟားဟား... ဟားဟား...” လုအန်းကျီမှာ ချောက်ကပ်ကပ် ရယ်လိုက်ရသည်။

သူက ရှင်းပြသည် - “တခြား ဆိုလိုရင်း မရှိပါဘူး။ ချန်းချန်းလေးနဲ့ ကျွန်တော်က သွင်ပြင်ချင်း အရမ်းတူနေတာရယ်၊ အချိန်ကာလကလည်း ကွက်တိဖြစ်နေတာရယ်၊ ပြီးတော့ မင်းလို အိမ်ရှိ ပိုက်ဆံရှိတဲ့ နာမည်ကြီး တစ်ယောက်က လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က စားပွဲထိုးလေး ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ဆီကနေ ဘာလိုချင်မှာလဲ။ မင်းက ကျွန်တော့်ကို လာလိမ်နေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာနေတာပဲ”

ကျန်းဆူရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မကို ယုံပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီကလည်း “ကျွန်တော့်ဆီကို ချန်းချန်းလေးကို ခေါ်လာပေးလို့ မင်းကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီကမ္ဘာမှာ ကျွန်တော့်မှာ ဒီလောက် ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ သမီးလေးရှိမှန်း သိမှာမဟုတ်ဘူး” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ဤကမ္ဘာတွင် မိဘမဲ့တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း ခံစားချက်မျိုး ရှိခဲ့သော်လည်း ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ချန်းချန်းလေး ပေါ်လာပြီးနောက်တွင်မှ သူသည် ဤကမ္ဘာနှင့် တကယ်တမ်း ဆက်နွှယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းကော ဘယ်မှာလဲ” လုအန်းကျီက မေးသည်။

“သူ ပြန်သွားပြီ” ဟု ကျန်းဆူရှင်းက ဖြေသည်။ “သူက ကျုံ့ပေါ်ဆီကနေ သီချင်းတောင်းတဲ့ ကိစ္စကို ကျွန်မကို မိတ်ဆက်ပေးတဲ့သူလေ။ သူက ဒီကိစ္စ လာပြောရင်းနဲ့ ကျွန်မကို ကူညီပေးခဲ့တာ။ အလုပ်ပြီးတော့ သူ ပြန်သွားပြီ”

လုအန်းကျီက “မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက အကုန်လုံး လူကောင်းတွေပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။ စုန့်ရှောင်ချင်း ရော၊ အခု သူငယ်ချင်းပါ လူကောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “အင်း” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။