ဆိုင်ဝန်ထမ်း

ချန်းချန်းလေးသည် မနက်ခင်းတွင် အားရပါးရ ဆော့ကစားထားသဖြင့် ညနေ ငါးနာရီကျော်သည်အထိ အိပ်မောကျနေခဲ့သည်။ ကလေးမလေးသည် လုအန်းကျီ၏ အိပ်ရာပေါ်တွင်ပင် အမှတ်မထင် ဆီးသွားချလိုက်သဖြင့် ကျန်းဆူရှင်းမှာ အတော်လေး အားနာသွားပြီး အိပ်ရာခင်းကို လျှော်ပေးရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

လုအန်းကျီ၏ အိမ်တွင် အဝတ်လျှော်စက်နှင့် ရေခဲသေတ္တာကဲ့သို့သော လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများ အစုံအလင်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အိပ်ရာခင်းလျှော်ရန် ကျန်းဆူရှင်းကိုယ်တိုင် လက်ဖြင့်လျှော်ရန် မလိုဘဲ အဝတ်လျှော်စက်ကိုသာ အသုံးပြုလိုက်ရုံပင်။

သို့သော်လည်း ကျန်းဆူရှင်းသည် အဝတ်ပြီးသည်အထိ စောင့်ကာ အိပ်ရာခင်းများကို ထုတ်၍ ဝရန်တာရှိ အဝတ်လှန်းစင်တွင် လှန်းပေးပြီးမှ ချန်းချန်းလေးကို ခေါ်ကာ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

ချန်းချန်းလေးမှာမူ အရင်အတိုင်းပင် မပြန်ချင်သေးပေ။ လုအန်းကျီက စာအုပ်တွေသွားဝယ်ဦးမှာဖြစ်ကြောင်း၊ စာအုပ်တွေရောက်လာပြီး စင်ပေါ်မှာ အပြည့်ရှိနေတဲ့အခါ ချန်းချန်းလေး ပြန်လာဆော့လို့ရပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြမှသာ ကလေးမလေးက “ဖေဖေမှာ အလုပ်တွေရှိတယ်” ဟု ဆိုကာ နားဝင်သွားတော့သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ မှန်တာပေါ့။ ဖေဖေမှာ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်” ဟု လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်သည်။

ကလေးမလေးမှာ အလွန်ပင် နားလည်တတ်လွန်းသဖြင့် လုအန်းကျီက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို မပွတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ထို့နောက် ကျန်းဆူရှင်းသည် တက္ကစီတစ်စီးတားကာ ချန်းချန်းလေးနှင့်အတူ ပြန်သွားလေသည်။

လုအန်းကျီသည် ဆိုင်တံခါးကို ပိတ်ပြီး အနီးအနားရှိ ဈေးသို့သွားကာ ရိုးရှင်းသော ဟင်းချက်စရာ အချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ယခုတွင် သူနေထိုင်မည့်နေရာနှင့် မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများ ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် အမြဲတမ်း အပြင်စာကိုပဲ စားနေရန် မသင့်တော့ပေ။ သူ၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်မှာ အဆင့်မြင့်ကြီး မဟုတ်သော်လည်း အာလူးချောင်းကြော် သို့မဟုတ် ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥကြော်ကဲ့သို့သော အိမ်ချက်ဟင်းလေးများကိုမူ အဆင်ပြေအောင် ချက်နိုင်သည်။

ဟင်းချက်စရာများ ဝယ်ပြီး ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ဖုန်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ကူးကူး ဆီမှ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ရောက်နေသည် - “ဆရာဘီ .. အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ! နောက်ဆုံးရသတင်းအရ စာအုပ်တွေကို စုစည်းပြီးပြီဆိုတော့ မနက်ဖြန် ပို့ပေးနိုင်ပါပြီ။ မနက်ဖြန် အားတယ်မလား”

လုအန်းကျီက “ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ဆိုင်မှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်” ဟု ပြန်စာပို့လိုက်သည်။

စာရင်းမရှိဖြစ်နေသော ကူးကူး ၏ အိုင်ကွန်မှာ ချက်ချင်း လင်းလာပြန်သည် - “အိုကေ၊ ကျွန်မ သူတို့ကို ပြောလိုက်မယ်။ အချိန်ကတော့ ကွက်တိပဲ၊ သန်ဘက်ခါကျရင် Dragon Raja III ကို တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာနဲ့ ဖြန့်ချိတော့မှာဆိုတော့ အချိန်မီတာပေါ့”

ဒီ အင်တာနက်စွဲနေတဲ့ ကောင်မလေးကတော့!

အခုအချိန်မှာ ကူးကူး အလုပ်ဆင်းချိန် ရောက်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ အယ်ဒီတာဌာနမှာလည်း အွန်လိုင်းတက်နေပြီး အိမ်ပြန်ရောက်သည့်တိုင်အောင် အွန်လိုင်းပေါ်က မဆင်းသေးပေ။

လုအန်းကျီက ခေါင်းခါရင်း “မတူသေးဘူးလေ၊ ငါ ဆိုင်မဖွင့်ခင် ဆိုင်ဝန်ထမ်းကောင်းကောင်းလေးတွေ အရင်ရှာရဦးမယ်။ ရှာလို့မရသေးရင်တော့ စောင့်ရဦးမှာပဲ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်...”

တံခါးခေါက်သံကြောင့် ကူးကူး နှင့် စကားပြောနေခြင်းကို ရပ်လိုက်ရသည်။ လုအန်းကျီ ဆိုင်တံခါးဆီသို့ ကြည့်လိုက်ရာ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ အရပ်မရှည်ဘဲ ပိန်ပိန်ပါးပါးဖြစ်သော်လည်း ကြင်နာတတ်သော မျက်နှာရှိပြီး ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနှင့် သေသေသပ်သပ် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ လုအန်းကျီက သူမကို ဆိုင်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ သူမ ဝင်လာပြီးနောက် အားနာသလို ပြုံးကာ “မင်္ဂလာပါရှင်... ဒီမှာ ဆိုင်ဝန်ထမ်း ရှာနေတာလားဟင်” ဟု ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်းသည်။

ပြောရင်းနှင့် ရောက်လာပြီပဲ။

လုအန်းကျီသည် စားပွဲပေါ်မှ ဟင်းချက်စရာများကို ဘေးသို့ဖယ်ကာ နေရာလွတ်လုပ်ပေးလိုက်ပြီး “ဟုတ်ကဲ့၊ အင်တာဗျူးဖို့ လာတာလား။ လာပါ... ထိုင်ပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးက ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာရန် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေပုံရပြီး “ကျွန်မ... အရင်ကြည့်ကြည့်တာပါ။ သူဌေး... လူကြီးမင်းရဲ့ ဆိုင်က အပြင်အဆင်တွေက အရမ်းကောင်းနေတော့ ကျွန်မလို လူမျိုးကို ခန့်ပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်လို့ပါ။ တကယ်လို့ ရမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ဒီမှာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်တဲ့သူအဖြစ်တောင် လုပ်ပေးလို့ ရပါတယ်”

လုအန်းကျီသည် အလွတ်ဖြစ်နေသေးသော စာအုပ်စင်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသမီး၏ အတွေးကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူမသည် အလုပ်လျှောက်ချင်သော်လည်း ဆိုင်၏ ခမ်းနားသော အပြင်အဆင်ကို ကြည့်ပြီး မိမိနှင့် မလိုက်ဖက်မှာကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဆန်းဝေ့စာအုပ်ဆိုင်မှာ သာမန်စာအုပ်ဆိုင်များနှင့်မတူဘဲ အနည်းငယ် အဆင့်မြင့်ပုံပေါက်နေသဖြင့် သူမ လန့်နေခြင်းမှာ မဆန်းပေ။

လုအန်းကျီက ပြုံးပြလိုက်ပြီး “ရပါတယ်၊ ဒီဆိုင်က ဘယ်လောက်ပဲ အပြင်အဆင် ကောင်းကောင်း စာအုပ်ဆိုင်ပါပဲ။ အမကြီး... လာထိုင်ပါဦး၊ ကျွန်တော်တို့ စကားပြောကြတာပေါ့။ အဆင်ပြေရင် ကျွန်တော့်ဆိုင်မှာ ကူညီပေးလို့ ရပါတယ်”

“ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့...”

ထိုအမျိုးသမီးမှာ စိတ်သက်သာရာရသွားပုံရပြီး စာဖတ်ရန်အတွက် ထားရှိသော စားပွဲတွင် လာထိုင်သည်။

လုအန်းကျီသည် သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမမှာ ကုလားထိုင်နောက်မှီကိုပင် မမှီရဲဘဲ တောင့်တောင့်ကြီး ထိုင်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူက ပြုံးကာ “အမကြီး... စိတ်ကို လျှော့ထားပါ။ ဒီနေရာက အဲ့လောက် မကြောက်ဖို့ မကောင်းပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။

အမျိုးသမီးက အားနာနာနှင့် ပြုံးပြသည်။

“ဒါဆို အမကြီးရဲ့ အကြောင်းလေး အရင်မိတ်ဆက်ပေးပါဦး”

အမျိုးသမီးက “ကျွန်မ... ကျွန်မနာမည်က ဝမ်ဖင် ပါ။ ကျင်းကျိုးကနေ ဟိုင်တူကို ရောက်လာတာ မကြာသေးပါဘူး။ သားဖြစ်သူရဲ့ ကလေးကို ကူထိန်းပေးဖို့ လာတာပါ။ အခုရက်ပိုင်း မြေးလေးက နွေရာသီ စခန်းသွင်းလေ့ကျင့်မှု သွားနေတော့ ကျွန်မ အားနေလို့ အလုပ်တစ်ခုခု ရှာချင်တာပါ။ ကျွန်မ ကျင်းကျိုးမှာတုန်းကလည်း စာအုပ်ဆိုင် ဖွင့်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒီမှာ ဝန်ထမ်းခေါ်တာတွေ့လို့ လာမေးကြည့်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူဌေးရဲ့ စာအုပ်ဆိုင်က ကျွန်မဖွင့်ခဲ့တဲ့ ဆိုင်နဲ့ မတူဘူး၊ အများကြီး ပိုခမ်းနားနေလို့...”

လုအန်းကျီက ပြုံးပြီး “ခမ်းနားတာ မခမ်းနားတာက အဓိက မဟုတ်ပါဘူး၊ အားလုံးက စာအုပ်ဆိုင်တွေပါပဲ။ အမကြီးဝမ်... ကျွန်တော် အမကြီးလို့ပဲ ခေါ်ပါ့မယ်။ အမကြီးက စာအုပ်ဆိုင် ဖွင့်ခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတော့ အတွေ့အကြုံ ရှိမှာပေါ့”

ဝမ်ဖင်က အမြန်ခေါင်းညိတ်ပြီး “အတွေ့အကြုံကတော့ ပြဿနာမရှိပါဘူးရှင်။ စာအုပ်တွေ စီတာ၊ စာရင်းမှတ်တာ၊ သန့်ရှင်းရေးလုပ်တာ အကုန်လုံး ကျွန်မ ကျွမ်းကျင်ပါတယ်”

လုအန်းကျီက “ကောင်းပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ မေးစရာတစ်ခု ရှိတာက မြေးလေး ပြန်လာတဲ့အခါမှာရော အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နိုင်ပါ့မလား”

ဝမ်ဖင်က “လုပ်နိုင်ပါတယ်ရှင်! မြေးလေး ပြန်လာရင်လည်း သူက ကျောင်းတက်ရမှာပါ။ ကျွန်မက သူ့အတွက် ထမင်းဟင်းချက်ပေးရုံနဲ့ ကျောင်းကြိုပေးရုံပဲ ရှိတာမို့ အချိန်ကို စီမံနိုင်ပါတယ်”

သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမသည် ပိုက်ဆံလိုနေပုံရပြီး အလုပ်တစ်ခုကို အသည်းအသန် လိုချင်နေပုံရသည်။ သို့သော် လုအန်းကျီက တိုက်ရိုက်မမေးခဲ့ပေ။

လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဒါဆို အမကြီး တစ်လ စမ်းသပ်ကာလ လုပ်နိုင်မလား။ အဆင်ပြေရင် ရေရှည်ခန့်ပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“စမ်းသပ်ကာလ လစာကတော့ ယွမ် ၁၀၀၀ ပါ။ အတည်ဖြစ်သွားရင် တစ်လ ယွမ် ၂၀၀၀ ပေးပါ့မယ်။ ဘယ်လိုလဲ”

ဝမ်ဖင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားသည် - “အဲ့လောက်တောင် များတာလား?!”

ဤခေတ်ကာလတွင် စာအုပ်ဆိုင် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးအတွက် ဤလစာမှာ မနည်းလှပေ။ လုအန်းကျီကမူ ပိုက်ဆံထက် လူအဆင်ပြေဖို့ကိုသာ ကြည့်သဖြင့် “အမကြီးက ကျွန်တော့်ကို ကောင်းကောင်း ကူညီပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” ဟု ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး သဘောတူညီမှု ရရှိခဲ့ပြီး ဝမ်ဖင်သည် မနက်ဖြန်မှစ၍ စမ်းသပ်ကာလ စတင်ဝင်ရောက်ရန် သဘောတူလိုက်သည်။

အရာအားလုံး အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ မနက်ဖြန် စာအုပ်တွေ ရောက်လာတာနဲ့ ဆန်းဝေ့စာအုပ်ဆိုင်ကို ဖွင့်နိုင်ပါပြီ!