အလွန်ကို တူလိုက်တာ

ဝမ်ဖင်၏အိမ်မှာ ဆန်းဝေ့စာအုပ်ဆိုင်နှင့် မဝေးလှပေ၊ သူမ၏မြေးလေးတက်သည့် မူလတန်းကျောင်းမှာလည်း ထိုအနီးအနားတွင်ပင် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် ဆန်းဝေ့စာအုပ်ဆိုင်တွင် အလုပ်လျှောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

စာအုပ်ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ဝမ်ဖင်သည် စိတ်ပေါ့ပါးစွာဖြင့် အိမ်သို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ သူမ၏သား ယန်ရှူးနန် ၏ အိမ်ဖြစ်သည်။ သူမ၏သားနှင့် ချွေးမဖြစ်သူတို့မှာ ဟိုင်တူတွင် အခြေချနိုင်ရန် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြပြီး ခက်ခဲစွာဖြင့် အိမ်ခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခန်း ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခု ဝမ်ဖင်ပါ လာရောက်နေထိုင်သဖြင့် အနည်းငယ် ကျဉ်းကျပ်သလို ရှိနေသည်။

သို့သော် သူမ၏မြေးလေး စခန်းသွင်းလေ့ကျင့်မှု သွားနေသဖြင့် အိမ်တွင် တစ်ဦးတည်းသာ အလုပ်ရှုပ်နေရပြီး မကျဉ်းကျပ်သော်လည်း အနည်းငယ်တော့ ပျင်းစရာကောင်းနေသည်။

“အမေ... ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ။ သမီး ထမင်းချက်ပြီးပြီ၊ လက်ဆေးပြီး လာစားတော့နော်”

အလုပ်ရှုပ်ရင်း စကားပြောနေသူမှာ ဝမ်ဖင်၏ချွေးမ လျိုရှို့ထင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ပုဂ္ဂလိကကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်သည်။ သူမ၏ခင်ပွန်း ယန်ရှူးနန်လောက် အချိန်ပိုမဆင်းရသော်လည်း အတော်လေးတော့ အလုပ်ရှုပ်တတ်သည်။ သူမလည်း ခုလေးတင် အလုပ်မှ ပြန်ရောက်ပုံရသည်။

လျိုရှို့ထင် ပြင်ဆင်ထားသည့် ဟင်းများကို ကြည့်ပြီး ဝမ်ဖင်က “ဘာလို့ အမေပြန်လာတာကိုမစောင့်ဘဲ ချက်လိုက်တာလဲ။ တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်ရတာ ပင်ပန်းနေမှာပေါ့၊ ပြန်လာရင် နားနားနေနေ နေပါလားသမီးရယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လျိုရှို့ထင်က “ဒီနေ့ သိပ်မပင်ပန်းပါဘူးအမေရဲ့။ အမေချက်တာကိုပဲ ဘယ်လိုလုပ် အမြဲစောင့်နေလို့ ဖြစ်မှာလဲ။ ယန်ရှူးနန် ဖုန်းဆက်တယ်၊ သူ အချိန်ပိုဆင်းရမှာမို့ ညနောက်ကျမှ ပြန်ရောက်မယ်တဲ့။ သူ့အတွက် ဟင်းချန်ထားတယ်၊ ကျွန်မတို့ အရင်စားနှင့်ကြရအောင်” ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်ဖင်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ကာ လျိုရှို့ထင်နှင့်အတူ ဧည့်ခန်းရှိ စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူတို့အိမ်မှာ ကျဉ်းသဖြင့် သီးသန့် ထမင်းစားခန်းမရှိဘဲ ဧည့်ခန်း ဆိုဖာပေါ်တွင်သာ ထိုင်စားကြရသည်။ သို့သော် ဝမ်ဖင်အတွက်တော့ ဤသည်မှာပင် အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမ၏ သားနှင့်ချွေးမမှာ အလုပ်ကြိုးစားကြသလို အဆင်လည်းပြေကြသည်။ ချွေးမဖြစ်သူမှာလည်း သူမအပေါ် အလွန်ကောင်းသည်။ ယခုထက်ပို၍ ဘာလိုချင်ပါဦးမည်နည်း။

“ရှို့ထင်... အမေ ပြောစရာရှိတယ်” ထမင်းစားရင်း ဝမ်ဖင်က ပြောလိုက်သည်။

လျိုရှို့ထင်က “ဘာလဲအမေ” ဟု မေးသည်။

“အမေ အလုပ်တစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့တယ်...” ဝမ်ဖင်က ဆိုသည်။

လျိုရှို့ထင်မှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ဝမ်ဖင်က ဆက်ပြောသည် - “မင်းသိတဲ့အတိုင်း အမေက အငြိမ်မနေတတ်ဘူးလေ။ ရွာမှာတုန်းကလည်း စာအုပ်ဆိုင်မှာ နေ့တိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တာ။ ဒီမှာ ရုတ်တရက်ကြီး အားနေတော့ တစ်မျိုးကြီးဖြစ်နေလို့ အလုပ်တစ်ခုခု လုပ်ချင်တာနဲ့...”

လျိုရှို့ထင်က ခေါင်းညိတ်ရင်း “ကျွန်မတို့က အချိန်မပေးနိုင်တော့ အမေ ဒီမှာနေရတာ အဆင်မပြေဖြစ်နေမှာကို စိုးရိမ်နေတာပါ...”

ဝမ်ဖင်က ရယ်ရင်း “မိသားစုချင်းတွေပဲ ဘာတွေအားနာနေတာလဲ။ အမေက ပြောပြတာပါ၊ တခြားဆိုလိုရင်း မရှိပါဘူး။ အခု ရှောင်ဖုန်းကလည်း မူလတန်းတက်နေပြီဆိုတော့ အမေက ကျောင်းကြိုကျောင်းပို့နဲ့ ဟင်းချက်ရုံပဲ ရှိတာလေ။ အလုပ်လေးတစ်ခုလုပ်တော့ အချိန်လည်းကုန်တယ်၊ ပိုက်ဆံလည်းရတယ်၊ ကောင်းတာပေါ့”

လျိုရှို့ထင်က ပြုံးကာ “ဘယ်လိုအလုပ်မျိုးလဲအမေ၊ ဘယ်နားမှာလဲ” ဟု မေးသည်။

ဝမ်ဖင်က “အမေ အရင်ကလုပ်ခဲ့တဲ့ စာအုပ်ဆိုင်အလုပ်ပါပဲ။ ကျုံ့အမ်းလမ်း က အရင် သီချင်းခွေဆိုင်နေရာမှာ အခု ‘ဆန်းဝေ့စာအုပ်ဆိုင်’ ဆိုပြီး ဖွင့်ထားတာ။ အဲ့မှာ ဝန်ထမ်းခေါ်နေတာတွေ့လို့ သွားမေးကြည့်တာလေ”

“အာ... အဲ့ဒီစာအုပ်ဆိုင်လား...” လျိုရှို့ထင်မှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက အဲ့ဒီလမ်းက ဖြတ်သွားရင်း အဲ့ဒီဆိုင်သစ်ကို သတိထားမိတယ်။ အပြင်အဆင်က တကယ့်ကို ထူးခြားတယ်...”

သူမသည် ခဏတာ ငေးကနဲ ဖြစ်သွားပြီး ထိုနေ့က ဆိုင်ပြတင်းပေါက်မှ မြင်လိုက်ရသည့် ကလေးတစ်ယောက်နှင့် လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသည်။

လျိုရှို့ထင်မှာ အခြားဝါသနာမရှိဘဲ သီချင်းနားထောင်ခြင်းကိုသာ ဝါသနာပါသူဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်ခန့်က ကျန်းဆူရှင်း နာမည်ကြီးစဉ်တွင် သူမ အနှစ်သက်ဆုံး သီချင်းများမှာ ကျန်းဆူရှင်း၏ သီချင်းများပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းဆူရှင်း အနုပညာလောကမှ အနားယူသွားသည့်အခါ သူမ အလွန်နှမြောတမ်းတခဲ့ရသည်။

ထိုနေ့က ဆန်းဝေ့စာအုပ်ဆိုင်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားစဉ် မြင်လိုက်ရသည့် အမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ အယ်လ်ဘမ်ပိုစတာများပေါ်မှ ကျန်းဆူရှင်းနှင့် အလွန်တူလှသည်။

“အဲ့ဒီဆိုင်က တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းတယ်” ဟု လျိုရှို့ထင်က ဆိုသည်။

ဝမ်ဖင်က “ဟုတ်တယ်၊ ဆိုင်ရှင်ကလည်း လူငယ်လေးပါပဲ၊ အရမ်းသဘောကောင်းပြီး စကားပြောရတာ လွယ်တယ်။ စမ်းသပ်ကာလမှာတောင် တစ်လ တစ်ထောင်ပေးပြီး အတည်ဖြစ်ရင် နှစ်ထောင်ပေးမယ်တဲ့”

“အဲ့လောက်တောင် များတာလား?!” လျိုရှို့ထင် အံ့သြသွားသည်။

“အေးလေ... အမေတောင် မယုံနိုင်ဘူး။ ဟိုင်တူမှာ စာအုပ်ဆိုင်ဖွင့်တာ အဲ့လောက် မြတ်လို့လား။ ကျင်းကျိုးမှာတုန်းကတော့ အမေ ဝန်ထမ်းခန့်ဖို့ မပြောနဲ့၊ ခန့်လိုက်ရင် ရသမျှပိုက်ဆံ ဝန်ထမ်းလစာနဲ့ပဲ ကုန်သွားမှာ”

လျိုရှို့ထင်က ခေါင်းခါရင်း “ကျွန်မလည်း အဲ့ဒီလုပ်ငန်းအကြောင်းတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီဆိုင်ရှင်ကတော့ တကယ့်လူကောင်းပဲဖြစ်မှာပါ။ ကြည့်လို့လည်း အရမ်းကောင်းတယ်မလား”

ဝမ်ဖင်က “ဟုတ်တယ်၊ တကယ့်ကို ချောတဲ့ လူငယ်လေးပဲ။ ငါတို့ သား ယန်ရှူးနန်ထက် အများကြီး ပိုကြည့်ကောင်းတယ်”

လျိုရှို့ထင်က ရယ်ကာ “အမေကလည်း... ဘယ်လိုလုပ် ယန်ရှူးနန်နဲ့ သွားနှိုင်းရတာလဲ” ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်ဖင်က “အမေက အမှန်အတိုင်း ပြောတာပါ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီဆိုင်ရှင်မှာ ဇနီးရှိတယ်ထင်တယ်။ လျိုရှို့ထင် ပြောတာမှန်တယ်၊ သူ့ဇနီးက ကျန်းဆူရှင်းနဲ့ အရမ်းတူတာပဲ”

“ကျန်းဆူရှင်းနဲ့?” ဝမ်ဖင်က ပြန်စဉ်းစားကြည့်သည် - “သမီးအရင်က ကြိုက်တဲ့ အဆိုတော်မလေးလား”

လျိုရှို့ထင်က “ဟုတ်တယ်အမေ။ ကျွန်မ ဖြတ်သွားရင်း တစ်ချက်မြင်လိုက်တာ ကျန်းဆူရှင်းလားလို့တောင် အောက်မေ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးလေ၊ သူလို နာမည်ကြီး အဆိုတော်တစ်ယောက်က အနားယူသွားရင်တောင် ဒီလိုနေရာမှာ စာအုပ်ဆိုင်လာဖွင့်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ဝမ်ဖင်က ခေါင်းညိတ်ရင်း “အဲ့ဒါတော့ ဟုတ်တာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

လျိုရှို့ထင်က “ဒါဆို အမေ အဲ့ဒီမှာ အလုပ်သွားလုပ်ရင် Dragon Raja III ရှိလားဆိုတာ ကြည့်ပေးပါဦး။ ယန်ရှူးနန်က အားရင် ဝတ္ထုဖတ်ရတာ ဝါသနာပါတယ်။ အခုရက်ပိုင်း Dragon Raja III ထွက်တော့မယ်ဆိုပြီး သူ စောင့်နေတာ”

ဝမ်ဖင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီးမှ သက်ပြင်းချကာ “ဒီအရွယ်ကြီးရောက်နေတာတောင် ဝတ္ထုဖတ်တုန်းပဲလား”

လျိုရှို့ထင်က ရယ်ရင်း “ကျောင်းတုန်းကတည်းက ပါလာတဲ့ ဝါသနာလေးပဲလေ၊ ကောင်းပါတယ်အမေရဲ့။ ကျောင်းတုန်းကလည်း သူက စာဖတ်ဝါသနာပါပြီး ဗဟုသုတများလို့ ကျွန်မ သဘောကျခဲ့တာ”

ဝမ်ဖင်က လျိုရှို့ထင်ကို ကြည့်ကာ “မင်း အရူးလုပ်ခံလိုက်ရတာပါပဲ။ သူဖတ်တဲ့စာတွေက အတည်အပေါက် စာတွေမှ မဟုတ်တာ။ စကားကတော့ အပြောကောင်းပါရဲ့၊ အလုပ်ဖြစ်တာ တစ်ခုမှ မရှိဘူး”

လျိုရှို့ထင်က ပြုံးနေရုံမှအပ ဘာမှမပြောပေ။

ဝမ်ဖင်က “မနက်ဖြန်ကျရင် ဆိုင်ရှင်ကို မေးကြည့်ပေးမယ်။ ရှိရင် တစ်အုပ် ဝယ်ခဲ့ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ယန်ရှူးနန်ကိုလည်း ပြောဦး၊ ညမအိပ်ဘဲ စာဖတ်မနေနဲ့လို့”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ”

လျိုရှို့ထင်က ဝမ်ဖင် အလုပ်လုပ်ခြင်းကို မတားမြစ်သဖြင့် ဝမ်ဖင် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သူတို့မိသားစု ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ထမင်းစားခဲ့ကြသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဝမ်ဖင်သည် ဆန်းဝေ့စာအုပ်ဆိုင်သို့ သွားခဲ့သည်။ လုအန်းကျီက အလုပ်တာဝန်များကို ရှင်းပြပြီးနောက် သူမက သဘောတူသဖြင့် စာချုပ်လက်မှတ်ထိုးလိုက်ကြသည်။ ထိုစဉ် ဆိုင်ရှေ့တွင် တက္ကစီတစ်စီး ရပ်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ကလေးမလေးတစ်ဦး ဆင်းလာသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

လုအန်းကျီက ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော ကလေးမလေးကို ချီလိုက်ပြီး ကလေးမလေးက “ ဖေဖေ” ဟု ချိုသာစွာ ခေါ်လိုက်သည့်အခါမှ ဤအမျိုးသမီးနှင့် ကလေးမှာ ဆိုင်ရှင်၏ ဇနီးနှင့် သမီးဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ဖင် သိလိုက်ရသည်။

သူမသည် ကျန်းဆူရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းဆူရှင်းက နှာခေါင်းစည်း တပ်ထားသော်လည်း ဝမ်ဖင် စိတ်ထဲတွင် မနေနိုင်ဘဲ တွေးမိသည်မှာ - “တကယ်ကို တူလိုက်တာ!”