အဒေါ်ကြီးက တော်လိုက်တာ

ဝမ်ဖင်သည် သူမ၏ချွေးမ လျိုရှို့ထင် ဝယ်ထားသော အယ်လ်ဘမ်ဘူးကို မြင်ဖူးသည်။

ထိုဘူး၏မျက်နှာဖုံးတွင် ကျန်းဆူရှင်း၏ ဓာတ်ပုံကို ရိုက်နှိပ်ထားပြီး ယခု သူမရှေ့တွင် ရှိနေသော အမျိုးသမီးနှင့် အလွန်ပင် တူလှသည်။ ထို့ပြင် သူမ၏ အမူအရာမှာလည်း အလွန်ကျော့ရှင်းလှသဖြင့် ရုပ်ရှင်မင်းသမီးတစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

“ဒါက ကျွန်တော် အခုလေးတင် ခန့်လိုက်တဲ့ ဆိုင်ဝန်ထမ်း အဒေါ်ကြီးဝမ်ပါ” ဟု လုအန်းကျီက ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ချန်းချန်းလေးကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ဖင်က ကျန်းဆူရှင်းကို အမြန်ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ ကျန်းဆူရှင်းကလည်း ပြန်လည်ပြုံးပြကာ “မင်္ဂလာပါ အဒေါ်ကြီးဝမ်” ဟု နှုတ်ဆက်သည်။

ဝမ်ဖင်က “မင်္ဂလာပါ သူဌေးကတော်” ဟု အမြန်ပြန်ထူးလိုက်သည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင် သူဌေးဖြစ်သူ လုအန်းကျီမှာ သာမန်လူမဟုတ်ဟု ပို၍ ခံစားလိုက်ရသည်။

သာမန်လူတစ်ယောက်က နာမည်ကြီးမင်းသမီးတစ်ယောက်နှင့် ဤမျှတူသော ဇနီးသည်မျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် ရနိုင်ပါမည်နည်း။ ဤသူဌေးကတော်မှာလည်း အလွန်ကြင်နာပုံရပြီး သူဌေးနှင့် ကြည့်လိုက်လျှင် တကယ့်ကို လိုက်ဖက်ညီလှသော အတွဲပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါကတော့ ကျွန်တော့်သမီး ချန်းချန်းလေးပါ” လုအန်းကျီက သူချီထားသော ချန်းချန်းလေးကို မိတ်ဆက်ပေးရင်း “ချန်းချန်းလေး... အဒေါ်ကြီးဝမ်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦးလေ၊ ‘မင်္ဂလာပါ အဒေါ်ကြီး’ လို့ ပြောလိုက်ဦး” ဟု ဆိုသည်။

ချန်းချန်းလေးမှာ အလွန်ပင် လိမ္မာပြီး အရှက်အကြောက်မရှိလှချေ။ ဝမ်ဖင်ကို ချိုသာစွာ ပြုံးပြပြီး “မင်္ဂလာပါ အဒေါ်ကြီးဝမ်” ဟု နှုတ်ဆက်လေသည်။

“အို... ဟုတ်ကဲ့ပါ ချန်းချန်းလေးရေ။ တကယ့်ကို လှပြီး ချစ်စရာကောင်းတာပဲ!” ဝမ်ဖင်မှာ စိတ်ရင်းဖြင့် မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူမ၏ မြေးလေးငယ်ငယ်တုန်းကပင် ဤမျှ ချစ်စရာမကောင်းခဲ့ပေ။

ချန်းချန်းလေးမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အနည်းငယ် ရှက်သွားပုံရပြီး “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!” ဟု ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြောရှာသည်။

“အို... သမီးလေးက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ ပြောတတ်နေပြီပဲ!” လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့မှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားကြသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူမကို ကျေးဇူးတင်ရန် ပြောခိုင်းမှသာ ပြောတတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူမကိုယ်တိုင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဦးအောင်ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီက ချီးကျူးလိုက်သည့်အခါ ချန်းချန်းလေးမှာ ရှက်စိတ်များ ပျောက်သွားပြီး မေးလေးကို မော့ကာ “ချန်းချန်းက တော်တယ်!” ဟု ဂုဏ်ယူစွာ ဆိုလေသည်။ လူကြီးသုံးယောက်လုံး သဘောကျကာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ချန်းချန်းလေးကြောင့် အခြေအနေမှာ ပို၍ ရင်းနှီးသွားပြီး ဝမ်ဖင်လည်း စိုးရိမ်စိတ်များ လျော့ကျသွားသည်။

“ဒါကတော့ ချန်းချန်းလေးရဲ့ မေမေပါ” ဟု လုအန်းကျီက မိတ်ဆက်ပေးသည်။ ဝမ်ဖင်အနေဖြင့် နာမည်ကြီး အဆိုတော်ဟောင်းမှန်း မသိစေရန် ကျန်းဆူရှင်း၏ နာမည်ကို သူ တမင်ချန်ထားခဲ့သည်။

ထို့နောက် အားလုံး ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။ ကျန်းဆူရှင်းက “ရှင် ဝန်ထမ်းရှာတာ တော်တော်မြန်တာပဲ။ မနေ့ကမှ ပြောတာ၊ ဒီနေ့ ရသွားပြီ” ဟု ဆိုသည်။ လုအန်းကျီကလည်း အဒေါ်ကြီးဝမ်နှင့် မတော်တဆ ဆုံခဲ့ပုံကို ရှင်းပြသည်။

မကြာမီ မေဘယ်လ်ထရီး မှ ချိတ်ဆက်ပေးထားသော စာအုပ်ဖြန့်ချိရေးကုမ္ပဏီမှ ဖုန်းဆက်လာပြီး စာအုပ်များ မနက်ပိုင်းတွင် ရောက်မည်ဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းကြားလာသည်။

လုအန်းကျီက ချန်းချန်းလေးကို အောက်ချပေးလိုက်ရာ သူမက စာအုပ်စင်များကြား ပတ်ပြေးရင်း “စာအုပ်တွေ ဘယ်မှာလဲ... စာအုပ်တွေ ဘယ်မှာလဲ” ဟု တတွတ်တွတ် ရွတ်နေတော့သည်။

ကလေးမလေးမှာ မှတ်ဉာဏ်ကောင်းလှသည်။ မနေ့က လုအန်းကျီ ပြောခဲ့သော စာအုပ်အပြည့်ရှိမည့် စာအုပ်ဆိုင်အကြောင်းကို သူမ စွဲလန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းဆူရှင်းက “မနေ့ညကလည်း ‘ဖေဖေ စာအုပ်ဝယ်တယ်... ဖေဖေ စာအုပ်ဝယ်တယ်’ နဲ့ တစ်ညလုံး ရွတ်နေတာ” ဟု ရယ်ရင်း ပြောပြသည်။

ဝမ်ဖင်ကလည်း “ကလေးတွေက ဒီလိုပါပဲ။ ကျွန်မမြေးလေးလည်း ငယ်ငယ်က သူ့အဖေက အရုပ်ဝယ်ပေးမယ်ပြောရင် ဝယ်မပေးမချင်း အမြဲသတိရပြီး ပြောနေတာ” ဟု ဝင်ပြောသည်။

အားလုံး စကားပြောနေစဉ် ဝမ်ဖင်သည် အငြိမ်မနေဘဲ တံမြက်စည်း၊ ဂွမ်းဖတ်နှင့် အမှိုက်ဂေါ်ပြားကို ယူကာ သန့်ရှင်းရေး စတင်လုပ်တော့သည်။ ကျန်းဆူရှင်းကလည်း ဝိုင်းကူသည်။ လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့မှာ အရင်က သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း စာအုပ်များ မတင်မီ တစ်ခါပြန်၍ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်းမှာ ကောင်းမွန်သော အကြံပင် ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် အပြင်ဘက်၌ ကားဟွန်းသံ ကြားလိုက်ရသည်။ နားပါးသော ချန်းချန်းလေးက “စာအုပ်တွေ ရောက်ပြီ!” ဟု အော်ကာ ဆိုင်ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

ထရပ်ကားတစ်စီးနှင့် ဗန်ကားတစ်စီး ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ကားဆရာက စာအုပ်များ အားလုံးပါလာကြောင်း ပြောပြီးနောက် အားလုံး ဝိုင်းဝန်း၍ စာအုပ်ထုပ်များ၊ သေတ္တာများကို ဆိုင်ထဲသို့ သယ်ကြတော့သည်။

ဤနေရာတွင် ဝမ်ဖင်၏ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ ထင်ရှားလာသည်။ သူမသည် လုအန်းကျီနှင့် ညှိနှိုင်းကာ စာအုပ်များကို အမျိုးအစားအလိုက် ခွဲခြားပြီး သက်ဆိုင်ရာ စင်များရှေ့တွင် စနစ်တကျ ထားရှိပေးသည်။

လုအန်းကျီမှာ စာအုပ်သယ်ရင်း ချွေးပြန်နေသော်လည်း ဝမ်ဖင်၏ မြန်ဆန်ပြီး စနစ်ကျသော အလုပ်လုပ်ပုံကို ကြည့်ကာ “အဒေါ်ကြီးဝမ်က တကယ်တော်တာပဲ။ အရင်က စာအုပ်ဆိုင် ဖွင့်ခဲ့ဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံက တကယ်သိသာတယ်။ ကျွန်တော်သာဆိုရင်တော့ ရှုပ်ပွနေမှာပဲ” ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

ဝမ်ဖင်က ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် နှိမ့်ချပြောဆိုသော်လည်း အနားတွင် ဆော့နေသော ချန်းချန်းလေးက ချက်ချင်း လိုက်အော်လေသည် - “အဒေါ်ကြီးက တော်လိုက်တာ!”