ဖွင့်ပွဲ

ကျန်းဆူရှင်းက မျက်စောင်းထိုးလိုက်တာကို လုအန်းကျီက ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေမိသည်။

သူတို့အတူရှိချိန် ကြာလာတာနဲ့အမျှ လုအန်းကျီနဲ့ ဆုံတဲ့အခါ ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ အမူအရာတွေက ပိုပြီး ပွင့်လင်းလွတ်လပ်လာကာ အထူးသဖြင့် မျက်စောင်းထိုးတဲ့ အမူအရာက သူမရဲ့ အကျင့်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီလို့တောင် လုအန်းကျီ ခံစားရသည်။

ချန်းချန်းက ဘာလို့ လူတွေကို မျက်စောင်းထိုးတတ်တာလဲဆိုတာ အခုမှ လုအန်းကျီ အတည်ပြုနိုင်တော့သည်။ ဒါက ကျန်းဆူရှင်းဆီက သင်ထားတာပဲ ဖြစ်ရမည်။

ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ မျက်စောင်းတွေကလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ကျော့ရှင်းလာသည်။ လူတိုင်းက အလှအပကို မြတ်နိုးကြတာမို့ လုအန်းကျီလည်း ထိုအကြည့်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကို တော်တော်လေး သဘောကျမိသည်။

“ရှင် ဝယ်ထားတဲ့ စာအုပ်စာရင်းထဲမှာ ‘ဝူခုန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ’ လည်း ပါတာ မှတ်မိပါတယ်။ ‘ဝူခုန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ’ တစ်အုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးပြီး ကျွန်မကို ပေးမလား? ဆုန့်ရှောင်ချင်းကို ပေးဖို့လေ” ဟု ကျန်းဆူရှင်းက ပြောသည်။

လုအန်းကျီ အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး “ဆုန့်ရှောင်ချင်းလား? သူမက ‘ဝူခုန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ’ ကို ဖတ်တာလား?”

ကျန်းဆူရှင်းက “ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ? ‘နဂါးဘုရင် သုံး’ ကို ကျွန်မကို အကြံပေးတာ သူမပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ သူမကိုယ်တိုင်တော့ အဲဒါကို မဖတ်ဘူး၊ ‘ဝူခုန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ’ ပဲ ဖတ်တာ။ သူမရဲ့ အွန်လိုင်းလက်မှတ်မှာတောင် ‘ငါ့မျက်လုံးတွေကို ကွယ်မထားနိုင်အောင် ဒီကောင်းကင်ကြီးကို ငါအလိုရှိတယ်’ ဆိုတဲ့ စာသားတွေ ရေးထားတာ။ အဲဒါ ရှင့်ရဲ့ ‘ဝူခုန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ’ ထဲက စာသားတွေ မဟုတ်ဘူးလား?”

လုအန်းကျီ ရယ်မောလိုက်သည်။ အသက်အရွယ် ရင့်ကျက်နေပြီဖြစ်တဲ့ ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းက သူမရဲ့အတွင်းစိတ်ထဲမှာတော့ ဆယ်ကျော်သက်မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို စိတ်ကူးယဉ်ဆန်နေဆဲဖြစ်မယ်လို့ သူ မထင်ထားမိဘူး။

“ကောင်းပါပြီ၊ ခဏစောင့်ဦး။”

လုအန်းကျီ ချက်ချင်းပင် စာအုပ်စင်ဆီသွားပြီး ‘ဝူခုန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ’ တစ်အုပ်ကို ယူကာ ‘ဒိုရာဘီဒရင်မ်’ ဆိုတဲ့ ကလောင်နာမည်ကို အမြန်လက်မှတ်ထိုးလိုက်သည်။

လက်မှတ်ထိုးပြီးနောက် လုအန်းကျီက စာအုပ်နှစ်အုပ်လုံးကို ကောင်တာအံဆွဲထဲ ထည့်ထားလိုက်သည်။ ကျန်းဆူရှင်းကလည်း အခုချက်ချင်း ယူသွားဖို့ မလောပေ။

ထို့နောက် လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် ချန်းချန်းနှင့်အတူ စာအုပ်ဆိုင်ထဲတွင် ခဏကြာ ကစားပေးပြီး ထိုစာအုပ်ကမ္ဘာကို ကလေးငယ်နှင့်အတူ လှည့်လည်ကြည့်ရှုကြသည်။

လုအန်းကျီက သူပြင်ဆင်ထားသော ကလေးရုပ်ပြစာအုပ်များကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ကလေးငယ်က ထုံးစံအတိုင်း “ဝါး” ဟု အာမေဍိတ်သံပြုကာ လက်ဆောင်အသစ်ကို လက်ကမချနိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။

“မနက်ဖြန် စာအုပ်ဆိုင်ဖွင့်ပြီး အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီဆိုရင်တော့ ကိုယ် အချိန်ပိုရမှာပါ။ အဲဒီအခါကျရင် ပုံပြင်အချို့ ထပ်ရေးပြီး ‘မင်းသားလေး’ နဲ့အတူ မေပယ်လ်ထရီး ပုံနှိပ်တိုက်ဆီ ပို့ပေးလိုက်မယ်။ အဲဒါတွေ စာအုပ်ထွက်လာရင် ချန်းချန်းကို လက်ဆောင်ပေးမယ်လေ” ဟု လုအန်းကျီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ လက်ဆောင်ကို ပွေ့ပိုက်ပြီး ပျော်နေတဲ့ ချန်းချန်းကို ကြည့်ကာ သူ ကျေနပ်နေမိသည်။

မေပယ်လ်ထရီးက အဓိကအားဖြင့် အွန်လိုင်းစာပေကို လုပ်ဆောင်တာဖြစ်သော်လည်း နောက်ကွယ်တွင် ပုံနှိပ်တိုက်လည်း ရှိသောကြောင့် ‘မင်းသားလေး’ ကဲ့သို့သော ပုံပြင်များကိုလည်း ထုတ်ဝေနိုင်သည်။

‘ပထမဆုံး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု’ အတွက်မူ လုအန်းကျီ ရေးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ကျန်းဆူရှင်းကို မပြောပြသေးပေ။ ကျန်းဆူရှင်းက အွန်လိုင်းအချစ်ဇာတ်လမ်းတွေအပေါ် သိပ်စိတ်ဝင်စားပုံမရဘူးလို့ သူ ထင်နေမိသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက မျက်တောင်ခတ်ရင်း လုအန်းကျီကို ကြည့်လိုက်ကာ လုအန်းကျီပြောသော အခြားပုံပြင်များကို စိတ်ဝင်တစားဖြစ်သွားသည်။ ‘မင်းသားလေး’ ကို ဖတ်ဖူးပြီးပြီမို့ လုအန်းကျီရေးမယ့် ပုံပြင်တွေက ဒီလောကမှာ ခေတ်စားနေတဲ့ ပုံပြင်တွေထက် မနိမ့်ကျဘူးလို့ သူမ ခံစားမိသည်။

နေအေးလာသော ညနေခင်းရောက်မှ ကျန်းဆူရှင်းက ချန်းချန်းကိုခေါ်ပြီး ပြန်သွားသည်။

“မနက်ဖြန် ရှင့်ဆိုင်ဖွင့်ရင် ကျွန်မ တစ်ချက်လာကြည့်ဦးမယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်းတော့ ခဏခဏ မလာဖြစ်တော့ဘူး။ ရှင့်ဘက်ကလည်း ကျွန်မဆီလာဖို့ ပြင်ထားဦး၊ ကျုံ့ပေါ်ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ် ဖုန်းဆက်တယ်၊ သူ ဇာတ်လမ်းတွဲရိုက်တာ ပြီးပြီမို့ မကြာခင် လာလိမ့်မယ်တဲ့။” ဟု ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို မှာကြားသွားသည်။

လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ကောင်းပါပြီ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီ လက်မှတ်ထိုးပေးထားသော ‘ဝူခုန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ’ ကို ယူသွားသည်။ လုအန်းကျီက ‘နဂါးဘုရင် သုံး’ နောက်တစ်တွဲကိုပါ ယူသွားဖို့ ပြောသော်လည်း သူမက ငြင်းလိုက်ကာ ဆိုင်မှာ အရင်ရောင်းပါဦး၊ အကုန်ကုန်သွားမှပဲ သူမ ဖတ်တော့မယ်ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဆူရှင်း ခေါင်းခါပြလိုက်ချိန်တွင် လုအန်းကျီရဲ့မျက်နှာမှာ စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် အရိပ်အယောင်လေး ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်လည်း ဝင်လာသည်။ ကျန်းဆူရှင်းက ဒီစာအုပ်ကို ဖတ်ပြီးရင် ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲ?

သူမဆီက မျက်စောင်းတွေ အများကြီး ထပ်တိုးလာဦးမှာပဲလို့ သူ တွေးမိသည်။

ဒါကို တွေးမိရင်း လုအန်းကျီက “ငါက ဒိုရာဘီဒရင်မ် ဆိုတာရယ်၊ ဒီမှာ စာအုပ်ဆိုင်ဖွင့်ထားတာရယ်ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ လုံးဝ မသိစေရဘူး။ မဟုတ်ရင် စာဖတ်သူတွေဆီက မုတ်ဆိတ်ရိတ်ဓားတွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်” ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ပြီးတော့... ‘ပထမဆုံး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု’ ပြီးရင် စာဖတ်သူတွေကြားမှာ ငါ့ရဲ့ပုံရိပ်ကို ပြောင်းလဲဖို့ အဆုံးသတ်ကောင်းတဲ့ ဝတ္ထုအချို့ ရေးရမယ်။ မဟုတ်ရင် တစ်နေ့မှာ ငါ့ဝိသေသလက္ခဏာ ပေါ်သွားရင် တကယ့်ကို ကိရိယာပစ္စည်းဆိုင် ဖွင့်ရလိမ့်မယ်။”

လုအန်းကျီ သူ့ဘာသာသူ တွေးရင်း အထဲပြန်ဝင်ကာ ညစာစားပြီး ဆိုင်စောစောပိတ်ကာ အိပ်စက်လိုက်သည်။

တစ်နေကုန် ပင်ပန်းထားသဖြင့် အိပ်ရာထဲ လဲလျောင်းလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် စာဖတ်သူများက ‘နဂါးဘုရင် သုံး’ စာအုပ်များကို ကိုင်ကာ စန်းဝေ့ စာအုပ်ဆိုင်ကို ဝိုင်းအုံ တိုက်ခိုက်နေကြပြီး နေရာအနှံ့ မုတ်ဆိတ်ရိတ်ဓားတွေ ကြဲပက်ကာ ဆိုင်တစ်ခုလုံးကို ရေလွှမ်းသွားအောင် လုပ်နေကြသည်ကို မြင်မက်နေမိသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်အဒေါ်ကြီးဝမ်ဖျင်က အစောကြီး ရောက်လာသည်။ လုအန်းကျီက ဆိုင်တံခါးဖွင့်ပြီး လိပ်တံခါးကို မလိုက်ချိန်တွင် ဝမ်ဖျင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် လန့်သွားသည်။ သူနဲ့ ဝမ်ဖျင်က နေ့တိုင်း ကိုးနာရီခွဲမှ လာဖို့ သဘောတူထားတာ ဖြစ်သည်။ စာအုပ်ဆိုင်က အရမ်းစောစော ဖွင့်စရာ မလိုပေ။ ဝမ်ဖျင် ဒီနေ့ ရှစ်နာရီကတည်းက စောင့်နေလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားမိဘူး။

“အမဝမ်၊ စောလှချည်လား။ စောင့်နေတာ ကြာပြီလား? ရောက်ရင် တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ဖုန်းမဆက်တာလဲ?” ဟု လုအန်းကျီက မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ဖျင်က ပြုံးပြီး “ကျွန်မလည်း အခုလေးတင် ရောက်တာပါ။ ဒီနေ့ ဆိုင်စဖွင့်မှာဆိုတော့ သူဌေးလည်း အစောကြီး ထလိမ့်မယ်လို့ ထင်လို့ပါ။ အိမ်မှာလည်း ဘာမှလုပ်စရာမရှိတာနဲ့ စောစောလာလိုက်တာ၊ သူဌေး တံခါးဖွင့်တာနဲ့ အတော်ပဲပေါ့။”

လုအန်းကျီလည်း ပြုံးလိုက်ပြီး “ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ တရားဝင် ဖွင့်ပြီပေါ့နော်?”

ဝမ်ဖျင်က “သူဌေး သဘောပါပဲ” ဟု ပြုံးလျက် ပြန်ပြောသည်။

ထို့ကြောင့် သေးငယ်သော ‘စန်းဝေ့ စာအုပ်ဆိုင်’ လေးသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးပင် ပွင့်သွားတော့သည်။ ဖဲကြိုးဖြတ်ပွဲလည်း မရှိ၊ အောင်သပြေတွေ၊ ဗျောက်အိုးတွေလည်း မရှိ၊ ဂုဏ်ပြုမည့်သူလည်း မရှိပေ။ လုအန်းကျီက တံခါးဖွင့်သည်၊ ဝမ်ဖျင်က ဆိုင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ကောင်တာမှာ ထိုင်လိုက်ရုံသာ။

ထို့အပြင်... တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် ယနေ့ တစ်ပြိုင်နက် စတင်ဖြန့်ချိမည့် ‘နဂါးဘုရင် သုံး’ စာအုပ်များကို စာအုပ်စင်ပေါ်တွင် နေရာချလိုက်သည်။

“ဟယ်! ဒီမှာ စာအုပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ထားတယ်!”

“အရင်က ပီယာနိုဆိုင်လို့ မှတ်မိပါတယ်...”

“ထားပါတော့၊ ဝင်မေးကြည့်ရအောင်။”

အပြင်ဘက်တွင် မိန်းကလေး နှစ်ယောက် စကားပြောနေရင်း ဆိုင်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာကြသည်။ ဝမ်ဖျင်က သူတို့ကို ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။ စာအုပ်ဆိုင်ဖွင့်တာက အရောင်းဝန်ထမ်း လိုအပ်တာမျိုး မဟုတ်ပေ။ စာအုပ်ဝယ်သူတွေက သူတို့ စာအုပ်ရှာနေချိန်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က “ဘာစာအုပ်ရှာနေတာလဲ?” လို့ လာမေးတာမျိုးကို သိပ်မကြိုက်တတ်ကြဘူး။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက အစပြုပြီး မေးလာလျှင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။

“ဒီမှာ ‘နဂါးဘုရင် သုံး’ ရှိပါသလား?” ဟု မိန်းကလေးတစ်ယောက်က မေးသည်။

“ရှိပါတယ်ရှင်။”

ဝမ်ဖျင်က စာအုပ်စင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သူမကလည်း နားလည်ထားပြီးသားဖြစ်လို့ အခုမှထွက်တဲ့ ဒီစီးရီးရဲ့ လူကြိုက်များမှုကို သိနေသည်။ စာအုပ်တွေကို စာအုပ်စင်ရဲ့ အထင်ရှားဆုံးနေရာမှာ သူမ တင်ထားပြီးသားပါ။

မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က ဝမ်ဖျင် ညွှန်ပြရာနောက်ကို လိုက်သွားပြီး စာအုပ်ကို ချက်ချင်းတွေ့ကာ ပိုက်ဆံရှင်းဖို့ ယူလာကြသည်။ တစ်တွဲတည်းသာ ယူကြတာမို့ နှစ်ယောက်အတူတူ ဝယ်ဖတ်ကြတာ ဖြစ်မည်။

“ဟိုမှာ ထိုင်ခုံတွေ ရှိတယ်!”

မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဆိုင်ထဲက စားပွဲရှည်ကြီးတွေကို သတိပြုမိသွားသည်။

ပိုက်ဆံရှင်းနေတဲ့ မိန်းကလေးက ဝမ်ဖျင်ကို “အန်တီ၊ ဒီမှာ စာအုပ်ဖတ်လို့ ရပါသလား?” ဟု မေးသည်။

ဝမ်ဖျင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြုံးကာ “ရပါတယ်ကွယ်၊ အဲဒါတွေက စာဖတ်မယ့်သူတွေ ထိုင်ဖို့ လုပ်ထားတာပါ” ဟု ဖြေလိုက်သည်။

မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က အံ့သြဝမ်းသာဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြောကာ ဘေးချင်းယှဉ် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က ထောင့်တစ်နေရာမှာ ထိုင်နေတဲ့ ချောမောတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ‘နဂါးဘုရင် သုံး’ စာအုပ်သုံးအုပ်ထဲက ပထမဆုံးအုပ်ကို အလယ်မှာ ထားပြီး နှစ်ယောက်သား အတူတူ စတင်ဖတ်ရှုကြတော့သည်။

သူတို့ ကြည့်သွားတဲ့ အမျိုးသားကတော့ လုအန်းကျီပေါ့။

ဖွင့်ပွဲ ပထမဆုံးနေ့မှာ လုအန်းကျီက ဘာကိုမှ စိတ်မပူဘဲ သူ့ရဲ့ စာအုပ်ဆိုင်လေး ဘယ်လိုမျိုး ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကိုပဲ ထိုင်ကြည့်နေချင်သည်။

သူက ဒီကမ္ဘာရဲ့ သမိုင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေရင်း အခုလို မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က သူ့ရှေ့မှာ ချက်ချင်း လာထိုင်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားမိဘူး။

အစပြုတာကတော့ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်နေပြီ။

သူ သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်မိသည်။