ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခြင်း

နေ့လည်စာကို ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ဝမ်ဖျင်တို့ အတူတူ ချက်ပြုတ်ကြသည်။

မူလက ဝမ်ဖင်ကို နေ့လည်ဘက်တွင် အနားယူစေရန်၊ သူမ၏ မြေးကို ကျောင်းကြိုပြီး အိမ်မှာ ထမင်းချက်နိုင်ရန် လုအန်းကျီက သဘောတူထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ့မှာလည်း ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား လုပ်စရာမရှိသဖြင့် နေ့လည်ဘက် ဆိုင်စောင့်ပေးရန်မှာ သူ့အတွက် ပြဿနာမဟုတ်ပေ။

အဆင်ပြေလျှင် နောက်ပိုင်းတွင် ဝမ်ဖျင်ကို ကူညီရန် နောက်ထပ် ဆိုင်အကူတစ်ယောက် ထပ်ငှားမည်ဟု သူ စိတ်ကူးထားသည်။

ဘယ်သူမှ ငှားလို့မရလျှင်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။ အဆိုးဆုံးဖြစ်လျှင် နေ့လည်စာ စားချိန်တွင် ဆိုင်ခဏ ပိတ်ထားလိုက်ရုံသာ။

ဒါက စာအုပ်ဆိုင်လေး ဖွင့်ရုံသက်သက်ပါပဲ၊ သူကိုယ်တိုင် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းသွားအောင်တော့ မလုပ်လိုပေ။

သို့သော်လည်း ဝမ်ဖျင်က ယနေ့သည် မတူညီကြောင်း၊ စန်းဝေ့ စာအုပ်ဆိုင် စတင်ဖွင့်လှစ်သည့် ပထမဆုံးနေ့ဖြစ်သဖြင့် အလွန်အရေးကြီးကြောင်း၊ သူမ၏ မြေးမှာလည်း အနားမှာ မရှိသဖြင့် နေ့လည်ဘက် အိမ်ပြန်စရာ မလိုကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် လုအန်းကျီသည် အောက်ထပ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ချန်းချန်းနှင့်အတူ ဆိုင်စောင့်နေပြီး၊ ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ဝမ်ဖင်တို့က အပေါ်ထပ်သို့ ထမင်းချက်ရန် တက်သွားကြသည်။

လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်းကို ဖတ်ပြရန် ကလေးရုပ်ပြစာအုပ် အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုရုပ်ပြစာအုပ်များ၏ အကြောင်းအရာမှာ ကျန်းဆူရှင်း၏ အိမ်တွင်ရှိသော ကလေးစာအုပ်များနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်ကာ အလွန်ရိုးရှင်းပါသည်။ အဓိကအားဖြင့် သတ္တဝါလေးများကို လူကဲ့သို့ သရုပ်ဖော်ထားသည့် ပုံများဖြစ်ပြီး စားသောက်ခြင်း၊ သောက်သုံးခြင်းနှင့် သွားတိုက်ခြင်း စသည့် အကြောင်းအရာများကို ရိုးရှင်းသော စာသားများဖြင့် တွဲဖက်ဖော်ပြထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုအန်းကျီ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ချန်းချန်းလေးမှာမူ အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ နားထောင်နေသည်။ သူမသည် တစ်အုပ်ပြီးတစ်အုပ် နားထောင်ပြီးနောက် “ထပ်လုပ်ဦး! ထပ်လုပ်ဦး!” ဟု ဆိုကာ လုအန်းကျီကို တစ်အုပ်ချင်းစီ ပြန်ဖတ်ပြခိုင်းတော့သည်။

လုအန်းကျီမှာလည်း အခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ချန်းချန်းကို ထိုပုံပြင်များပင် ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောပြနေရသည်။

သို့သော် ထိုအရာမှာ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ရုပ်ပြစာအုပ်ထဲတွင် စာသားက အလွန်နည်းသဖြင့် လုအန်းကျီ တစ်အုပ်ဖတ်ပြရန်မှာ အချိန်အလွန်တိုတောင်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် ခဏအတွင်းမှာပင် တစ်အုပ်လုံး ပြီးသွားတတ်သည်။

သူ ဖတ်ပြလေလေ ပို၍ တောင်းဆိုမှုများလာလေဖြစ်ကာ၊ အပေါ်ထပ်မှ ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ဝမ်ဖင်တို့ ထမင်းချက်ပြီး၍ အမြန်ဆင်းလာရန်သာ ဆုတောင်းနေမိသည်။ ထိုသို့မှသာ သူသည် ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်နေသော စာဖတ်ပြသည့် အလုပ်မှ လွတ်မြောက်မည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်မှာမူ ယနေ့သည် အရေးကြီးသောနေ့ဖြစ်သဖြင့် ဟင်းလျာများကို ပို၍ ကောင်းမွန်စွာ ပြင်ဆင်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားကြပုံရကာ ကြာမြင့်နေသဖြင့် လုအန်းကျီမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေရသည်။

“ထပ်လုပ်ဦး၊ ထပ်လုပ်ဦး! ဖေဖေ၊ သမီး စာအုပ် ထပ်ဖတ်ချင်သေးတယ်။”

လုအန်းကျီ တစ်ခေါက်ပြီးအောင် ဖတ်ပြလိုက်သည်နှင့် ချန်းချန်းက စာအုပ်တစ်အုပ်ကို လှမ်းပေးကာ “ဒါလေး ဖတ်ချင်တယ်၊ သမီး! ရေ! ချိုး! ချင်! တယ်!” ဟု ဆိုသည်။

“သမီး ရေချိုးချင်တယ်” ဆိုသည်မှာ ချန်းချန်းလက်ထဲရှိ စာအုပ်၏ အမည်ဖြစ်သည်။ ကလေးငယ်သည် ခေါင်းလေးကို ဆတ်ကာ ဆတ်ကာဖြင့် စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ရှင်းလင်းစွာ အသံထွက်ပြောဆိုနေသည်။

ဒါက ‘စာဖတ်တာ’ မဟုတ်ဘူး... သမီးက ‘နားထောင်နေတာ’ လေ... လုအန်းကျီသည် စာအုပ်ကို လှမ်းယူရင်း သက်ပြင်းတိုးတိုး ချလိုက်မိသည်။ သူသည် ပုံပြင်အချို့ကို အမြန်ရေးသားပြီး မေပယ်လ်ထရီး ပုံနှိပ်တိုက်ကို ပေးကာ ချန်းချန်းအတွက် ရုပ်ပြစာအုပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲခိုင်းရမည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ချန်းချန်းနှင့်အတူ စာအုပ်များစွာ ဖတ်ပြီးနောက်တွင် ကလေးငယ်သည် စာအုပ်ပါ အကြောင်းအရာများကို အလွန်အမင်း တောင်းဆိုခြင်းမရှိဘဲ စာဖတ်ရသည်ကိုသာ အလွန်နှစ်သက်သည်ကို လုအန်းကျီ သတိပြုမိသွားသည်။

အဓိကအချက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က သူမနှင့်အတူ စာဖတ်ပေးဖို့နှင့် စာအုပ်ထဲတွင် ရုပ်ပုံများ ပါဝင်ဖို့သာ ဖြစ်သည်။

“ဝက်ဝံလေးက ညစ်ပတ်နေတယ်၊ မေမေက သူ့ကို ရေချိုးခိုင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက မချိုးချင်ဘူး...”

လုအန်းကျီက ချန်းချန်းကို ထပ်မံဖတ်ပြပြန်သည်။ ချန်းချန်းက နားထောင်ရင်း ခေါင်းညိတ်ကာ “ဝက်ဝံလေး နံစော်နေတာ” ဟု ပြောသည်။

“သူဌေး၊ ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ဒီမှာ ‘နဂါးဘုရင် သုံး’ ရောင်းပါသလား?”

ရုတ်တရက် တစ်ယောက်ယောက် ဝင်လာပြီး လုအန်းကျီ၏ ပုံပြင်ပြောခြင်းကို အနှောင့်အယှက် ပေးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူနှင့် ချန်းချန်းက တစ်ပြိုင်နက် မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ရှေ့တွင် ရောက်နေသူမှာ ဆယ်ကျော်သက် လူငယ်လေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ နံနက်ပိုင်းက ဆိုင်သို့ လာရောက်ခဲ့သော မိန်းကလေးနှစ်ယောက်နှင့် အသက်အရွယ် တူညီပုံရကာ အလယ်တန်းကျောင်းသား ဖြစ်ပုံရသည်။

“ရှိပါတယ်၊ ရှေ့ကနေ ညာဘက်ကို ကွေ့လိုက်ရင် ဒုတိယ စာအုပ်စင်မှာ ရှိပါတယ်။”

လုအန်းကျီက ဆိုင်အတွင်းဘက်ကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

လူငယ်လေးက ခေါင်းအမြန်ညိတ်ကာ “အော်၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီကလည်း “ရပါတယ်” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လူငယ်လေးသည် စာအုပ်စင်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားကာ ‘နဂါးဘုရင် သုံး’ ကို ယူပြီး ပိုက်ဆံရှင်းကာ ထွက်သွားသည်။

လုအန်းကျီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ချန်းချန်းကို ဆက်လက်ဖတ်ပြရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ ခေါင်းငုံ့ရန် အခွင့်အရေး မရခင်မှာပင် စာအုပ်ဆိုင်ထဲသို့ လူများ ထပ်မံ ဝင်လာကြသည်ကို မြင်လိုက်ရပြန်သည်။

လူနှစ်ယောက် ထပ်မံ ဝင်လာကြပြီး သူတို့မှာလည်း အလယ်တန်းကျောင်းသားများ ဖြစ်ပုံရသည်။ ထိုကျောင်းသားနှစ်ယောက်မှာ လုအန်းကျီကို မမေးတော့ဘဲ ဆိုင်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားကြသည်။

“ဟိုမှာပဲ၊ တကယ် ရှိတာပဲ!”

“ဘယ်မှာလဲ?”

“မျက်စိမပါဘူးလား! ညာဘက်ကို နည်းနည်းသွား၊ ဒုတိယစင်ပေါ်မှာ။”

သူတို့သည် စကားပြောရင်း စာအုပ်စင်ဆီသို့ သွားကာ ‘နဂါးဘုရင် သုံး’ စာအုပ် နှစ်တွဲကို ယူပြီး ပိုက်ဆံလာရှင်းကြသည်။

လုအန်းကျီ ပိုက်ဆံသိမ်းနေစဉ်မှာပင် ဆိုင်ထဲသို့ လူများ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာကြပြန်သည်၊ သူတို့မှာလည်း အသက်အရွယ် တူညီကြကာ ‘နဂါးဘုရင် သုံး’ ဆီသို့သာ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားကြသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ လူများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာကြသဖြင့် လုအန်းကျီမှာ ချန်းချန်းကို စာဆက်လက် ဖတ်မပြနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ချန်းချန်းမှာ စိတ်မဆိုးပေ။ သူမ၏ အာရုံမှာ စန်းဝေ့ စာအုပ်ဆိုင်ထဲသို့ တဖွဲဖွဲ ဝင်လာနေသော လူများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

“နောက်တစ်ယောက် လာပြန်ပြီ!”

“ဝါး! နောက်တစ်ယောက် လာပြန်ပြီ!”

“ဖေဖေ၊ ပိုက်ဆံရှင်းပေးလိုက်ဦး!”

“ဒီကိုကိုက ပိုက်ဆံရှင်းချင်လို့တဲ့!”

“နဂါးဘုရင် သုံး!”

ကလေးငယ်လေးသည် အလွန် လျင်မြန်စွာ လေ့လာမှတ်သားနိုင်ကာ ခဏအတွင်းမှာပင် ‘နဂါးဘုရင် သုံး’ ဆိုသည့် စာအုပ်အမည်ကို မှတ်မိသွားတော့သည်။

လုအန်းကျီသည် အလုပ်များနေစဉ်အတွင်း နာရီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ မွန်းလွဲ တစ်နာရီ ထိုးလုနီးပြီဖြစ်ကာ လူများ နေ့လည်စာစားပြီး အနားယူချိန် ဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့် ဒီကျောင်းသားတွေ အားလုံးက အခုအချိန်မှ စာအုပ်လာဝယ်နေကြတာလဲ?

“ဝါး! တအား ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ!”

“အဲဒီ ကလေးမလေးပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား? တကယ်ပဲ လှလိုက်တာ!”

“ဆိုင်ရှင်ကလည်း တကယ်ကို ရုပ်ချောတာပဲ!”

လုအန်းကျီသည် ဆိုင်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားသော မိန်းကလေးနှစ်ဦး၏ တိုးတိုးလေး ပြောဆိုသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ဤကျောင်းသားများမှာ ရှင်းလင်းသော ရည်မှန်းချက် ရှိကြပြီး အားလုံးမှာ ‘နဂါးဘုရင် သုံး’ ကို ဝယ်ယူရန် လာရောက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ နံနက်ပိုင်းက လာခဲ့သော မိန်းကလေးနှစ်ယောက်၏ အသက်အရွယ်နှင့် တူညီနေသဖြင့် လုအန်းကျီသည် ထိုမိန်းကလေးနှစ်ဦး၏ လမ်းညွှန်မှုကြောင့် ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ သိလိုက်ရသည်။

သူတို့က သူ့ကိုရော ချန်းချန်းကိုပါ တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်း၏ ပါးပြင်လေးကို ထိတွေ့လိုက်ကာ ဂုဏ်ယူသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အခြားသူများက သူ့ကို ချီးမွမ်းသည့်အခါ သူသည် ဘာမှ မခံစားရသော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ချန်းချန်း၏ အလှကို ချီးမွမ်းသည့်အခါတွင်မူ သူသည် တိတ်တဆိတ် အလွန် ကျေနပ်မိသည်။ သူသည် အခြားသူများက သူမကို ချီးမွမ်းသည်ကို ပို၍ ကြားချင်မိသည်။

ပြီးတော့... ဒီကျောင်းသားတွေက တော်တော်များလှချည်လား! ထိုမိန်းကလေးနှစ်ယောက်မှာ စာဖတ်တဲ့ သူငယ်ချင်း ဘယ်လောက်တောင် များနေလို့လဲ?!

လုအန်းကျီမှာ အံ့သြခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

ထိုကျောင်းသားများမှာ ထိုမိန်းကလေးနှစ်ဦး၏ အတန်းဖော်များသာ မဟုတ်သည်ကို သူ မသိရှိပေ။

“မမှားသော နွေဦး” နှင့် “မနှမြောသော အတိတ်” တို့သည် စန်း‌ဝေ့စာအုပ်ဆိုင်အကြောင်းကို သူတို့၏ ကျူကျူ အဖွဲ့ထဲတွင် ဖြန့်ဝေလိုက်ပြီးနောက်၊ ဤနေရာတွင် ‘နဂါးဘုရင် သုံး’ ရရှိနိုင်ကြောင်း သတင်းမှာ အင်တာနက်မှတစ်ဆင့် သူတို့ကျောင်းတစ်ခုလုံးသို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ကျောင်းတင်မကဘဲ အခြားကျောင်းများသို့ပါ ကျူကျူ မှတစ်ဆင့် သတင်းရောက်သွားခဲ့သည်။

နံနက်ပိုင်းက လူသူကင်းမဲ့နေသော စန်းဝေ့ စာအုပ်ဆိုင်သည် ရုတ်တရက် အလွန် စည်ကားသွားတော့သည်။ ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ဝမ်ဖင်တို့ ထမင်းချက်ပြီး၍ လုအန်းကျီနှင့် ချန်းချန်းကို ထမင်းစားရန် ဆင်းခေါ်သည့်အခါတွင် လုအန်းကျီမှာ ဆိုင်ကို မထားခဲ့နိုင်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်တစ်လှည့်စီ ထမင်းစားကြရပြီး ကောင်တာတွင် တစ်ယောက်က စောင့်ကာ ပိုက်ဆံရှင်းပေးရသည်။

လုအန်းကျီ၏ စာအုပ်ဆိုင်မှာ အလွန်ကြီးမားခြင်း မရှိသလို၊ ‘နဂါးဘုရင် သုံး’ စာအုပ်များကို မည်မျှပင် သိုလှောင်ထားပါစေ၊ ဤမျှများပြားသော ဝယ်ယူသူများကို မခုခံနိုင်ပေ။ ညနေပိုင်း ရောက်သည့်အခါ ဆိုင်ရှိ စာအုပ်အားလုံး ကုန်သွားတော့သည်။

လုအန်းကျီသည် ဝမ်ဖင်ကို “‘နဂါးဘုရင် သုံး’ စာအုပ် ကုန်သွားပါပြီ” ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ကို အမြန်ရေးခိုင်းပြီး ဆိုင်တံခါးတွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်တော့မှသာ စာအုပ်ဆိုင်လေးမှာ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

သူသည် “တအား ပင်ပန်းတာပဲ။ နောက်နောင် လူကြိုက်များတဲ့ စာအုပ်တွေကို သိုလှောင်တဲ့အခါ သတိထားရမယ်” ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်း တစ်ဖန် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရာ ဤကမ္ဘာတွင် ထိုကဲ့သို့ လူကြိုက်များသော စာအုပ်များကို သူကိုယ်တိုင် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ စာအုပ်ဆိုင် ဖွင့်ထားမှတော့ သူ့စာအုပ်ကို သူ ဘယ်လိုလုပ် မရောင်းဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

သူ၏ ယခင်ဘဝက စာအုပ်များကို ဤကမ္ဘာရှိ စာအုပ်စင်များပေါ်တွင် ဖြည့်ဆည်းပေးရန်မှာ စာအုပ်ဆိုင် ဖွင့်ကတည်းက သူ့ခေါင်းထဲရှိ အရေးကြီးဆုံး စိတ်ကူးဖြစ်ခဲ့သည်။

ထားပါတော့၊ ပင်ပန်းလည်း ပင်ပန်းပါစေ။ အဆိုးဆုံးဖြစ်လျှင် နောက်ပိုင်းတွင် ဝမ်ဖင်၏ လစာကို တိုးပေးပြီး သူမကို ပို၍ အားကိုးရတော့မည်။

လုအန်းကျီသည် ထိုသို့ တွေးနေစဉ်... “မနှမြောသော အတိတ်” နှင့် “မမှားသော နွေဦး” တို့၏ အတန်းအဖွဲ့ထဲတွင်မူ တစ်စုံတစ်ယောက်က အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည် -

“ဘယ်သူက သတင်းကို အပြင်ပေးလိုက်တာလဲ! ငါ စန်းဝေ့ စာအုပ်ဆိုင်ကို သွားလိုက်တာ စာအုပ်တွေ အကုန်ကုန်နေပြီ!”

“ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း ကံကောင်းလို့ တစ်အုပ် ရခဲ့တာ။ ဆိုင်မှာ လူတွေ တအားများနေတာပဲ။”

“ဘယ်သူက သတင်းပေးလဲ? သစ္စာဖောက်ကို ရှာကြ!”

ကျောင်းသားများမှာ ဒေါသထွက်နေကြသော်လည်း “ကျွေးဖုန်းရှောက်နျန်” ဟု အမည်ပေးထားသော အတန်းဖော်မှာမူ ထိုနေရာတွင် အရိပ်အယောင်ပင် မပြတော့ပေ။