အခန်း (၄၄)

“နဂါးမျိုးနွယ် စတုတ္ထတွဲ” ကို မရေးရတဲ့ အပြစ်

ဆိုင်မှာရှိတဲ့ ‘နဂါးဘုရင် သုံး’ စာအုပ်တွေ အကုန်ကုန်သွားပြီးနောက် လုအန်းကျီက အနားယူဖို့ ထိုင်လိုက်စဉ် သူ၏ ‘ကျူကျူ’ ထဲမှ အယ်ဒီတာ ‘ကူးကူး’ ၏ အကောင့် မီးစိမ်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ ‘ကျူကျူ’ ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ကူးကူးထံမှ စာတစ်စောင် ရောက်နေသည် - “ဆရာကြီးဘီ၊ ရှင့်ရဲ့ ‘နဂါးဘုရင် သုံး’ တွေ အကုန်ကုန်သွားပြီလား? စာအုပ်ဖြန့်ချိရေးဌာနက ထပ်ပို့ပေးဖို့ လိုသလားဆိုတာ မေးခိုင်းနေလို့ပါ”

ထိုစာ၏ နောက်ကွယ်တွင် နောက်ထပ်စာတစ်စောင် ပါဝင်သည် - “နေ့လည်လောက်ကစပြီး ဖြန့်ချိရေးဌာနကို ‘နဂါးဘုရင် သုံး’ ထပ်ပို့ပေးဖို့ တောင်းဆိုတာတွေ ရောက်နေတယ်၊ နေရာအတော်များများမှာ စာအုပ်တွေ အကုန်ကုန်နေပြီလို့ ကြားတယ်”

လုအန်းကျီက ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ခပ်လျော့လျော့ ထိုင်လိုက်ရင်း စာရိုက်လိုက်သည် - “တတိယတွဲကို တော်တော်များများ ရိုက်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ကုန်သွားရတာလဲ?”

ကူးကူး၏ အကောင့်က ချက်ချင်း လင်းလာပြီး ပြန်စာ ရောက်လာသည် - “အများကြီး ရိုက်ထားတယ်ဆိုတာက နှိုင်းယှဉ်ချက်အရပါ ဆရာကြီးဘီ။ တစ်နိုင်ငံလုံးကို ဖြန့်လိုက်တဲ့အခါ နေရာတစ်ခုချင်းစီအတွက် ရရှိတဲ့ ပမာဏက သိပ်မများလှဘူးလေ”

ထို့နောက် နောက်ထပ်စာတစ်စောင် ရောက်လာပြန်သည် - “အဓိကကတော့ တတိယတွဲရဲ့ ရောင်းအားက ဒီလောက်အထိ ပေါက်ကွဲသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မတို့ မထင်ထားခဲ့တာပါ။ ဆရာကြီးဘီက စာအုပ်တွေကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ ထုတ်ဝေနေတာကြောင့်လည်း ပါပုံရတယ်”

နောက်ထပ် ဖြည့်စွက်ချက်စာမှာ - “ဒါပေမဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းကတော့ ဆရာကြီးဘီရဲ့ စာအုပ်တွေက တကယ်ကောင်းလို့ပါ”

ထို့နောက် နောက်ဆက်တွဲ မေးခွန်းတစ်ခု ပါလာသည် - “ဒါနဲ့ ဆရာကြီးဘီ၊ ‘နဂါးမျိုးနွယ် လေး’ ကို တကယ်ပဲ မရေးတော့ဘူးလား?”

ဒီတစ်ယောက်ကတော့ အဆုံးမရှိနိုင်တော့ဘူးပဲ။

လုအန်းကျီက နောက်ဆုံးမေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုပြီး စာပြန်ရိုက်လိုက်သည် - “စာအုပ်တွေ မြန်မြန်ထုတ်တာက ရောင်းအားနဲ့ တိုက်ရိုက်ပတ်သက်နေလို့လား?”

ကူးကူးက ပြန်ဖြေသည် - “ပတ်သက်တာပေါ့။ ဆရာကြီးဘီ၊ ရှင့်ရဲ့ ပထမတွဲကို မနှစ်က ထုတ်တယ်၊ ဒုတိယတွဲကို ဒီနှစ်အစမှာ ထုတ်တယ်၊ အခု တတိယတွဲ ထွက်လာပြီ။ ဒီလို အရှိန်အဟုန်နဲ့ သွားနေတော့ လူကြိုက်များမှုက ကျမသွားဘဲ ပိုပိုမြင့်တက်လာတာပေါ့။ လူကြိုက်များမှု အရှိန်ကို ထိန်းထားနိုင်ရင် ရောင်းအားကတော့ သေချာပေါက် ကောင်းမှာပဲလေ”

သူမက ဆက်ပြောသည် - “တခြားသူတွေရဲ့ အတွဲလိုက် ဝတ္ထုတွေဆိုရင် တစ်အုပ်နဲ့တစ်အုပ်ကြားမှာ အနည်းဆုံး တစ်နှစ်ကျော်လောက် ကြာတတ်ကြတယ်။ ဆရာကြီးဘီကတော့ သူတို့ထက် အများကြီး ပိုမြန်နေတာ”

လုအန်းကျီက ချက်ချင်း စိတ်တိုသွားပြီး ဖုန်းပေါ်မှာ ဒေါသတကြီး စာရိုက်လိုက်သည် - “ဒါဆိုရင်လည်း မင်းက ငါ့ကို စာမူတွေ ဘာလို့ လောနေရတာလဲ!”

အနားမှာ ချန်းချန်းနဲ့ ကစားနေတဲ့ ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “ဘာဖြစ်လို့လဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက သူ၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို လှမ်းပြလိုက်ရာ ကျန်းဆူရှင်းသည် လုအန်းကျီနှင့် ကူးကူးတို့၏ စကားပြောခန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကူးကူး၏ နောက်ဆုံးပြန်စာမှာ - “ဟီးဟီး! အဲဒါက ဆရာကြီးဘီက ကျွန်မကို အလိုလိုက်ထားလို့လေ။ စာအုပ်တွေကို ဘယ်သူက ဒီလောက်မြန်မြန် ရေးခိုင်းလို့လဲ?”

ကျန်းဆူရှင်းက တခိခိ ရယ်မောလိုက်ပြီး “ဒီကူးကူးဆိုတာ ရှင့်ရဲ့ အယ်ဒီတာလား?” ဟု မေးသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ သူမက ကိုယ် ရေးတာတွေကိုတာဝန်ယူရတဲ့ အယ်ဒီတာလေ။”

လုအန်းကျီက မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ ကျန်းဆူရှင်းကို ဖြေကြားရင်း ကူးကူးထံ စာရိုက်လိုက်သည် - “ကောင်းပြီလေ! ‘နဂါးမျိုးနွယ် လေး’ ကို ဘာလို့ မရေးတာလဲလို့ ဘယ်သူမဆို လာမေးရင် မင်း ငါ့ကို စိတ်တိုအောင် လုပ်လို့လို့ပဲ ပြောလိုက်မယ်”

ကူးကူး - “?”

ကူးကူး - “...”

ကူးကူး - “အား... မလုပ်ပါနဲ့!”

ကူးကူး - “မဟုတ်ဘူးလေ!”

ကူးကူး - “ဆရာကြီးဘီ၊ အဲဒီလိုဆိုရင် စာဖတ်သူတွေက ကျွန်မကို သတ်ကြလိမ့်မယ်!”

လုအန်းကျီ - “ခဏနေရင် ငါ စာမူအသစ် တစ်စောင် ပို့ပေးမယ်။”

ကူးကူး၏ သဘောထားက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည် - “ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား?”

ထို့နောက် သူမက ဆက်ပြောသည် - “ဆရာကြီးဘီကတော့ ဆရာကြီးဘီပါပဲ၊ စာမူအသစ်ကို ဒီလောက်မြန်မြန် ရတာပဲ”

သူမက လက်မလျှော့ဘဲ ထပ်မေးပြန်သည် - “အဲဒါ ‘နဂါးမျိုးနွယ် လေး’ လား? ဆရာကြီးဘီ၊ ကျွန်မကို နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား? အဲဒါ ‘နဂါးမျိုးနွယ် လေး’ ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား? သေချာပေါက် ‘နဂါးမျိုးနွယ် လေး’ ပဲ ဖြစ်ရမယ်!”

လုအန်းကျီက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ဖြေလိုက်သည် - “မဟုတ်ဘူး။ ‘နဂါးမျိုးနွယ် လေး’ ဆိုတာ မင်းကြောင့် ကမ္ဘာပေါ်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ အဲဒါကို အရမ်းကြီး မျှော်လင့်မနေနဲ့တော့”

ကူးကူးက လုအန်းကျီကို အမြန် တောင်းပန်ပြီး စိတ်ပြောင်းပေးရန် အသနားခံတော့သည်။ သို့သော် လုအန်းကျီကတော့ ခိုင်မာစွာ ငြင်းဆိုထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက ဘေးမှနေ၍ တိုးတိုးလေး မေးသည် - “ရှင် တကယ်ပဲ မရေးတော့ဘူးလား?”

ဝမ်ဖင်က ဆိုင်ထဲမှာ ရှိနေသဖြင့် သူမသည် အသံကို တမင်နှိမ့်ထားပြီး ‘နဂါးမျိုးနွယ် လေး’ ဆိုသည့် အမည်ကို ထုတ်မပြောပေ။

သို့သော် လုအန်းကျီက သူမ ဘာကို မေးနေသည်ကို သိသဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည် - “မရေးတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေ ကုန်ခမ်းသွားပြီ၊ ဆက်မရေးနိုင်တော့ဘူး”

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို မျက်တောင်ခတ်ရင်း ကြည့်လိုက်သည်။ သူမကတော့ ထိုစကားကို လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။ လုအန်းကျီ၏ စွမ်းရည်တွေ ကုန်ခမ်းသွားသည့် အရိပ်အယောင်ကို သူမ လုံးဝ မတွေ့ရပါ။

ညနေပိုင်း ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကာ လုအန်းကျီနှင့် ဝမ်ဖင်တို့ ဆိုင်ပိတ်ရန် သဘောတူထားသည့် အချိန်သို့ နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီသည် အနားယူပြီးနောက် ထိုင်ခုံမှ ထလိုက်ရာ ကောင်တာနောက်တွင် ထိုင်နေသော ဝမ်ဖင်က တံခါးဘက်သို့ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသည့်အလား ငေးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ဝမ်ဖင်ကို ဘာတွေတွေးနေသလဲဟု သွားမေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချန်းချန်းက အရင်ဆုံး ပြေးသွားကာ ကောင်တာဘေးမှာ ရပ်ပြီး မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် - “အန်တီ၊ ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ?”

ချန်းချန်းက စကားတွေကို ပိုပြီး ညက်ညက်ပြောလာနိုင်ကာ စာကြောင်းတွေကိုလည်း ပိုရှည်အောင် ပြောနိုင်လာပြီဟု လုအန်းကျီ ခံစားရသည်။ ကလေးတွေက နေ့တိုင်း ပြောင်းလဲနေတတ်တယ်လို့ ကျန်းဆူရှင်း ပြောခဲ့တာ တကယ်ပဲ ဖြစ်ရမည်။

ဝမ်ဖျင်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းကာ ချန်းချန်းကို ငုံ့ကြည့်လျက် ညင်သာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည် - “အန်တီက အပြင်က ကားတွေကို ကြည့်နေတာပါကွယ်”

ချန်းချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး “အင်း၊ အပြင်မှာ ကားတွေ ရှိတယ်” ဟု ပြောသည်။ ထို့နောက် ကလေးငယ်က လက်ချောင်းလေးတွေဖြင့် ရေတွက်ပြသည် - “ကားလေးတွေ ရှိတယ်၊ ဘတ်စ်ကားတွေ ရှိတယ်၊ လူနာတင်ကားတွေ ရှိတယ်၊ ရဲကားတွေ ရှိတယ်...”

ဝမ်ဖျင်က ပြုံးပြီး ချန်းချန်း၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးကာ ပြောလိုက်သည် - “ချန်းချန်းလေးက တော်လိုက်တာ! ချန်းချန်းလေးက အများကြီး သိတာပဲ!”

“ချန်းချန်းက တော်တယ်!”

ချန်းချန်းက ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဤ “ချန်းချန်းက တော်တယ်” ဆိုသည့် စကားမှာ ကလေးငယ်လေး၏ အမြဲပြောလေ့ရှိသော စကားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ ပေပြီ။

လုအန်းကျီက ချန်းချန်းအနားသို့ လျှောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည် - “မဝမ်၊ ချွေးမကို ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတဲ့ စာအုပ်တွေအတွက် စိတ်ပူနေတာလား?”

ဝမ်ဖျင်က “အဲဒီလောက်လည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ စာအုပ်ပဲ ဥစ္စာ။ အခု ဝယ်လို့မရရင်တောင် နောက်ပိုင်းတော့ ဝယ်လို့ရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ချွေးမကို ကတိပေးထားပြီးမှ အခု စာအုပ်တွေ အကုန်ကုန်သွားပြီဆိုတော့ သူမကို ပြောရမှာ နည်းနည်းတော့ ရှက်သလို ဖြစ်နေလို့ပါ” ဟု ဆိုသည်။

မဝမ်၏ မိသားစုဆက်ဆံရေး ဘာကြောင့် ဒီလောက် သဟဇာတဖြစ်နေရသလဲဆိုတာကို လုအန်းကျီ နားလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သားနှင့် ချွေးမအကြောင်း ပြောသည့်အခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဟန်ဆောင်မှုကင်းသော စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် နွေးထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

တစ်ဦးအပေါ်တစ်ဦး အပြန်အလှန် ငဲ့ညှာမှုနှင့် ပေးဆပ်မှုတွေ ရှိနေလို့သာ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“အမဝမ်၊ အောက်ဆုံး အံဆွဲကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါဦး။”

လုအန်းကျီက ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ဖင်က ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားသည်။

ချန်းချန်းက ကြားလိုက်သဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည် - “ချန်းချန်း ဖွင့်မယ်၊ ချန်းချန်း ဖွင့်မယ်!”

ထို့ကြောင့် ဝမ်ဖင်က ကောင်တာနောက်မှ ဖယ်ပေးလိုက်ကာ “ကောင်းပါပြီ၊ ချန်းချန်းလေး ဖွင့်လိုက်နော်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကလေးငယ်သည် ကောင်တာနောက်သို့ လျှောက်သွားပြီး ဒုတိယမြောက် အံဆွဲလက်ကိုင်ကို ဆွဲရန် ကြိုးစားတော့သည်။ သို့သော် သူမက အရမ်းငယ်သေးသဖြင့် အားစိုက်ပြီး တော်တော်ကြာအောင် ဆွဲသော်လည်း အံဆွဲက ပွင့်မလာပေ။

ထို့နောက် သူမက ချက်ချင်းပင် အခြေအနေကို ပြောင်းလဲလိုက်ကာ ဝမ်ဖျင်၏ လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည် - “အတူတူ ဖွင့်မယ်။”

အားလုံးက ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ဝမ်ဖျင်က လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ချန်းချန်းနှင့်အတူ အံဆွဲလက်ကိုင်ကို ကိုင်ကာ ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ ပလတ်စတစ် အကာကို ခွာထားပြီးသားဖြစ်သော ‘နဂါးဘုရင် သုံး’ စာအုပ်တစ်တွဲမှာ သူတို့မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

“ဝါး၊ စာအုပ်တွေ!”

ချန်းချန်းက အံ့သြစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ အန်တီဝမ်အတွက် စာအုပ်တွေလေ။”

လုအန်းကျီက ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါ အန်တီ့အတွက် စာအုပ်တွေ။”

ချန်းချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ဝမ်ဖင်၏ လက်ကို ဆွဲကာ အံဆွဲထဲသို့ နှိုက်ခိုင်းသည် - “အန်တီ ယူလိုက်။”

ဝမ်ဖျင်မှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီး လုအန်းကျီကို ကြည့်လိုက်သည် - “ဒါက...?”

လုအန်းကျီက “ဒီစာအုပ်တွဲက စာရေးသူကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ လက်မှတ်ထိုးစာအုပ်တွေပါ။ မဝမ် အသစ်စက်စက် လိုချင်သလား၊ ဒါမှမဟုတ် လက်မှတ်ထိုးထားတာကို လိုချင်သလားဆိုတာ မေးဖို့ ဒီမှာ ချန်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ တခြားစာအုပ်တွေ အကုန်ကုန်သွားပြီဆိုတော့ မဝမ်အတွက် ဒါတစ်တွဲပဲ ကျန်တော့တယ်။ မဝမ်အနေနဲ့ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးမဖြစ်ပါနဲ့နော်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ဖျင်က အမြန်ပင် “ဒါက အရမ်းတန်ဖိုးကြီးပါတယ်၊ စာရေးသူ လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ စာအုပ်တွေက သာမန်ဈေးထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတာလေ...” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီက စာအုပ်များကို ထုတ်ယူကာ ဝမ်ဖင်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည် - “ဘယ်လောက်ပဲ တန်ဖိုးကြီးကြီး ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ အမဝမ်၊ ဒါတွေကို ယူသွားလိုက်ပါ၊ ဒါမှ မိသားစုကို ရှင်းပြလို့ ရမှာပေါ့။ ထပ်ပြီး ငြင်းမနေပါနဲ့တော့။”

ဝမ်ဖျင်မှာလည်း အခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားကာ စာအုပ်များကို လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။