ဒါကို ဘယ်လောက်နဲ့ ပြန်ရောင်းလို့ရမလဲ မသိဘူး

ဝမ်ဖျင်က စာအုပ်ကိုယူပြီး ထွက်သွားပြီးနောက် လုအန်းကျီသည် ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ချန်းချန်းတို့ကို လိုက်ပို့လိုက်သည်။

သူ၊ ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ချန်းချန်းတို့ အပြင်မှာ အငှားယာဉ် စောင့်နေစဉ် သူ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည် - “မင်းအတွက် စာအုပ်တစ်တွဲ ချန်ထားဖို့ မေ့သွားတယ်...”

ကျန်းဆူရှင်းက “ရပါတယ်၊ နောက်မှ ရှင်ရေးထားတဲ့ မူရင်းစာမူကိုပဲ ကြည့်လိုက်တော့မယ်လေ” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီက “အရင်ကတော့ မူရင်းစာမူကို မကြည့်ပါဘူးဆို?” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “အရင်ကတော့ ရှင်က ရေးလို့မပြီးသေးဘူးလေ၊ စာအုပ်ကလည်း မထွက်သေးတော့ ကြိုပြီး မဖတ်ချင်တာပါ။ အခုတော့ ရှင့်စာအုပ်က စင်ပေါ်မှာ ရောင်းနေပြီဆိုတော့ ကျွန်မ ဖတ်လို့ရပါပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် ခဏနေရင် မူရင်းစာမူကို မင်းရဲ့ ကျူကျူ အကောင့်ဆီ ပို့ပေးလိုက်မယ်” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဆူရှင်းကလည်း “အင်း” ဟု ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းနှင့် လုအန်းကျီတို့ စကားပြောနေစဉ် ချန်းချန်းလေးက သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးအဝိုင်းသားလေးများဖြင့် ဘယ်ညာကြည့်ကာ နားထောင်နေပြီး မေးလိုက်သည် - “မေမေ ဘာဖတ်မှာလဲ? ချန်းချန်းလည်း ဖတ်ချင်တယ်!”

ဒီကလေးမလေးက တော်တော်လေး တတ်လာပြီ၊ အခုဆိုရင် အကုန်လုံးကို နားလည်နေပြီ။

လုအန်းကျီက ချန်းချန်း၏ ပါးပြင်လေးကို ပွတ်သပ်ပေးကာ “မေမေက စာအုပ်ဖတ်မလို့လေ။ သမီးလည်း ဖတ်ချင်လို့လား?” ဟု မေးသည်။

ချန်းချန်းက တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ပြန်ဖြေသည် - “ဟုတ်!”

လုအန်းကျီက “ဒါဆိုရင် နောက်မှ ဖေဖေက သမီးအတွက် အရမ်းကောင်းတဲ့ ပုံပြင်စာအုပ်လေးတွေ ပေးမယ်လေ၊ ဘယ်လိုလဲ?”

ချန်းချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဟုတ်ကဲ့!” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက သားအဖနှစ်ယောက် စကားပြောနေသည်ကို ဘေးမှ တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေမိသည်။ ထိုနွေးထွေးသော မြင်ကွင်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် မသိစိတ်က ပြုံးမိစေခဲ့သည်။

လုအန်းကျီက သူမကို ဘယ်လိုလက်ဆောင်မျိုး ပေးမလဲဆိုတာ ချန်းချန်းလေး မသိသေးပေမယ့် သူမရဲ့ ဖေဖေကသာ ဒီလိုလက်ဆောင်မျိုးကို ပေးနိုင်တာဖြစ်တယ်လို့ သူမ တွေးမိသည်။

ဘယ်ဖေဖေကများ ကိုယ်တိုင်ရေးထားတဲ့ လက်ရာတွေကို ကလေးအတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် ဒီလောက် အေးအေးဆေးဆေး ပေးနိုင်မှာလဲ?

အဲဒါကလည်း တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့ လက်ရာတွေလေ။

လုအန်းကျီနှင့် ချန်းချန်းတို့ စကားပြောပြီးနောက် ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို ပြောသည် - “ရှင့်ရဲ့ စာအုပ်ဆိုင်လည်း ဖွင့်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ အရာရာ အဆင်ပြေနေပါပြီ။ နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မ မလာဖြစ်လောက်တော့ဘူး။ ကျုံ့ပေါ်ရောက်လာရင် ရှင့်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်”

လုအန်းကျီက “ကောင်းပါပြီ၊ မင်းလည်း နေ့တိုင်း ကြီးမလာပါနဲ့တော့။ ဒီမှာ အခြေအနေတွေ ငြိမ်သွားပြီဆိုရင် အမဝမ်က ဆိုင်ကို နေ့တိုင်း စောင့်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ကိုယ် အချိန်ရရင် မင်းနဲ့ ချန်းချန်းဆီကို လာလည်မယ်လေ” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “အင်း” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

အငှားယာဉ်တစ်စီး ရောက်လာပြီး ရပ်လိုက်သဖြင့် ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ချန်းချန်းတို့ တက်သွားပြီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ကားထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် ကားတစ်စီး ဝယ်ဖို့ကို ထပ်မံ စဉ်းစားမိပြန်သည်။

ဆိုင်ကိစ္စတွေ အေးဆေးသွားပြီဆိုရင် နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့ သွားလာရေးအတွက် စဉ်းစားရတော့မည်...

ဝမ်ဖျင် အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ သူမ၏သား ယန်ရှုနန် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ သူနှင့် ချွေးမဖြစ်သူ လျိုရှုထင်တို့မှာ မီးဖိုချောင်တွင် ညစာအတွက် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

သူမသည် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ ‘နဂါးဘုရင် သုံး’ စာအုပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ချွေးမဖြစ်သူကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည် - “ရှုထင်၊ ဒီကို ခဏလာပါဦး”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ မေမေ?”

လျိုရှုထင်က သူမ၏ အလုပ်များကို ယန်ရှုနန်ထံ လွှဲပေးခဲ့ပြီး မီးဖိုချောင်တံခါးဝသို့ နားမလည်သော မျက်နှာဖြင့် လျှောက်လာသည်။

ဝမ်ဖျင်က မီးဖိုချောင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ယန်ရှုနန်မှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဒယ်အိုးကို မွှေနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့်၊ သူမ၏ အိတ်ထဲမှ ထူထဲသော စာအုပ်သုံးအုပ်ကို အမြန်ထုတ်ယူကာ လျိုရှုထင်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် - “ရော့၊ ဒါကို ရှုနန် မမြင်စေနဲ့ဦး။ ညည်း ဝယ်လာတာလို့ပဲ သူ့ကို ပြောလိုက်”

လျိုရှုထင်က ရယ်မောလိုက်သည် - “ဘာဖြစ်လို့လဲ မေမေရယ်? မေမေ ဝယ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သမီး ဝယ်တာပဲဖြစ်ဖြစ် အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ရှုနန် ဖတ်ဖို့ပဲလေ”

ဝမ်ဖင်က ခေါင်းခါပြီး ပြောသည် - “အဲဒါ မတူဘူးလေ။ ဒါက ညည်းရဲ့ စေတနာ ဖြစ်ရမယ်၊ ငါ့စေတနာ မဟုတ်ဘူး။ ပထမဆုံး စာမျက်နှာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါဦး”

လျိုရှုထင်က ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ နားမလည်သော်လည်း စာအုပ်ကို တစ်ဖက်ကကိုင်ကာ ပထမဆုံး စာမျက်နှာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ လက်ရေးဖြင့် ရေးသားထားသော “ဒိုရာဘီဒရင်မ်” ဆိုသည့် စာလုံးလေးလုံးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ အံ့သြစွာ ရေရွတ်မိတော့သည် - “ဒါက?!”

ဝမ်ဖျင်က “လက်မှတ်ထိုးစာအုပ်တွေလေ။ စာအုပ်သုံးအုပ်လုံးမှာ လက်မှတ်တွေ ပါတာ။ ဆိုင်ရှင်က ငါ့ကို ပေးလိုက်တာ” ဟု ပြောသည်။

“လက်မှတ်ထိုးစာအုပ်တွေ?!”

လျိုရှုထင်မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ “ဒီစာရေးဆရာက တစ်ခါမှ စာအုပ်လက်မှတ်ထိုးပွဲ မလုပ်ဖူးဘူးလို့ ကြားတယ်။ သူ့ရဲ့ လက်မှတ်ထိုးစာအုပ်ကို ရဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး။ နောက်ကျရင် အဲဒီဆိုင်ရှင်ကို သေချာ ကျေးဇူးတင်ရမယ်!”

ဝမ်ဖျင်က “စာအုပ်တွေကို အထဲကို အမြန်သွားသိမ်းလိုက်။ နောက်မှ ရှုနန်ကို ပေးပြီး ညည်း ဝယ်လာတာလို့ပဲ ပြောလိုက်။ ညည်းတို့ ဇနီးမောင်နှံကြားမှာ သံယောဇဉ် တိုးတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ဆိုင်ရှင်ကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ကတော့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူက ငါ့ရဲ့ သူဌေးပဲ၊ ငါပဲ ကျေးဇူးတင်လိုက်မယ်” ဟု ဆိုသည်။

ယောက္ခမ၏ သဘောထားက ခိုင်မာနေသဖြင့် လျိုရှုထင်လည်း ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ စာအုပ်များကို အိပ်ခန်းထဲသို့ သွားသိမ်းပြီးနောက် မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ညစာ စားသောက်ပြီးနောက် ဝမ်ဖျင်က ပန်းကန်ဆေးချင်သော်လည်း၊ တစ်နေ့လုံး အလုပ်လုပ်ထားသည့် လူကြီးကို ဇနီးမောင်နှံက ဘယ်လိုလုပ် ခိုင်းပါမည်နည်း။ သူမကို အနားယူရန် ပြောဆိုပြီး မီးဖိုချောင်ရှိ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို သူတို့ဘာသာ သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။

သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူတို့ ထွက်လာကြရာ ဝမ်ဖင်မှာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒီကို လာပါဦး။”

လျိုရှုထင်က ယန်ရှုနန်ကို အိပ်ခန်းထဲသို့ ခေါ်လိုက်သည်။

ယန်ရှုနန်က “ဘာဖြစ်လို့လဲ?” ဟု စူးစမ်းစွာ မေးရင်း လိုက်သွားသည်။

အိပ်ခန်းထဲရောက်သော် လျိုရှုထင်က ယောက္ခမ ဝမ်ဖင် ပေးထားသော စာအုပ်တွဲကို ထုတ်ယူကာ ယန်ရှုနန်၏ ရှေ့သို့ ချပေးလိုက်ပြီး “ရော့” ဟု ဆိုသည်။

ယန်ရှုနန်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားသည် - “‘နဂါးဘုရင် သုံး’ မဟုတ်လား?!”

စိတ်ကူးယဉ် ဝတ္ထုများကို ကြိုက်နှစ်သက်သူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် ယနေ့သည် ‘နဂါးဘုရင် သုံး’ ထွက်သည့်နေ့ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ သူသည် ဤနေ့ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ယနေ့ အလုပ်ဆင်းချိန်တွင် ကုမ္ပဏီအနီးရှိ စာအုပ်ဆိုင်သို့ အမြန်ပြေးဝယ်သော်လည်း ဆိုင်နှစ်ဆိုင်၊ သုံးဆိုင်လုံးတွင် စာအုပ်များ ကုန်နေသည်ကိုသာ တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူသည် အလွန် စိတ်ပျက်သွားခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းမှသာ ထပ်ရှာရန် စဉ်းစားထားခဲ့သော်လည်း၊ အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် လျိုရှုထင်က စာအုပ်တစ်တွဲကို ရုတ်တရက် ထုတ်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဒါထက် ပိုပြီး အံ့သြစရာကောင်းတာ ဘာရှိပါဦးမည်နည်း။

“နောက်ထပ် ရှိသေးတယ်၊ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါဦး။”

လျိုရှုထင်က ပြောလိုက်သည်။

ယန်ရှုနန်သည် လျိုရှုထင်၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူ စာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသော “ဒိုရာဘီဒရင်မ်” ဆိုသည့် စာလုံးလေးလုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဒုတိယစာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်ပြန်တော့လည်း ထိုစာလုံးတွေပဲ ရှိနေသည်။ တတိယစာအုပ်မှာလည်း အတူတူပင်။

“လက်မှတ်ထိုးစာအုပ်တွေလား?! တကယ်ကြီးလား?!”

သူသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လျိုရှုထင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

လျိုရှုထင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ယန်ရှုနန်က “ဒါကို ဘယ်လိုရခဲ့တာလဲ?” ဟု မေးသည်။

လျိုရှုထင်က “မေမေ ယူလာပေးတာလေ။ မေမေ အလုပ်လုပ်တဲ့ စာအုပ်ဆိုင်က ပေးလိုက်တာတဲ့။ မေမေ စာအုပ်ဆိုင်မှာ အလုပ်ရသွားပြီလို့ ကြားကတည်းက ‘နဂါးဘုရင် သုံး’ တစ်တွဲလောက် ရအောင် ကူညီပေးပါလို့ မေမေ့ကို ကျွန်မက တောင်းဆိုထားတာ။ မေမေက လက်မှတ်ထိုးစာအုပ်တွေ ယူလာပေးလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မလည်း မထင်ထားဘူး၊ ပြီးတော့ သူမ ယူလာပေးတာကို ရှုနန်ကို မပြောပါနဲ့လို့တောင် မေမေက မှာနေသေးတယ်” ဟု ဆိုသည်။

ယန်ရှုနန်မှာ ခဏမျှ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားပြီးမှ “မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လျိုရှုထင်က ပြုံးလိုက်ပြီး ယန်ရှုနန်ကို တံတောင်နှင့် အသာတွန်းကာ “ပြောပါဦး၊ နင် အခု ဘယ်လို ခံစားရလဲ? ဘာတွေ တွေးနေလဲ?” ဟု မေးသည်။

ယန်ရှုနန်မှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည် - “ဒါတွေက လက်မှတ်ထိုးစာအုပ်တွေဆိုတော့! ဒါကို အပြင်မှာ သွားရောင်းရင် ဘယ်လောက်တောင် ရမလဲဆိုတာကို ငါ တွေးနေတာ!”

လျိုရှုထင်မှာ ချက်ချင်းပင် မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ယန်ရှုနန်ကို တွန်းထုတ်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောတော့သည် - “သွား၊ သွား၊ သွား! တစ်နေ့လုံး ပိုက်ဆံ၊ ပိုက်ဆံနဲ့! ဘာမဆို ပိုက်ဆံပဲ တွေးနေတော့တာပဲ! ဒါက မေမေ့ရဲ့ စေတနာ လက်ဆောင်လေ၊ နင် သွားရောင်းရဲ ရောင်းကြည့်!”

ယန်ရှုနန်က တဟားဟား ရယ်မောကာ စာအုပ်ကို ပွေ့ပိုက်ထားပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ သူ၏ ပုံစံအရ ထိုသို့ ပြောရုံသာဖြစ်ပြီး တကယ်တမ်းတွင်မူ သူသည် ဘယ်လိုလုပ် ရောင်းရက်ပါမည်နည်း။

ထိုညတွင် သူသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ ပထမဆုံး စာအုပ်ကို စတင်ဖတ်ရှုတော့သည်။

လျိုရှုထင်ကတော့ စာဖတ်ရန် စိတ်မဝင်စားဘဲ “စောစောအိပ်နော်။ မေမေက နင့်ကို သေချာကြည့်ထားဖို့ ငါ့ကို မှာထားတာ။ အိပ်ချိန်လွန်တဲ့အထိ ဖတ်နေမယ်ဆိုရင် စာအုပ်တွေကို သိမ်းပစ်မှာနော်!” ဟု သတိပေးကာ အရင်ဆုံး အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။