တုံ့ပြန်မှု
Vol. 5 Ch. 47
သုံးရက်အကြာတွင် ကျန်းဆူရှင်းက ကျုံ့ပေါ် ရောက်လာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း လုအန်းကျီကို အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ လုအန်းကျီသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ကားအရောင်းပြခန်းများစွာသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ အင်တာနက်တွင်လည်း အချက်အလက်များ ရှာဖွေလေ့လာထားပြီးဖြစ်ရာ၊ သူ ဝယ်ယူမည့်ကားကို အတော်အတန် ရွေးချယ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ အတည်ပြုချက်ယူပြီးလျှင် ငွေချေကာ ကားထုတ်ယူရုံသာ ကျန်တော့သည်။
သူရွေးချယ်ထားသောကားမှာ ဇိမ်ခံကားမျိုး မဟုတ်ဘဲ လူလတ်တန်းစားများ စီးနင်းနိုင်သည့် သာမန်ကားမျိုးသာ ဖြစ်သည်။ ဆီစားသက်သာပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကို အဓိကထားကာ ပုံစံမှာလည်း လှပပြီး ဈေးနှုန်းနှင့် တန်ဖိုးမှာ မျှတမှုရှိသည်။
သို့သော် သူသည် ကားဝယ်ရန် အလောတကြီး မလုပ်သေးပေ။ တစ်ရက်ရက်တွင် ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ချန်းချန်းတို့ကို ခေါ်၍ အတူတူသွားကြည့်ရန် သူ စီစဉ်ထားသည်။ အကယ်၍ ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ချန်းချန်းတို့ သဘောကျမှသာ သူ ငွေချေရန် စဉ်းစားမည် ဖြစ်သည်။
အဓိကအချက်မှာ ချန်းချန်းလေး သဘောကျရန် ဖြစ်သည်။
ကားဝယ်ပြီးလျှင် ကလေးငယ်လေးမှာ ထိုကား၏ ပုံမှန်ခရီးသည် ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပါလား။
ထို့ကြောင့် ယနေ့တွင် လုအန်းကျီသည် ကျန်းဆူရှင်း၏ အိမ်သို့သွားကာ ဤအကြောင်းကို အရင်ဆုံး ပြောပြရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်...”
သူသည် ကျန်းဆူရှင်း၏ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။
“ဖေဖေ! ဖေဖေ!”
တံခါးမပွင့်ခင်မှာပင် အိမ်ထဲမှ ချန်းချန်း၏ အသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကလေးငယ်လေးမှာ ဘယ်သူရောက်လာသည်ကို သိနေပြီ ဖြစ်သည်။
လုအန်းကျီသည် “တောက် တောက် တောက်” ပြေးလာသည့် ခြေသံလေးများကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက်၊ တံခါးလက်ကိုင်မှာ “ဂျောက် ဂျောက်” နှင့် အသံထွက်လာသည်။ ချန်းချန်းလေးမှာ တံခါးဖွင့်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“ဂျောက်...”
တံခါးလေး အနည်းငယ် ပွင့်သွားသည်။ လုအန်းကျီ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ချန်းချန်းသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တံခါးဘောင်ကို ကိုင်ထားပြီး၊ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို အပေါ်သို့ အတင်းဆန့်ကာ တံခါးလက်ကိုင်ကို လှမ်းကိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခြေဖျားလေးများကို အစွမ်းကုန် ထောက်ထားရရှာသည်။
“ဖေဖေ!”
ကလေးငယ်လေးမှာ မျက်လုံးလေးတွေ မှေးသွားသည်အထိ ပြုံးပြရင်း ချိုသာစွာ ခေါ်လိုက်သည်။
ပုံမှန်နှင့်မတူဘဲ ကျန်းဆူရှင်းသည် ချန်းချန်း၏ နောက်မှ လိုက်မလာပေ။ ချန်းချန်းလေး ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သောအခါ လုအန်းကျီသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်ပြီး ချန်းချန်းကို ချီလိုက်ကာ မေးလိုက်သည် - “ချန်းချန်းလေး ဘာလုပ်နေတာလဲ? မေမေကော?”
ချန်းချန်းက “ချန်းချန်းက ရုပ်-မြင်-သံ-ကြား ကြည့်နေတာ၊ မေမေက ပစ္စည်းတွေ သိမ်းနေတယ်” ဟု ပြောသည်။
ကလေးငယ်လေးသည် “ရုပ်မြင်သံကြား” ဆိုသည့် စကားလုံးကို ပြောရာတွင် တစ်ခါတစ်ရံ မှန်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ မှားတတ်သည်။ လုအန်းကျီက “ရုပ်မြင်သံကြား” ဟု ထပ်မံ ပြင်ပေးလိုက်သည်။
ချန်းချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ရုပ်မြင်သံကြား!” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမမှာ အတော်လေး လိမ္မာသည်။ လုအန်းကျီ ပြင်ပေးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် လိုက်ပြောလေသည်။
ကျန်းဆူရှင်းသည် မုန့်များစွာနှင့်အတူ ချန်းချန်း၏ အဝတ်အစားတစ်စုံ၊ နို့ဗူးတစ်ဗူးနှင့် နို့မှုန့်ဗူးတစ်ခုတို့ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုအန်းကျီက ချန်းချန်းကို ပြန်ချထားပေးကာ မေးလိုက်သည် - “ဘာလို့ ဒီပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးနေရတာလဲ?”
ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို စိတ်ပျက်သည့် အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် - “အပြင်ကလူတွေက ကျွန်မမှာ ကလေးရှိတာကို အခုထိ မသိကြသေးဘူး။ ကျုံ့ပေါ် သိသွားပြီး အနုပညာလောကထဲမှာ သတင်းတွေ ပြန့်သွားမှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်လို့ပါ။ ကျွန်မ အနားယူခဲ့တာ နှစ်နှစ်ကျော်ပြီဆိုတော့ သက်ရောက်မှုက နည်းသွားပြီ ဖြစ်ပေမဲ့၊ ကျုံ့ပေါ် က သတင်းလျှောက်ဖြန့်မယ့်လူ မဟုတ်ရင်တောင် ဂရုစိုက်တာကတော့ အကောင်းဆုံးပဲလေ”
“အကယ်၍ အတင်းအဖျင်း သတင်းထောက်တွေက သတင်းကောင်းကောင်း မရဘဲ ဒီအကြောင်းကို ကြားသွားရင် ကျွန်မတို့ကို လာစောင့်ကြည့်ကြလိမ့်မယ်။ အဲဒါဆိုရင် ကျွန်မနဲ့ ချန်းချန်းရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ ဘဝလေးက ပျက်စီးသွားမှာပေါ့။ ဒါကြောင့် ခဏနေရင် ချန်းချန်းကို ရှောင်ချင်း (ဆုန့်ချင်း) ရဲ့ အိမ်မှာ သွားထားခဲ့ပြီး ကူကြည့်ပေးဖို့ ပြောရမယ်။ အရင်ကလည်း ဒီလိုပဲ လုပ်နေကျပါ”
“သဘောပေါက်ပါပြီ။”
လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည်လည်း ကျန်းဆူရှင်းနှင့်အတူ ကျုံ့ပေါ်ကို သွားရောက်တွေ့ဆုံရမည်ဖြစ်ရာ၊ မဟုတ်လျှင် သူကိုယ်တိုင်ပင် ချန်းချန်းကို ကြည့်ပေးထားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
ချန်းချန်းက အလွန်သိတတ်စွာဖြင့် “မေမေ လုပ်စရာရှိတယ်၊ ဖေဖေ လုပ်စရာရှိတယ်၊ ချန်းချန်းက တီတီဆုန့်ရဲ့ အိမ်ကို သွားမယ်” ဟု ဆိုသည်။
“အင်း၊ ချန်းချန်းလေးက တအား လိမ္မာတာပဲ။”
လုအန်းကျီက ချန်းချန်း၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရာ ချန်းချန်းက ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလေသည်။
“ကောင်းပါပြီ၊ ခဏလောက် စောင့်ဦးနော်။ ခဏနေရင် ချန်းချန်းကို အတူတူ သွားပို့ကြတာပေါ့” ဟု ကျန်းဆူရှင်းက ပြောသည်။
သို့သော် သူမ၏ လေသံမှာ စိတ်ကောက်နေဆဲ ဖြစ်ပုံရကာ လုအန်းကျီအပေါ် မကျေနပ်ချက် အကြီးအကျယ် ရှိနေသကဲ့သို့ စကားတောင် မပြောချင်သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
လုအန်းကျီက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည် - “မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ပုံမှန်မဟုတ်သလိုပဲ။ လာစမ်းပါ... ကိုယ် တစ်ခုခု အမှားလုပ်မိလို့လား?”
ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို နောက်တစ်ကြိမ် မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး၊ ပစ္စည်းများ ထည့်ရန် အိတ်တစ်အိတ်ကို ရှာရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည် - “ရှင် ဘယ်လို ထင်လဲ?”
လုအန်းကျီက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားသည် - “‘နဂါးဘုရင် သုံး’ ကြောင့်လား? အဲဒီ အဆုံးသတ်က သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်နေတော့ ဘာမှ လုပ်လို့မရတော့ဘူးလေ၊ စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့တော့”
ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို ရန်လိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ “ရှင်က ကျွန်မက အဲဒီ အဆုံးသတ်ကြောင့် စိတ်ဆိုးနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား?” ဟု မေးသည်။
လုအန်းကျီက “အဲ... ဒါဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
ကျန်းဆူရှင်းသည် ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးပြီးနောက်၊ ချန်းချန်းကို ဆွဲခေါ်ကာ ဆံပင်ကျစ်ပေးပြီး အဝတ်အစားလဲပေးနေသည်။ အခုအချိန်က အလွန်ပူသဖြင့် ကလေးငယ်လေးမှာ အိမ်ထဲတွင် စွပ်ကျယ်လေး တစ်ထည်တည်းနှင့် ဘောင်းဘီမပါဘဲ ပြေးလွှားနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ချန်းချန်းကို ပြင်ဆင်ပေးနေရင်း ကျန်းဆူရှင်းက ပြောလိုက်သည် - “ကျွန်မ ရှင့်ကို အရင်က သေသေချာချာ မေးခဲ့ပေမဲ့ ရှင်က ဒီအဆုံးသတ်အကြောင်း ကျွန်မကို မပြောခဲ့ဘူးလေ... ရှင် တမင်လုပ်တာ မဟုတ်လား?!”
လုအန်းကျီက “မင်း ငါ့ကို မေးခဲ့တာက ဒါမဟုတ်ဘူးလို့ ငါ မှတ်မိနေသလိုပဲ” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ကျန်းဆူရှင်း - “...”
လုအန်းကျီက “မင်း ငါ့ကို မေးတာက ‘တတိယတွဲမှာကော နဂါးဘုရင်တွေ အချင်းချင်း ချစ်ကြပြီး သတ်ကြရမှာလား’ ဆိုတာ မဟုတ်လား။ အခုကြည့်လေ၊ ဒါက အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။ လူဆိုးက ဟာဇော့ဂ် ဖြစ်ပြီး သူက အစကနေ အဆုံးထိ လူဆိုးပဲလေ...”
ကျန်းဆူရှင်းသည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိဘဲ လုအန်းကျီကို မျက်စောင်းထပ်ထိုးလိုက်ပြန်သည်။
လုအန်းကျီလည်း စကားစဖြတ်လိုက်တော့သည်။ ဤအခြေအနေတွင် မည်သို့ပင် ရှင်းပြစေကာမူ အသုံးမဝင်တော့ဘဲ ကျန်းဆူရှင်းမှာ စိတ်ဆိုးရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။
ချန်းချန်းသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေပြီး ကျန်းဆူရှင်းက ဘောင်းဘီဝတ်ပေးသည်ကို ခံယူကာ၊ စွပ်ကျယ်ပေါ်မှ အနီရောင် တီရှပ်လေးကို ထပ်ဝတ်လိုက်သည်။ ကျန်းဆူရှင်းက ဆံပင်ကျစ်ပေးသည့်အခါတွင်လည်း သူမမှာ ငြိမ်နေသည်။ ဆံပင်ကျစ်ပြီးသောအခါ သူမ၏ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ လှုပ်လိုက်ရာ၊ သိပ်မရှည်လွန်း မတိုလွန်းသော ကျစ်ဆံမြီးလေး နှစ်ခုမှာ ဟိုဘက်ဒီဘက် ယိမ်းနွဲ့နေပြီး အလွန်ချစ်စရာ ကောင်းလှသည်။
ကျန်းဆူရှင်းက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် - “ကောင်းပြီလေ၊ ရှင် ဒီလို အဆုံးသတ်မျိုး ရေးလိုက်တာကိုပဲ ကျွန်မ စိတ်တိုနေတာ”
သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်တိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ‘နဂါးဘုရင် သုံး’ ကို ဖတ်သည့်အခါ ‘အုအဲဆုဂီ အဲရီအီ’ ဆိုသည့် ဇာတ်ကောင်ကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းသွားခဲ့သည်။ ထိုဇာတ်ကောင်မှာ ရှမီ ထက်ပင် ပို၍ ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ လုအန်းကျီ၏ ပြန်စာများကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရာ - သူမက နဂါးဘုရင် မဟုတ်သလို ဇာတ်လမ်းပုံစံကလည်း အရင်နှစ်တွဲနှင့် မတူဘူးဆိုသဖြင့် - အဲရီအီလေး ဘေးကင်းလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ရလဒ်က ဘာလဲ? အဲရီအီက နဂါးဘုရင် မဟုတ်တာတော့ ဟုတ်ပါသည်၊ ဤအတွဲမှ လူဆိုးသည်လည်း လုအန်းကျီ ပြောသကဲ့သို့ပင် စာဖတ်သူများ၏ မျက်ရည်ကို ရယူနိုင်သည့် လူစားမျိုး မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း လူဆိုးမဟုတ်သည့်တိုင်အောင် ဇာတ်သိမ်းမှာတော့ နာကျင်စရာကောင်းလှသည်။
ဟုတ်ပါသည်၊ လုအန်းကျီ ပြောခဲ့သည့် ပြန်စာများတွင် လိမ်ညာမှု တစ်လုံးမှ မပါဝင်ခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း အခုပြန်စဉ်းစားကြည့်သည့်အခါ ထိုမှန်ကန်သော ပြန်စာများကို သူမ နားမထောင်ခဲ့မိလျှင် ပိုကောင်းမည်ဟု တွေးမိသည်။
အကယ်၍ သူမ နားမထောင်ခဲ့လျှင် ဤကဲ့သို့သော အဆုံးသတ်မျိုးကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။
“ရှင် ‘ဟွာခဲ့’ ထဲကို ဝင်ကြည့်ပြီးပြီလား?” ဟု ကျန်းဆူရှင်းက မေးလိုက်သည်။
လုအန်းကျီက “မကြည့်ရသေးဘူး” ဟု ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် ပိုက်ဆံရှာဖို့ကိုသာ စိတ်ဝင်စားသူဖြစ်ရာ အခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ‘ဟွာခဲ့’ ပေါ်တွင် ဤဝတ္ထုနှင့် ပတ်သက်ပြီး မည်မျှအထိ ဆွေးနွေးငြင်းခုံနေကြမည်ကို သူ ကြည့်စရာမလိုဘဲ သိနေသည်။ သူသည် ဘာကြောင့် ပြဿနာကို သွားရှာနေရဦးမည်နည်း။
ကျန်းဆူရှင်းက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူမသည် စိတ်ထဲရှိသည်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး၊ လုအန်းကျီကို ဆက်လက် အနှောင့်အယှက် ပေးမည် မဟုတ်သလို ပြဿနာကိုလည်း အကြီးအကျယ် ရှာမည်မဟုတ်ပေ။
ကျန်းဆူရှင်းက ချန်းချန်းကို ပြင်ဆင်ပေးပြီးသည်ကို လုအန်းကျီက စောင့်နေရင်း၊ အမှတ်မထင် သူ၏ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် ‘ဟွာခဲ့’ ထဲသို့တော့ သွားမကြည့်ပါ။ သူ့ကို ပြစ်တင်ဝေဖန်နေကြသည်များကို ဖတ်ရန် သူ ပျင်းလှသည်။
အယ်ဒီတာ ‘ကူးကူး’ ထံမှ ‘ကျူကျူ’ တွင် စာတစ်စောင် ရောက်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ စာအကြောင်းအရာမှာ - “ဆရာကြီးဘီ၊ အွန်လိုင်းပေါ်မှာတော့ ပေါက်ကွဲနေပြီနော်၊ ရှင် တွေ့ပြီးပြီလား? တစ်ယောက်ယောက်က အယ်ဒီတာဌာနကို သင်တုန်းဓားတွေ ပို့လိုက်တယ်! ရှင့်အတွက်တဲ့!”
လုအန်းကျီက ပြန်စာပို့လိုက်သည် - “အဲဒါ မင်းအတွက်ပဲ ထားလိုက်ပါတော့။”
ကူးကူး - “...”