ဘာလို့ ရှင့်ယောက်ျားကို ခိုးကြည့်နေတာလဲ?

ကျန်းဆူရှင်းသည် အိမ်မှ ထွက်လာသည့်အခါ လုအန်းကျီ လက်မှတ်ထိုးပေးထားသည့် “ဝူခုန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ” စာအုပ်ကို ယူလာဖို့ မမေ့ခဲ့ပေ။

လမ်းမှာ လုအန်းကျီက ကျန်းဆူရှင်းကို ကားဝယ်မည့်အကြောင်း ပြောပြသည်။ ကျန်းဆူရှင်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ “ဒါက ရှင့်ကိစ္စပဲလေ။ ကျွန်မကပဲ အမြဲတမ်း ဝင်ပြီး အကြံပေးနေရင် မကောင်းဘူး ထင်တယ်” ဟု ဆိုသည်။

သူမသည် လုအန်းကျီ၏ ကိစ္စရပ်များတွင် အလွန်အကျွံ ပါဝင်ပတ်သက်နေမိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ စာအုပ်ဆိုင်ဖွင့်ခြင်း၊ စာအုပ်ရွေးချယ်ခြင်း၊ ယခုလည်း ကားဝယ်ခြင်း စသည်ဖြင့်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဘာမှမဖြစ်သော်လည်း အခု သေသေချာချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်သည့်အခါ သူမ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသည်။

သူမနှင့် လုအန်းကျီသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးစည်းထားရှိကာ၊ ချန်းချန်း၏ ဖေဖေနှင့် ချန်းချန်း၏ မေမေ ဆိုသည့် ဆက်ဆံရေးမျိုးကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားကြသူများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ကိစ္စ တစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ သဘာဝကျကျ ဝင်ရောက်ပတ်သက်နေကြသနည်း?

မိမိကိုယ်မိမိ မသိလိုက်ဘဲ စည်းကျော်မိနေသည့် ဤခံစားချက်ကြောင့် ကျန်းဆူရှင်းမှာ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။

သို့သော် လုအန်းကျီကတော့ ဘာမှမသိဘဲ ပြန်ပြောသည် - “ဘာလို့ မကောင်းရမှာလဲ? တကယ်တော့ ဒါက ချန်းချန်းအတွက် ရွေးချယ်ပေးတာလေ။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း စီးဖို့ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်ဘာသာ ဆုံးဖြတ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကားက နောင်ကျရင် ချန်းချန်းကို ကြိုပို့လုပ်ဖို့နဲ့ ချန်းချန်းကို အဝေးကြီးတွေဆီ လိုက်ပို့ဖို့အတွက် အဓိကထား ဝယ်တာလေ။ မင်းနဲ့ ချန်းချန်းရဲ့ သဘောထားကို မေးတာက မှန်ပါတယ်”

ချန်းချန်းက သူမ၏ အပြစ်ကင်းသော မျက်လုံးအဝိုင်းသားလေးများဖြင့် ကြည့်နေပြီး “အဝေးကြီးသွားမယ်” ဆိုသည့် စကားကို နားလည်သွားကာ ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည် - “သွားမယ်! ကစားကွင်း သွားကြမယ်!”

လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ပြောရရင် သူမကို ကစားကွင်း မခေါ်သွားတာ တော်တော်ကြာပြီ။ အခုတလော သူမက ရှင့်အကြောင်းပဲ နေ့တိုင်း ပြောနေတာ၊ ကစားကွင်းအကြောင်း သိပ်မပြောဖြစ်ဘူး။ ဒီနေ့မှ ရုတ်တရက် သတိရသွားပုံရတယ်” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီကို ပြောပြီးနောက် ကျန်းဆူရှင်းသည် ငုံ့လိုက်ကာ ချန်းချန်း၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း - “လိမ္မာတဲ့ ချန်းချန်းလေး၊ ဒီနေ့တော့ အန်တီဆုန့်ရဲ့ အိမ်ကို အရင်သွားရအောင်နော်။ နောက်တစ်ရက်ကျမှ မေမေက ကစားကွင်း လိုက်ပို့မယ်၊ ဟုတ်ပြီလား?”

“ဟုတ်။”

ချန်းချန်းက ပြန်ထူးပြီးနောက် လုအန်းကျီဘက် လှည့်ကာ မေးသည် - “ဖေဖေကော ကစားကွင်း လိုက်မှာလား?”

လုအန်းကျီက ရယ်မောကာ - “လိုက်မှာပေါ့၊ ဖေဖေလည်း လိုက်မှာပါ။ သမီးလေးနဲ့အတူ ကစားကွင်းကို လိုက်ပေးမယ်လေ”

“ဟုတ်!”

ချန်းချန်းလေးမှာ အခုမှ ပျော်သွားပြီး ခေါင်းလေးကို အားပါးတရ ညိတ်ပြတော့သည်။

လုအန်းကျီက ကျန်းဆူရှင်းကို ပြောလိုက်သည် - “ဒါကြောင့် နောက်တစ်ရက်ကျရင် ချန်းချန်းနဲ့အတူ ကားသွားကြည့်ရအောင်။ ကားဝယ်ပြီးတာနဲ့ မင်းတို့ သားအမိကို ကစားကွင်း လိုက်ပို့ပေးမယ်”

ကျန်းဆူရှင်းက ပြုံးလျက် - “ရှင့်ရဲ့ ကားမောင်းတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကကော စိတ်ချရရဲ့လား?” ဟု မေးသည်။

လုအန်းကျီက - “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကိုယ် ဟိုမှာရှိတဲ့ သုံးနှစ်အတွင်း ခရီးသွားရင် ကားတွေ ခဏခဏ ငှားမောင်းနေကျပါ” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဆူရှင်း - “...”

အငှားယာဉ်စီးပြီး ဆုန့်ရှောင်ချင်း ၏ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ ရှောင်ချင်းက တံခါးလာဖွင့်ပေးပြီး ချန်းချန်းကို ချက်ချင်း ပွေ့ချီလိုက်ကာ - “ချန်းချန်းလေး နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ! အန်တီက စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ!” ဟု ပြောသည်။

ချန်းချန်းက - “ဖေဖေ လုပ်စရာရှိတယ်၊ မေမေ လုပ်စရာရှိတယ်၊ ချန်းချန်းက အန်တီ့ဆီ လာတာ” ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်ချင်းက - “ဟုတ်တယ်၊ ဖေဖေနဲ့ မေမေက အလုပ်ရှိလို့လေ။ ဒီနေ့တော့ ချန်းချန်းလေး အန်တီနဲ့အတူ ကစားရအောင်နော်”

ချန်းချန်းက ခေါင်းလေး ညိတ်ပြီး “ဟုတ်ကဲ့” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှောင်ချင်းက “ချန်းချန်းလေးက တအား လိမ္မာတာပဲ။ ဘာကစားချင်လဲ? အန်တီက လိုက်ပို့မယ်လေ”

ချန်းချန်းက ချက်ချင်းပင် “သွားမယ်၊ ကစားကွင်း သွားမယ်” ဟု ပြောလိုက်ပြန်သည်။

လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ထပ်မံ ရယ်မောမိပြန်သည်။ ဒီကလေးမလေးကတော့ တစ်ခုခုကို စွဲလမ်းသွားပြီဆိုလျှင် လက်မလျှော့တော့ဘဲ အခွင့်အရေးရတိုင်း ထုတ်ပြောနေတော့သည်။

ရှောင်ချင်းသည် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားကာ လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းကို ကြည့်ပြီး - “နင်တို့နှစ်ယောက် ဘာတွေများ သဘောကျနေလို့ ခိုးပြီး ရယ်နေကြတာလဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ ချက်ချင်းပင် ရယ်သံတိတ်သွားပြီး သူတို့၏ အမူအရာမှာ မူမမှန်တဲ့ပုံစံ ဖြစ်သွားသည်။

ကျန်းဆူရှင်းသည် လွန်ခဲ့သောတစ်ခေါက် လာလည်စဉ်က ရှောင်ချင်း ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည် သတိရသွားကာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် မသိမသာ ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။ သူမသည် “ဝူခုန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ” စာအုပ်ကို အမြန်ထုတ်ကာ ရှောင်ချင်း၏ အာရုံကို ပြောင်းလိုက်သည် - “ဒါက ဘာလဲဆိုတာ ကြည့်စမ်း”

ရှောင်ချင်က စာအုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် မှတ်မိသွားကာ - “‘ဝူခုန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ’ လေ၊ ငါ ဖတ်ပြီးသွားပြီဥစ္စာ။ ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီစာအုပ် ပေးနေတာလဲ?” ဟု မေးသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ယူပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါဦး” ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်ချင်က နားမလည်ဘဲ - “အရင် အထဲဝင်ကြဦးလေ။ နင်တို့ ကျုံ့ပေါ်နဲ့ သွားတွေ့ဖို့ ခဏစောင့်ရဦးမှာ မဟုတ်လား?” ဟု မေးသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး - “ကျုံ့ပေါ်ဆီက ဖုန်းကို စောင့်ရမှာ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

“ဒါဆိုလည်း အထဲဝင်ပြီး စောင့်ကြတာပေါ့။”

ရှောင်ချင်းသည် ချန်းချန်းကို အိမ်ထဲသို့ ချီသွားပြီးမှ ပြန်ချပေးကာ၊ ကျန်းဆူရှင်း လက်ထဲမှ “ဝူခုန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ” စာအုပ်ကို ယူ၍ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ အံ့သြသွားကာ - “ဒါက ဘာလဲ?!” ဟု မေးလိုက်သည်။

“လက်မှတ်လေ။”

ကျန်းဆူရှင်းက - “‘ဝူခုန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ’ စာရေးဆရာရဲ့ ကိုယ်တိုင်လက်မှတ်လေ။ နင် လက်ရေးတွေကို မမှတ်မိဘူးလား?” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှောင်ချင်က ကျန်းဆူရှင်းကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ - “နင် ငါ့ကို လိမ်ဖို့အတွက် နာမည်တစ်ခုခုကို လျှောက်ရေးထားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်?” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ လုအန်းကျီကတော့ နှာခေါင်းကို အသာပွတ်ရင်း ရှောင်ချင်း ပြောတာကို နားထောင်နေရသည်မှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ဒါက တကယ့် စာရေးဆရာရဲ့ လက်မှတ်ပါ။ မယုံရင် ပြန်ပေးလေ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရှောင်ချင်းက စာအုပ်ကို အမြန် ဖွက်လိုက်ကာ - “ပေးပြီးသား ပစ္စည်းကို ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ပြန်တောင်းရတာလဲ?” ဟု ပြန်ပြောသည်။

ကျန်းဆူရှင်းကတော့ ပြုံးနေရုံသာ။

ရှောင်ချင်းသည် ကျန်းဆူရှင်း၏ အပြုံးကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်သွားကာ စာအုပ်ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး - “‘နဂါးဘုရင် သုံး’ ကို ဖတ်ပြီးပြီလား? ဘယ်လို ထင်သလဲ?” ဟု မေးခွန်းထုတ်ကာ သူမ၏ အသာစီးကို ပြန်ယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “နင်က နဂါးဘုရင် ကို မဖတ်ဘူးဆို? ဘာလို့ ဒါကို လာမေးနေတာလဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ချင်းက “ငါ မဖတ်ပေမဲ့ သတင်းတော့ နားစွင့်နေတာပေါ့။ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း အင်တာနက်ပေါ်မှာ ‘အုအဲဆုဂီ အဲရီအီ’ ဆိုတဲ့ အကြောင်းတွေ၊ ပြီးတော့ ‘ကောက်ကျစ်တဲ့ စာရေးဆရာ’ က ‘ဝမ်းနည်းစရာတွေ ထပ်ပေးပြန်ပြီ’ ဆိုတာတွေကို မြင်နေရတာပဲ။ အဲဒီတော့ နင်ကော မျက်ရည်ကျခဲ့ရလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို မသိမသာ ခိုးကြည့်လိုက်ပြီးမှ - “အဲဒီ ‘ကောက်ကျစ်တဲ့ စာရေးဆရာ’ က ဝမ်းနည်းစရာတွေပဲ ပေးတတ်တာ ငါတော့ အကျင့်ဖြစ်နေပါပြီ” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီကတော့ ဘာမှ မသိသလိုဟန်ဖြင့် အောက်ကိုသာ ငုံ့ကြည့်နေသည်။

သို့သော် ရှောင်ချင်းမှာ မျက်စိ အလွန်လျင်လှသည်။ သူမသည် ကျန်းဆူရှင်း၏ အကြည့်ကို မြင်သွားကာ - “ငါက နင့်ကို စကားပြောနေတာလေ၊ ဘာလို့ နင့်ယောက်ျားကို ခိုးပြီး ကြည့်နေတာလဲ?” ဟု မေးလိုက်တော့သည်။

“ငါ... ငါ ဘယ်မှာ ခိုးကြည့်လို့လဲ?!”

ကျန်းဆူရှင်းမှာ မျက်နှာများ ပူထူးသွားကာ အတင်း ငြင်းဆိုနေတော့သည်။

သူမမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ချန်းချန်းလေးက သူမနှင့် ရှောင်ချင်းကြားထဲသို့ ရုတ်တရက် လျှောက်လာပြီး နှစ်ယောက်လုံးကို သေသေချာချာ မော့ကြည့်ကာ - “မေမေနဲ့ အန်တီ၊ ရန်မဖြစ်နဲ့နော်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ချင်း၏ အာရုံမှာ ချန်းချန်းလေးထံသို့ ပြောင်းသွားတော့သည်။ သူမသည် ထိုင်ချလိုက်ကာ ချန်းချန်းကို ပြောလိုက်သည် - “ကောင်းပါပြီ၊ အန်တီက သမီးရဲ့ မေမေနဲ့ ရန်မဖြစ်တော့ပါဘူး။ ခဏနေရင် ကစားကွင်း သွားချင်လား? အန်တီ လိုက်ပို့မယ်လေ၊ ဟုတ်ပြီလား?”

ချန်းချန်းက အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်ပြီး - “ဟုတ်ကဲ့! သွားမယ်! ကစားကွင်း သွားမယ်!” ဟု အော်လိုက်သည်။

ရှောင်ချင်းက ရယ်မောလျက် - “မလောပါနဲ့ဦး၊ နောက်မှ သွားမှာပါ။ ဖေဖေနဲ့ မေမေ သွားပြီးမှ အန်တီတို့ သွားကြမယ်လေ” ဟု ဆိုသည်။

ချန်းချန်းက ဖေဖေနှင့် မေမေ လုပ်စရာရှိသည်ကို ချက်ချင်း သတိရသွားကာ - “ဟုတ်ကဲ့! ဖေဖေနဲ့ မေမေမှာ လုပ်စရာ ရှိတယ်!” ဟု ပြန်ပြောသည်။

ကျန်းဆူရှင်းမှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ အကယ်၍ စောစောက ရှောင်ချင်းသာ ဆက်မေးနေလျှင် လုအန်းကျီရှေ့မှာ သူမ ဘယ်လို ပြန်ဖြေရမှန်း သိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ချန်းချန်းလေးမှာ တကယ်ကို သိတတ်သော သမီးလေးဖြစ်ကာ သူမ၏ အကျပ်ရိုက်မှုကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။

ရှောင်ချင်းနှင့် ချန်းချန်းတို့ စကားပြောနေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူမသည် လုအန်းကျီကို တစ်ချက် ခိုးကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ သို့သော် လုအန်းကျီမှာ ဘေးမှာ ရပ်နေဆဲဖြစ်ကာ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်လွန်းနေပြီး ဘာမှ မထိခိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဒီလူကတော့ တကယ်ကို တည်ငြိမ်လွန်းတာပဲ!

ကျန်းဆူရှင်းမှာတော့ စိတ်ထဲတွင် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ အနည်းငယ် စိတ်တိုသွားမိတော့သည်။