အိမ်သာသွားရင်းချောင်းမြောင်းနားထောင်မိခြင်း

လုအန်းကျီက အဲဒီလို ပြောလိုက်ပေမဲ့ ကျုံ့ပေါ်ကတော့ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။

ဂီတလောကရဲ့ ထိပ်တန်းအဆိုတော် တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ သူဟာ ဆာကူရာနိုင်ငံရဲ့ ဂီတလောကအကြောင်း ဘာမှမသိတာကြောင့် အဲဒီက သီဆိုဟန်တွေကို ချက်ချင်း နားလည်ဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စပါ။

တခြားနည်းလမ်းမရှိတော့တာကြောင့် လုအန်းကျီက ကျုံ့ပေါ်ကို ထိုနေရာမှာတင် တိုက်ရိုက် လမ်းညွှန်ပေးခဲ့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ အရင်ဘဝက ပါရမီတွေကြောင့် သီချင်းကောင်းကောင်း ဆိုနိုင်ပေမဲ့ တခြားသူကို သင်ကြားပြသပေးတဲ့ နေရာမှာတော့ အနည်းငယ် လိုအပ်ချက် ရှိနေပါတယ်။

ကျွမ်းကျင်မှုအပိုင်းမှာ အလွန်အားကောင်းတဲ့ ကျန်းဆူရှင်းကသာ လုအန်းကျီရဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တွေကို အမြဲတမ်း နားလည်ပြီး ကျုံ့ပေါ် နားလည်နိုင်မယ့် စကားလုံးတွေနဲ့ ပြန်လည် ရှင်းပြပေးနိုင်ခဲ့တာပါ။ သူတို့နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျုံ့ပေါ် တစ်ယောက် အမြန်ဆုံး နားလည်သွားခဲ့ပါတယ်။

“မင်းကို မခွဲနိုင်ဘူး... အကွာအဝေးက ငါတို့ကို မခွဲခြားနိုင်ဘူး... လွမ်းဆွတ်မှုတွေက ပင်လယ်ပြင်ကြီး ဖြစ်လို့... ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကနေ... အထဲကို မဝင်နိုင်တော့ဘူး...”

ကျုံ့ပေါ်ဟာ သူတို့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း အခန်းထဲမှာ သီချင်းဆိုကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သီချင်းရဲ့ အရသာက နောက်ဆုံးမှာတော့ အမှန်တကယ် ပေါ်ထွက်လာပါတော့တယ်။ နားထောင်နေတဲ့ မာဖန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေလည်း တောက်ပလာပြီး အရင်ကနဲ့ မတူတဲ့ ကွာခြားချက်ကို သတိထားမိသွားပါတယ်။

“တကယ်ကို လာရကျိုးနပ်ပါတယ်၊ လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် ရှင့်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

မာဖန်းက လက်ခုပ်တီးရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။

လုအန်းကျီက “အဓိကကတော့ ဆရာကျုံ့ပေါ်ရဲ့ သီဆိုမှု အရည်အချင်းက ထူးချွန်လို့ပါ၊ သူက ချက်ချင်းကို သဘောပေါက်သွားတာ” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

မာဖန်းက ပြုံးပြီး “ဆရာလု၊ ရှင့်ရဲ့ သီဆိုမှု အရည်အချင်းကလည်း တကယ်ကို ထူးချွန်တာပဲ၊ ပြီးတော့ ရှင်က အရမ်းလည်း ချောတယ်၊ သီချင်းကောင်းတွေလည်း ရေးနိုင်တယ်။ ဂီတလောကထဲမှာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုဖို့ရော မစဉ်းစားဖူးဘူးလား” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။

လုအန်းကျီကလည်း ပြုံးပြီး “ကျွန်တော် ရောက်နေပြီ မဟုတ်လား။ ဆရာကျုံ့ပေါ်လို နာမည်ကြီး အဆိုတော် တစ်ယောက်အတွက် သီချင်းတွေ ရေးပေးနေပြီလေ” လို့ ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျုံ့ပေါ်က နှိမ့်ချစွာနဲ့ “ကျွန်တော် မဝံ့ရဲပါဘူး! ဆရာလု၊ ကျွန်တော့်ကို ‘ဆရာ’ လို့ မခေါ်ပါနဲ့။ ရှင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာပါ၊ ကျွန်တော့်ကို ကျုံ့လေး ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းသားကျုံ့လို့ပဲ ခေါ်ပါ” လို့ ပြောပါတယ်။

မာဖန်းက “သီချင်းရေးတာက နောက်ကွယ်မှာလေ။ ကျွန်မ ဆိုလိုတာက ဆရာလုအနေနဲ့ စင်ပေါ်တက်ဖို့ရော မတွေးဖူးဘူးလားလို့ပါ။ ရှင့်မှာ အခြေအနေကောင်းတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ... ပြီးတော့ ကျန်းဆူရှင်း၊ ရှင် အဲဒီတုန်းက အနားယူသွားတာကို ကျွန်မ တကယ် နှမြောမိတယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်းက ပြုံးပြီး “နှမြောစရာ ဘာရှိလို့လဲ။ အခုလည်း ကျွန်မ သီချင်းတွေ ရေးနိုင်နေတာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါ့အပြင်... အဆိုတော်ကောင်းတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ၊ ဥပမာ ဆရာကျုံ့ပေါ်တို့လိုပေါ့၊ နောက်ထပ် တစ်ယောက် မလိုတော့ပါဘူး မဟုတ်လား” လို့ ပြန်ပြောပါတယ်။

စကားပြောနေရင်းနဲ့ လုအန်းကျီ ပြောခဲ့တဲ့ အမှီအခိုကင်းတဲ့ အွန်လိုင်း ဂီတသမားတွေ အကြောင်းကို သူမ ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး “ဒါ့အပြင် ကျွန်မက အမှီအခိုကင်းတဲ့ ဂီတသမားလည်း လုပ်လို့ရတာပဲ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ပါးစပ်ဖျားအထိ ရောက်လာပါတယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ သူမ ချက်ချင်း သတိဝင်လာပြီး စကားလုံးကို ပြောင်းလိုက်နိုင်ပါတယ်။

လုအန်းကျီက “ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ။ သီချင်းရေးရတာနဲ့တင် တော်ပါပြီ၊ သီချင်းဆိုတာကတော့ ဆရာကျုံ့ပေါ်တို့လို လူတွေကိုပဲ လွှတ်ထားလိုက်သင့်ပါတယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျုံ့ပေါ်က သူ့ကို ကျုံ့လေး ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းသားကျုံ့လို့ ခေါ်ဖို့ ပြောထားပေမဲ့ လုအန်းကျီက လောကကြီးအကြောင်း မသိတဲ့ လူငယ်လေး မဟုတ်တာကြောင့် “ကျောင်းသားကျုံ့လေး” လို့ စခေါ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာနဲ့ပဲ “ဆရာကျုံ့ပေါ်” လို့ပဲ ဆက်ခေါ်ခဲ့ပါတယ်။

“တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ”

မာဖန်းက စိတ်ရင်းနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ် “ဆရာလု၊ တကယ်လို့ နောက်ပိုင်းမှာ ဂီတလောကထဲမှာ တိုးချဲ့ဖို့ စိတ်ကူးရှိရင် ကျွန်မကို ဆက်သွယ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်”

လုအန်းကျီက “ကောင်းပါပြီ” လို့ ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ပြောပြီး ခေတ္တခဏ အိမ်သာသွားဖို့ ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ စားပွဲမှာ ထိုင်နေတုန်း ကျုံ့ပေါ်က သူ့ကို လက်ဖက်ရည်တွေ ခဏခဏ ငှဲ့ပေးနေတာကြောင့် သူ တော်တော်လေး သောက်ထားမိပါတယ်။

ချင်းဖန်းခန်းမထဲမှာလည်း အိမ်သာ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင် အိမ်သာမျိုးပါ။ တစ်ခါသုံး အဖုံးလေးတွေ ရှိပေမဲ့ လုအန်းကျီက အပျင်းကြီးတာကြောင့် အပြင်က အများသုံး အိမ်သာဆီပဲ သွားလိုက်ပါတယ်။

သူက ကိစ္စကြီးပါ ရှင်းချင်နေတာပါ။

အိမ်သာထဲမှာ ခဏကြာပြီးနောက် သူ လက်ဆေးဖို့ ထွက်လာတဲ့အခါ ကျန်းဆူရှင်းလည်း အထဲဝင်လာတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

“ရှင်လည်း ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ” လို့ လုအန်းကျီက မေးလိုက်ပါတယ်။ ကျန်းဆူရှင်း လက်ဖက်ရည် အများကြီး သောက်တာ သူ မမှတ်မိပါဘူး။

ကျန်းဆူရှင်းက ပြုံးပြီး “ရှင့်ကြောင့်လေ။ ရှင်ထွက်သွားတာနဲ့ သူမက ရှင့်အကြောင်းတွေပဲ တောက်လျှောက် မေးနေတော့တာ။ ရှင်က ဘယ်ကနေ ပေါ်လာတာလဲ၊ ဘာလို့ ရှင့်အကြောင်း တခါမှ မကြားဖူးတာလဲ ဆိုပြီးတော့လေ။ ကျွန်မလည်း မခံနိုင်တော့လို့ ထွက်ပြေးလာရင်း အိမ်သာလာတာ” လို့ ပြောပါတယ်။

လုအန်းကျီကလည်း ပြုံးပြီး “ကျွန်တော်က သာမန် ဝါသနာရှင် တစ်ယောက်ပဲလေ၊ ဘာလို့များ စည်းရုံးချင်နေရတာလဲ။ ခဗျားကို စည်းရုံးတာက ပိုပြီး အကျိုးရှိဦးမယ်။ ကြည့်ပါဦး၊ ခဗျားက အခု လွတ်လပ်နေတဲ့သူ၊ အခြေအနေနဲ့ အရည်အချင်းကလည်း ရှိသေးတယ်၊ ပရိသတ်တွေလည်း ရှိနေတုန်းပဲ။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ထက် အများကြီး သာပါတယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို မျက်စောင်းထိုးပြီး “ရှင့်ကို ဆက်မပြောတော့ဘူး၊ ကျွန်မ အိမ်သာသွားပြီ” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

မာဖန်းက ကျန်းဆူရှင်းကို စည်းရုံးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာကတော့ အမှန်ပါပဲ။ လုအန်းကျီ ပြောသလို ကျန်းဆူရှင်းသာ ပြန်လာမယ်ဆိုရင် လုအန်းကျီထက် ပိုပြီး စီမံခန့်ခွဲရ လွယ်ကူမှာပါ။ ကျန်းဆူရှင်း မခံနိုင်ဖြစ်ရတဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကလည်း မာဖန်းက သူမကို စည်းရုံးဖို့ ကြိုးစားနေလို့ပါ။

လုအန်းကျီက “ဒါဆို ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ စောင့်နေမယ်၊ ပြီးမှ အတူတူ ပြန်ဝင်ကြတာပေါ့” လို့ ပြောလိုက်ရာ ကျန်းဆူရှင်းက “အင်း” လို့ ပြန်ဖြေပါတယ်။

အဲဒီနောက် ကျန်းဆူရှင်းက အမျိုးသမီး အိမ်သာထဲ ဝင်သွားပါတယ်။ လုအန်းကျီ အပြင်မှာ ခဏစောင့်နေပြီးတဲ့နောက် ကျန်းဆူရှင်း ပြန်ထွက်လာကာ လက်ဆေးပြီး လုအန်းကျီနဲ့အတူ ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။

ချင်းဖန်းခန်းမဆီ လျှောက်လမ်းအတိုင်း ပြန်လာရင်း ကျန်းဆူရှင်းက “တကယ်တော့ ကျုံ့ပေါ် ရှိနေတဲ့ ကုမ္ပဏီက တော်တော် အထင်ကြီးဖို့ ကောင်းပြီး စိတ်ရင်းလည်း ကောင်းကြတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ကုမ္ပဏီဟောင်းထက် အများကြီး ပိုသာပါတယ်။ မန်နေဂျာ မာကလည်း တော်တော်လေး တော်တဲ့ မန်နေဂျာ တစ်ယောက်ပါ၊ နာမည်လည်း ကြီးတယ်။ သူမက ရှင့်ကို တကယ် စိတ်ရင်းနဲ့ ကမ်းလှမ်းနေတာပဲ၊ စမ်းကြည့်ဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူးလား” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။

လုအန်းကျီက ပြုံးပြီး “ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်လို့ မရပါဘူး။ အခု ကျွန်တော်က ခဗျားရဲ့ စတူဒီယိုမှာ ရှိနေတာဆိုတော့ ခဗျားရဲ့ လူပဲလေ။ တကယ်လို့ ရှင်က ကျွန်တော့်ကို တခြားသူဆီမှာ အလုပ်လုပ်ခိုင်းချင်တယ် ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်ကို ရောင်းစားလိုက်လို့ ရပါတယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

လုအန်းကျီက သာမန် နောက်ပြောင်ပြီး ပြောလိုက်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ပြောတဲ့သူက ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေမဲ့ နားထောင်တဲ့သူကတော့ စိတ်ထဲ နေရကြပ်သွားပါတယ်။ ကျန်းဆူရှင်းကတော့ ဒီရက်ပိုင်း စုန့်ရှောင်ချင်းရဲ့ စကားတွေကြောင့် အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားလွယ်နေတာမို့ လုအန်းကျီ အဲဒီလို ပြောတာကို ကြားတဲ့အခါ စိတ်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပါတယ်။

“အဲဒါက ကျွန်မနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ!”

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ခြေလှမ်းတွေကို မြန်လိုက်ပါတယ်။

လုအန်းကျီက နောက်ကနေ လိုက်လာပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ချင်းဖန်းခန်းမ တံခါးဝကို ရောက်တဲ့အခါ ကျန်းဆူရှင်းက ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပါတယ်။ လုအန်းကျီလည်း သူမနဲ့အတူ ရပ်လိုက်တဲ့အခါ အခန်းထဲက အသံတွေကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။

“နင့်ကို ငါ ဘယ်နှစ်ခါ ပြောရမလဲ! ငါ့စကား နားထောင်ပါလို့ ပြောနေတာကို နင်က နားမထောင်ဘူး။ နင့်ပါးစပ်က အရမ်း တော်နေတာလား။ နင်ပဲ စကားပြောတတ်တာလား။ ငါ စားပွဲအောက်ကနေ နင့်ကို လှမ်းကန်တာတောင် နင်က မရပ်ဘူး”

“မမ၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ စိတ်လျှော့ပါ။ ကျွန်တော် ပြောတာတွေက ဒီလောကထဲမှာ လူတိုင်း သိနေတဲ့ ကိစ္စတွေပဲ မဟုတ်လား။ သူလည်း ဒီအသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ ရှိနေတာဆိုတော့ မူပိုင်ခွင့်တွေနဲ့ သီချင်းဝယ်ယူတဲ့ ဈေးနှုန်းတွေကို သိမှာပါ။ ကျွန်တော် မပြောလည်း သူ သိနေမှာပဲ။ ကျွန်တော်က ရိုးရိုးသားသားပဲ ပြောလိုက်တာပါ”

“အေး... နင်က ရိုးသားတယ်၊ စိတ်ရင်းကောင်းတယ်၊ လူကောင်းကြီးပေါ့ ဟုတ်လား။ ငါကတော့ ကောက်ကျစ်တယ်၊ ခေါင်းထဲမှာ စီးပွားရေးပဲ ရှိတယ်၊ ငါက လူယုတ်မာပေါ့!”

“ကျွန်တော် အဲဒီလို မပြောပါဘူး”

“ဟဲဟဲ! အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ နင် မပြောပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ တွေးနေတာပေါ့ ဟုတ်လား”

“မမကလည်း လွန်သွားပြီ။ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို တွေးမှာလဲ။ မမက ကျွန်တော့်အတွက် အမြဲ ကြည့်ပေးတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ စိတ်လျှော့ပါ၊ စိတ်လျှော့ပါ...”

“သိရင် ပြီးတာပဲ! နင့်ကို မပြောဖို့ တားနေတာ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။ အခု လောကရဲ့ အခြေအနေက ပြောင်းလဲခါစပဲ ရှိသေးတော့ လူတိုင်းက ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြတာ။ ဒီပြောင်းလဲမှုတွေကို အားလုံး သိနေကြပြီ ဆိုရင်တောင်မှ အပြင်မှာ တရားဝင် မဖြစ်သေးသရွေ့ ညှိနှိုင်းဖို့ နေရာ ရှိသေးတယ်။ ငါက နင့်အတွက် သီချင်းဝယ်တဲ့ နေရာမှာ ပိုက်ဆံ သက်သာအောင် လုပ်ပေးနေတာလေ၊ အဲဒါ ဘာအတွက်လဲ။ သက်သာသွားတဲ့ ဘတ်ဂျက်က နင့်အယ်လ်ဘမ်ကို ကြော်ငြာတဲ့ နေရာမှာ သုံးဖို့ မဟုတ်ဘူးလား”

“ကြော်ငြာတာက အရေးကြီးမှန်း ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အယ်လ်ဘမ် တစ်ခုအတွက် အရေးကြီးဆုံးက သီချင်းတွေပဲလေ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မမ၊ ကျွန်တော် ဆရာလုကို တကယ် အထင်ကြီးတာ...”

အပြင်ကနေ ချောင်းနားထောင်နေတဲ့ ကျန်းဆူရှင်းကတော့ လုအန်းကျီကို လှည့်ကြည့်ပြီး မျက်တောင်လေး တခတ်ခတ် လုပ်နေပါတော့တယ်။