ပေါင်တော်ကြီးနှင့် ပေါင်မှီတွဲလောင်းလေးများ

လုအန်းကျီဟာ ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ အကြည့်ကို ခံစားမိလိုက်တာကြောင့် သူမကို ပြန်ကြည့်ပြီး မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်ပြလိုက်ပါတယ်။

ခုနက အခန်းထဲမှာရှိနေတုန်း ကျုံ့ပေါ်ရဲ့ မန်နေဂျာ မာဖန်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုလေးတွေကို သူ မတော်တဆ မြင်လိုက်ရတာကြောင့် အခု အခန်းထဲက အငြင်းပွားသံတွေကို ကြားရတဲ့အခါ သူ သိပ်ပြီး အံ့သြမနေတော့ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူ မမျှော်လင့်ထားတာက ကျုံ့ပေါ်က သူ့ကို ဒီလောက်အထိ အထင်ကြီးနေလိမ့်မယ် ဆိုတာပါပဲ။ သူ ကျုံ့ပေါ်ကို သီချင်းတစ်ပုဒ်ပဲ ရောင်းရသေးတာလေ။ ဒီလူ့ရဲ့ အကြိုက်က တကယ်ပဲ ဒီလောက်ထိ စူးရှတာလား။

အခန်းထဲက အသံတွေကတော့ ဆက်ထွက်နေတုန်းပါပဲ။ မန်နေဂျာ မာဖန်းက “နင် သူ့ဆီက သီချင်းတစ်ပုဒ်ပဲ ဝယ်ရသေးတာကို ဘာလို့ သူ့အပေါ် ဒီလောက်ထိ အကောင်းမြင်နေရတာလဲ။ နင့်အတွက် သီချင်းရေးပေးတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နင် တခြားသူတစ်ယောက်ယောက်ကို အခုလို ဂရုစိုက်တာမျိုး ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး!” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။

ကျုံ့ပေါ်က “ကျွန်တော်က သီချင်းရေးဆရာတိုင်းကို ဂရုစိုက်ပါတယ် ဟုတ်ပြီလား။ ကျွန်တော်က စိတ်ရင်းနဲ့ ဆက်ဆံရုံတင်ပါ” လို့ ပြန်ပြောပါတယ်။

မာဖန်းက စိတ်တိုတိုနဲ့ “အေးပါ... အေးပါ... နင်က စိတ်ရင်းကောင်းတယ်၊ ငါကတော့ မကောင်းဘူးပေါ့” လို့ ပြောလိုက်ရာ ကျုံ့ပေါ်က “ကျွန်တော် အဲဒီလို မပြော...”

မာဖန်း- “...”

အပြင်ကနေ နားထောင်နေတဲ့ လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းတို့ဟာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပါဘူး။ ဒီမန်နေဂျာနဲ့ အဆိုတော်အတွဲရဲ့ စကားပြောပုံက တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပါတယ်။

“ကျွန်မတို့ အခုလို ချောင်းနားထောင်နေတာက နည်းနည်း ရိုင်းရာမကျဘူးလား” လို့ ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်ပါတယ်။

လုအန်းကျီကလည်း လေသံတိုးတိုးနဲ့ပဲ “ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကျွန်တော်တို့အကြောင်း ပြောနေတာလေ။ အခု တံခါးဖွင့်ပြီး ဝင်သွားလိုက်ရင် ပိုပြီး အနေရခက်မသွားဘူးလား” လို့ ပြန်ဖြေပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ဒါဆို ဝေးဝေးကို ခဏသွားပြီး စောင့်နေကြမလား” လို့ မေးရာ လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ကောင်းပြီလေ” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ လှည့်ထွက်ပြီး တိတ်တိတ်လေး ခပ်လှမ်းလှမ်းကို လျှောက်သွားကြပါတယ်။

သူတို့ ခပ်လှမ်းလှမ်းကို ရောက်သွားပေမဲ့ အခန်းထဲက အသံတွေကတော့ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်းပါပဲ။

“မမက ပညာရှင် မဟုတ်လို့ နားမလည်တာပါ။ ‘ပန်းပင်လယ်’ သီချင်းကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတင် ဒါက တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်ဆိုတာ သိလိုက်တယ်။ အခု တခြားသူတွေ ရေးနေတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ လုံးဝကို မတူတာ။ သူ့ခေါင်းထဲမှာ တစ်ခုခု မရှိဘဲ၊ တကယ့် အရည်အချင်း မရှိဘဲ ဒီလို သီချင်းမျိုးကို သူ မရေးနိုင်ဘူး”

“တကယ်လား? ဒီသီချင်းရဲ့ ဟန်နဲ့ ခံစားချက်က တခြားဟာတွေနဲ့ မတူတာကိုတော့ ငါ သတိထားမိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နားထောင်လို့ကောင်းပြီး ဆန်းသစ်တယ်လို့ပဲ ငါ ထင်ထားတာ”

“တကယ်ပါ မမ၊ ကျွန်တော့်ကို ယုံပါ။ မမ နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဆရာလုကတော့ တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့သူပဲ။ တကယ်လို့ သူ့ကို စည်းရုံးနိုင်ရင် မမတို့တော့ ပိုက်ဆံတွေ ပုံနေအောင် ရမှာပဲ! တကယ်လို့ မစည်းရုံးနိုင်ရင်တောင် ကျွန်တော့်ကို ကူညီပြီး ဒီ ‘ပေါင်တော်ကြီး’ ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားဖို့ပဲ ကြိုးစားပေးပါ!”

“...ဒီ ‘ပေါင်တော်ကြီး’ က နင့်ထက်တောင် ငယ်သေးတယ်နော်...”

“အသက်ငယ်တာက အရေးမကြီးပါဘူး၊ သူ့ရဲ့ ‘ပေါင်’ က ကျွန်တော့်ထက် ပိုတောင့်ဖို့ပဲ လိုတာပါ”

...အခန်းထဲက အသံတွေ မကြားရတော့တဲ့ နေရာအထိ လျှောက်လာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ကြည့်ပြီး “တွေ့လား... ကျွန်မ လိမ်ပြောတာ မဟုတ်ဘူးမလား။ သူ ရှင့်ကို ဘယ်လောက်တောင် အထင်ကြီးနေလဲ! ရှင် တကယ်ပဲ အဆိုတော်အဖြစ် ပွဲမထွက်ချင်ဘူးလား” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။

လုအန်းကျီက “ဟင့်အင်း... ကျွန်တော်ကတော့ ခဗျားရဲ့ ပေါင်တော်ကြီးကို ဖက်ထား ပြီး အရိပ်ခိုနေရတာနဲ့တင် ကျေနပ်ပါတယ်။ ဒါက ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိတယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ မျက်နှာဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို နီမြန်းသွားပါတယ် “ရှင်... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ?!”

အဲဒီတော့မှ လုအန်းကျီဟာ သူ့စကားက အဓိပ္ပာယ် နှစ်ခွဖြစ်သွားနိုင်မှန်း သတိထားမိသွားပါတယ်။ သူ နှာခေါင်းကို ပွတ်ပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းဆူရှင်းကလည်း ခုနက လုအန်းကျီ စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို တွေးမိသွားပုံရပြီး အမြန်ပဲ ပြန်ပြင်ပြောလိုက်ပါတယ် “ရှင်က ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အရည်အချင်း ရှိတာပဲ၊ ကျွန်မက ရှင့်အတွက် ‘ပေါင်တော်ကြီး’ မဖြစ်ပေးနိုင်ပါဘူး! ရှင့်ဘာသာရှင်ပဲ ‘ပေါင်တော်ကြီး’ လုပ်ပါ”

လုအန်းကျီက ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးနေပါတယ်။ အခြေအနေက ခဏတာ တော်တော်လေး အနေရခက်သွားပါတယ်။

ခဏစောင့်ပြီးနောက် လုအန်းကျီက “သူတို့ အထဲမှာ ပြောလို့ ပြီးလောက်ပြီ ထင်တယ်နော်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်းက “မသိဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ပြီးလောက်ပါပြီ။ ကျွန်မတို့ အပြင်ထွက်လာတာ ကြာပြီဆိုတော့ ပြန်မဝင်ရင် သူတို့ ထူးဆန်းနေဦးမယ်” လို့ ပြောပါတယ်။

လုအန်းကျီက “ဒါဆို သွားကြစို့၊ အခြေအနေ သွားကြည့်ရအောင်” လို့ ပြောရာ ကျန်းဆူရှင်းကလည်း “ကောင်းပြီ” လို့ သဘောတူပါတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက် အခန်းတံခါးဝကို ပြန်လျှောက်သွားကြပါတယ်။ အထဲမှာ တကယ်ပဲ တိတ်ဆိတ်နေတာကို ကြားရတဲ့အခါ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်သွားကြပါတယ်။

သူတို့ဝင်လာတာကို မြင်တော့ မာဖန်းက လက်ဖက်ရည် ပြန်ငှဲ့ပေးရင်း ပြုံးကာ “ရှင်တို့နှစ်ယောက် အပြင်မှာ တော်တော် ကြာသွားပါလား” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။

လုအန်းကျီက “ကျွန်တော် ဝမ်းချုပ်နေလို့ပါ” လို့ ဖြေလိုက်ပြီး ကျန်းဆူရှင်းက “ကျွန်မက သူ့ကို စောင့်နေတာ” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျုံ့ပေါ်နဲ့ မာဖန်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ခဏလောက် ဆွံ့အသွားကြပါတယ်။

ခဏလောက် ထပ်ထိုင်ပြီးတဲ့နောက် ကျုံ့ပေါ်နဲ့ မာဖန်းတို့က လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းကို နေ့လည်စာ စားပြီးမှ ပြန်ဖို့ တောင်းဆိုကြပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ချန်းချန်းကို စိတ်ပူနေတာကြောင့် ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ပြီး နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။

ကျုံ့ပေါ်နဲ့ မာဖန်းတို့ဟာ လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းကို တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ကြပါတယ်။ ကျန်းဆူရှင်းတို့ ကားမပါတာကို သိတဲ့အခါ မာဖန်းက သူတို့ပြန်ဖို့ ကားတစ်စီး စီစဉ်ပေးလိုက်ပါတယ်။

ကားနဲ့ ဒရိုင်ဘာက ကျူးရှန်းမန်နောက ဖြစ်တာကြောင့် တက္ကစီထက် အများကြီး ပိုသန့်ရှင်းပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိပါတယ်။ ဒီနေရာက ကြိုပို့ဝန်ဆောင်မှု ရှိပြီး ကုန်ကျစရိတ်ကိုတော့ မာဖန်းနဲ့ ကျုံ့ပေါ်တို့ရဲ့ စာရင်းထဲမှာပဲ ထည့်ထားမှာဖြစ်လို့ သူတို့နှစ်ယောက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။

ကားမထွက်ခင်မှာ ကျုံ့ပေါ်က လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းကို ထပ်ပြောလိုက်ပါသေးတယ် “ဆရာလု၊ ကျန်းဆူရှင်း... တကယ်လို့ သီချင်းကောင်းတွေ ရှိရင် ကျွန်တော့်ကို သတိရပေးပါဦးနော်! ကျွန်တော် ဈေးကောင်းပေးမှာပါ၊ တကယ်ကို ဈေးကောင်းပေးမှာပါ။ နောက်တစ်ခါ အချိန်ရရင် ကျွန်တော် ရှင့်တို့ဆီ လာလည်ပါဦးမယ်”

လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းတို့ကလည်း ယဉ်ကျေးစွာပဲ သဘောတူခဲ့ကြပါတယ်။

ကားလေး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လုအန်းကျီက “ဒီကျုံ့ပေါ်ကတော့ နာမည်ကြီး အဆိုတော်တစ်ယောက်နဲ့တောင် မတူဘူး” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်းက ပြုံးပြီး “ရှင်က နာမည်ကြီး အဆိုတော်ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုး ရှိရမယ်လို့ ထင်လို့လဲ” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။

လုအန်းကျီက ခေါင်းခါရင်း “မသိဘူးလေ၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ နာမည်ကြီးတဲ့ အငွေ့အသက်မျိုး ရှိသင့်တာပေါ့ မဟုတ်လား” လို့ ပြောပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်းက ရယ်ပြီး “သူက ရှင့်ရဲ့ ‘ပေါင်တော်ကြီးကို ဖက်ထား’ ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာလေ၊ ရှင့်ရှေ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် မာန်တက်ရဲပါ့မလဲ” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

လုအန်းကျီဟာ ခုနက အခန်းအပြင်မှာ ကျန်းဆူရှင်းနဲ့ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို သတိရသွားပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး။

ရှေ့က ဒရိုင်ဘာကတော့ လောကအတွေ့အကြုံ ရှိသူတစ်ယောက်ဖြစ်တာကြောင့် လုအန်းကျီတို့ စကားပြောတာကို ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မပြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက နောက်ကြည့်မှန်ကနေတစ်ဆင့် လုအန်းကျီကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိပါတယ်။ ထိပ်တန်းအဆိုတော်တစ်ယောက်အတွက် ‘ပေါင်တော်ကြီး’ ဖြစ်ပေးနိုင်တဲ့သူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ သူ သိချင်နေတာပါ။

“တော်တော်တော့ ချောသားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ‘ပေါင်တော်ကြီး’ အမျိုးအစားနဲ့တော့ သိပ်မတူဘူး...” လုအန်းကျီရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ပြီး ဒရိုင်ဘာ့ခေါင်းထဲ ပထမဆုံး ဝင်လာတဲ့ အတွေးပါ။

“ဒါနဲ့ အဲဒီ ‘ပေါင်တော်ကြီး’ ကို သူ့ကို ဖက်ခွင့်ပေးမှာလား၊ မပေးဘူးလား” လို့ ကျန်းဆူရှင်းက မေးလိုက်ပါတယ်။ သူမက ဒါကို သဘာဝကျကျပဲ မေးလိုက်တာပါ၊ ကျုံ့ပေါ် ပြောသလို လုအန်းကျီရဲ့ အရည်အချင်းက ကျုံ့ပေါ်အတွက် ‘ပေါင်တော်ကြီး’ ဖြစ်ပေးဖို့ လုံးဝ ပြဿနာမရှိဘူးလို့ သူမလည်း လက်ခံထားလို့ပါ။

လုအန်းကျီကလည်း အတူတူပါပဲ။ သူ့နောက်မှာ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးစာ အနုပညာလက်ရာတွေ ရှိနေတာကြောင့် တခြားသူတွေအတွက် ‘ပေါင်တော်ကြီး’ ဖြစ်ပေးဖို့ သူ အရည်အချင်း ပြည့်မီပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ကျုံ့ပေါ်က လူကောင်း၊ နှိမ့်ချမှုလည်း ရှိသလို သူ့ကို ပိုက်ဆံအလွယ်တကူ ရှာပေးနိုင်မယ့်သူမျိုး ဖြစ်နေလို့ပါ။

“လုပ်မှာပေါ့၊ ဘာလို့ မလုပ်ရမှာလဲ” လုအန်းကျီက ပြန်ဖြေပါတယ်။

ကျုံ့ပေါ်နဲ့ လက်တွဲတာဟာ မူပိုင်ခွင့်ကိုလည်း ဆက်ထိန်းထားနိုင်သလို၊ ဈေးကောင်းလည်းရ၊ အမြတ်ဝေစုလည်း ရနိုင်တာကြောင့် သီချင်းရောင်းရတာက လွယ်ကူပြီး အဆင်ပြေပါတယ်။ သူ ဘာလို့ ငြင်းရမှာလဲ။

သူ စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ သူ့ခေါင်းထဲမှာ သီချင်းလက်ရာတွေ အများကြီး ပေါ်လာပါတယ်။

ကျုံ့ပေါ်က သူ့အယ်လ်ဘမ်အသစ်ရဲ့ အကြောင်းအရာကို ‘အချိန်နဲ့ အာကာသ’ လို့ သတ်မှတ်ထားတယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။ အရင်ဘဝက သူ့ကို ပေးအပ်ထားတဲ့ သီချင်းတွေထဲမှာ အချိန်နဲ့ အာကာသနဲ့ ဆိုင်တဲ့ သီချင်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။

ဥပမာ - “နှစ်ပေါင်းများစွာသောအချစ်”၊ “နှစ်တစ်ထောင်ကြာ နာကျင်မှုများ”၊ “နှစ်များစွာ ကြာပြီးနောက်”၊ “ခရစ်တော်မပေါ်မီ အချစ်”... ဒါမှမဟုတ် “စောင့်ရသောနှစ်များစွာ” စတာတွေပေါ့။ အချိန်နဲ့ အာကာသ အယူအဆကို ချဲ့ထွင်လိုက်မယ်ဆိုရင် “ဆယ်စုနှစ်” နဲ့ “ယနေ့” တို့ကိုလည်း ရွေးချယ်လို့ ရနိုင်ပါတယ်။ အားလုံးက ထိပ်တန်း လက်ရာတွေချည်းပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ကျုံ့ပေါ်လို ယောက်ျားကြီး တစ်ယောက်က “နှစ်ပေါင်းများစွာသော အချစ်” ဒါမှမဟုတ် “စောင့်ရသော နှစ်များစွာ” လိုမျိုး သီချင်းတွေကို သီဆိုဖို့ကတော့ သိပ်ပြီး မသင့်တော်တာကြောင့် ရွေးချယ်စရာ ပမာဏက နည်းနည်းတော့ ကျဉ်းသွားပါတယ်။

“ရှင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ”

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီနဲ့ စကားပြောနေရင်း သူ ရုတ်တရက် အတွေးထဲ နစ်ဝင်သွားတာကို မြင်လို့ လှမ်းမေးလိုက်ပါတယ်။

လုအန်းကျီက စဉ်းစားနေတုန်းမို့ “ဟို ‘ပေါင်မှီတွဲလောင်းလေး’ ကို ဘယ်သီချင်း ရောင်းပေးရင် ကောင်းမလဲလို့ တွေးနေတာ” လို့ မေ့မေ့လျော့လျော့ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။

“ဖူး...”

ကျန်းဆူရှင်းက မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်ချလိုက်ပါတော့တယ် “ရှင်က သူ့ကို အဲဒီလိုတောင် ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့! သူ့ကို ‘ပေါင်မှီတွဲလောင်းလေး’ အဖြစ် သတ်မှတ်ထားလိုက်ပြီလား။ သတိထားဦးနော်၊ ကျုံ့ပေါ်သာ သိသွားရင် ရှင့်ကို စိတ်ဆိုးနေဦးမယ်!”

လုအန်းကျီက အသိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ရှေ့ခန်းက ဒရိုင်ဘာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ဒရိုင်ဘာကတော့ ဘာမှမကြားသလိုမျိုး မျက်မှန်အမည်းကြီးကို ထုတ်တပ်လိုက်ပါတော့တယ်။