ဟန်ဆောင်ခြင်း

“ရှင် ဘာကို သဘောကျပြီး ပြုံးနေတာလဲ”

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီရဲ့ ဘေးမှာ လျှောက်လာရင်း သူ့နှုတ်ခမ်းထက်မှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ ပေါ်နေတဲ့ အပြုံးကို သတိထားမိသွားပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။

လုအန်းကျီရဲ့ ရင်ခွင်ထဲက ချန်းချန်းလေးကလည်း ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ မေးခွန်းကို ကြားတော့ လိုက်မေးပါတယ် “ဖေဖေ ဘာလို့ ပြုံးနေတာလဲဟင်”

စုန့်ရှောင်ချင်းကလည်း လုအန်းကျီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ ဘာမှတော့ လျှောက်မတွေးပါဘူး။ လုအန်းကျီ အတွေးလွန်နေတယ်ဆိုတာကို သူမ သိပါတယ်။ သူမအမြင်မှာတော့ လူတစ်ယောက် အတွေးလွန်တာက ပုံမှန်ပါပဲ။ လုအန်းကျီ ဘာကို တွေးမိလို့ ရုတ်တရက် အတွေးထဲ နစ်သွားတာလဲဆိုတာ သူမ မသိပေမဲ့ အာရုံစိုက်ပြီး စပ်စုမနေတော့ပါဘူး။

“ဟို... အင်း...”

အဲဒီတော့မှ လုအန်းကျီ သတိပြန်ဝင်လာပြီး “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ သီချင်းကောင်းတစ်ပုဒ်ကို သွားသတိရလို့ပါ” လို့ အမှတ်မထင် ပြောလိုက်ပါတယ်။ သူက ကျန်းဆူရှင်းနဲ့ စုန့်ရှောင်ချင်းကို သူ ဘယ်လိုမျိုး အကွက်ကြီးကြီးနဲ့ အစွမ်းပြမလဲဆိုတာ စိတ်ကူးယဉ်နေတာလို့တော့ သွားပြောလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။

အထူးသဖြင့် သမီးလေးရဲ့ မျက်စိထဲမှာ သူ့ရဲ့ ‘အဖေကောင်း’ ပုံရိပ် ပျက်သွားမှာ စိုးတာကြောင့် ချန်းချန်းကို ပိုလို့တောင် ပြောပြလို့ မရပါဘူး။

စုန့်ရှောင်ချင်းက “ဒါဆို ရှင်က တော်တော်လေး အစွမ်းထက်တာပဲ။ လမ်းလျှောက်နေရင်းနဲ့တောင် စိတ်ကူးကောင်းတွေ ရနိုင်တယ်ပေါ့” လို့ ပြောပါတယ်။

လုအန်းကျီက “ရပါတယ်... ဒီလိုပါပဲ...” လို့ ပြန်ဖြေလိုက်ရာ၊

စုန့်ရှောင်ချင်း- “...”

ကျန်းဆူရှင်း- “...”

ချန်းချန်း- “ဖေဖေက အတော်ဆုံးပဲ!”

ရီဖျင်နေအိမ်ထဲကို ဝင်ပြီး စုန့်ရှောင်ချင်းရဲ့ အိမ်ကို ရောက်တဲ့အခါ လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းတို့ဟာ သီချင်းမသွင်းခင် ချန်းချန်းကို အရင်သိပ်ဖို့ ကြိုးစားကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကလေးမလေးကတော့ အရမ်း တက်ကြွနေပြီး အိပ်ဖို့ ငြင်းနေပါတယ်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းတို့အတွက် ဧည့်ခန်းတစ်ခန်းကို ပြင်ပေးပြီး ချန်းချန်းကို သူတို့ကြားမှာ ထည့်အိပ်ခိုင်းပါတယ်။ ကလေးက ကြားထဲမှာ ရှိနေပြီး နှစ်ယောက်လုံးက ကလေးကို သိပ်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်နေကြတာကြောင့် တခြား ဘာမှ မတွေးမိဘဲ ခဏတာတော့ အနေမရခက်တော့ပါဘူး။

ပြဿနာက ကလေးမလေးက အရမ်း ဆိုးနေတာကြောင့် လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းတို့ တော်တော်လေး လက်မှိုင်ချနေရပါတယ်။

“အိပ်တော့နော်!”

“မအိပ်ဘူး!”

“အမြန် အိပ်ပါတော့ သမီးရဲ့!”

“ဟင့်အင်း!”

“အိပ်လိုက်နော်... နိုးလာရင် ဖေဖေ အရသာရှိတာတစ်ခုခု လုပ်ကျွေးမယ်”

“သမီး ရေသောက်ချင်တယ်”

သူတို့ ဘယ်လိုပဲ ချော့ချော့၊ ကလေးမလေးကတော့ နားမထောင်ပါဘူး။ လုအန်းကျီလည်း သူမ တောင်းဆိုတာကို ကြားတော့ ထပြီး ရေနွေး သွားခပ်ပေးရပါတယ်။

ဧည့်ခန်းထဲက ထွက်လာတော့ စုန့်ရှောင်ချင်းက ဧည့်ခန်း ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်စောင့်နေပါတယ်။ လုအန်းကျီကို မြင်တော့ သူမက “ဘယ်လိုလဲ၊ အိပ်သွားပြီလား” လို့ မေးပါတယ်။

လုအန်းကျီက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ခေါင်းခါပြလိုက်တယ် “ခဏနေဦးမှ ထင်တယ်၊ ဒီကလေးမလေးက အရမ်း တက်ကြွနေတာ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကို တော်တော်လေး ပြန်ပြောနေတာ။ အခု ရေသောက်ချင်တယ် ဆိုလို့ ရေလာခပ်တာ”

“နေဦး၊ ငါပဲ ခပ်ပေးမယ်”

စုန့်ရှောင်ချင်းက ရေနွေးနွေးလေး ခပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်ပါတယ် “အဲဒါ မဖြစ်နိုင်တာ။ ဒီကလေးမလေး တစ်မနက်လုံး ပြေးလွှား ဆော့ကစားထားတာပဲ။ ပင်ပန်းနေရမှာလေ”

လုအန်းကျီ သက်ပြင်းချလိုက်တယ် “ဘယ်သူ သိမှာလဲ” သူကတော့ ကလေးတွေရဲ့ ခွန်အားကို တကယ် မနာလို ဖြစ်မိပါတယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ငယ်ရွယ်ပြီး စိတ်ဓာတ်က ကောင်းနေပေမဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ တက်ကြွမှုကိုတော့ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။

စုန့်ရှောင်ချင်းက ရေတစ်ခွက် ခပ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ လုအန်းကျီက အဲဒီရေခွက်ကို ဧည့်ခန်းထဲ ယူသွားပြီး ချန်းချန်းကို တိုက်မလို့ လုပ်တော့ ကလေးမလေးက ကုတင်ဘေးက စားပွဲကို ညွှန်ပြပြီး “အဲဒီမှာ ထားလိုက်” လို့ ပြောပါတယ်။

လုအန်းကျီ- “...”

ကျန်းဆူရှင်းကတော့ ဗိုက်နှိပ်ပြီး ရယ်ပါတော့တယ်။

ကလေးမလေးက တကယ်တော့ အိပ်ချင်တာ မဟုတ်ဘဲ အချိန်ဆွဲဖို့ ဆင်ခြေရှာနေတာမှန်း သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး သိလိုက်ကြပါပြီ။

လုအန်းကျီက ဆွံ့အစွာနဲ့ “ဒီကလေးကတော့ တကယ့် ဂျပိုးလေးပဲ! ဘယ်ကနေ ဒါတွေ သင်လာတာလဲ” လို့ ပြောလိုက်ရာ၊

ကျန်းဆူရှင်းက အားကိုးရာမဲ့စွာနဲ့ “ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ သူ အရင်က အခုလို ဉာဏ်များတာမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး” လို့ ပြောပါတယ်။

ကလေးမလေးကို ထပ်ပြီး ချော့သိပ်ဖို့ ကြိုးစားကြပါတယ်။ ဆုပေးတာ၊ ခြောက်လှန့်တာ၊ ပုံပြင်ပြောတာနဲ့ သားချော့တေး ဆိုပြတာ စတဲ့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးခဲ့ပေမဲ့ ဘာမှ မထူးတာကြောင့် နောက်ဆုံးမှာတော့ လက်လျှော့လိုက်ရပါတယ်။

ဧည့်ခန်းထဲ ပြန်ထွက်လာတော့ စုန့်ရှောင်ချင်းကလည်း အဲဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ရယ်နေပါတယ်။ သူမက ချန်းချန်းရဲ့ နှာခေါင်းလုံးလုံးလေးကို ချစ်စနိုးနဲ့ ဆွဲညှစ်ပြီး “သမီးလေးကတော့ တကယ်ကို လူကို ပင်ပန်းအောင် လုပ်နိုင်တယ်!” လို့ ပြောပါတယ်။

ချန်းချန်းကတော့ တခိခိနဲ့ ရယ်နေပါတယ်။

ကလေးက မအိပ်တော့တာကြောင့် သူတို့ သုံးယောက်လုံး သူမကို ခေါ်ပြီး အသံသွင်းစတူဒီယိုထဲကို ဝင်လာခဲ့ကြပါတယ်။

လုအန်းကျီရဲ့ သီချင်းတွေကတော့ သူ့ခေါင်းထဲမှာပဲ ရှိနေသေးတာဖြစ်ပြီး ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ သီချင်းကတော့ မူပိုင်ခွင့် ဝဘ်ဆိုဒ်မှာ တင်ထားပြီးသားပါ။ သူတို့ သုံးယောက် ဆွေးနွေးလိုက်ကြပြီး ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ သီချင်းကို အရင် အသံသွင်းဖို့နဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ လုအန်းကျီက သီချင်းရဲ့ တူရိယာသံစဉ် (Score) တွေကို အရင်ရေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပါတယ်။

စုန့်ရှောင်ချင်းရဲ့ ကွန်ပျူတာကလည်း အမြင့်စားဖြစ်ပြီး လိုအပ်တဲ့ ဆော့ဖ်ဝဲလ်တွေ အားလုံးလည်း ရှိပါတယ်။

လုအန်းကျီက အဲဒီဆော့ဖ်ဝဲလ် အသုံးပြုပုံကို ကျန်းဆူရှင်းဆီကနေ သင်ထားပြီးသားပါ။ အခု သူ တစ်ခါလောက် စမ်းသုံးကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အဆင်ပြေတယ်လို့ ခံစားရတာကြောင့် ကွန်ပျူတာရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး သီချင်းစီစဉ်တာနဲ့ စာသားရေးတာတွေကို စတင်လိုက်ပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်းကတော့ အသံသွင်းခန်းထဲ ဝင်သွားပြီး စုန့်ရှောင်ချင်းရဲ့ အကူအညီနဲ့ သူမရဲ့ သီချင်းအသစ်ကို အကြမ်း (Demo) အသံသွင်းပါတော့တယ်။

ချန်းချန်းရဲ့ အာရုံကတော့ စုန့်ရှောင်ချင်းရဲ့ အလုပ်စားပွဲဆီမှာပဲ ရှိနေပါတယ်။ လုအန်းကျီရဲ့ ကွန်ပျူတာက ပျင်းစရာကောင်းတာကြောင့် သူမက စုန့်ရှောင်ချင်း ဘေးမှာပဲ သွားပြီး အဖော်လုပ်နေပါတယ်။

ဒါကြောင့် လုအန်းကျီအတွက် အနှောင့်အယှက် မရှိတော့ပါဘူး။ သူက ဆော့ဖ်ဝဲလ်ကို သုံးပြီး “နှစ်တစ်ထောင်အကြာ” ကို အရင်ရေးတယ်၊ ပြီးတော့ “ခရစ်တော်မပေါ်မီက အချစ်”၊ အဲဒီနောက် “ဆယ်စုနှစ်” နဲ့”ယ‌နေ့ ” တို့ကို ဆက်တိုက် ရေးလိုက်ပါတယ်။

သူ့ခေါင်းထဲမှာ အသင့်ရှိနေတဲ့ လက်ရာတွေဖြစ်တာကြောင့် ဆော့ဖ်ဝဲလ်နဲ့ ရင်းနှီးသွားတဲ့အခါ သီချင်းစီစဉ်တာနဲ့ စာသားရေးတာက အရမ်း မြန်ပါတယ်။

ဒီသီချင်းတွေ ပြီးသွားတဲ့အခါ စုန့်ရှောင်ချင်းနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းတို့ အလုပ်မပြီးသေးတာကို မြင်တော့ “နှစ်ပေါင်းများစွာအချစ်” နဲ့”စောင့်ရခြင်း နှစ်များစွာ” တို့ကိုပါ ထပ်ထည့်လိုက်ပါတယ်။

အဲဒီနှစ်ပုဒ် ပြီးသွားတဲ့အခါမှာတော့”အချိန်နှင့်နေရာလွှဲမှားခြင်း” ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး အဲဒါကိုပါ ထပ်သွင်းလိုက်ပါတယ်။

တူရိယာသံစဉ်တွေ ရေးပြီးတဲ့နောက် သူက မေလ ၄ ရက် ဗားရှင်းရဲ့ စာသားတွေကို ဖြည့်လိုက်ပါတယ်။

ဒီကမ္ဘာရဲ့ သမိုင်းကြောင်းဟာလည်း သူ့အရင်ဘဝက သမိုင်းကြောင်းနဲ့ အတော်လေး ဆင်တူပါတယ်။ ခေတ်သစ်ကို ကူးပြောင်းတဲ့အခါမှာလည်း ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ၊ စတေးမှုတွေ၊ စိတ်အားထက်သန်မှုတွေနဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာပါ။

ဒီဗားရှင်းရဲ့ စာသားတွေက ခေတ်သစ်လူငယ်တွေရဲ့ အမြင်ကနေ သွေးမြေကျ ပေးဆပ်ခဲ့ကြတဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို ပြန်လည် ကြည့်ရှုပြီး အချိန်နဲ့ အာကာသ လွဲမှားနေတဲ့ နေရာမှာ ခံစားချက်တွေကို ဖော်ပြထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

“ရှင်တို့ တစ်ချိန်က မြင်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိတယ်၊ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကြာ အချိန်နဲ့ အာကာသမှာ ပြန်လည် ဆုံတွေ့ကြသလိုပါပဲ။ ရှင်တို့ လှည့်မထွက်သွားခင်က ပြုံးပြခဲ့တဲ့ အပြုံးကို ကျွန်တော် အကုန် နားလည်ပါတယ်...”

ဒီလို အလေးအနက်ထားတဲ့ စာသားတွေဟာ သူ့အရင်ဘဝမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီဘဝမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် လူတွေကို စိတ်လှုပ်ရှားစေဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။

ဒီသီချင်း ပြီးသွားတဲ့အခါ လုအန်းကျီ ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ဒီသီချင်းကို ကျုံ့ပေါ်ကို ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် ကျုံ့ပေါ် ရွေးကောင်း ရွေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လုအန်းကျီကတော့ ဒါကို အခုလောလောဆယ် ထုတ်မပြဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

ဒီသီချင်းနဲ့ “ခရစ်‌တော်မပေါ်မီက အချစ်” တို့ဟာ ကျုံ့ပေါ် သီဆိုနိုင်မလားဆိုတာကို ထည့်စဉ်းစားရမယ့် သီချင်းတွေပါ။

ဒါပေမဲ့ ကွာခြားချက်ကတော့”ခရစ်တော်မပေါ်မီက အချစ် ” က ကျုံ့ပေါ်ရဲ့ အနုပညာ အဆင့်အတန်းနဲ့ ဒီကမ္ဘာက ပရိသတ်တွေ ဒီသီချင်းကို လက်ခံနိုင်မလား ဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်နေပြီး၊”အချိန်နှင့်နေရာလွှဲမှားခြင်း ” ကတော့ တခြား အချက်အလက်တွေကို ကြည့်ဖို့ လိုပါတယ်။

သူ ကျုံ့ပေါ်ကို သေချာ မသိသေးတာကြောင့် ဒီလို သီချင်းမျိုးက ကျုံ့ပေါ်နဲ့ သင့်တော်မလား ဆိုတာကတော့ ကျုံ့ပေါ်ရဲ့ အရည်အချင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေပါတယ်။

“ဟူး...”

သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ဖွဖွချလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျန်းဆူရှင်းနဲ့ စုန့်ရှောင်ချင်းတို့လည်း ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ သီချင်းကို အသံသွင်းလို့ ပြီးသွားပါပြီ။

ကျန်းဆူရှင်းက စာသားနဲ့ တူရိယာ သံစဉ်လောက်ပဲ ရေးထားတာဖြစ်ပြီး အသံအစီအစဉ် (Arrangement) မလုပ်ရသေးတာကြောင့် အကြမ်း အသံသွင်းရတာက ရိုးရှင်းပြီး အချိန်အများကြီး မပေးလိုက်ရပါဘူး။

ကျန်းဆူရှင်း အသံသွင်းခန်းထဲက ထွက်လာတော့ စုန့်ရှောင်ချင်းက လုအန်းကျီကို မေးပါတယ် “ရှင်ရော ဘယ်လိုလဲ”

လုအန်းကျီက “ကျွန်တော် အသံအစီအစဉ် ရေးဖို့တော့ အချိန်မရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သီချင်းတွေ အကုန်လုံးတော့ ပြီးသွားပြီ” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

“အကုန်လုံး ပြီးပြီ ဟုတ်လား?”

စုန့်ရှောင်ချင်းက “အကုန်လုံး” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အလေးအနက်ထားပြီး ချက်ချင်း သတိထားမိသွားပါတယ်။ သူမနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး လုအန်းကျီ ဘေးကို သွားကာ ကွန်ပျူတာထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။

တော်တော်ကြာမှ စုန့်ရှောင်ချင်းက လုအန်းကျီကို မအောင့်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်ပါတယ် “ရှင်က တကယ်ပဲ ထူးဆန်းတဲ့ လူသားတစ်ယောက်လား?!”

ကျန်းဆူရှင်းကလည်း အံ့သြတုန်လှုပ်နေတဲ့ အမူအရာနဲ့ လုအန်းကျီကို ကြည့်နေပါတယ်။

လုအန်းကျီဟာ ရုတ်တရက် စိတ်ထဲမှာ အရမ်းကို ကျေနပ်သွားပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ အစွမ်းပြဖို့ အောင်မြင်သွားပြီလေ!