ရှက်သွေးဖြာခြင်း

သီချင်းနှစ်ပုဒ်လုံးကို အသံသွင်းပြီးတဲ့နောက် လုအန်းကျီဟာ အသံသွင်းခန်းထဲက ထွက်လာပါတယ်။ ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို ကွန်ပျူတာဖန်သားပြင်မှာ သီချင်းတွေရဲ့ မူပိုင်ခွင့်မှတ်ပုံတင်ခြင်း အခြေအနေကို ပြသပေးပါတယ်။

သီချင်းအတော်များများရဲ့ စာသားနဲ့ သံစဉ်တွေကို တင်ပြီးသွားပါပြီ။ လုအန်းကျီ လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဂီတမူပိုင်ခွင့် ဝဘ်ဆိုဒ်ပေါ်က သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စာမျက်နှာမှာ အခုမှ တင်လိုက်တဲ့ သီချင်းအသစ်တွေဟာ စစ်ဆေးဆဲ အခြေအနေကို ရောက်နေတာကို တွေ့ရပါတယ်။

စစ်ဆေးပြီးသွားတာနဲ့ မူပိုင်ခွင့်မှတ်ပုံတင်ခြင်း အောင်မြင်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

“ရှင် ဒါကို နားထောင်ကြည့်ဦး”

စုန့်ရှောင်ချင်းက လုအန်းကျီကို နားကြပ်တစ်ခု ပေးလိုက်ပြီး အခုလေးတင် သွင်းထားတဲ့ အစမ်းဖိုင်ကို ကိုယ်တိုင် နားထောင်ခိုင်းပါတယ်။

လုအန်းကျီ နားကြပ်တပ်လိုက်တဲ့အခါ စုန့်ရှောင်ချင်းက သီချင်းနှစ်ပုဒ်လုံးကို တစ်ပုဒ်ပြီးတစ်ပုဒ် ဖွင့်ပေးပါတယ်။

တစ်ပုဒ်ချင်းစီကို နားထောင်ရင်း လုအန်းကျီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။ အရင်ဘဝက ပါလာတဲ့ လက်ဆောင်မို့ အသံအနေအထားကတော့ တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။ အဆိုတော်ကြီး ဂျေဂျေလင်းလောက် မမီပေမဲ့ နားထောင်လို့တော့ တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်။

ဒီသီချင်းနှစ်ပုဒ်မှာ အသံအစီအစဉ် (Arrangement) တွေ မပါသေးတာကြောင့် မူရင်းတွေလောက်တော့ သာယာနာပျော်ဖွယ် မရှိသေးပေမဲ့ အရင်ဘဝက အမှတ်တရတွေကို ခဏဖယ်ပြီး နားထောင်ကြည့်ရင်တော့ ဒီအစမ်းဖိုင်တွေကတင် လူတွေကို အထင်ကြီးစေဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ။

ဒါပေမဲ့ အစမ်းဖိုင်တွေကို နားထောင်ပြီးတဲ့အခါ အရင်ဘဝက မှတ်ဉာဏ်ထဲက အသံတွေက သူ့ခေါင်းထဲမှာ ပြန်လည် စီးဆင်းလာပါတယ်။ လုအန်းကျီ စိတ်ထဲမှာ သံသယလေးတစ်ခု ဝင်လာတယ်—

ကျုံ့ပေါ်ရဲ့ ရက်ပ်ဂီတအပေါ် နားလည်မှုနဲ့ဆိုရင် “ခရစ်တော်မပေါ်မီက အချစ်” ကို သူ ဆိုနိုင်ပါ့မလား။

ကျုံ့ပေါ်ရဲ့ သီဆိုနိုင်စွမ်းနဲ့ဆိုရင် “နှစ်တစ်ထောင်ကြာပြီးနောက်” ကို သူ အကောင်းဆုံး တင်ဆက်နိုင်ပါ့မလား။

ထားလိုက်ပါတော့၊ နောက်မှပဲ စိတ်ပူတော့မယ်။ အရင်ဆုံး အစမ်းဖိုင်တွေကို ပို့လိုက်ပြီး ဘာဖြစ်မလဲ ကြည့်တာပေါ့။ တခြားကိစ္စတွေကိုတော့ နောက်မှ ဆွေးနွေးလို့ ရပါတယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ သီချင်းနှစ်ပုဒ်လုံးက သူနဲ့ မကိုက်ညီဘူးဆိုရင် လဲပေးလိုက်ရုံပေါ့။

စုန့်ရှောင်ချင်းက အသံသွင်းထားတဲ့ အစမ်းဖိုင်တွေကို ကူးယူပြီး ကျန်းဆူရှင်းကို ပေးလိုက်ပါတယ်။ ကျန်းဆူရှင်းက “မူပိုင်ခွင့် စစ်ဆေးတာက မပြီးသေးဘူး။ စစ်ဆေးပြီးသွားမှ ကျုံ့ပေါ်တို့ဘက်ကို ပို့ပေးလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ” လို့ မေးပါတယ်။

လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ရပါတယ်၊ မင်း သဘောအတိုင်းပဲ လုပ်ပါ” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ် “တကယ့်ကို ‘ဇနီးအလို ခင်ပွန်းက လိုက်ရစမြဲ’ ပါပဲလား...”

ကျန်းဆူရှင်းက စုန့်ရှောင်ချင်းကို စိတ်တိုသလိုမျိုး ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာက နည်းနည်းလေးပဲ နီမြန်းသွားပြီး အရင်ကလောက်တော့ မသိသာတော့ပါဘူး။

တစ်ခါပြီးတစ်ခါ စနောက်ခံရဖန်များလာတော့ ကျန်းဆူရှင်းလည်း ဒီစကားတွေအပေါ် အနည်းငယ် ခံနိုင်ရည် ရှိလာပုံရပါတယ်။

ဒါက လုအန်းကျီ ရှိနေလို့ပါ။ တကယ်လို့ လုအန်းကျီသာ မရှိရင် ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ မျက်နှာက ပူတောင် ပူလာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားနေရပါတယ်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက “ဒီနေ့တော့ တကယ့်ကို နားပူတာ မဟုတ်ဘဲ နားအေးသွားတာပဲ၊ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ သီချင်းနှစ်ပုဒ်ကို နားထောင်လိုက်ရတာ! ဆရာကြီးလု၊ ရှင့်ကို နောက်ဆို ဆရာကြီးလုလို့ ခေါ်လို့ ရမလား” လို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောပါတယ်။

လုအန်းကျီက “မင်း စိတ်ချမ်းသာသလို ခေါ်ပါ” လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒီနေ့က တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပါတယ်။ မနက်ပိုင်းမှာ လူတစ်ယောက်က သူ့ကို ဆရာလုလို့ ခေါ်ချင်နေပြီး၊ နေ့လယ်ပိုင်းမှာတော့ နောက်တစ်ယောက်က ဆရာကြီးလုလို့ ခေါ်ချင်နေပြန်ပါပြီ။ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကတော့ တကယ့်ကို အတည်ဖြစ်သွားပါပြီ။

ကျန်းဆူရှင်းကတော့ ရုတ်တရက် လူပြက်တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတဲ့ စုန့်ရှောင်ချင်းကို ကြည့်ပြီး မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပါတယ်။

တကယ်လို့ စုန့်ရှောင်ချင်းက လုအန်းကျီကို ‘ဆရာကြီး’ လို့ ခေါ်ရင် သူမကိုကျတော့ ဘယ်လို ခေါ်ရမှာလဲ။

...နေဦး... အဲဒါက သူမနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ?!

ဘာလို့ သူမက လိုက်ပြီး ဆက်စပ်တွေးနေရတာလဲ?!

ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ ပါးပြင်တွေက ချက်ချင်းဆိုသလို ရဲတက်သွားပါတယ်။ သူမက လုအန်းကျီနဲ့ စုန့်ရှောင်ချင်းတို့ကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး သတိမထားမိတာကို မြင်မှ သက်ပြင်းချနိုင်ပါတော့တယ်။

လုအန်းကျီနဲ့ စုန့်ရှောင်ချင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ထရပ်ပြီး အသံသွင်းခန်းထဲကနေ အရင် ထွက်သွားကြပါတယ်။ သူမက ချန်းချန်းလေးကို ဆွဲပြီး သူတို့နှစ်ယောက်နဲ့ ဝေးတဲ့နေရာကနေ လိုက်သွားတာကြောင့် အနေရခက်တာကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ပါတယ်။

ကံကောင်းလို့ သူမက တစ်လှမ်းလောက် နောက်ကျနေခဲ့တာ... ကျန်းဆူရှင်း တော်တော်လေး စိတ်သက်သာရာ ရသွားပါတယ်။

“မေမေ မျက်နှာနီနေတယ်! မေမေ မျက်နှာနီနေတယ်!”

ချန်းချန်းလေးက ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ဆွဲထားပါတယ်။ အပြင်ကို လျှောက်လာရင်း ခေါင်းလေးကို မော့ပြီး ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေတုန်း ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ မျက်နှာကို မြင်သွားတဲ့အခါ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသလိုမျိုး အော်ပြောလိုက်ပါတော့တယ်။

လုအန်းကျီနဲ့ စုန့်ရှောင်ချင်းတို့ ချက်ချင်း ရပ်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ခရမ်းချဉ်သီးလို ရဲတောက်သွားပါတယ်။

“နင် ဘာဖြစ်တာလဲ”

စုန့်ရှောင်ချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ဘာ-ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီထဲမှာ လေဝင်လေထွက် မကောင်းလို့ အိုက်နေတာပါ” လို့ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောပါတယ်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက “မဟုတ်တာ! ငါ့ဆီမှာ နောက်ဆုံးပေါ် လေဝင်လေထွက် စနစ်တွေ တပ်ထားတာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် အိုက်မှာလဲ” လို့ ပြန်ပြောပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမ ချက်ချင်းပဲ သတိရသွားပါတယ်။ ကျန်းဆူရှင်းကို သူမ စနောက်ခဲ့တာတွေ၊ ကျန်းဆူရှင်းက လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို မွေးထားတာလားလို့ မေးခဲ့တာတွေကို သတိရသွားပြီး တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသလိုမျိုး ပါးစပ်ပိတ်သွားပါတယ်။

လုအန်းကျီကလည်း အခြေအနေက ထူးထူးခြားခြား အနေရခက်နေတာကို ရိပ်မိတာကြောင့် ပညာရှိရှိပဲ ပါးစပ်ပိတ်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး။

သူတို့ သုံးယောက်နဲ့ ချန်းချန်းလေးတို့ဟာ တိတ်ဆိတ်စွာပဲ အသံသွင်းခန်းထဲကနေ ထွက်လာပြီး စုန့်ရှောင်ချင်းရဲ့ ဗီလာ ဧည့်ခန်းမှာ ထိုင်လိုက်ကြပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်းကတော့ တုန်လှုပ်နေပြီး စုန့်ရှောင်ချင်းနဲ့ လုအန်းကျီတို့ သူမကို တစ်ခုခု မေးမှာကို ကြောက်နေပါတယ်။ သူတို့ ဘာမှ မမေးတာကို မြင်မှ သက်ပြင်းချနိုင်ပါတော့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဘာမှ မမေးတော့တဲ့အခါ သူမ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုး ဖြစ်သွားပြန်ပါတယ်။ ရင်ထဲမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခု တစ်နေသလို၊ ထုတ်ပြောလို့ မရဘဲ အသက်ရှူကျပ်နေသလိုမျိုး ခံစားရပါတယ်။

ဒီလို ရှေ့နောက်မညီတဲ့ စိတ်အခြေအနေကြောင့် ကျန်းဆူရှင်း တစ်ယောက် တော်တော်လေး အနေရခက်နေပါတယ်။

သူမ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?!

ဆိုဖာပေါ်မှာ ချန်းချန်းလေးကို ပွေ့ချီရင်း ငေးငိုင်နေမိပါတယ်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက ချန်းချန်းလေးအတွက် ရေနွေးနွေးလေး တစ်ဝက်လောက် ထည့်ပေးပါတယ်။ ကလေးမလေးက နှစ်လက်နဲ့ ကိုင်ပြီး တမြုံ့မြုံ့ သောက်နေပါတယ်။

လုအန်းကျီကလည်း ရေတစ်ခွက်ကို ယူသောက်လိုက်ပါတယ်။ အသံသွင်းခန်းထဲမှာ သီချင်းနှစ်ပုဒ် ဆက်တိုက်ဆိုလိုက်ရတာကြောင့် လည်ချောင်း နည်းနည်း ခြောက်နေပါတယ်။ အရင်ဘဝက ကာရာအိုကေ သွားဆိုတုန်းကလည်း ဒီလိုပါပဲ၊ သီချင်း အနည်းငယ် ဆိုပြီးတာနဲ့ လည်ချောင်း ခြောက်တတ်ပါတယ်။

အဆိုတော်တွေ အနေနဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲတွေမှာ တစ်ပုဒ်ပြီးတစ်ပုဒ် ဘယ်လို ဆိုနိုင်ကြလဲဆိုတာ သူ တကယ် မသိပါဘူး။ အားတဲ့အခါ ကျန်းဆူရှင်းကို မေးကြည့်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက အခု အာရုံလွင့်နေပုံရတာကြောင့် အခုလောလောဆယ်တော့ မမေးတော့ပါဘူး။

“ဟေ့... ဟေ့... နင် ဘာတွေ ပြန်တွေးနေပြန်တာလဲ”

စုန့်ရှောင်ချင်းက လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းတို့အတွက် ရေဖြည့်ပေးပြီးတဲ့နောက် ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ မျက်လုံးရှေ့မှာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး မေးပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး...” လို့ ထပ်ပြောပါတယ်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက “အခုကိစ္စက ပြီးပြီနော်? အစမ်းဖိုင် သွင်းပေးတာက သွင်းပေးတာပဲ၊ ငါ့ကို ပိုက်ဆံပြန်ပေးဖို့ နည်းလမ်းတွေ ထပ်မရှာနဲ့တော့” လို့ ပြောပါတယ်။

သူမက ကျန်းဆူရှင်း ပေးထားတဲ့ လုအန်းကျီ လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ “ဝူခုန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ” စာအုပ်ကို ကောက်ယူပြီး ကျန်းဆူရှင်း ရှေ့မှာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ကာ “ဒါကိုပဲ အဖိုးအခလို့ သတ်မှတ်လိုက်မယ်။ ငါ့ဆီမှာ နင် အကြွေးတင်နေတဲ့ သီချင်းတွေကိုလည်း မလောပါဘူး၊ အေးအေးဆေးဆေးပဲ လုပ်ပါ” လို့ ထပ်ပြောပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်းလည်း အားကိုးရာမဲ့စွာနဲ့ “နင် သဘောပဲလေ” လို့ ဆိုရပါတော့တယ်။

စုန့်ရှောင်ချင်းရဲ့ အိမ်မှာ ခဏလောက် ထိုင်ပြီး အနားယူပြီးတဲ့နောက် လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းတို့ နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက ဒီ “မိသားစု သုံးယောက်” ကို ရီဖျင်နေအိမ်ရဲ့ အပေါက်ဝအထိ လိုက်ပို့ပေးပါတယ်။

အခုက နေ့လယ်ခင်း အစောပိုင်းဖြစ်တာကြောင့် ပုံမှန်ဆိုရင် နေအရှိန် အပြင်းဆုံး အချိန်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ ကောင်းကင်မှာ တိမ်တွေ အများကြီး ရှိနေပြီး နေကို လုံးလုံး ကွယ်ထားတာကြောင့် အပြင်မှာ သိပ်မပူဘဲ ပုံမှန်ထက် အပူချိန် အများကြီး လျော့နည်းနေပါတယ်။

“ပင်ပန်းနေပြီလား”

ကျန်းဆူရှင်းက ရုတ်တရက် မေးပါတယ်။

လုအန်းကျီက “မပင်ပန်းပါဘူး” လို့ ဖြေပါတယ်။

ကလေးမလေး ချန်းချန်းကလည်း ဝင်ရှုပ်လိုက်တယ် “ချန်းချန်းလည်း မပင်ပန်းပါဘူး!”

ကျန်းဆူရှင်းက “ဒါဆို... တို့တွေ လမ်းလျှောက်ကြမလား” လို့ မေးပါတယ်။

လုအန်းကျီ မဖြေခင်မှာပဲ ချန်းချန်းလေးက ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဟုတ်ကဲ့!” လို့ ပြောပါတယ်။

လုအန်းကျီ ပြုံးလိုက်ပြီး “ဒီကလေးမလေးက သဘောတူသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း မငြင်းရဲတော့ပါဘူး” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်းက နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။

သူမနဲ့ လုအန်းကျီတို့ဟာ ချန်းချန်းလေးရဲ့ လက်ကလေးတစ်ဖက်စီကို ကိုင်ပြီး လမ်းဘေးအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့ကြပါတယ်။

နေ့လယ်ပိုင်း အလုပ်လုပ်ချိန်ဖြစ်တာကြောင့် လမ်းပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်သူ သိပ်မရှိပေမဲ့ ကားလမ်းပေါ်မှာတော့ ကားတွေက အဆက်မပြတ် ရွေ့လျားနေပါတယ်။

ဒီတစ်ခါမှာတော့ ချန်းချန်းလေးက ဟိုပြေးဒီလွှား မလုပ်တော့ပါဘူး။ သူမရဲ့ အာရုံက လမ်းပေါ်က ကားတွေဆီမှာပဲ ရှိနေပါတယ်။ သူမက လမ်းလျှောက်ရင်း “ကားတစ်စီး... ကားတစ်စီး... အို၊ နောက်ထပ် ကားတစ်စီး...” လို့ လိုက်ရေတွက်နေပါတယ်။

လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းတို့ဟာ ကလေးမလေးရဲ့ ချစ်စဖွယ် အသံလေးကို နားထောင်ရင်း၊ သူတို့လက်ထဲက လက်ကလေးရဲ့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရင်း အချိန်တွေ နှေးကွေးသွားသလို ခံစားနေရပါတယ်။

သူတို့ ရှေ့မှာရှိတဲ့ စီးပွားရေးဇုန်တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်လာတဲ့အခါမှာတော့ အေးအေးလူလူ ရှိလှတဲ့ လူငယ်အတွဲတွေ လက်ချင်းချိတ်ပြီး ရယ်မောပျော်ရွှင်နေကြတာကို တွေ့ရပါတယ်။ တချို့ကတော့ ဆိုင်အပြင်ဘက်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတွေမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်ပြီး ကော်ဖီနဲ့ အအေးတွေ သောက်ရင်း ချစ်သူတွေလို စကားပြောနေကြပါတယ်။

သူတို့ကတော့ ချစ်စရာ ကောင်းတဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး အဲဒီကြားကနေ ဖြတ်လျှောက်လာခဲ့ကြပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ပုံစံက တခြားသူတွေနဲ့ နည်းနည်း ကွဲပြားနေပေမဲ့ သူတို့ကြားက လေထုကတော့ အဲဒီမြင်ကွင်းနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသလိုပါပဲ။