အချိန်တွေအရမ်းမြန်လွန်းခြင်း

ဘာလို့ လုအန်းကျီကို လမ်းလျှောက်ဖို့ အကြံပေးလိုက်မိမှန်း ကျန်းဆူရှင်း ကိုယ်တိုင်လည်း မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါဟာ ချန်းချန်းကြောင့် မဟုတ်ဘူးဆိုတာတော့ သူမ သေချာပေါက် သိနေပါတယ်။

အစောပိုင်းကတည်းက သူမဟာ တစ်စုံတစ်ခုကို စိတ်ကူးယဉ်နေသလို၊ ထူးဆန်းပြီး ရှင်းပြလို့မရတဲ့ စေ့ဆော်မှုတစ်ခုကြောင့် အခုလိုတွေ လုပ်မိ၊ တွေးမိနေတာပါ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက ပြောလိုက်မိပြီ၊ လုအန်းကျီကလည်း သဘောတူခဲ့ပြီ။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ချန်းချန်းလေးကို ထားပြီး လမ်းဘေးအတိုင်း လျှောက်လာတဲ့အခါ လေထုက အနေရခက်မနေဘဲ တကယ့်ကို နွေးထွေးပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပါတယ်။

လုအန်းကျီဟာလည်း ကျန်းဆူရှင်းလိုပဲ ချန်းချန်းလေးရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း နွေးထွေးမှုနဲ့ စိတ်အေးချမ်းမှုကို ခံစားနေရပါတယ်။

သူ့ဘေးက အမျိုးသမီးနဲ့ သူ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ရှင်းပြရခက်ပေမဲ့၊ သူမက သူ့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ အလိုလို တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် ညှိပြီး ဘေးချင်းယှဉ် လျှောက်လှမ်းနေပါတယ်။

ချန်းချန်းလေးရဲ့ ခြေတိုတိုလေးတွေကတော့ ကျန်းဆူရှင်းနဲ့ လုအန်းကျီတို့နဲ့ မတူဘဲ တလှုပ်လှုပ်နဲ့ မြန်မြန်လေး လျှောက်နေပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက အဲဒီ မငြိမ်မသက် ခြေလှမ်းလေးတွေဟာ တေးသံတစ်ခုရဲ့ ကစားနေတဲ့ ဂီတသံစဉ်လေးလိုပါပဲ၊ သူတို့ရဲ့ ခြေလှမ်းသံတွေကို ပိုပြီး သဟဇာတဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးနေသလိုပါပဲ။

စီးပွားရေးဇုန် အစွန်နားက လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တန်းလေးကို ဖြတ်လာတုန်း နေကာထီးအောက်က အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီးတို့ စကားပြောနေတာကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။

“ကျွန်မလည်း အသက်မငယ်တော့ဘူး၊ အိမ်ကလည်း အတင်းလက်ထပ်ခိုင်းနေပြီ။ ကိုယ်တိုင်လည်း နည်းနည်းတော့ စိုးရိမ်မိတယ်။ တကယ်လို့ လက်ထပ်ဖြစ်ရင် ကလေးကို စောစောယူချင်တယ်၊ အဲဒါကို ရှင် လက်ခံနိုင်ပါ့မလား”

“ကျွန်တော် ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး။ လူချင်း အဆင်ပြေပြီး ဘဝကို အတူတူ ဖြတ်သန်းနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျန်တာတွေက ညှိနှိုင်းလို့ ရပါတယ်”

“အင်း... အဲဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။ ဒါနဲ့... ရှင့်အမြင်မှာ ကျွန်မက ဘယ်လိုလဲ”

“အာ... ကျွန်တော် ခဗျားကို အရမ်း သဘောကျပါတယ်။ ခဗျားအကြောင်းကို ပိုပြီး သိခွင့်ရချင်တယ်။ ခဗျားကရော ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လို မြင်လဲ”

“အင်း... ရှင်ကလည်း မဆိုးပါဘူး။ မကောင်းဘူးဆိုရင် ကျွန်မ ဒါတွေ ပြောနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါနဲ့... တို့တွေ စကားပြောတာ အရမ်း မြန်သွားသလားလို့”

“မမြန်ပါဘူးဗျာ။ ကျွန်တော့်အမြင်မှာတော့ ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ။ အစကတည်းက အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ မလိုက်ဖက်ရင် အချိန်မကုန်တော့ဘူးပေါ့”

“အင်း။”

လူငယ်မောင်မယ် နှစ်ဦးဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကြပါတယ်။

ဘေးက ဖြတ်လျှောက်သွားတဲ့ လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းတို့ဟာ အဲဒီစကားတွေကို ကြားပြီး ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်လာပါတယ်။

မြန်တယ်? နှေးတယ်?

ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခု မနေနိုင်ဘဲ ပေါ်လာပါတယ်။

တကယ်လို့ သူတို့ရဲ့ အခြေအနေက မြန်တယ်လို့ ဆိုရင်၊ သူမနဲ့ လုအန်းကျီရဲ့ အခြေအနေကရော ဘာလဲ။

သူတို့ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပေါ်ယံပဲ သိကြသေးတဲ့ သူစိမ်းတွေလို ဖြစ်နေပေမဲ့၊ အခုတော့ ကလေးတစ်ယောက်တောင် ရှိနေပြီဖြစ်သလို တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝထဲမှာ တစ်ယောက်က ပါဝင်ပတ်သက်နေကြပါပြီ။

သူမ သီချင်းကိစ္စနဲ့ အခက်တွေ့နေတုန်း လုအန်းကျီက သီချင်းအသစ်တွေ ထုတ်ပေးခဲ့တယ်၊ သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ တွေ့ဖို့လည်း လိုက်ပါပေးခဲ့တယ်။

လုအန်းကျီ စာအုပ်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေတုန်းမှာလည်း သူမက ချန်းချန်းကို ခေါ်ပြီး နေ့တိုင်း ဆိုင်ကို လာခဲ့တယ်။ ဆိုင်ကို သန့်ရှင်းရေး ကူလုပ်ပေးတယ်၊ စာအုပ်တွေ ကူရောင်းပေးတယ်။ အဲဒီနောက်မှာလည်း ကားဝယ်ဖို့ သူမကပဲ ကူရွေးပေးခဲ့ပြန်တယ်။

ချန်းချန်းကို အတူတူ စောင့်ရှောက်တာတွေကိုတော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုပါဘူး။ အရာအားလုံးက အရမ်းကို သဘာဝကျနေပြီး သူတို့ကြားက စည်းတွေက မသိမသာ ဝေဝါးသွားသလို ခံစားရပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း အရမ်းကို ရှင်းလင်းနေပြန်ပါတယ်။

ကလေးရဲ့ အမေအဖြစ်နဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူ လုအန်းကျီအဖြစ် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးဟာ အခြေခံကျတဲ့ စည်းတစ်ခုကိုတော့ ထိန်းသိမ်းထားကြတုန်းပါပဲ။

အဲဒီစည်းက ဘာအပေါ်မှာ အခြေခံထားတာလဲ။

အသိတရားနဲ့ လေးစားမှုပေါ်မှာ အခြေခံထားတာ ဖြစ်မှာပါ။

ကလေးရဲ့ အဖေ ဘယ်လိုတွေးလဲ မသိပေမဲ့ သူမကတော့ အဲဒီလိုပဲ ခံစားရပါတယ်။

ဒီစည်းဟာ တစ်နေ့နေ့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်လို့ သူမ ကြိုတင် ခံစားနေရပါတယ်။ အစောပိုင်းကတော့ သူမ နည်းနည်း ထိတ်လန့်မိပေမဲ့ အခုတော့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လက်ခံနိုင်လာပါပြီ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမမှာ ချန်းချန်းရှိနေတော့ တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခုလို ထိတွေ့ဆက်ဆံကြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လုအန်းကျီက မဆိုးဘူးလို့ သူမ ခံစားရပါတယ်... အရာအားလုံးကို သဘာဝအတိုင်းပဲ ဖြစ်ခွင့်ပေးလိုက်တော့မယ်... ကျန်းဆူရှင်းက စိတ်ထဲက ရေရွတ်ရင်း လုအန်းကျီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။

မထင်မှတ်ဘဲ လုအန်းကျီကလည်း သူမကို လှည့်ကြည့်နေတာနဲ့ တိုးသွားတာကြောင့် သူမ လန့်ပြီး မျက်နှာကို အမြန် ပြန်လွှဲလိုက်ပါတယ်။

လုအန်းကျီကတော့ သဘောကျပြီး ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်ပါတယ်။

သဘာဝအတိုင်းပဲ ဖြစ်ပါစေတော့... လုအန်းကျီလည်း စိတ်ထဲက တွေးလိုက်ပါတယ်။

“ဖြည်းဖြည်း! ဖြည်းဖြည်း ပြေးပါ!”

“ဒါဆိုရင်လည်း ဆင်းတော့လေ!”

“မဆင်းပါဘူး!”

“အဲဒါဆိုရင်လည်း မြဲမြဲကိုင်ထား!”

“အမလေး!”

ရှေ့က လူငယ် နှစ်ဦးရဲ့ ရယ်သံတွေကြောင့် လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းတို့ရဲ့ အတွေးတွေ ပြတ်တောက်သွားပါတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်နဲ့ ချန်းချန်းလေးဟာ အသံလာရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။ ကောလိပ်ကျောင်းသား အရွယ် စုံတွဲလေးတစ်တွဲဟာ ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားနေကြတာပါ။

ကောင်လေးက ကောင်မလေးကို ကျောပိုးပြီး ရင်ပြင်ပေါ်မှာ အမြန်ပြေးနေတာကြောင့် ကောင်မလေးက ကြောက်ကြောက်နဲ့ ကောင်လေးရဲ့ လည်ပင်းကို မြဲမြဲဖက်ထားပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပါ ကူးစက်နေပါတယ်။

ချန်းချန်းလေးလည်း အဲဒီ ပျော်ရွှင်မှုမှာ ပါသွားပါတယ်။

“ဖေဖေ ပိုး”

ကလေးမလေးက ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး လုအန်းကျီကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ပါတယ်။

လုအန်းကျီက ကလေးကို ကျောပိုးဖို့ အသင့်ပြင်ပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ကာ “လာ... ဖြည်းဖြည်းတက်၊ ပြုတ်မကျစေနဲ့ဦးနော်” လို့ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ ချန်းချန်းက လုအန်းကျီ ကျောပေါ်တက်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး။ သူမက ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး မေမေဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ “မေမေ လာ” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်း : “...”

လုအန်းကျီ : “...”

ချန်းချန်းရဲ့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အပြုအမူကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အံ့သြသွားပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိကြပါတယ်။ ပြီးတော့မှ မျက်နှာကို ချက်ချင်း ပြန်လွှဲလိုက်ကြပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ချန်းချန်းလေး လိမ္မာတယ်၊ ဖေဖေက ချန်းချန်းကို ပိုးပါစေနော် ဟုတ်ပြီလား” လို့ ဖျောင်းဖျပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ချန်းချန်းကတော့ ဝေးဝေးကို ပြေးသွားတဲ့ စုံတွဲကိုပဲ လက်ညှိုးထိုးပြနေပါတယ်။

ကောင်လေးက ကောင်မလေးကို ကျောပိုးပြီး အားအင်အပြည့်နဲ့ ပြေးနေတုန်းပါပဲ။

“ဖေဖေက မေမေ့ကို ပိုး”

ဟိုစုံတွဲကို ကြည့်ပြီး ချန်းချန်းက ထပ်ပြောပါတယ်။

ဒါဆိုရင် ဒီကလေးမလေးက သူ့ရဲ့ ဖေဖေနဲ့ မေမေကိုလည်း ဟိုစုံတွဲလိုမျိုး လိုက်လုပ်စေချင်တာလား။

ကျန်းဆူရှင်း အားကိုးရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။ ချန်းချန်းက ဆွဲခေါ်လို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမ ကိုယ်တိုင်ပဲ ရှေ့တိုးမိတာလား မသိပေမဲ့၊ သူမဟာ လုအန်းကျီရဲ့ ကျောဘက်မှာ ရောက်သွားပါတယ်။

လုအန်းကျီလည်း ခဏလောက် ကြောင်သွားပေမဲ့ ကျန်းဆူရှင်း တက်လို့ အဆင်ပြေမယ့် အနိမ့်အမြင့်ကို ညှိပြီး ကျောကို ပြင်ပေးလိုက်ပါတယ်။

ချန်းချန်းလေးရဲ့ အပြစ်ကင်းတဲ့ အကြည့်အောက်မှာ ကျန်းဆူရှင်းဟာ လုအန်းကျီရဲ့ ကျောပေါ်ကို လက်တင်လိုက်ပါတယ်။

လုအန်းကျီကတော့ ချန်းချန်းလေးရဲ့ လက်ကလေးတွေထက်တောင် ပိုပြီး နွေးထွေးတဲ့ အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

သူ့ရဲ့ ကြွက်သားတွေက အလိုလို တောင့်တင်းသွားပြီး ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးက သူ့ကျောနဲ့ ထိတွေ့လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ သူ့ရဲ့ အာရုံကြောတွေ အကုန်လုံး တင်းမာသွားပါတယ်။

ဒါက စိတ်လှုပ်ရှားလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျန်းဆူရှင်း ပြုတ်ကျမှာ စိုးရိမ်လို့လားဆိုတာ လုအန်းကျီ ကိုယ်တိုင်လည်း မပြောတတ်ပါဘူး။

သူမရဲ့ ဆံနွယ်လေးတွေက သူ့ပုခုံးကို လာထိပြီး ပါးကို လာယားစေပါတယ်။ လုအန်းကျီဟာ ခေါင်းလျှော်ရည်နံ့ သင်းသင်းလေးကို ရလိုက်ပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက နည်းနည်း မြန်နေပြီး သူမရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေကိုတောင် သူ ကြားနေရသလိုပါပဲ။

“ရ... ရပြီ...”

လုအန်းကျီက ခဏလောက် ငြိမ်နေတာကြောင့် ကျန်းဆူရှင်းက တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အသံက အရမ်းတိုးလွန်းတာကြောင့် လုအန်းကျီရဲ့ နားနားမှာ ကပ်မပြောရင် ကြားရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

“အာ... အင်း...”

ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်နဲ့ နွေးထွေးမှုကို ကျောပေါ်မှာ ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် လုအန်းကျီက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေ မြေကြီးပေါ်က ကြွတက်သွားပါတယ်။ သူမ အရွယ်ရောက်ပြီးကတည်းက အခုလို အပိုးမခံဖူးတာကြောင့် ခဏလောက်တော့ ယိမ်းယိုင်သွားသလို ခံစားရပါတယ်။ ရုတ်တရက် ကြောက်စိတ်ဝင်သွားပြီး လုအန်းကျီရဲ့ ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ လှမ်းဖက်လိုက်တာကြောင့် လုအန်းကျီတောင် အသက်ရှူကျပ်သွားပါတယ်။

လုအန်းကျီက ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ မြဲမြဲပွေ့ချီပြီး ထိန်းပေးလိုက်ပါတယ်။

အဲဒီတော့မှ ကျန်းဆူရှင်းက လုံခြုံသွားသလို ခံစားရပြီး သူမရဲ့ လက်တွေကို နည်းနည်း လျှော့ပေးလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့မှ သူမ ရှက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို မသိမသာ ကိုက်ထားမိပါတယ်။

“ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း...”

ဒီမြင်ကွင်းကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ချန်းချန်းလေးကတော့ သူ့ရဲ့ ဖေဖေနဲ့ မေမေတို့ ဟိုစုံတွဲလိုမျိုး လုပ်နေတာကို မြင်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ လက်ခုပ်တီးနေပါတော့တယ်။