နွေးထွေးပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြတ်သန်းရသော

“ရ... ရပြီ...” ကျန်းဆူရှင်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်။

လုအန်းကျီက သူမ ဆိုလိုတာကို နားလည်တာကြောင့် “အင်း” လို့ ခပ်တိုးတိုး ထူးပြီး ကျန်းဆူရှင်းကို အသာအယာ ပြန်ချပေးလိုက်ပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီရဲ့ ပုခုံးပေါ်က သူမရဲ့ လက်တွေကို ဖယ်လိုက်တဲ့အခါ ခဏတာတော့ တစ်ခုခု ဆုံးရှုံးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

“နောက်တစ်ခါ၊ နောက်တစ်ခါ!” ချန်းချန်းလေးကတော့ မေမေက ဖေဖေရဲ့ ကျောပေါ်မှာ ရှိနေတာ ဘာလို့ ဒီလောက် ပျော်စရာကောင်းနေမှန်း မသိပေမဲ့ ကျန်းဆူရှင်းကို လုအန်းကျီ ကျောပေါ် နောက်တစ်ခါ ပြန်တက်ဖို့ အတင်းတိုက်တွန်းနေပါတယ်။

လုအန်းကျီက ချန်းချန်းလေးကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး “လိမ္မာတယ် ချန်းချန်းလေး၊ နောက်မှပေါ့နော်။ ဖေဖေက ချန်းချန်းလေးကို ချီထားချင်လို့ မေမေ့ကို ကျောမပိုးနိုင်တော့ဘူးလေ” လို့ ချော့ပြောလိုက်ပါတယ်။

ချန်းချန်းလေးက ကျန်းဆူရှင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြီး “ဖေဖေက မေမေ့ကို ပိုး” လို့ ထပ်ပြောပါတယ်။

လုအန်းကျီက “ဒါဆို သမီးလေးက ဖေဖေ ချီတာကို မလိုချင်ဘူးလား” လို့ မေးပါတယ်။

ချန်းချန်းလေးက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး “လိုချင်တယ်” လို့ ဖြေပါတယ်။

လုအန်းကျီက “ဒါဆို ဘာလို့ ဖေဖေ့ကို မေမေ့ကို ပိုးခိုင်းနေရတာလဲ” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။

“ဟွန်း~” ဒီ ‘ဟွန်း’ ဆိုတဲ့ အသံလေးက ရှည်ရှည်လေးနဲ့ တွန့်ဆုတ်နေတဲ့ အသံလေးပါ။ ကလေးမလေးက သူ့ခေါင်းကို လုအန်းကျီရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာ မှီထားပြီး ငြိမ်နေပါတော့တယ်။ ဒီ ‘အမြင့်ဆုံးနေရာ’ ကနေ မဆင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရပါတယ်။

လုအန်းကျီက မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပါဘူး။ ကျန်းဆူရှင်းဘက် လှည့်ပြီး “သွားကြရအောင်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်းကတော့ ရုတ်တရက် စိတ်တိုသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ ဘာလို့ လုအန်းကျီက ဒီလောက်အထိ တည်ငြိမ်နေရတာလဲ။ ဘာလို့ သူမ တစ်ယောက်တည်းပဲ ဒီမှာ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ခံစားနေရတာလဲ။

ဒါပေမဲ့ သူမ ဘာမှ မပြောနိုင်ပါဘူး။ ဒါတွေ အားလုံးက သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အတွေးလေးတွေပဲလေ၊ တခြားသူကို ဘယ်လို သွားပြောလို့ ရမှာလဲ။

သူမက လုအန်းကျီရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာ ခေါင်းတင်ပြီး သူမကို ခိုးကြည့်နေတဲ့ ချန်းချန်းလေးကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းလေး စူလိုက်ပါတယ်။

“ဟိဟိ!” ချန်းချန်းလေးက သူမကို အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။

အဲဒီတော့မှ ကျန်းဆူရှင်းလည်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ချန်းချန်းလေးရဲ့ နှာခေါင်းလေးကို အသာအယာ တို့လိုက်ပါတယ်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” လုအန်းကျီက ရုတ်တရက် မေးပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်း ရင်ခုန်သွားပြီး “ဘာ-ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး...” လို့ အမြန် ပြောလိုက်ပါတယ်။

လုအန်းကျီက “မင်း တစ်မျိုး ဖြစ်နေသလိုပဲ။ ခုနက ကိစ္စကြောင့်လား” လို့ မေးပါတယ်။

“အဲဒါက...” ကျန်းဆူရှင်း ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားပါတယ်။ လုအန်းကျီက သူမအပေါ် တစ်ခုခု အထင်လွဲသွားမှာကို စိုးရိမ်မိတာပါ။ သူမ အမြန်ပဲ “ဟင့်အင်း... မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒါက... အဲဒါက...” စကားလုံးတွေက လျှာဖျားမှာ တင်နေပေမဲ့ အပြင်ကို ထွက်မလာပါဘူး။

လုအန်းကျီကတော့ ချန်းချန်းလေးကို ချီပြီး သူမဘေးမှာ တိတ်တိတ်လေး လျှောက်နေပါတယ်။ ကျန်းဆူရှင်း စကားပြောဖို့ကိုလည်း သူ အတင်းမတိုက်တွန်းပါဘူး။

ကျန်းဆူရှင်းက တော်တော်ကြာအောင် အားယူလိုက်ပြီးမှ သတ္တိတွေ အကုန်စုပြီး ပြောလိုက်ပါတယ် “ကျွန်မ... ကျွန်မ ခုနက တခြား ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး။ အဲဒါက... အဲဒါက... အရမ်း မြန်လွန်းနေသလို ခံစားရလို့ပါ...”

“အင်း” လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်းကတော့ အဆုံးထိ ပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံရပြီး သွားကို ကြိတ်ကာ “ကျွန်မတို့မှာ ချန်းချန်း ရှိနေပြီ ဆိုပေမဲ့ တကယ်တော့ ကျွန်မတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သိတာ သိပ်မကြာသေးဘူး မဟုတ်လား။

ချန်းချန်း ရှိနေတော့ ကျွန်မကတော့ တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အတ္တဆန်တယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ ကျွန်မလည်း ရှင်... ရှင် တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး။

အဲဒါက ရှင့်ကြောင့် မဟုတ်ဘူးနော်၊ ချန်းချန်းလေး အတွက်ကြောင့်ပါ။ ဒါက အတ္တဆန်တာ မှန်ပေမဲ့ အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကလေးရဲ့ အနာဂတ်ကို တွေးမိတဲ့အခါ ဒီလို စိတ်မျိုး ဝင်လာတတ်ပါတယ်။ ရှင့်ကို နားလည်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျွန်မရဲ့ အတွေးသက်သက်ပါ၊ ရှင့်ကို ဘာမှ အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုပါဘူး”

သူမ စကားတွေက ပြောရင်းနဲ့ ပိုပြီး ချောမွေ့လာပါတယ်။

လုအန်းကျီက နားထောင်ရင်း “အင်း” လို့ပဲ ဆိုပါတယ်။ ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ ခံစားချက်တွေက စီးဆင်းနေပြီမို့ သူ ကြားဖြတ် မပြောချင်တာပါ။ သူမ ပြောလို့ ပြီးမှပဲ သူ ပြန်ပြောတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။

ကျန်းဆူရှင်းက ဆက်ပြောပါတယ် “ခုနက... ခုနက ရှင် ကျွန်မကို ပိုးလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ချခိုင်းမိတာက၊ တကယ်တော့ ရှင့်ကို... ငြင်းပယ်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ဖက်ကလည်း အရမ်း မြန်နေသလို ခံစားရလို့၊ နောက်တစ်ဖက်ကလည်း ကျွန်မကို အလေးအနက် မရှိတဲ့ မိန်းကလေးလို့ ရှင် ထင်သွားမှာ ကြောက်လို့ပါ။ ကျွန်မ အနုပညာလောကထဲမှာ နေခဲ့ဖူးတော့ လူတွေက အဲဒီလောကက လူတွေကို ဘယ်လို မြင်ကြလဲ ဆိုတာ သိပါတယ်။ တကယ်လည်း ရှုပ်ထွေးတာ မှန်ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က... ရှင်လည်း သိမှာပါ... ကျွန်မ အိပ်ရာခင်းကိုတောင် ယူသွားခဲ့တာလေ...”

ရင်ထဲမှာ အောင်းထားသမျှကို တစ်သက်တည်းနဲ့ ပြောချထုတ်လိုက်ပြီးတဲ့နောက် ကျန်းဆူရှင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားပါတယ်။ စကားတွေက နည်းနည်းတော့ ဟိုရောက်ဒီရောက် ဖြစ်နေပေမဲ့ ဆိုလိုရင်းကတော့ ရှင်းပါတယ်။ လုအန်းကျီ နားလည်လိမ့်မယ်လို့ သူမ ယုံကြည်ပါတယ်။

လုအန်းကျီ ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုတာကို သူမ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေမိပါတယ်။

လုအန်းကျီက ရယ်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ် “အဲဒီတုန်းက အိပ်ရာခင်း ဘယ်ပျောက်သွားလဲလို့ ကျွန်တော် တွေးနေတာ၊ ဟိုတယ်ကလည်း ကျွန်တော့်ကို လျော်ကြေးတောင် တောင်းသေးတယ်။ ပြီးတော့ ဒီနေ့ ကိစ္စက ချန်းချန်းလေးက စတာလေ၊ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်က စတာမှ မဟုတ်တာ။ မင်း ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ”

ချန်းချန်းလေးကတော့ သူမရဲ့ အပြစ်ကင်းတဲ့ မျက်လုံးကြီးတွေနဲ့ ကြည့်ရင်း လက်ကို မြှောက်ပြီး အော်လိုက်ပါတယ် “ချန်းချန်း နိုင်တယ်!”

“ဟွန်း...” ကျန်းဆူရှင်းက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ လုအန်းကျီကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ မျက်စောင်းထဲမှာတော့ စိတ်သက်သာရာ ရမှုနဲ့ အနည်းငယ် စိတ်ကောက်မှုတို့ ရောထွေးနေပါတယ်။

လုအန်းကျီက “မင်း ဆိုလိုတာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်လည်း မင်းလိုပဲ ခံစားရပါတယ်။ မင်း ပြောလိုက်တာနဲ့ မင်းရဲ့ အတွေးကို ကျွန်တော် သိလိုက်ပါပြီ။

ပြောရရင်တော့ အခု အခြေအနေက ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေတာ အမှန်ပဲ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ထိုင်ပြီး လက်ထပ်ဖို့နဲ့ ကလေးယူဖို့ ဆွေးနွေးရင်တောင် ဒါက မြန်လွန်းတယ်လို့ ခံစားရဦးမှာပဲ။

ကျွန်တော်တို့ကျတော့ ဘာမှ မဆွေးနွေးရသေးခင် ချန်းချန်းလေး ရောက်နေပြီ။ ပြီးမှ ချန်းချန်းလေးကြောင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သိလာပြီး တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးလာကြတာ။ ဒါက တခြားသူတွေနဲ့ မတူလို့ အမြဲတမ်း တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေတာပေါ့...”

“အင်း” ကျန်းဆူရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး လုအန်းကျီ ဆက်ပြောမှာကို စောင့်နေပါတယ်။

လုအန်းကျီက ဆက်ပြီး “ကျွန်တော် တခြား ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး၊ ဘာပြောရမှန်းလည်း မသိလို့ပါ။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က ဟို လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ထိုင်ပြီး လူတွေ့နှုတ်ဆက်နေကြတဲ့ သူတွေလိုမျိုးပဲ သဘောထားလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ”

ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ‘ဒိန်း’ ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ရင်ခုန်သံတွေ စီးချက်မြန် သွားပါတယ်။ ခဏလောက်တော့ သူမ ကြောင်အသွားပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားပါတယ်။

“ဘယ်လိုလဲ” လုအန်းကျီက ထပ်မေးပါတယ်။

“အာ... အင်း” ကျန်းဆူရှင်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး အလောတကြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။

လုအန်းကျီက ပြုံးပြီး ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်နဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ် “ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ဒီကနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်တို့ တရားဝင် လူတွေ့နှုတ်ဆက် (Blind Date) နေကြတာပေါ့။ ကျွန်တော့်နာမည်က လုအန်းကျီ ပါ”

ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ ပါးပြင်တွေက နည်းနည်း နီမြန်းနေပေမဲ့ သူမကလည်း “ကျွန်မ နာမည်က ကျန်းဆူရှင်း ပါ” လို့ ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။

ချန်းချန်းလေးကလည်း ကြားထဲက ဝင်အော်ပြန်ပါတယ် “ချန်းချန်း နာမည်ကလည်း ချန်းချန်း ပဲ!”

လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းတို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ချန်းချန်းလေးကို ကြည့်ပြီး ရယ်လိုက်ကြပါတယ်။ လုအန်းကျီက “ဒါဆို ချန်းချန်းလေးရဲ့ နာမည်အပြည့်အစုံက ဘာလဲ” လို့ မေးပါတယ်။

ချန်းချန်းလေးက သူမရဲ့ နာမည်ကို တစ်လုံးချင်း ပီပီသသ ပြောပြပါတယ် “ကျန်း! ချန်း! ချန်း!” စကားတစ်လုံးပြောတိုင်းလည်း ခေါင်းလေးကို တစ်ချက်ချင်း ညိတ်ပြပါတယ်။

လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းတို့ ထပ်ပြီး ရယ်လိုက်ကြပြန်ပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်းက “နောက်ပိုင်းမှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိရင် ချန်းချန်းရဲ့ မျိုးရိုးအမည်ကို ရှင့်မျိုးရိုးဆီ ပြောင်းပေးမယ်လေ” လို့ ပြောပါတယ်။

လုအန်းကျီက ရယ်ပြီး “ကြည့်ပါဦး၊ မင်းက ဒါတွေကို စောစောစီးစီး ပြောနေပြန်ပြီ။ ကျွန်တော်တို့က အခုမှ လူတွေ့နှုတ်ဆက်နေတုန်းပဲ ရှိသေးတာ၊ ကလေးရဲ့ မျိုးရိုးအမည် ဘယ်သူ့နောက် လိုက်မလဲဆိုတာ ပြောဖို့က စောလွန်းပါသေးတယ်” လို့ စနောက်လိုက်ပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ မျက်နှာက ပိုပြီး နီသွားပြီး “အင်း” လို့ ဆိုကာ မျက်နှာကို လွှဲလိုက်ပါတယ်။

လုအန်းကျီက “ပြီးတော့ ကလေးက ဘယ်သူ့မျိုးရိုး ဖြစ်ဖြစ် ဘာအရေးကြီးလို့လဲ။ သူမက သူမနာမည်က ကျန်းချန်းချန်း ဆိုတာ သိနေပြီပဲ၊ ဘာလို့ ပြောင်းမှာလဲ။ တကယ်လို့ ကလေးကို ကျွန်တော့်မျိုးရိုးနဲ့ လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ နောက်မှ နောက်တစ်ယောက် ထပ်ယူတာပေါ့”

ဒီတစ်ခါမှာတော့ ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ မျက်နှာက လုံးဝကို ရဲတောက်သွားပြီး လုအန်းကျီကို မျက်စောင်းထိုးကာ “လူယုတ်မာ!” လို့ ပြောလိုက်ပါတော့တယ်။

လုအန်းကျီလည်း အဲဒီတော့မှ သူ စကားကျွံသွားမှန်း သတိရသွားပါတယ်။ စကားပြောလို့ ကောင်းနေတုန်း ရုတ်တရက် စိတ်ပါသွားမိတာက တကယ်ကို မသင့်တော်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းဆူရှင်းက တကယ် စိတ်ဆိုးပုံ မရတာကြောင့် လုအန်းကျီ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပါတယ်။

“လုအန်းကျီ” ကျန်းဆူရှင်းက ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်ပါတယ်။

လုအန်းကျီ ကြားသွားပြီး “ဟင်? ဘာလဲ” လို့ မေးပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ကို မျက်နှာလှည့်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ် “ကျွန်တော်တို့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပိုသိလာပြီး... အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ... ဒီနေရာကို ပြန်လာကြရအောင်... ပြီးရင် ရှင် ကျွန်မကို ကျောပိုးပေးရမယ်နော်၊ ဟုတ်ပြီလား”

လုအန်းကျီ ကြောင်သွားပါတယ်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ဟုတ်ပြီလားလို့” လို့ ထပ်မေးပါတယ်။

လုအန်းကျီက ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်ပြီး “ဟုတ်ကဲ့ပါဗျာ” လို့ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတော့တယ်။