ကောင်းကင်အင်ပါယာကို ကိုင်လှုပ်စေသော လေလံပွဲ

နောက်တစ်နေ့မနက်ခင်းမှာတော့ ကောင်းကင်သည် ကျောက်စိမ်းလို သန့်ရှင်းတောက်ပနေခဲ့သည်။

မွန်းတည့်ချိန်ရောက်သည့်အခါ အင်ပါယာမြို့တော်၏ အဓိကလမ်းကြီးများသည် လူအစုအဝေးများကြောင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး အနီရောင်အလံကြီးများ ချိတ်ဆွဲထားသည့် မဟာအလင်း တောက်ပခြင်း လေလံခန်းမသည် စျေးကွက်တစ်ခုထက် အင်ပါယာနန်းတော်တစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။

ထိုခန်းမသို့ ဝင်ရောက်သည့် လမ်းတိုင်းကို အင်ပါယာ၏ ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာတပ်ဖွဲ့သည် တင်းကျပ်စွာ ကာကွယ်ထားပြီး နေရောင်အောက်၌ သူတို့၏ လှံရှည်များ တောက်ပလင်းလက်နေကြသည်။

နေရောင်၏ ပထမအလင်းရောင်သည် မဟာအလင်းတောက်ပခြင်း လေလံခန်းမကို ထိတွေ့လာချိန်၌ အရှေ့ဘက် လမ်းကျယ်ကြီးတွင် လူများဖြင့် ပြည့်နေပြီးသား ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကုန်သည်များသည် သူတို့ စျေးဆိုင်များကို ထားခဲ့ကြပြီး ပညာရှင်များသည် စာလိပ်များကို ဖယ်ထားကြကာ လှည့်လည်သွားလာနေသော ကိုယ်ခံပညာရှင်များပါ သူတို့၏ လေ့ကျင့်မှုကို ခဏရပ်တန့်ရင်း မြင်ကွင်းကောင်းရနိုင်မည့် နေရာကို ရှာဖွေနေကြသည်။

သူတို့ ထိုနေရာကို လေလံဆွဲဖို့ လာကြတာ မဟုတ်ပေ။အများစုသည် လေလံခန်းမအတွင်း ဝင်ရောက်ဖို့ အိပ်မက်တောင် မမက်နိုင်ပေ

သူတို့ ထိုနေရာ၌ ရောက်နေတာက ကြည့်ရှုဖို့သာ။

ထိုရွှေရောင်တံခါးကြီးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်သွားမည့် လူများအား ကြည့်ဖို့သာ

အင်ပါယာအတွင်းရှိ ထိပ်တန်းအင်အားကြီးအဖွဲ့များ တစ်ဖွဲ့ချင်း ရောက်လာကြသဖြင့် လေထဲ၌ စကားသံများနှင့် အံ့ဩသံများ ပြန့်နှံ့လာခဲ့သည်။

ပထမဆုံး လူအများကို လှုပ်ရှားစေတာက နီညိုရောင် မိုးကြိုး နန်းတော် ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ တပည့်များသည် အနက်နီရောင် သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်ထားကြကာ လှုပ်ရှားသွားလာရာတွင် လျှပ်စီးသေးသေးများ လင်းလက်နေ၏

သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူသည် နန်းတော်ဒုတိယ အရှင်သခင်ဖြစ်ပြီး သူ့၏ ရှိနေခြင်းတစ်ခုတည်းကြောင့်ပင် အားနည်းသူများ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သလို ခံစားရစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရောက်လာသူသည် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းမှ ဖြစ်ပြီး အဖွဲ့ထဲတွင် ပိုင်ရွှယ်ချင်း နှင့် ချူကျီယန်တို့ မပါဝင်ကြောင်း လူအများ သတိပြုမိခဲ့သည်။

သို့တိုင် အကြီးအကဲချင်းလန် တစ်ယောက်တည်း၏ လှပမှုကြောင့်ပင် အလွန်ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။

အများအတွက်တော့ ထိုကဲ့သို့ နတ်သမီးဆန်ဆန် အလှအပကို မြင်ရခြင်းသည်ပင် ထို့နေ့လာရသည်ကို တန်ဖိုးရှိနေပြီဟု ထင်ကြသည်။

အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရောက်လာတိုင်း အံ့ဩသံအသစ်များ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင်

“ကြည့်ကြပါဦး..လီမျိုးနွယ် အမှတ်တံဆိပ်”

လူအစုအဝေးအတွင်း အံ့ဩသံများ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြီး အနက်ရောင်နှင့် ရွှေရောင်ဖြင့် အလှဆင်ထားသော စစ်ရထားကြီးတစ်စင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

လီမျိုးနွယ် ခေါင်းဆောင် လီကျန်းဟုန်ကိုယ်တိုင် ဆင်းလာခဲ့ပြီး နဂါးနှင့် ဖီးနစ် ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့သော အကြီးအကဲများနှင့် ပါဝင်သူများအားလုံးလည်း လိုက်ပါလာကာ လီမိန်ယင်လည်း အပါအဝင် ဖြစ်သည်။

လီမျိုးနွယ် ထိပ်တန်း အကြီးအကဲ အများအပြားသည်လည်း နောက်မှ ဆက်တိုက် လိုက်လာကြပြီး တစ်ဦးချင်းစီသည် အာဏာအင်အား၏ တိုင်တစ်တိုင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။

လူအုပ်ကြားမှ စကားသံများ မဆုံးခင်မှာပဲ အံ့အားသင့်မှု အသစ်တစ်ခုသည် ထပ်မံ လွှမ်းမိုးလာသည်။

“ ကျောက်မျိုးနွယ် ခေါင်းဆောင်လည်း လာပြီ”

ငွေရောင် မိုးတိမ်ပုံများ ချယ်လှယ်ထားသော အဖြူရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျောက်ဝူထျန်းသည် ပညာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ လှုပ်ရှားနေသည့်တိုင် သူရှိနေခြင်းသည် မမြင်နိုင်သော တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ဖိအားများစွာ သက်ရောက်နေသည်။

သူတို့ ပါဝင်လာမှုကြောင့် ယနေ့သည် သာမန် လေလံပွဲ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

လီနှင့် ကျောက်မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်များသည် အင်ပါယာကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့် အရေးအကြောင်း မရှိလျှင် လူထုရှေ့တွင် အတူတကွ မပေါ်လာကြသလောက်ပင်။

နောက်ဆုံးအကြိမ်ကတော့ ပိုင်မျိုးနွယ်နှင့် စစ်ပွဲကြောင့်သာ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ မလွဲမသွေ ဖြစ်ပွားမည့် လေလံပြိုင်ပွဲအတွက် ဖြစ်သည်။

လမ်းမကြီးသည် ရုတ်တရက် ထပ်မံ ခွဲထွက်သွားသည်။

အင်ပါယာ ကာကွယ်ရေး တပ်ဖွဲ့များ၏ လိုက်ပါကာကွယ်မှုအောက်တွင် ခမ်းနားလှပသော လှည်းနှစ်စီး ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့ပြီး လှည်းတစ်စီးစီတွင် မတူညီသော အင်ပါယာ အမှတ်အသားများ ပါရှိနေသည်။

တစ်စီးသည် ပထမ မင်းသား၏ အမှတ်တံဆိပ် ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်စီးသည် စတုတ္ထ မင်းသမီး၏ အမှတ်တံဆိပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ပထမ မင်းသား ယုကျီတီသည် ပထမဦးစွာ လှည်းမှ ဆင်းလာပြီး သူ၏ ရွှေရောင် မင်းသားဦးထုပ်သည် အလင်းရောင်ကို ဖမ်းယူနေကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် လင်းလက်နေသည်။

သူရှိနေခြင်းဖြင့်ပင် အင်ပါယာ စစ်သားများ၏ ကျောများကို တည့်တည့် ဖြစ်သွားစေသည်။

မကြာခင်မှာပင် စတုတ္ထ မင်းသမီးလည်း လိုက်ပါလာပြီး ငြိမ်သက်စွာ ဆင်းလာသည်။

ယုချင်းယာ၏ ဝတ်စုံသည် လရောင်လို အရောင်တောက်သော ပိုးထည်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် လက်ရာမြောက် အနုပညာတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် တည်ငြိမ်သော ရေပြင်ပေါ်မှ လှိုင်းလေးများ ကဲ့သို့ နူးညံ့လှပနေသည်။

သူမ၏ အပြုံးသည် နွေးထွေးသော်လည်း မျက်လုံးများအတွင်းမှာတော့ အင်ပါယာကို မြင့်မားသော အမြင်ကနေ ကြည့်ရှုလေ့ရှိသူတစ်ဦး၏ ငြိမ်သက်သော အကွာအဝေးတစ်ရပ် ရှိနေသည်။

ယုကျီတီသည် ဦးညွှတ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

“ချင်းယာ၊ မတွေ့တာ အရမ်းကြာပြီ။ မင်း ဒီမြို့တော် လမ်းမတွေကို လာရောက်တာနဲ့ပိုပြီး တောက်ပသွားသလို ခံစားရတယ်”

ယုချင်းယာ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် အနည်းငယ် ကွေးသွားပြီး အပြုံးတစ်စင်း ပေါ်လာသည်။

“ဒါပေမဲ့ ပထမ မင်းသား ရှိနေတာနဲ့တင် လမ်းတွေက တောက်ပနေတာပါ ။ လတ်တလော လတွေမှာ… အလုပ်တွေ အရမ်းကြိုးစားခဲ့တယ်လို့ ကြားထားတယ်”

"မင်းသားတစ်ပါးက လုံ့လဝီရိယရှိရမယ်လေ”ယုကျီတီသည် ချောမွေ့စွာ ပြန်ဖြေပြီး သူ့အကြည့်တွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု အနည်းငယ်သာ ရှိနေသည်။

"ဒီနေ့မှာ အင်ပါယာရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ရတနာတစ်ခုကို ရရှိနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"အင်ပါယာနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ရတနာတစ်ခု..."

သူမသည် သူ့စကားကို ချိန်ဆနေရင်း တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"လေလံပွဲမှာ ဒီလိုရည်မှန်းချက်တွေနဲ့ အမှန်တကယ် ကိုက်ညီတဲ့ တစ်စုံတစ်ခု ပါဝင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ကြတာပေါ့”

ပထမ မင်းသားသည် ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ ရွှေတံခါးများဆီသို့သာ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ကြီး ပြန်လည် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ရထားနှစ်စီး လမ်းပေါ်သို့ ဝင်လာပြီး ရထားတစ်စီးစီတွင် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ဧကရာဇ် အစောင့်အကြပ်များ လိုက်ပါလာသည်။

ပထမရထားတွင် တတိယမင်းသား အိမ်တော်၏ အမှတ်တံဆိပ် ပါရှိသည်။

ဒုတိယရထားတွင် သတ္တမမင်းသား၏ အမှတ်တံဆိပ်ကို ပြသထားသည်။

တတိယမင်းသား ယူဝမ်ကျောက်သည် ဦးစွာ ဆင်းလာသည်။

သတ္တမမင်းသား၏ ရထားမှ ပခုံးကျယ်ကျယ်နှင့် ယူလောင်ရွှမ် ဆင်းလာကာ သူ၏ သံချပ်ကာသည် နေ့လယ်ခင်းနေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။

တခြားသူတွေနဲ့မတူတာက သူသည် သိမ်မွေ့သော အပြုအမူများကို ဂရုမစိုက်ပေ။သူ့ခြေလှမ်းများသည် အဖြူရောင်

ကျောက်စိမ်းခင်းထားသော ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ တည့်တည့်မတ်မတ် ရွေ့လျားနေပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့သာ။

ယူကျီတီသည် လေ့ကျင့်ထားသောအပြုံးနဲ့ ရှေ့ကိုတိုးလာ၏

"တတိယညီတော်နဲ့ သတ္တမညီတော် မင်းတို့လာတာ ဝမ်းသာစရာပါ ။ ဒီနေ့..ကျွန်တော်တို့”

"လုပ်ရပ်ကို ရပ်လိုက်ပါ၊ ကျီတီ” ယူလောင်ရွှမ်သည် တိုးတိုးလေးပြောသည့်တိုင် သူ့အသံက လူအုပ်ကြားထဲ၌ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပျံ့နှံ့သွားချေသည်။

"မင်းက အိမ်ရှေ့စံ မဟုတ်သေးဘူး”

သူ့အပြုံးသည် ပိုကျယ်လာပြီး သူ့လေသံက စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုလိုသာ။

"ဒီနေ့ ဘယ်သူက အကြီးမားဆုံးရတနာနဲ့ ဒီကနေ ထွက်သွားလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။ ငါက ရှုခင်းကို ကြည့်ရုံတင် လာတာ မဟုတ်ဘူး"

ပြန်ဖြေတာကို မစောင့်ဘဲ လှည့်ပြီး မဟာအလင်းတောက်ပခြင်းလေလံခန်းမထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲနှင့် ဝင်သွားခဲ့ပြီး သူ့နောက်လိုက်များသည် သံမဏိနှင့် ပိုးထည်လှိုင်းလို လိုက်ပါလာကြသည်။

(အဲဒီအရူး)

ယူကျီတီ တွေးလိုက်ပေမဲ့ အပြင်ပန်းမှာတော့ သူ့၏ ယဉ်ကျေးသော အပြုံးကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲသာ

ယူလောင်ရွှမ်တွင် နှိမ့်ချသော အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ တော်ဝင်မင်းသားတစ်ယောက်လို ပြုမူရမည်ကိုလည်း မသိပေ

ယူကျီတီ ဒေါသထွက်နေချိန်မှာပဲ သူ့ ဒေါသကို ပြသခြင်းသည် မျက်နှာပျက်စရာဟု သိလိုက်သည်။

တတိယမင်းသားသည် သူ့အစ်ကိုကြီးအား ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လိုက်သွားခဲ့၏ လောင်ရွှမ် ဒေါသထွက်နေပေမဲ့ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင်တော့ မဟုတ်ပေ

အပြင်ဘက်က လေထုသည် ပိုလေးလံလာပုံရ၏

လေလံခန်းမ၏ နံရံများသာ စကားပြောနိုင်ပါက မုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်လာတော့မည်ဟု တီးတိုးပြောဆိုကြမည်သာ

ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာရောက်ရှိလာသူအားလုံးသည် သာမန်လူများအား မူးဝေသွားစေလောက်သည့်တိုင် အစပျိုးမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်၏

လေသည် ဘာလာမည်ကို သိနေသလိုမျိုး ကြိုတင်သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွား၏

လမ်းမကြီး အဝေးဆုံးကနေ အဖြူရောင်ရထားတစ်စင်း ပေါ်လာ၏

၎င်းသည် ကြွားဝါခြင်းမရှိပေ - ၎င်း၏ဒီဇိုင်းသည် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး ကြော့ရှင်းကာ ရိုးရှင်းလွန်းလှသည် - သို့သော် ၎င်းကို ဝိညာဉ်တိမ်တိုက်မြင်း ဆယ်ကောင်ဖြင့် ဆွဲထားပြီး ၎င်းတို့၏ခွာများသည် မြေပြင်ကို မထိဘဲ ဖြူဖျော့ဖျော့မြူများပေါ်တွင် ရွေ့လျားနေသည်။

စီတန်းလှည့်လည်မှု၏ အစတွင် ပိုင်မျိုးနွယ် အထက်တန်းလွှာများစွာသည် ၎င်းတို့၏ဖွဲ့စည်းပုံကို တင်းကျပ်စွာ စီးနင်းလာကြပြီး ပိုးထည်ကို ဓားတစ်ချောင်းနှင့်ဖြတ်

သကဲ့သို့ လူအုပ်အား ခွဲထုတ်ကြသည်။

ထို့နောက် အလယ်ဗဟိုရှိ အဖြူရောင်ရထားမှ ပထမဆုံးဆင်းလာသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ပိုင်ကျီဟန် ဖြစ်သည်။

သူ့နောက်တွင် ချူကျီယန်သည် ဆောင်းရာသီလေထဲမှ မီးတောက်ကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ပိုင်ရွှယ်ချင်းသည် အေးစက်စက်မျက်လုံးများနှင့် တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေကာ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သူမနှင့် ကိုက်ညီနေသည်။

ပိုင်မျိုးနွယ် အထက်တန်းလွှာများသည် ၎င်းတို့၏အဝတ်အစားများကို သန့်စင်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်လုံးများကို ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

၎င်းသည် အင်ပါယာသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြေငြာချက်တစ်ခုဖြစ်သည်- ပိုင်မျိုးနွယ်သည် ၎င်း၏အကြီးအကဲနှင့်အတူ မလာခဲ့ပေ။ လိုက်ပါရန်လည်း မလိုအပ်ပေ

ပိုင်ကျီယန်သည် ယနေ့ ၎င်းတို့ကိုယ်စား ပြောဆိုမည့်သူဖြစ်သည်။

"အဲဒါက သူပဲ...ပိုင်ကျီဟန်”

"လီနဲ့ ကျောက်မျိုးနွယ်စုက သူတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ လာခဲ့ပေမဲ့ ပိုင်မျိုးနွယ်စုက သူ့ကို စေလွှတ်လိုက်တာလား။ သူက ဖိအားကို ကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မလား။"

"သူက အသက်နှစ်ဆယ်တောင် မပြည့်သေးပေမဲ့ သူတို့က သူ့ကို မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးအတွက် ဦးဆောင်ခွင့်ပေးလိုက်တာလား။"

"ဒါက အင်ပါယာရဲ့ အင်အားအကြီးဆုံး မျိုးနွယ်စုရဲ့ မာနကြီးမှုလား။"

တီးတိုးသံများသည် မိုးတိမ်လို ပျံ့လွင့်နေပေမဲ့ မည်သူမှ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ မပြောရဲကြပေ

ပိုင်ကျီဟန်သည် တီးတိုးသံများကို တစ်ချက်တောင် မကြည့်ပေ

သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ မှိန်ဖျော့ဖျော့အပြုံးသည် မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေပြီး ချီးကျူးခြင်း ဒါမှမဟုတ် သံသယများက သူ့ဆီ မရောက်နိုင်

သလိုပင်

ဒီနေ့ ငွေရှာတာကလွဲလို့ ဘာမှ အရေးမကြီးပေ