လှုပ်ခတ်မှု အစပျိုးခြင်း

ရိုးရှင်းသော ဆွေးနွေးမှုအပြီးတွင် ထန်ထျန်းက ဝမ်ကန်းအား သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အဖြေတစ်ခုကို ပေးခဲ့သည်။

"ဘယ်သူရောင်းရောင်း ကျွန်တော် ဝယ်မယ်။"

ဤစကားက ဝမ်ကန်း၏မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို အထင်းသား ပေါ်လွင်စေသည်။

သူက ရှယ်ယာပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို အမြန်ဆုံး စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီး သင့်တော်သည်များကို ရွေးချယ်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ထန်ထျန်းအား ချက်ချင်း အာမခံလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သို့သော် မထွက်ခွာမီ ထန်ထျန်းနှင့် ထျန်းယန်ရှန်းတို့ နှစ်ဦးအတွက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။

ဤနှစ်ဦးကြားရှိ ဆက်ဆံရေးမှာ အနည်းငယ် ထူးခြားနေသည်ကို သူ သတိပြုမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ထျန်းယန်ရှန်းက တိတ်ဆိတ်မနေတော့ဘဲ ထန်ထျန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အောင်မြင်သွားပြီပဲ၊ ဘာလို့ တခြားရှယ်ယာတွေကို ဆက်ဝယ်ချင်နေရသေးတာလဲ"

ထန်ထျန်းက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်မေးလိုက်သည်။ "ငါ့ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိလို့လား"

ထျန်းယန့်ရှန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် "တန်းယွမ် ကုန်သွယ်ရေးအသင်းမှာ ငါ့ရဲ့ မဲပေးပိုင်ခွင့်ကို နှောင့်ယှက်ဖို့ မဟုတ်ဘူးလား"

"လုချန်းကျီက မင်းနဲ့ တုယွမ်ချင်းကို ဒီကို လွှတ်လိုက်တာ အဲဒီရည်ရွယ်ချက်ကြောင့် မဟုတ်ဘူးလို့တော့ ငါ့ကို လာမပြောနဲ့။"

ထန်ထျန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဤထျန်းယန်ရှန်းမှာ တစ်ခုခုကို အကြီးအကျယ် နားလည်မှု လွဲနေပုံရသည်။

"ငါနဲ့ လုချန်းကျီကြားမှာ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိဘူး။" ဟု သူက ဆိုသည်။

ထျန်းယန်ရှန်းက အေးစက်စွာ ရယ်သည်။ "ဘာမှမပတ်သက်ရင်... အဲဒီရာထူးကို မင်းမရနိုင်မှန်း သိလျက်နဲ့ ဘာလို့ ဒီလို အမှိုက်လို ရှယ်ယာတွေကို ပိုက်ဆံအပုံလိုက်ပေးပြီး ဝယ်နေရမှာလဲ"

ထန်ထျန်းက ပြန်မေးသည်။ "ဒါဆို တုယွမ်ချင်းကော

သူကလည်း အဲဒီရာထူးကို ပြိုင်ဖို့ အရည်အချင်းမရှိဘဲနဲ့ ဘာလို့ ဝင်ပါနေရတာလဲ"

ထျန်းယန့်ရှန်း မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ "သူ က လား

ဟက်... အဲ့အကောင်က လုချန်းကျီရဲ့ ခွေးပဲဥစ္စာ။

နှစ်ယောက်လုံးက ဘောင်းဘီတစ်စုံတည်း အတူဝတ်ထားကြတာ။ သူ့ကို တွေ့လိုက်ကတည်းက လုချန်းကျီ လက်လှမ်းလိုက်ပြီဆိုတာ ငါသိလိုက်တယ်။"

ထန်ထျန်း သဘောပေါက်သွားသည်။ တုယွမ်ချင်းက လုချန်းကျီ၏ လူဖြစ်နေခြင်းပင်။

ထို့ပြင် လွန်ခဲ့သောရက်ပိုင်းက လုချန်းကျီ သူ့ထံ လာလည်ခဲ့ခြင်းကိုလည်း ပြန်လည်သတိရမိသည်။

ဤအဖြစ်အပျက်များမှာ ယနေ့ ရှယ်ယာပွဲနှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်နွှယ်နေပုံရသည်။

သို့သော် လုချန်းကျီကဲ့သို့ လူမျိုးက ဤမျှ သိသာထင်ရှားသော အကွက်ကို ရွှေ့ပါ့မလား

"သူပဲဆိုတာ မင်း သေချာလား" ဟု ထန်ထျန်းက မေးသည်။

ထျန်းယန်ရှန်းက နှာခေါင်းရှုံ့ လျက် "အဲ့ ကောက်ကျစ်တဲ့ကောင် မဟုတ်ရင် ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ။

သူနဲ့ တိုက်ခိုက်လာတာ နှစ်တွေကြာနေ ပြီ၊ သူက ရည်ရွယ်ချက်အောင်မြင်ဖို့ဆို ဘယ်လိုနည်းလမ်းမျိုးမဆို သုံးမယ့်လူမျိုး။

ဒီလို အကွက်လေးကတော့ သူ့အတွက် လက်တည့်စမ်းရုံပဲ။"

ထန်ထျန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူက ပုံသေအမြင်ဖြင့် အရာရာကို မဆုံးဖြတ်လိုပေ။ မိုရှောင်းရှောင်း ဆိုသော အမျိုးသမီးကိုလည်း လျှော့တွက်၍ မရချေ။

အာဏာလုပွဲ၏ နောက်ဆုံးကာလသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ မည်သည့်အရာမဆို ဖြစ်ပျက်သွားနိုင်သည်။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါပြောချင်တာက လုချန်းကျီနဲ့ ငါကြားမှာ ဘာမှမရှိဘူး။

သူ ခရမ်းရောင်ဝါးခြံဝင်းကို လာတာကလည်း သာမန်စကားပြောဖို့ပဲ။

ရှယ်ယာပွဲကို ငါကိုယ်တိုင် တက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်တာ၊ ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင် ရည်ရွယ်ချက် ရှိတယ်။"

ထျန်းယန်ရှန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ဝမ်ကန်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို မင်း ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်တာကတော့ တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်။

မင်းက တကယ်ပဲ အဲဒီရာထူးကို လုချင်နေတာလား"

ထန်ထျန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါ့မှာ အခွင့်အရေးမရှိဘူးလို့ မင်းပဲ ပြောခဲ့တာပဲ၊ ဟုတ်မဟုတ်က အရေးကြီးလို့လား။

အခုပြဿနာက တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကိုသုံးပြီး မင်းကို တိုက်ခိုက်လိုက်တာပဲ။

အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုပဲ စဉ်းစားသင့်တာ။"

ထျန်းယန်ရှန်းက နှုတ်ခမ်းမဲ့ လိုက်သည်။ "သံသယဖြစ်စရာ မလိုဘူး၊ လုချန်းကျီပဲ။

မိုရှောင်းရှောင်းသာဆိုရင် သူ အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှာက ငါ့ကို မဟုတ်ဘဲ လုချန်းကျီကိုပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ လုချန်းကျီက ငါတို့သုံးယောက်ထဲမှာ နောက်ဆုံးအပြုံး ပြုံးနိုင်ဖို့ အလားအလာ အရှိဆုံးမို့လို့ပဲ။"

ထန်ထျန်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ထျန်းယန်ရှန်း၏ လုချန်းကျီအပေါ် ရန်ငြိုးထားမှုမှာ အချက်အလက်ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုကိုပင် ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။

မိုရှောင်းရှောင်းအတွက်မူ လုချန်းကျီနှင့် ထျန်းယန်ရှန်း နှစ်ဦးလုံးမှာ အဓိကပြိုင်ဘက်များဖြစ်ရာ မည်သူ့ကို တိုက်ခိုက်သည်ဖြစ်စေ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ် မည်သူဖြစ်ကြောင်းကိုမူ ထန်ထျန်းက တခြားတစ်ယောက်အား သတိရမိသည်။

တုယွမ်ချင်း။

အကယ်၍ တုယွမ်ချင်းက လုချန်းကျီ၏ လူ ဆိုလျှင် ဤအရာအားလုံးကို သူ စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့မဟုတ်လျှင်တော့ မသေချာပေ။

ထိုအချက်ကို စဉ်းစားရင်း ထန်ထျန်း ထရပ်လိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ရှယ်ယာကိစ္စကြောင့်နဲ့တော့ မလိုလားအပ်ဘဲ ရန်မဖြစ်သင့်ဘူး။

ဒါက နောက်ကွယ်ကလူ လိုချင်တာ ပဲ။

မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"

ထျန်းယန်ရှန်း ခဏ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"အင်း... အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်။

ဒါပေမဲ့ မင်းက ဂိုဏ်းထဲမှာ အခုတလော အရမ်း ထင်ပေါ်နေတာရယ်၊ ဒီနေ့ ဖြစ်ရပ်ရယ်က ငါတို့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခုပဲ။

ငါက မင်းနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး ယူ မယ်လို့တော့ မမျှော်လင့်နဲ့။"

ထန်ထျန်းက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် "ကိစ္စမရှိပါဘူး။

ငါတို့က မူလကတည်းက ဘာမှမဆိုင်တာပဲ၊ အရင်အတိုင်းပဲ နေကြတာပေါ့။

ကောင်းပြီလေ... ငါ တခြားကိစ္စ ရှိသေးလို့ သွားတော့မယ်။"

ထို့နောက် ထန်ထျန်းက အပေါ်ဆုံးထပ်ရှိ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ထျန်းယန်ရှန်း တစ်ဦးတည်းသာ ဘာတွေ စဉ်းစားနေသည်မသိဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ထန်ထျန်း၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေသည်။

လုချန်းကျီ ပြောခဲ့သော စကားတစ်ခွန်းကို သူ ပြန်သတိရမိသည်။

ဤကဲ့သို့သော အာဏာလုပွဲအတွင်း မည်သူမျှ ဘေးကင်းစွာ မနေနိုင်ချေ။

သူ ဘာမှမလုပ်ခဲ့သော်လည်း ဤကိစ္စ ထဲ သို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဆွဲသွင်းခံရပြီးမှတော့ ထန်ထျန်း အလွယ်တကူ လက်လျှော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဘယ်သူ့ကို ကြောက်ရမှာလဲ

အချိန်သိပ်မကျန်တော့သော်လည်း သူ၏ ငွေကြေးအင်အားမှာ အကန့်အသတ်မရှိပေ။

နောက်ဆုံးတွင် မည်သူ အောင်နိုင်မည်ဆိုသည်မှာ မသေချာသေးချေ။

လောလောဆယ်တွင် ယနေ့ ဖြစ်ရပ်အားလုံးကို မည်သူက စီစဉ်ခဲ့သည်ကို အရင် သိရန်လိုအပ်သည်။

မကြာမီ ထန်ထျန်းက အလယ်ထပ်ရှိ ဥယျာဉ်သို့ ရောက်လာသည်။

တုယွမ်ချင်းကို သေချာ စောင့်ကြည့်ထားကြောင်း ချီယွမ်က အကြောင်းကြားသည်။

ထန်ထျန်း ရောက်လာသောအခါ "သေချာစောင့်ကြည့်ထားခြင်း" ဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို သူ နားလည်သွားသည်။

တုယွမ်ချင်းမှာ ဥယျာဉ်ထဲရှိ ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်နေရသည်။

ချီယွမ်မှာမူ တုယွမ်ချင်း၏ ရှေ့တွင် ခါးကိုင်းလျက် သူ၏ ကြေးစည်ကဲ့သို့ မျက်လုံးကြီးများဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် စိုက်ကြည့်နေသည်။ မျက်နှာချင်းမှာ ကပ်လုနီးပါးပင်။

တုယွမ်ချင်းမှာ မျက်နှာဖြူလျော်နေပြီး ချီယွမ်ကို ပြန်မကြည့်ရဲဘဲ ခြေဖျားကိုသာ ကြည့်ကာ မလှုပ်ဝံ့ဘဲ ထိုင်နေရသည်။

သူ၏ သက်တော်စောင့် များမှာမူ ချီယွမ်၏ လက်ချက်ဖြင့် မြေပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်း ခေါင်းခါလျက် ရှေ့သို့ လှမ်းသွားသည်။ "တောင်ထိပ်သခင် ချီ... ရပါပြီ။"

ချီယွမ်က ကြားသောအခါ ခါးကို ပြန်ဆန့်လိုက်ပြီး လက်မဖြင့် တုယွမ်ချင်းကို ညွှန်ပြကာ ရယ်သည်။ "အဆင်ပြေတယ် မလား။

ငါ သူ့ကို မျက်တောင်မခတ် စောင့်ကြည့်ထားတာ။"

ထန်ထျန်း သက်ပြင်းချမိသော်လည်း ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက တုယွမ်ချင်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။

ချီယွမ်၏ ထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ဖယ်ပေးလိုက်မှသာ တုယွမ်ချင်းက အသက်ဝဝ ရှူနိုင်တော့သည်။

ထန်ထျန်းကို မြင်သောအခါ သူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သည်။ "ထန်ထျန်း

မင်း လိုချင်တာတွေ အကုန်ရသွားပြီပဲ၊ အခု ဘာလုပ်ချင်သေးတာလဲ

ငါပြောထားမယ်၊ ငါတို့ တုမိသားစုက အနိုင်ကျင့်လို့ ရတဲ့လူတွေ မဟုတ်ဘူး"

သူ့၏ ထိတ်လန့်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ကာ ထန်ထျန်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ခုနက ထျန်းယန်ရှန်းနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။"

တုယွမ်ချင်း ချက်ချင်း ဆွံ့အသွားသည်။

"ထျန်းယန်ရှန်းလား

သူက ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ"

သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

ကြည့်ရသည်မှာ တုယွမ်ချင်းက ထျန်းယန်ရှန်း ရှယ်ယာပွဲ တက်နေသည်ကို မသိခြင်းပင်။

ထန်ထျန်း ခဏစဉ်းစားပြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။ "မင်း တကယ်ပဲ ဘာလို့ ရှယ်ယာပွဲကို တက်ရတာလဲ

အဲဒီသုံးယောက်ကို မင်း မယှဉ်နိုင်ဘူးဆိုတာ မင်းလည်း သိမှာပါ။"

တုယွမ်ချင်းက ထန်ထျန်းကို ကြည့်သော်လည်း စကားမပြောပေ။

သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်အစစ်ကို ပြောပြလိုပုံမရချေ။

ခဏစောင့်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက နောက်ထပ် သတင်းတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

"ထျန်းဖုန်း ပျောက်သွားပြီ။

မင်း သိလား"

တုယွမ်ချင်း ခေါင်းကို ချက်ချင်း မော့ကြည့်လာပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဝေဝါးမှုနှင့် အံ့သြမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ

ငါတို့ ခုနတင် တွေ့ခဲ့ကြသေးတာလေ"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါပြသည်။ "အခုပဲ သူ့ကို ဆက်သွယ်ကြည့်လိုက်လေ။

ရှာလို့ရမလားဆိုတာ"

တုယွမ်ချင်း မှင်တက်သွားပြီး သူ၏ ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ကာ ထျန်းဖုန်းအား ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် တုယွမ်ချင်းက လက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပြားကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေတော့သည်။

ထိုဝေဝါးမှုအောက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ဂနာမငြိမ်မှုများလည်း ရှိနေသည်။

သူ့ပုံစံကို ကြည့်ကာ ထန်ထျန်းက ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ "အခု... ငါတို့ စကားပြောလို့ ရပြီလား"

တုယွမ်ချင်း၏ မျက်နှာမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

တန်းယွမ် ကုန်သွယ်ရေးအသင်း ဌာနချုပ် အဆောက်အဦး၏ အောက်ထပ်တွင် ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်နှစ်ခု လှမ်းဝင်လာသည်။

အစောင့် က ရှေ့သို့တက်ကာ မေးမြန်းရန် ပြင်သော်လည်း ထိုနှစ်ဦးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

အစောင့် မှာ မျက်လုံးပြူးကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေသော်လည်း ထိုပုံရိပ်နှစ်ခုကို ရှာမတွေ့တော့ပေ။

ထို့နောက် သူက သူ့နေရာသို့ ပြန်သွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ငါ မျက်စိမှားတာများလား