ရွှေလျန်အာ၏ တွေးမရအောင်နက်နဲမှု

ပိုင်မျိုးနွယ်၏ သီးသန့်ကြည့်ရှုရာနေရာမှ ပိုင်ကျီဟန်သည် အနည်းငယ်ရှေ့ကို ကိုင်းကာ ရွှေလျန်အာကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပွဲလေးပွဲပြီးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်ထိ သူမကို မသိနိုင်သေးပေ

သူမ၏ ပြိုင်ဘက်များ လဲကျသွားချိန်တိုင်းတွင် လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်စုံတစ်ရာမျှ မမြင်ရဘဲ နည်းစနစ်တစ်ခု အသုံးပြုထားသည်ဆိုသည့် ပြင်ပအထောက်အထားလည်း မရှိပေ

အလားတူ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလုံးသည် သူမ၏ ဆန္ဒအောက်တွင် ကိုယ်တိုင် လိုက်လျော ပျော့ပြောင်းသွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

(အလွန်အမင်း အင်အားကြီးလွန်းတယ်… ။ ဒါက တကယ်ပဲ နည်းစနစ်တစ်ခုသာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား?)

သူ၏ မျက်လုံးများ ပိုမိုစူးရှလာကာ စိတ်ကူးများ လှည့်လည်သွားသည်။

(စနစ်ဆိုင်… အဲဒီထဲမှာ ဒီလိုအရာမျိုး တကယ်ပဲ ဝှက်ထားနိုင်မလား။ အကယ်၍ အဲ့ဒီနည်းစနစ်မျိုး တကယ်ရှိတယ်ဆိုရင် ဝယ်ယူရတာ တန်ဖိုးရှိနိုင်တယ်။)

သို့တိုင် အရင်ဆုံး သိရမှာက ၎င်းသည် နည်းစနစ်တစ်ခုလား၊ ဒါမှမဟုတ် အခြားအရာတစ်ခုလား ဆိုတာပင်

“မမျှော်လင့်ထားလောက်အောင်ပါပဲ… ဒီနေရာမှာ ဒီလို ဖွဲ့စည်းပုံမျိုးကို တွေ့ရမယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။”

ပိုင်ကျီဟန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

“ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု သိလား?”

ပိုင်ကျီဟန်သည် မသေမျိုး နတ်ဘုရားကို မေးလိုက်သည်။

မသေမျိုး နတ်ဘုရား အသံတွင် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချသံ ပါဝင်နေပြီး အတိတ်အချိန်က အလွန်ဝေးလံသော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုကို ပြန်လည်သတိရနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

“အဲဒီမိန်းကလေးမှာ အမွှေးတံလျှပ် ဖွဲ့စည်းပုံ ရှိနေတယ်။ အလွန်ရှားပါးလွန်းတဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုဖြစ်ပြီး ငါ့ခေတ်တုန်းကတောင် မြင်ဖူးသူ အနည်းငယ်ပဲ ရှိခဲ့တယ်။”

ပိုင်ကျီဟန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ကျဉ်းသွားသည်။

“အမွှေးတံလျှပ် ဖွဲ့စည်းပုံ?”

“ဟုတ်တယ်။ သူမရဲ့ သဘာဝအမွှေးနံ့ အနည်းငယ်လေးတောင် လူရဲ့ အာရုံခံစားမှုထဲကို စိမ့်ဝင်သွားနိုင်တယ်။ ဒါက အဆိပ်မဟုတ်ဘူး၊ ဆွဲဆောင်မှုမဟုတ်ဘူး၊ သာမန် မျက်မြင်လှည့်စားမှုလည်း မဟုတ်ဘူး… သူမရဲ့ အရိုးအသား၊ သွေးသားထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေတဲ့ မူးယစ်စေတဲ့ အာရုံအကျိုးသက်ရောက်မှုတစ်မျိုးပဲ။ သူမအနားမှာ ရပ်နေလိုက်တာနဲ့တင် အမှန်တရားနဲ့ အိမ်မက်ကြားက အကွာအဝေးကို ခွဲခြားမသိတော့ဘူး။”

မသေမျိုး နတ်ဘုရား အသံသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။

“သူမက လူတွေကို အိမ်မက်ကောင်းတွေ ပေးနိုင်သလို—စိတ်ဝိညာဉ်ကို ချက်ချင်း ပြိုကွဲစေနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် အိမ်မက်ဆိုးတွေထဲကိုလည်း ဆွဲချနိုင်တယ်။”

ပိုင်ကျီဟန်သည် အလွန်အမင်း သတိထားပြီး နားထောင်နေသည်။

(ဒါကြောင့်ပဲ… ယခုအချိန်ထိ သူမကို ဘယ်သူမှ မတော်လှန်နိုင်သေးတာပေါ့။ မျက်လုံးနဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ ထိတွေမှုနဲ့ မဆိုင်ဘူး—သူမရှိနေရုံနဲ့တင် စိတ်ကို မတည်မငြိမ် ဖြစ်စေပြီး ဉာဏ်ကို ချိုးဖောက်ပစ်နေတာပဲ။)

လီမိန်ယင် မျက်လုံးပိတ်ထားသည့်အပေါ် အကျိုးမရှိခဲ့သည်ကလည်း အကြောင်းရင်းရှိနေ၏

သူမတို့ကို လဲကျစေခဲ့တာက မျက်လုံးအကြည့်ကြောင့် မဟုတ်ပေ ။ သူမ အမွှေးနံ့ကြောင့်သာ

(နှာခေါင်းပိတ်ထားရင် ရနိုင်မလား? အကယ်၍ အဲဒီလောက်ပဲဆိုရင် သူမကို တားဆီးဖို့ လွယ်လောက်မယ်ထင်တယ်…)

ပိုင်ကျီဟန် စဉ်းစားနေသည်ကို သိထားသလို မသေမျိုး နတ်ဘုရား၏ ရယ်သံ ထွက်လာသည်။

“သူမက ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ နှာခေါင်းပိတ်တာ အလုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အင်အားနဲ့ တွဲဖက်သွားရင် အဲဒါတောင် မကူညီနိုင်ဘူး။ ကိုယ်ခန္ဓာရဲ့ အာရုံခံအားတွေ အားလုံးကို ပိတ်ထားနိုင်ရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တယ်… အရင်က အဲဒီလို လုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ လူအနည်းငယ်တော့ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမွှေးတံလျှပ်နတ်ဘုရားဖွဲ့စည်းပုံ ပိုင်ဆိုင်သူက အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ အစောပိုင်းအဆင့် ဖြစ်မှသာပါ”

“အာရုံခံအားအားလုံး ပိတ်ထားပြီး ဘယ်လိုပြန်တိုက်ခိုက်မလဲ?”

မသေမျိုး နတ်ဘုရားဖေးလိန်က ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ ကျင့်ကြံသူများအတွက် အာရုံတစ်ခု ပိတ်ထားတာ အကျိုးသက်ရောက်မှု မများနိုင်ပေ

သို့တိုင် အာရုံအားလုံးကို ပိတ်လိုက်ရင်တော့

လမ်းလျှောက်ဖို့တောင် အခက်အခဲ ဖြစ်လာနိုင်၏။

ပိုင်ကျီဟန်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ချိုင့်သွားသည်။

“ဒါဆို… အဲဒါက ပြိုင်ဘက်ကင်း မလား? ဒီလိုအရာမျိုးကို ဘယ်လို တန်ပြန်နိုင်မလဲ? အင်အားတောင် မသုံးရဘူး—သူမရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကြောင့်တင် ဖြစ်နေတာပဲ။”

သူ၏ အသံထဲ၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ် ပါဝင်လာသည်။

အကယ်၍ ဒါသာ အမှန်ဆိုပါက

ထိုကိုယ်ခံဖွဲ့စည်းပုံမျိုးကို သူရနိုင်လျှင် မည်မျှ အံ့ဩဖို့ကောင်းမည်နည်း?

အရမ်းခက်ခဲမနေသင့်ဘူး… မဟုတ်ဘူးလား?

မသေမျိုး နတ်ဘုရားက ရယ်လိုက်သည်။

“မင်းထင်သလို ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အရာတော့ မဟုတ်ဘူး။ သတိထားရမှာက—ဒီဖွဲ့စည်းပုံဟာ လူကို သတ်တာ မဟုတ်ဘူး။ လူကို ဖမ်းချုပ်တာပဲ။ အိမ်မက်ထဲကို ဆွဲသွင်းနိုင်တယ်ဆိုတာမှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလောက်ပဲ။ စိတ်အားနည်းတဲ့သူတွေ အတွက်တော့ အဲဒါတင် လုံလောက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ဓာတ် သံမဏိလို ခိုင်မာတဲ့သူတွေအတွက်တော့ သူမရဲ့ လှည့်စားမှုတွေက မီးတောက်ကြီးတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့ ပင့်ကူအမြှောက်လိုပဲ။ ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားမှာ”

“ဒါဆို… ဆိုလိုတာက”

မသေမျိုးနတ်ဘုရား အသံသည် ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်နက်ရှိုင်းလာသည်။

“ဟုတ်တယ်။ စိတ်ဓာတ်ကို လုံလောက်အောင် ထိန်းသိမ်းပြုစုပြီးသား လူတစ်ယောက်ဆိုရင် သူမရဲ့ ရနံ့ကို ချိုးဖောက်ထွက်လာနိုင်တယ်။”

မသေမျိုးနတ်ဘုရားသည် ဆက်လက်ပြောပြချေသည်။ အသံသည် တိုးပြီး အလေးထားသည့်သဘော ရှိနေသည်။

“နားလည်မှုမလွဲနဲ့။ရနံ့တံလျှပ် ကိုယ်ခံပညာဖွဲ့စည်းပုံက တကယ်ပဲ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းတယ်။ ပြိုင်ဘက်အပေါ် အလွန်အမင်း အားသာချက်ပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အပြည့်အဝ တော့ မဟုတ်ဘူး။ စိတ်ဓာတ် အတော်ခိုင်မာတဲ့သူတွေအတွက်တော့ ဒီဖွဲ့စည်းပုံက အလှဆင်ပစ္စည်းတစ်ခုလောက်ပဲ ဖြစ်သွားတယ်။”

ပိုင်ကျီဟန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ အနည်းငယ် အပြုံးဖျော့တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ဒါဆို စိတ်အားနည်းတဲ့သူတွေအတွက်တော့ အနာဂတ်မရှိတဲ့ စိတ်ပျက်စရာ။ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာတဲ့သူတွေအတွက်တော့… ဘာမှမဟုတ်ဘူးပေါ့။”

“အတိအကျပဲ”

သို့တိုင် ၎င်းသည် ကောင်းမွန်လွန်းသော ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲသာ

အခြေအနေမှန်ကန်ပါက ၎င်းသည် အင်အားအကြီးဆုံး စွမ်းရည်လို့တောင် ဆိုနိုင်၏

သူမသည် အင်အားအကြီးဆုံး လူတစ်ယောက်ကိုပါ အနိုင်ယူနိုင်သည့်အထိ ဖြစ်နိုင်၏

အဆုံးစွန်အားဖြင့်— ကိုယ်ခန္ဓာကို အမြဲတမ်း အပြည့်အစုံ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တာ ဖြစ်နိုင်၏ သို့တိုင် စိတ်ဓာတ်ကိုရော အမြဲတမ်း အပြည့်အစုံ ထိန်းထားနိုင်မည်လား?

စိတ်သည် အလွန်အမင်း အားနည်းလွယ်ချေ၏။

ကမ္ဘာပေါ်မှ အင်အားအကြီးဆုံး လူတွေတောင် စိတ်ဓာတ် တုန်လှုပ်သွားသည့် အချိန်တွေ ရှိကြ၏။

အကယ်၍ သူတို့အတွက် အရေးပါဆုံး လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်ရင်ရော။ ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုသည် သူတို့ စိတ်ကို မဖုံးလွှမ်းသွားဘူးလား?

အဲဒီအခိုက်အတန့်၌ သူမ ဖွဲ့စည်းပုံ စွမ်းရည်ကို အသုံးချပါက သူတို့ကို သတ်ပစ်ဖို့မည်မျှ လွယ်ကူသွားမည်နည်း

“ကောင်းပြီ… အဲဒါ တကယ် အသုံးဝင်လား မဝင်လား ဆိုတာကို သိဖို့—အရင်ဆုံး စမ်းသပ်ကြည့်ရမှာပဲ။”

“ပွဲအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

ရွှေလျန်အာ၏ အသံသည် နူးညံ့ပေါ့ပါးလှပြီး၊ သာယာစွာ စီးဆင်းသွားသည့် ရေအပေါ် လေညင်းတိုက်ခတ်သလိုပင်

သူမ၏ အပြစ်ကင်းသည့် အမူအရာဖြင့် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြိုင်ပွဲခန်းမမှ ထွက်ခွါသွားသည်။

ထိုအမူအရာသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေသော ရေကန်အလယ်သို့ ကျောက်တုံးတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင်

သူမသည် ပြိုင်ဘက်ကို လှောင်ပြောင်နေခြင်းလား… သို့မဟုတ် ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံနေခြင်းလား…?

အတိအကျ မည်သူမျှ မပြောနိုင်ခဲ့ကြပေ

သို့သော် အချက်တစ်ချက်တော့ သေချာ၏

ဒါဟာ ပြိုင်ပွဲမဟုတ်ခဲ့ပေ

အလွန်လျင်မြန်ခဲ့သည်။

အလွန်လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် ယခင် ပိုင်ရွှယ်ချင်း၏ ဖိအားပေးခဲ့သော အနိုင်ရမှုတောင် အချိန်ကြာကြာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည့် တိုက်ပွဲတစ်ပွဲလိုပင် ထင်မြင်စေသွားခဲ့သည်။

ဒုတိယအကြိမ်အဖြစ် ပြင်းထန်သည့် စိတ်ပျက်မှုတစ်ရပ်သည် လူထုအပေါ် ကျလာသည်။

အင်ပါယာမှ ဤအဆင့် ပြိုင်ပွဲသုံးပွဲကို မျှော်လင့်စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြသည် - လူငယ်

မျိုးဆက် ထိပ်ဆုံး၌ မည်သူတက်ရောက်နိုင်မည်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည့် အကြီးစားတိုက်ပွဲ သုံးပွဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုသုံးပွဲထဲမှ နှစ်ပွဲသည် အံ့အားသင့်မှုမရှိဘဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

သူတို့ မျှော်လင့်ခဲ့သည့် အချိန်ကြာကြာအစား လူထုမြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ကွာဟမှုသာ ဖြစ်သည်။

အပြည့်အဝ ကွာဟမှုသာ ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် စိတ်ပျက်နေသော်လည်း မည်သူမျှ မျက်စိမခွါနိုင်ခဲ့ကြပေ

အကြောင်းမှာ ယခုအချိန်တွင် သူတို့ သိသွားခဲ့ကြသည်။

ရွှေလျန်အာသည် သာမန် ပါရမီရှင်တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ

သူမသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုမြင့်မားသည့် တောင်တစ်လုံးဖြစ်ပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ သန့်ရှင်းတည်ငြိမ်သော အလှအပအောက်တွင် လျှို့ဝှက်မှုနှင့် ကြောက်စရာကောင်းမှုတို့ကို ဖုံးကွယ်ထားသူ ဖြစ်သည်။

သူမကို လက်တစ်ချက် မြှောက်စေမည့်သူ တစ်ယောက် ရှိနိုင်မည်လော

ပိုင်ရွှယ်ချင်းတောင် သူမ နားမလည်နိုင်သည့် နည်းစနစ်ကို ခံနိုင်မည်လား?

သို့မဟုတ် အင်ပါယာ၏ ပါရမီရှင်ဟု ခေါ်ကြသော လူငယ်အားလုံးသည် ရှုံးခဲ့ကြသည်ကိုတောင် မသိလိုက်ရဘဲ သူမ၏ ရှေ့တွင် တစ်ယောက်ချင်း ပြိုလဲသွားမည်လား?

ခန့်မှန်းချက်များသည် ခန်းမတစ်လျှောက် မီးကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းလာပြီး စိတ်ပျက်မှု၊ အံ့အားသင့်မှုနှင့် တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာသော ကြောက်ရွံ့မှုတို့နှင့် ပေါင်းစည်းသွားသည်

တိုက်ပွဲ နှစ်ပွဲဖြင့်ပင် နဂါးနှင့်ဖီးနစ်ပြိုင်ပွဲကို လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ရေးဆွဲလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ရွှေလျန်အာ၏ အဖြူရောင်အရိပ်သည် စောင့်ဆိုင်းခန်းအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲ၌ မေးခွန်းတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဒါဟာ အမှန်တကယ် ပြိုင်ပွဲတစ်ခုလား… ဒါမှမဟုတ် လက်လှမ်းမမီအောင် မြင့်မားလွန်းသော နတ်ဆိုးများအတွက် ပြင်ဆင်ထားသည့် ဇာတ်ခုံတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသလား…?