အခန်း (၁၃၁)

ရှန်းယွီ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ သူ၏ ချီစွမ်းအင်ပင်လယ်မှာ ဆက်လက်ပြန့်ကားနေသည်ကို ချက်ချင်းပင် သတိပြုမိလိုက်သည်။ တွေဝေမနေတော့ဘဲ သူသည် ပင်လယ်အတွင်းသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်ရာ လန်းဆန်းစေသော စွမ်းအင်များက သူ၏ စိတ်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ဆေးကြောပေးလိုက်သည်။ စိတ်ထဲ၌ တင်းကျပ်မှုများ အရည်ပျော်သွားသည်နှင့်အမျှ ပြင်းထန်လှသော ကျင့်ကြံမှု အချိန်ဇယားအတွင်း၌ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသော ရှားပါးလှသည့် စိတ်အပန်းဖြေမှုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူ၏ အေးချမ်းသော ခဏတာကို မမျှော်လင့်ထားသော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုက လာရောက်နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အိပ်မောကျနေတတ်ပြီး ဘာကိုမှ တုံ့ပြန်လေ့မရှိသော ဝိညာဉ်ကလေးငယ်မှာ ယခုမူ နိုးထနေရုံသာမက ထူးခြားသော တက်ကြွမှုဖြင့် သူ၏ ဝန်းကျင်တွင် ပတ်ချာလည် လှုပ်ရှားနေသည်။ ထိုသေးငယ်သော ပုံရိပ်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ရေစီးကြောင်းများအတွင်း နိမ့်ချည်မြင့်ချည်နှင့် သူ့ကို ဗဟိုပြုကာ လှည့်ပတ်နေလေသည်။

'ဒီကောင်လေးက နည်းနည်းတော့ ရင့်ကျက်လာပုံပဲ'

ရှန်းယွီက အနည်းငယ် သဘောကျလျက် တွေးလိုက်မိသည်။

သူ ထပ်မံ၍ မစဉ်းစားရသေးမီမှာပင် ထိုကလေးငယ်က သူ့ကို အရှိန်နှင့် ဝင်တိုက်လိုက်ရာ "အာ့..."

သူ၏ အသိစိတ်ထဲမှ အော်လိုက်ရသည်။ ထိုပုံစံတူ အရွယ်သေးကလေးငယ်မှာ တက်ကြွစွာ ခုန်ပေါက်နေပြီး ၎င်း၏ သေးငယ်သော ပါးစပ်လေးက တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း အသံထွက်မလာဘဲ ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ လွန်ကဲသော လှုပ်ရှားမှုများမှာ စိတ်မရှည် ဖြစ်နေကြောင်း အထင်အရှားပင်။

"မင်း စကားပြောဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"

ရှန်းယွီက ဤတိုးတက်မှုအပေါ် တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားစွာ မေးလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ကလေးငယ်မှာ သူ၏ လက်ဟန်ခြေဟန်များကို အပူတပြင်း ဆက်လက် ပြုလုပ်နေသည်။ ၎င်းမှာ စကားလုံးများ မဖော်ဆောင်နိုင်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ထူးခြားသော ဆက်နွှယ်မှုမှတစ်ဆင့် ရှန်းယွီမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို သိမ်မွေ့သော ဆက်နွှယ်မှုကို အာရုံစူးစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါမှ ထိုကလေးငယ် ဘာပြောချင်သည်ကို သူ နားလည်သွားတော့သည်။

"မင်းက ငါ့ကို ပျင်းမနေနဲ့လို့ ပြောနေတာလား"

သူက မယုံနိုင်သလို မေးလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ကလေးငယ်က ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ၎င်း၏ သေးငယ်သော မျက်နှာကလေးမှာ တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာ ဖြစ်သွားသည်။

ရှန်းယွီမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ခဏလောက် အနားယူချင်ရုံသာ ရှိသော်လည်း ထိုသို့ လုပ်ခွင့်ရပုံမရတော့ပေ။

"သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါပဲ"

သူက အရှုံးပေးလိုက်ကာ ကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

ကလေးငယ်၏ ဇွဲနပဲကြောင့် ရှန်းယွီသည် တရားထိုင်သည့် အနေအထားကို ပြင်လိုက်သည်။ သူ အံ့ဩသွားရသည်မှာ ဝိညာဉ်ကလေးငယ်သည်လည်း ချက်ချင်းပင် သူ့နောက်သို့ လိုက်၍ အတုယူကာ ၎င်း၏ သေးငယ်သော ကိုယ်ထည်လေးဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသော ကြာပန်းပုံစံ ထိုင်နည်းအတိုင်း နေရာယူလိုက်လေတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဟန်ချက်ညီညီဖြင့် စွမ်းအင်များကို စတင်လှည့်ပတ်ကျင့်ကြံကြရာ အရုဏ်တက်ချိန် ရောက်သည်အထိ အနှောင့်အယှက်မရှိ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းယွီသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ကဲ... ငါသွားရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ"

သူက ပြောလိုက်ရင်း ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ယခင်အကြိမ်များတွင် ကျင့်ကြံပြီးသည်နှင့် ဝိညာဉ်ကလေးငယ်မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လွန်း၍ လဲကျသွားတတ်သော်လည်း ယခုမူ သိသိသာသာ ပင်ပန်းနေပုံရသော်လည်း သတိရှိနေဆဲပင်။ ၎င်းသည် အပေါ်သို့ မျောတက်လာပြီး သေးငယ်သော လက်ကလေးများဖြင့် ရှန်းယွီ၏ လက်ချောင်းများကို ဆွဲထားလေသည်။

"မင်း ငါ့ကို မသွားစေချင်ဘူးလား"

သူက မေးလိုက်သည်။

ကလေးငယ်က သနားစဖွယ် အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ငါတို့ကို ပျင်းမနေနဲ့လို့ ပြောခဲ့တာ မင်းကိုယ်တိုင် မဟုတ်ဘူးလား"

ရှန်းယွီက အူကြောင်ကြောင် အပြုံးဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

"လိမ္မာစမ်းပါ။ ငါ နောက်မှ ပြန်လာခဲ့မယ်"

သူသည် ကလေးငယ်ကို ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ ပုံမှန်အနားယူရာ နေရာသို့ ညင်သာစွာ ပြန်ချပေးလိုက်သည်။ နေရာချပေးလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ထိုသေးငယ်သော ဖြစ်တည်မှုမှာ ချက်ချင်းပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ အချိန်အကြာကြီး ကျင့်ကြံခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်မောကျနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှန်းယွီ၏ စိတ်ထဲ၌ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်လာသည်။

"ငါ ဘာလို့ အဖေတစ်ယောက် ဖြစ်သွားသလို ခံစားနေရတာလဲ"

သူက တွေးတောရင်း ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်စားလိုက်တော့သည်။

ရှန်းယွီ၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး သူ၏ အသိစိတ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။ ဝိညာဉ်ကလေးငယ်၏ လျင်မြန်သော တိုးတက်မှုကို ပြန်လည် ဆင်ခြင်ကြည့်ရင်း သူသည် ၎င်း၏ အလားအလာကို လျှော့တွက်မိခဲ့ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် ၎င်းကို ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်မှုများအတွက် အသုံးပြုရန်မှာ သူ ခန့်မှန်းထားသည်ထက် ပို၍ စောနိုင်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ကလေးငယ်နှင့်တူသော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုကို တိုက်ပွဲတွင် အသုံးပြုရမည်ဟု တွေးမိသည်မှာ သူ့အတွက် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။ သို့သော် ထိုကိစ္စကိုမူ အခြေအနေ ရောက်လာမှသာ စဉ်းစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်စမ်းရေကန်အတွင်းမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်လာပြီး ဝတ်ရုံသစ်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ သူ၏ အာရုံမှာ သူ အမြတ်တနိုး ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော ဥယျာဉ်ငယ်လေးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ ဂရုတစိုက် ပြုစုပြီးနောက် သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုများမှာ အသီးအပွင့် ခံစားရတော့မည်လားဆိုသည်ကို ကြည့်ရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။

ရှန်းယွီသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ ဆေးဘက်ဝင်အပင်များဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အပင်တစ်ပင်ချင်းစီတွင် ဆေးဖက်ဝင် အာနိသင်များကို မထိခိုက်စေရန် သီးခြား ခူးဆွတ်နည်းများ ရှိကြသည်။ အချို့မှာ အရွက်၊ အချို့မှာ အပွင့်၊ အငုံ သို့မဟုတ် အသီးများက တန်ဖိုးရှိကြခြင်းပင်။ ယခု သူ၏ရှေ့မှ အပင်များမှာမူ ၎င်းတို့၏ အငုံများကို အတိအကျ ဤအဆင့်တွင် ခူးဆွတ်ရန် လိုအပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် အပင်၏ အဓိက အစိတ်အပိုင်းများကို မထိခိုက်စေဘဲ အငုံများကို အလွန်အမင်း ဂရုတစိုက် ခူးဆွတ်နေသည်။ အကယ်၍ အမြစ်နှင့် အကိုင်းအခက်များ မပျက်စီးပါက ၎င်းတို့ထံမှ နောက်ထပ် အငုံများ ထပ်မံ ထွက်ရှိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ ဤမျှ တိကျသေချာစွာ လုပ်ဆောင်နေရခြင်းမှာ ဤသာမန်ဆေးပင်များအတွက် နှမြောနေ၍သာ မဟုတ်ဘဲ ကျောင်းသုံးစာအုပ်ပါ နည်းစနစ်များအတိုင်း တိကျစွာ လိုက်နာခြင်းက လယ်သမားဟူသော အတတ်ပညာကို တရားဝင် ရရှိရန် အခွင့်အလမ်း ပိုများစေမည်ဟု သူ ယုံကြည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခူးဆွတ်ခြင်းလုပ်ငန်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ရှန်းယွီသည် နေရာတွင်ပင် အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။ စိတ်ပျက်ရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို မှိတ်ထားမိသော်လည်း စနစ်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ တိုက်ရိုက်ပေါ်နေခြင်းဖြစ်ရာ ထိုသို့လုပ်ခြင်းက အပိုပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ နှလုံးသားကို အေးမြသွားစေသည်မှာ ရလဒ်များက သူ့ကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ခြင်းပင်။

[လယ်သမား- အဆင့် ၉ (၁၀/၁၀၀)]

ရှန်းယွီ၏ မျက်နှာမှာ စစ်မှန်သော ဝမ်းမြောက်မှုတို့ဖြင့် ဝင်းပသွားသည်။ လယ်သမားအတတ်ပညာကို ရရှိရန်မှာ သူ၏ ပန်းတိုင်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်လိုက်ရခြင်းက သူ့ကို အံ့အားသင့်ကာ ကျေနပ်စေသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသောအခါမှ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ပြန်လည် ထိန်းညှိလိုက်သည်။ ဤအတတ်ပညာကို သူ အောင်မြင်စွာ ရရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ စနစ်၏ အကူအညီဖြင့် ရရှိသော အလိုအလျောက် သိမြင်နားလည်မှုမျိုးကိုမူ မရရှိသေးပေ။

အဆင့် (၉) မှာ အကန့်အသတ်ရှိသော အကျိုးကျေးဇူးကိုသာ ပေးနိုင်သည်။ နောက်တစ်ကြိမ် ရလဒ်တွက်ချက်မှုအထိ သူ စောင့်ဆိုင်းရန် လိုအပ်သည်။ ထိုအခါမှသာ သူ၏ အတွေ့အကြုံမှတ်များ နှစ်ဆတိုးသွားပြီး စနစ်၏ ချိုးဖျက်ပေးမှုနှင့်အတူ ပါလာမည့် ကျယ်ပြန့်နက်နဲသော အသိအမြင်များကို သူ ရရှိပေလိမ့်မည်။

'အဆင့် ကိုး ရဲ့ အသိအမြင်တွေကို ရပြီးတာနဲ့ ငါ ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေကို ရေရှည်တည်တံ့တဲ့ နှုန်းထားတစ်ခုနဲ့ စတင်စိုက်ပျိုးနိုင်တော့မှာပါ'

သူက တွေးလိုက်သည်။

အချိန်ကုန်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ရှန်းယွီသည် သူ၏ စနစ်တကျ ရေးဆွဲထားသော အချိန်ဇယားဆီသို့ ပြန်လည် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ဤအတတ်ပညာသစ်အတွက် သူ အချိန်အတော်ပေးလိုက်ရပြီဖြစ်ရာ ဂိုဏ်း၏ မရေရာသော အခြေအနေနှင့်ဆိုလျှင် သူ အချိန်ထပ်ဖြုန်း၍ မဖြစ်တော့ပေ။

သူသည် ဆေးဖော်စပ်သည့်အိုးကို အမြန်ခေါ်ယူကာ သူ၏ လုပ်ငန်းခွင်ကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်အတွက် ကုသရေးဆေးလုံးများမှာ လုံလောက်နေသေးသဖြင့် ဂိုဏ်းအတွက် အဆင့် (၉) ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ မနေ့က ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးများကိုလည်း အကြီးအကဲဟွမ်က ပုံမှန်အတိုင်း လာရောက်မသိမ်းဆည်းရသေးသဖြင့် မပေးရသေးသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကိစ္စမရှိပေ။ ယနေ့နောက်ပိုင်းတွင် အကာအကွယ်အစီအရင်များ သွားရောက်တပ်ဆင်ချိန်ကျမှ နှစ်ရက်စာ အကုန်လုံးကို တစ်ခါတည်း ပေးအပ်လိုက်မည်။

ဆေးဖော်စပ်ခြင်းမှာ ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ မြင့်မားသော အောင်မြင်မှုနှုန်းကြောင့် အချိန်တိုအတွင်း ဆေးလုံးအမြောက်အမြားကို ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပြီးသည်နှင့် လက်နက်ဖော်စပ်ခြင်းသို့ အဟန့်အတားမရှိ ကူးပြောင်းလိုက်သည်။ သူ၏ ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်မှုအောက်တွင် သတ္တုများ ပုံပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ လိုအပ်သည့်နေရာတိုင်းသို့ တိကျစွာ စီးဆင်းနေသည်။ နေ့လယ်စာစားချိန် ရောက်သောအခါ သူသည် အဆင့်မြင့် မှော်လက်နက် ရာပေါင်းများစွာကို ဖော်စပ်ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဖန်တီးမှုများကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ရှန်းယွီသည် နေ့လယ်စာပြင်ဆင်ရန် ဝိညာဉ်ကြောမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ မနေ့ကကဲ့သို့ပင် အခြားသူများမှာ လီယောင်း၏ ခရီးစဉ်အတွက် အလုပ်ရှုပ်နေကြဆဲ ဖြစ်သဖြင့် အကြီးအကဲကောင်း တစ်ဦးတည်းသာ နေ့လယ်စာ စားရန် ရောက်ရှိလာသည်။

ထမင်းဝိုင်းတွင် ထိုင်လိုက်ကြစဉ် ရှန်းယွီသည် သူ့ဆရာဖြစ်သူ၏ အဆုံးမရှိသော ပုံပြင်များအတွင်း၌ ထူးဆန်းသော ပုံစံတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

"ဆရာ... ဆရာ့ရဲ့ ပုံပြင်တွေက ဘာလို့ အမြဲတမ်း အမျိုးသမီးတွေနဲ့ပဲ ပတ်သက်နေရတာလဲ"

ရှန်းယွီက စစ်မှန်သော စူးစမ်းစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ပုံပြင်များမှာ ငြင်းမရအောင် ဖျော်ဖြေမှုပေးနိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း ဇာတ်လမ်းတိုင်း၌ အခက်အခဲကြုံနေရသော သို့မဟုတ် မဟာမိတ်ပြုကြသော အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ဦးစီ အမြဲတမ်း ပါဝင်နေတတ်သည်။ သူ၏ အဒေါ်ဆရာမဖြစ်သူမှာ လှည့်စားခံထားရခြင်းလော။

"ဟွန်း... မင်းက ဘာသိလို့လဲ"

အကြီးအကဲကောင်းက ဟန်ကိုယ်ဖို့ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ကာ ပြန်ပြောသည်။

"ဒီအဖိုးကြီးက သူ့ခေတ်သူ့အခါတုန်းက အမျိုးသမီးတွေကြားမှာ တော်တော်လေး ရေပန်းစားခဲ့တာကွ"

ရှန်းယွီ၏ တုံ့ပြန်မှုကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ အကြီးအကဲကောင်းသည် နောက်ထပ် ရှည်လျားလှသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ထပ်မံစတင်လိုက်ပြန်သည်။ ထိုစဉ် ရှန်းယွီ၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် တောင့်ခဲသွားသည်။ အကြီးအကဲကောင်း၏ ပုခုံးနောက်ဘက်တွင် အကြီးအကဲဟွမ်နှင့် လီယောင်းတို့မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းပြောပြနေသော သူ၏ဆရာမှာမူ သူတို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိပေ။

"အဟမ်း... အဟမ်း..."

ရှန်းယွီက ဆရာဖြစ်သူ သတိပြုမိစေရန် မသိမသာ သတိပေးကြည့်သော်လည်း အကြီးအကဲကောင်းမှာမူ မရပ်မနား ဆက်ပြောနေဆဲပင်။

"...အဲဒီအချိန်တုန်းက မိန်းမိန်ူက ချီစွမ်းအင်စားတဲ့ ပန်းကြောင့် အဆိပ်မိနေတာကွ..."

ဆရာဖြစ်သူမှာ သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ အန္တရာယ်ကို လုံးဝသတိမမူဘဲ ဆက်ပြောနေသည်။

"အဟမ်း..."

ရှန်းယွီက ယခင်ထက် ပို၍အားစိုက်ကာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ချဉ်းကပ်လာသော အမျိုးသမီးများဘက်သို့ ခေါင်းကို သိသိသာသာ စောင်းပြလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ဆရာမှာမူ ဤအသည်းအသန် သတိပေးချက်များကို နားမလည်နိုင်သေးပေ။

"...အဲဒီအဆိပ်ကို ဖြေဖျောက်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကတော့..."

အကြီးအကဲကောင်းသည် အန္တရာယ်ရှိသော ဇာတ်ကွက်များဆီသို့ သိသိသာသာ ဦးတည်ပြောဆိုနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဘေးဒုက္ခကြီး လုံးဝမကျရောက်မီ ရှန်းယွီသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး ပုံပြင်ကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်ဆရာမ... ရောက်လာပြီလား"

သူက အသံကို တမင် မြှင့်ပြောလိုက်သည်။

အကြီးအကဲကောင်း၏ ပုံပြင်ပြောနေသည့် အရှိန်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

"ဂျူနီယာညီမလေးလား..."

သူက မေးမြန်းရင်း သူ၏လည်ပင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ကို ဆီးကြိုနေသည်မှာ အကြီးအကဲဟွမ်၏ ပုံမှန်ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာမဟုတ်ဘဲ မကြာမီ အပြစ်ပေးတော့မည့် မှောင်မှောက်နေသော အမူအရာပင်။ သူမသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ညင်သာမှုမျိုးဖြင့် သူ၏ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ပြီး ငြင်းဆန်၍မရသော အားဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ရှင်နဲ့ ခဏလောက် စကားပြောလို့ ရမလား"

သူမ မေးလိုက်သည့် လေသံမှာ တောင်းဆိုနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အမိန့်ပေးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလွန်းလှသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများက သိမ်မွေ့စွာ တင်းကျပ်လာသဖြင့် အကြီးအကဲကောင်းမှာ အနည်းငယ် မျက်နှာရှုံ့သွားရသည်။

"အင်... အင်း... ရပါတယ်"

သူက မဝံ့မရဲ သဘောတူလိုက်ပြီး ထိုင်နေရာမှ တွန့်ဆုတ်စွာ ထလိုက်သည်။

လီယောင်းသည် ဤအခြေအနေကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေမိသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်မ ရှင်နဲ့အတူ မလိုက်တော့ဘူးနော်။ ကိစ္စလေးတစ်ခု ပေါ်လာလို့"

အကြီးအကဲဟွမ်က အကြီးအကဲကောင်းထံမှ အကြည့်မလွှဲဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

လီယောင်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းသာ ညိတ်ပြလိုက်မိပြီး ဤအဒေါ်ဆရာမက ဆရာဖြစ်သူကို လုံးဝ အစဖျောက်မပစ်လိုက်ပါစေနှင့်ဟုသာ ဆုတောင်းနေမိသည်။ ဂိုဏ်းမှာ အချိန်တိုအတွင်း နောက်ထပ် အကြီးအကဲတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးရမည့် ဒဏ်ကို အမှန်တကယ် မခံနိုင်တော့ပေ။

အကြီးအကဲဟွမ်သည် အကြီးအကဲကောင်းကို အလေးချိန်မရှိသည့်အလား အလွယ်တကူ ဆွဲမလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။ အကြီးအကဲကောင်း၏ ကိုယ်လုံးမှာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် အားကိုးရာမဲ့စွာ တွဲလောင်းပါသွားလေသည်။ သူတို့ အပေါ်သို့ တက်သွားစဉ် အကြီးအကဲကောင်းသည် ရှန်းယွီထံသို့ သနားစဖွယ် အကြည့်တစ်ချက် ပေးပို့လိုက်ကာ ဝင်ရောက်ကူညီပေးရန် တိတ်တဆိတ် တောင်းပန်နေရှာသည်။ ရှန်းယွီကမူ ထိုအသည်းအသန် အကူအညီတောင်းခံမှုကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ အကြည့်ကို တမင် လွှဲဖယ်လိုက်လေတော့သည်။

'ကျွန်တော် သတိပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့သားပဲ'

ရှန်းယွီက ကိုယ်ချင်းစာစိတ်နှင့် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်လိုစိတ် ရောပြွမ်းလျက် တွေးလိုက်

မိသည်။

'အခုတော့ ဆရာ့အတွက် ဆုတောင်းပေးဖို့ပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်။ ဆရာသာ အသက်မရှင်ခဲ့ရင် ဆရာ့ကို ရည်စူးပြီး ကျွန်တော် သေချာပေါက် အမွှေးတိုင် ထွန်းပေးမှာပါ'