အခန်း (၁၃၃)

အနီးနားရှိ သစ်ပင်များကြားမှ လေပြေညင်းကလေးများ တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်နေစဉ် ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းတို့သည် သက်သောင့်သက်သာရှိသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုအတွင်း အတူတူထိုင်နေကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အေးချမ်းနေသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင်မူ တင်းမာမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ လီယောင်းက ထွက်ခွာတော့မည့်အလား ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ရှန်းယွီက တစ်စက္ကန့်မျှ ပို၍ရှိနေစေရန်အတွက် အကြောင်းအရာတစ်ခုမဟုတ်တစ်ခု၊ မေးခွန်းတစ်ခုမဟုတ်တစ်ခုကို အလျင်အမြန် ကြားဖြတ်မေးမြန်းနေခဲ့သည်။

လီယောင်းသည် သူ၏ ထူးခြားသော အမူအရာကို သတိထားမိနေသည်။ သူမ ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားတိုင်း သူ၏မျက်လုံးများက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူမကို ကြည့်နေတတ်သည်။

'စီနီယာအစ်ကိုက ငါထွက်သွားမှာကို ဒီလောက်တောင် တွန့်ဆုတ်နေတာလား' ဟူသော အတွေးက သူမ၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေသော်လည်း လုပ်စရာရှိသည်ကို လုပ်ရမည်မှန်း သူမ သိသည်။

"ကျွန်မ တကယ်ပဲ သွားတော့မယ်နော်"

လီယောင်းက နောက်ဆုံးတွင် ကြေညာလိုက်ပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်း၌ တွန့်ဆုတ်မှုကို ပြသလျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"နေဦး"

ရှန်းယွီက ထူးထူးခြားခြား အသည်းအသန် အသံဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

သူမ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်"

ရှန်းယွီသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ဖွင့်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ တောက်ပနေသည့် ပုံစံတူ ဆေးလုံးငါးလုံးကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ထိုဆေးလုံးများကို သူမ၏ လက်ဝါးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများမှာလည်း လိုအပ်သည်ထက် ပို၍ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြာအောင် ထိတွေ့နေမိသည်။

"ဒါတွေက အဆင့် (၇) ကုသရေးဆေးလုံးတွေပါ"

သူက လေသံကို လျှော့ကာ ရှင်းပြသည်။

"မတော်လို့ ဒဏ်ရာရခဲ့ရင် ဒါတွေကို သုံးပါ"

လီယောင်းသည် ဆေးလုံးများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ၎င်းတို့၏ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော တန်ဖိုးကို သူမ သိရှိသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ကာ ဆေးလုံးများကို ဂရုတစိုက် ဆုပ်ကိုင်ရင်း တစ်ဖန် ပြန်လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သူမ ခြေတစ်လှမ်းမျှ မလှမ်းရသေးမီမှာပင် ရှန်းယွီ၏ လက်က လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို နူးညံ့သော်လည်း ခိုင်မာသော အားဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ အံ့ဩသွားပြီး သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"နောက်ထပ် ဘာရှိသေးလို့လဲ"

သူမ မေးလိုက်စဉ် သူ၏ ထိတွေ့မှုကြောင့် သူမ၏ ရင်ခုန်သံမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

"မင်း တကယ်ပဲ သွားရမှာလား"

ရှန်းယွီက မေးလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံတွင် အားကိုးရာမဲ့သော ခံစားချက်တို့ စိမ့်ဝင်နေသည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ စီနီယာအစ်ကို"

"ဆိုလိုတာက..."

သူ စကားစလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားသည်။ သူသည် အကြည့်ကို အောက်သို့ချကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အကယ်၍ အစ်ကိုက တောင်းဆိုရင် မင်း နေပေးမလား"

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သနားစဖွယ် အသနားခံနေသည့် ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် လီယောင်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များမှာ ယိုင်နဲ့လာသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

'တကယ်ကို ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ'

ရှန်းယွီသည် မိမိကိုယ်မိမိ အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားကာ စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ သို့သော် ဤအရာမှာ သူ၏ နောက်ဆုံး ဝှက်ဖဲပင်။ သူမသာ ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားပါက တစ်စုံတစ်ရာ ဘေးဒုက္ခကျရောက်တော့မည်ဟု သူ၏ ဗီဇစိတ်က အော်ဟစ်နေသဖြင့် ထိုအရာကို တားဆီးရန် သူ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။

"အို... ဟိုလေ..."

လီယောင်းသည် စကားများ ထစ်အကုန်ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်နှစ်ဖက်မှာလည်း ရှန်းယွီကဲ့သို့ပင် နီမြန်းလာတော့သည်။

[မဖြစ်ဘူး။ ငါတို့ သွားရမယ်။ နင်သာ ပိုပြီး အစွမ်းမထက်လာဘူးဆိုရင် သူ့ကို နင် ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး]

ဧကရီ၏ အသံမှာ သူမ၏ အသိစိတ်ထဲ၌ ပြတ်သားစွာ ဟိန်းထွက်လာသည်။

လီယောင်းသည် ရှန်းယွီ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ သူမ၏ လက်ကလေးကို ညင်သာစွာ တင်လိုက်သည်။ သူသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ တကယ်ပဲ နေပေးတော့မှာလား။

သို့သော် နောက်ထပ်ဖြစ်ပျက်လာမည့် အရာက သူ့ကို လုံးဝ မှင်တက်သွားစေသည်။ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုဖြင့် လီယောင်းသည် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်လေသည်။ နူးညံ့ချိုမြိန်သော ထိုခံစားချက်က သူ၏ အာရုံများကို လုံးဝ လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

'နေဦး... ငါက ဘယ်သူလဲ။ ငါ ဘယ်မှာ ရောက်နေတာလဲ'

သူ၏ အတွေးများမှာ လေပြင်းတိုက်ခိုက်ခံရသော သစ်ရွက်များနှယ် ဟိုဟိုဒီဒီ လွင့်စင်ကုန်တော့သည်။

စက္ကန့်သုံးဆယ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မှ သူမသည် နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရှက်သွေးဖြာကာ နီရဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့ကို မျက်လုံးချင်း မဆိုင်ရဲတော့သလိုရှန်းယွီကိုယ်တိုင်လည်း သူမကို ပြန်ကြည့်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသည်။

"ကျွန်မ တကယ်ပဲ သွားတော့မယ်နော်"

သူမက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

"အင်း..."

ရှန်းယွီမှာ ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေဆဲမို့ ဤစကားတစ်ခွန်းသာ ပြန်ပြောနိုင်ရှာသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော ပုံရိပ်မှာ တိမ်တိုက်များကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မြေပြင်နှင့် ဝေးရာ အမြင့်၌ လီယောင်းသည် သူမ၏ ပူထူနေသော မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားမိသည်။ သူမ၏ အတွေးများမှာလည်း ရှုပ်ထွေးပွေလီစွာဖြင့် အစီအစဉ်မကျ ဖြစ်နေတော့သည်။

'ငါ ဘာတွေ လုပ်လိုက်တာလဲ'

သူမ စိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်တကြီး တွေးနေမိသည်။

'အဲဒီအချိန်မှာ စီနီယာအစ်ကိုက အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းနေလို့ ငါ မအောင့်နိုင်ဘဲ လုပ်လိုက်မိတာပါ။ သူက ငါ့ကို အကျင့်မကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးလို့ မထင်ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ'

သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ တားမရဆီးမရ ဖြစ်နေသည်။

[ဟဲ့... နင် ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ လမ်းကို သေသေချာချာ ကြည့်စမ်းပါ]

ဧကရီက ခပ်ငေါ့ငေါ့လေသံဖြင့် သတိပေးလိုက်လေသည်။

လီယောင်းသည် အချိန်မီ သတိပြန်ဝင်လာသဖြင့် သူမ၏ လမ်းကြောင်းတည့်တည့်ရှိ ဧရာမ ပျံသန်းနိုင်သော သင်္ဘောကြီးတစ်စင်းကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမသည် ထူးကဲသော ဖျတ်လတ်မှုဖြင့် ဘေးသို့ ကိုယ်ကို လှည့်ရှောင်လိုက်ရာ တိုက်မိခါနီးလေးတွင် သီသီလေး လွတ်မြောက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

"မိန်မိန်"

သင်္ဘောပေါ်ရှိ တန်ဆာဆင်ထားသော ရထားလုံးတစ်ခုအတွင်းမှ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လားဟင်"

ရထားလုံးအတွင်းရှိ အသက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သိသိသာသာ စိတ်တိုသောအမူအရာဖြင့် "အကြီးအကဲလျူလို့ ခေါ်စမ်းပါ" ဟု ပြန်လည် ပြင်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံအရ ဤသို့ ပြင်ပေးနေရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မိန်မိန်ရယ်"

အမျိုးသမီးငယ်က ရွှင်ပျစွာ ပြန်ပြောလိုက်ရာ အကြီးအကဲလျူမှာ လက်လျှော့သည့်အလား သက်ပြင်းသာ ချလိုက်မိတော့သည်။

အကြီးအကဲလျူသည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်

ကွယ်သွားသော လီယောင်း၏ ပုံရိပ်ကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုနေမိသည်။

"အဲဒီဘက်က... အဲဒီကျင့်ကြံသူက မိုးပြာတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းဘက်က လာတာနဲ့ တူတယ်"

သူမက စဉ်းစားဆင်ခြင်လျက် မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။

သူမသည် ထွက်ခွာသွားသော ထိုပုံရိပ်၏ အံ့မခန်း အရှိန်နှုန်းကို တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူမကိုယ်တိုင်၏ အရှိန်ထက်ပင် သာလွန်နေသည်။ အကယ်၍ တိုက်ခိုက်ကြမည်ဆိုလျှင် သူမ အနိုင်ရလိမ့်မည်ဟု သေချာပေါက် မပြောနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ စီမံကိန်းများကို အရှိန်မြှင့်ရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။

"မိုးပြာတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း ဟုတ်လား"

အမျိုးသမီးငယ်က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"အဲဒါ မိန်မိန်ပြောတဲ့ မိန်မိန့်ရဲ့ ရည်းစားဟောင်း နေတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ရည်းစား ဘယ်သူက ရည်းစားလဲ"

အကြီးအကဲလျူသည် စကားများ ထစ်အသွားပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ ရုတ်တရက် နီမြန်းသွားသည်။

စိတ်ထဲတွင်မူ သူမ၏ အတွေးများက သူမကို သစ္စာဖောက်နေသည်။

'အဲဒီ အလိုက်မသိတဲ့ လူရှုပ်ကြီး' ဟု သူမ ဒေါသတကြီး တွေးနေမိသည်။

'ဘယ်သူက သူ့ရည်းစား ဖြစ်မှာလဲ'

"အာ... သူ့နာမည်က ကောင်းရှန်းထျန်းလို့ ထင်တာပဲ..."

...

ရှန်းယွီသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုခံစားချက်မှာ စိတ်ကူးယဉ်တစ်ခုအလား သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် စွဲကျန်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

"သူ ထွက်သွားပြီလား"

နောက်ကျောဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် ရှန်းယွီ လန့်ဖြတ်သွားပြီး အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲဟွမ် ဖြစ်နေကာ သူမကတော့ အခုထိ စိတ်ဆိုးမပြေသေးပုံပင်။ အကြီးအကဲကောင်းကတော့... အင်း အနည်းဆုံးတော့ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသေးတာပဲ ဆိုရမည်။

"ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလောက်တောင် လန့်သွားတာလဲ"

အကြီးအကဲဟွမ်က သံသယဖြင့် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ရှန်းယွီ ချက်ချင်းပင် ဟန်ကိုယ်ဖို့ ပြန်ပြင်လိုက်သည်။

"လီယောင်းလား... သူ အခုလေးတင် ထွက်သွားပြီ"

သူက လေသံကို တမင်တကာ သာမန်အတိုင်း ထား၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူသည် လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ထုတ်ကာ အကြီးအကဲဟွမ်၏ လက်ဝါးပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် တင်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက မနေ့ကနဲ့ ဒီနေ့အတွက် အရင်းအမြစ်တွေပါ"

သူက ပြောလိုက်ရင်း စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်ရသည့်အတွက် စိတ်ထဲမှ ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။

မရပ်မနားဘဲ သူသည် အနုစိတ်ထွင်းထုထားသော အစီအရင်ပြားအချို့ကို ထုတ်ယူကာ သူတို့ရှေ့ မြေပြင်ပေါ်တွင် စီလိုက်သည်။ အပြားများပေါ်မှ သင်္ကေတများမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် တဖိတ်ဖိတ် တောက်နေကြသည်။

"ဒီပြားတွေထဲမှာ အဆင့် (၇) ကာကွယ်ရေးနဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး အစီအရင်တွေကို ကျွန်တော် ရေးထွင်းထားပါတယ်"

ရှန်းယွီက ပညာရှင်ဆန်သော လေသံဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါတွေကို ဂိုဏ်းပတ်ပတ်လည်မှာ နေရာချလိုက်မယ်ဆိုရင် ရန်သူတိုက်ခိုက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်"

အရင်းအမြစ်လက်စွပ်နှင့် အစီအရင်ပြားများကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် အကြီးအကဲဟွမ်၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ဝင်းပသွားသည်။ ရှန်းယွီ၏ ဤအတတ်ပညာများအပေါ် အတွေ့အကြုံနုနယ်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လက်ရာမှာ အံ့မခန်းလှပေ။

"ငါ အခုချက်ချင်း သွားစမ်းကြည့်လိုက်မယ်"

သူမ၏ ယခင်က စိတ်ဆိုးမှုများမှာ အမှန်တကယ် ကျေးဇူးတင်လေးစားမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် ဘေးနားတွင် လူမသိအောင် ပုန်းနေရန် ကြိုးစားနေသော အကြီးအကဲကောင်းကို စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး "ရှင်နဲ့ ကိစ္စက မပြီးသေးဘူးနော်... ဟွန်း" ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ကြေညာကာ ကောင်းကင်သို့ လှပစွာ ပျံတက်သွားတော့သည်။

နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သောအခါ ရှန်းယွီနှင့် အကြီးအကဲကောင်းတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အနေခက်စွာ ကြည့်လိုက်မိကြသည်။ ရှန်းယွီ၏ မျက်နှာတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဆရာဖြစ်သူအနားသို့ လျှောက်သွားကာ ပုခုံးကို ဖက်လိုက်သည်။

"ဆရာ... ဒါလေးကို ကြည့်လိုက်ဦး"

သူက အလွန်အမင်း လျှို့ဝှက်သလိုမျိုး လုပ်ကာ တောက်ပသော အနီရောင်ဆေးလုံး သုံးလုံးပါသည့် ဖန်ပုလင်းငယ်လေးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ပုလင်းပေါ်တွင် လက်ရေးလှဖြင့် ယန်စွမ်းအား ဖြည့်တင်းဆေးဟု ရေးထားသည်။

ရှန်းယွီသည် ရယ်ချင်စိတ်ကို အနိုင်နိုင် အောင့်ထားရသည်။ သူသည် ဤအဆင့် (၈) ဆေးလုံးများကို စမ်းသပ်မှုသက်သက်အဖြစ် ဖော်စပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ဤမျှ လျင်မြန်စွာပင် အလွန်သင့်တော်သော လက်ခံမည့်သူကို တွေ့လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"ဒါကို သုံးလိုက်မယ်ဆိုရင် အဒေါ်ဆရာမက ဆရာနဲ့ သေချာပေါက် ပြန်အဆင်ပြေသွားလိမ့်

မယ်"

သူက လျှို့ဝှက်စွာ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို ယုံပါ... ကျွန်တော် ဆရာ့ကို ဘယ်တော့မှ မလိမ်ဘူး"

"မင်း ဒီကောင်စုတ်လေး"

အကြီးအကဲကောင်းက အော်ဟစ်လိုက်ရင်း လက်ကို အားဖြင့် မြှောက်လိုက်သည်။

ရှန်းယွီသည် ဗီဇအရ တွန့်သွားကာ ရိုက်မည်အထင်ဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခေါင်းကို ကာလိုက်မိသည်။ သို့သော် ရိုက်ချက်က ရောက်မလာခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ ဆေးပုလင်းလေး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အကြီးအကဲကောင်းသည် အလွန်လျင်မြန်သော လက်အလှုပ်ရှားဖြင့် ဆေးလုံးများကို လုယူသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရှန်းယွီ တွေ့လိုက်ရသည်။ အကြီးအကဲမှာ ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ ၎င်းတို့ကို အင်္ကျီလက်ထဲသို့ အမြန်ထည့်လိုက်သည်။

"အဟမ်း..."

အကြီးအကဲကောင်းက ဟန်ပါပါဖြင့် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"ဒီလိုဆေးမျိုးတွေက လူငယ်တွေ လက်ထဲမှာ ရှိနေဖို့ မသင့်တော်ဘူး"

သူက တည်ကြည်စွာ ပြောရင်း ဝတ်ရုံကို ပြန်ပြင်လိုက်သည်။

"ဒါကို ငါပဲ သိမ်းထားပေးမယ်"

သူသည် ပြန်ပြောမည့် စကားကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားရာ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ယခင်ကထက် သိသိသာသာ ပေါ့ပါးနေလေသည်။

ရှန်းယွီသည် သူ၏ ဆရာဖြစ်သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ကာ သိတတ်နားလည်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးနေမိသည်။

ထိုစဉ် အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားပြီလဲဆိုသည်ကို သတိရလိုက်မှ လက်တွေ့လောကထဲသို့ ပြန်ရောက်လာတော့သည်။ ညမမိုးခင် အစီအရင်များနှင့် အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို ဆက်လက် လေ့ကျင့်ရန် လိုအပ်နေသေးသည်။ သူသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝိညာဉ်ကြောဆီသို့ ပြန်လည် ပြေးလွှားသွားရင်း ကျန်ရှိသော နာရီများကို မည်သို့ အကျိုးရှိရှိ အသုံးချရမည်ကို တွက်ချက်နေတော့သည်။