အခန်း(၆၀)

ကျန်းထျန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ထွက်မပြေးဘဲ အဖမ်းခံဖို့ စောင့်နေရမှာလား?

ကုလျန်ရွှမ် - "..." သူသာ တပ်ခွဲမှူးဖြစ်လျှင် ကျန်းထျန်ကို စစ်တပ်ထဲဆွဲခေါ်သွားမှာဖြစ်သည်။

ဒီအင်အားနှင့် အရှိန်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် သေချာပေါက်နာမည်ရှိသည်။

"ဒီအကြောင်း မပြောရအောင်။" ကျန်းထျန် သူမလက်တွေကို ပွတ်သပ်ပြီး "ကျွန်မ ဝယ်ခဲ့တာကို ရှင်မမြင်ချင်ဘူးလား"

"မရီး ဘာဝယ်ခဲ့လဲ?" ကုလျန်ရုန် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဝါးတောင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွား၍- "မရီးက မျက်လုံးကောင်းတာပဲ။ ဒါက အကောင်းဆုံး အရည်အသွေးနဲ့ အဲဒီလမ်းကြားက ဝါးတောင်းတွေ။"

ဈေးသည်က ဝါးခြင်းတောင်းရောင်းသည်ဟု သူ မထင်ခဲ့ပေ။

"မင်း ဒီအတွက် ဘယ်လောက် ပေးခဲ့လဲ။ အဲဒါက မပျက်ခင် တစ်နှစ် နှစ်နှစ်လောက် ခံလိမ့်မယ်။"

"ဟင်?" ကျန်းထျန် မျက်လုံးများ ရောထွေးသွားကာ "ဒါက ကောင်းတာပဲ"

" ဝယ်တုန်းက ဆယ်ဆင့်ဈေးနည်းနည်းပဲ" ကျန်းထျန် စျေးရောင်းသူနှင့်အကြောင်း ပြောပြပြီး "စုစုပေါင်း ရှစ်ဗူး၊ ယာရွှမ် လေးဗူးနဲ့ ဟိုင်ရှစ်တံဆိပ် လေးဗူး ရှိတယ်" “နောင်နှစ်တွေမှာ သုံးရမယ်။ " ကျန်းထျန် ခြင်းတောင်းကိုဖုံးထားသောအဝတ်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး အောက်ခြေက ခရင်မ်ရှစ်ဗူးကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်၊ "ဒါက စုစုပေါင်း နှစ်ယွမ်ပဲ"

ကုလျန်ရွှမ်နှင့် ကုလျန်ရုန် - .....

ဒါက ခရင်မ်ဖြစ်သည်။

ကုလျန်ရုန် တံတွေးအသာမျိုချလိုက်ပြီး ခက်ခက်ခဲခဲပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဈေးရောင်းသူက မရီးကို တစ်ဗူး ၂၅ ဆင့်နဲ့ ရောင်းပေးလိုက်တား? ကုန်တိုက်တစ်ခု ဈေးသတ်မှတ်ထားသည်ထက် ဈေးဘယ်လောက်သက်သာလဲ ?! "

"ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီလိုခရင်မ်ဘူးတွေကို စက်ရုံတွင်းပေါက်ဈေးနဲ့ ဝယ်တာ သိသာပါတယ်၊ ကုန်ကျစရိတ်က နည်းသွားတာပေါ့ " ကျန်းထျန် အတည်ပေါက်ပြောလိုက်သည်။

ကုလျန်ရုန် - "..." ခရိုင်မြို့တော်ရှိ မှောင်ခိုဈေးက ခရိုင်အတွင်းရှိ မှောင်ခိုဈေးနှင့် ကွဲပြားနိုင်သည်။ သူက ငယ်သေးသည်၊ ခရိုင်မြို့တော်က ခရိုင်မြို့နှင့် အတူတူပင်ဟု တွေးကာ ရှားပါးသည်ကိုသာ တွေးသည်။

"ဒီမှာ ရာဘာဖိနပ်သုံးရံ" ကျန်းထျန် ဖိနပ်တစ်တွဲကို ကောက်ယူပြီး ကုလျန်ရွှမ် အား "ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ဝယ်ခဲ့တာ"

ကုလျန်ရွှမ် - "?!" နား ကြားမှားနေသည်များလား။

သူ ကျန်းထျန်၏ သွယ်လျသောလက်ဖဝါးဖြူဖြူဖြင့် ကိုင်ထားသော ရော်ဘာဖိနပ်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းထျန်၏ မျက်ခုံးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ သူ့အသံက တင်းကျပ်နေကာ "... ကိုယ့်အတွက်...?"

ကျန်းထျန် သူမလက်ထဲက ရာဘာဖိနပ်ကို ကုလျန်ရွှမ်လက်ထဲထည့်ပေးလိုက်ပြီး "ဒါက ရှင့်အတွက် ကျွန်မဝယ်ခဲ့တာ။ ရှင်လည်း မှောင်ခိုဈေး သွားချင်နေတာ ကျွန်မသိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ရှင့်အခြေအနေကို မင်းလည်း သိတယ်"

“ ဒါကိုယူပြီး ရှင်အဲဒီမှာရှိခဲ့တယ်လို့ တွေးလို့ရတယ်။"

ကုလျန်ရွှမ် - [???]

ဘယ်လိုအသံမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် သူတွေးထားသည်နှင့် မတူ။

ကုလျန်ရုန် - "..." သူမှားခဲ့သည်၊ မရီးက ဉာဏ်မမီဘူး၊ နားမလည်သလို ဟန်ဆောင်နေတာဟုတ်၊ တကယ် နားမလည်တာ!

ကုလျန်ရုန် - သူ ပင်ပန်းနေသည်၊ ​​အိမ်ပြန်ပြီး အမေ့ကို ရှာချင်သည်။

အခု သူ့မရီးပြောသည်ကို ကြည့်။ ကလေးတွေမပါဘဲ အပြင်ထွက်ပြီး ပြန်လာသောအခါ သကြားလုံးနဲ့ ချော့သောမိဘတွေနဲ့ တူမနေဘူးလား?

ကုလျန်ရွှမ် အခု ကျန်းထျန် သူ့အတွက် ပထမဆုံးဝယ်ပေးသောလက်ဆောင်ကို လက်ခံရရှိခဲ့သော်လည်း သူတွေးထားသလောက် မပျော်ခဲ့။ သို့သော်လည်း သူတကယ်ပျော်ပါသည်။

သူ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပြီး ရာဘာဖိနပ်ကို သူ့ပခုံးအိတ်ထဲကို သေချာထည့်လိုက်သည်။

ကျန်းထျန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အဝတ်ကြမ်းသုံးထည်၊ အလုပ်သွားတဲ့အခါ လက်တွေ မထိခိုက်မိအောင် အမေ့အတွက် လက်အိတ်သုံးစုံ ပြန်ရင်လုပ်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်”

ကုလျန်ရုန် နှစ်ခါ ရယ်ကာ "ဒါကကောင်းတယ်"

ကျန်းထျန် ကုလျန်ရွှမ်နှင့် ကုလျန်ရုန်တို့၏ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေသည့် မျက်လုံးများအောက်တွင် နာရီသုံးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်စွာ တိုးတိုးပြောသည် - "တစ်ရာ့ခြောက်ဆယ့်သုံးယွမ်"

ကုလျန်ရွှမ် မူးဝေသွားကာ ကုလျန်ရုန်၏ ခြေထောက်များ တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ကျွန်မ နာရီသေးသေး နှစ်လုံးလည်း ပြင်ထားတယ်" ကျန်းထျန် သာမန်နာရီ၂လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သော်လည်း အလွန်ရှားပါးသော အဝါရောင်ဘဲကလေးနှိုးစက်နာရီဖြစ်သည်။

"ဒါကို ကျွန်မတို့အခန်းထဲထားလိုက်ပြီး ဒီတစ်လုံးကို အမေနဲ့ရှောင်းမင်ရဲ့အခန်းထဲမှာထားလိုက်မယ်"

သူမ ကုလျန်ရွှမ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင်ဘယ်လိုထင်လဲ?"

ကုလျန်ရွှမ် ကြောင်တောင်တောင်နှင့် ‌ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းပြောတာ နားထောင်မယ်"

ကုလျန်ရုန် စိတ်တိုလာပြီး "မရီး၊ ကျွန်တော့်အတွက်ကရော၊ ကျွန်တော်နဲ့ ရှောင်းဝူတို့အတွက်က ဘယ်မှာလဲ?"

ကျန်းထျန် နာရီ၁လုံးကို သူ့ရှေ့ တွန်းပေးလိုက်ပြီး "မင်းက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကုမ္ပဏီရဲ့ ယာဉ်မောင်းဖြစ်မှာဆိုတော့ ကားထွက်တဲ့အခါ အသုံးဝင်မှာ"

ကုလျန်ရုန် - "?!" သူ လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းပြီး "ဒါကို မယူနိုင်ဘူး၊ မယူနိုင်ဘူး၊ မယူနိုင်ဘူး!" ခိုင်မာသော စိတ်ထားဖြင့် သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဒါက မင်းအစ်ကိုရဲ့ စရိတ်နဲ့ ဝယ်ထားတာ။" ကျန်းထျန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းအစ်ကိုကြီးရဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးအားလုံး စုစုပေါင်း ယွမ် တစ်ရာကိုးဆယ့်ရှစ်ယွမ် ခြောက်ဆယ့်ခုနစ်ဆင့်ကို အမသုံးခဲ့ပြီးပြီ"

“တစ်ပြားမှ မကျန်တော့ဘူး။

"အများကြီးသုံးတယ်လို့ ထင်လို့လား" ကျန်းထျန် အစီအစဥ်တစ်ခုရှိထားပြီး “အစ်မတို့ ဝယ်နိုင်ပါတယ်။ ချွီကျန်းခရိုင်ကိုပြန်ရောက်တဲ့အခါ မှောင်ခိုဈေးမှာ ဒီလိုနာရီနှစ်လုံးဝယ်လို့ရတယ်။"

"ချွီကျန်းခရိုင်မှာရှိတဲ့ လူတိုင်း အစ်မလို ဈေးလျှော့နည်းကို သိတဲ့သူမရှိဘူး။"

ကုလျန်ရုန် သူ့စိတ်ထဲတွင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် တွက်ချက်လိုက်သည်။

နာရီသုံးလုံးက ယွမ် ၁၆၀ ရှိပြီး ချွီကျန်းခရိုင်ရှိ မှောင်ခိုဈေးတွင် နာရီနှစ်လုံးကို ရောင်းချလျှင် အနည်းဆုံး နာရီတစ်လုံး ယွမ်၁၅၀ ၊ နာရီ ၂လုံး ယွမ်၃၀၀ !!!

ယွမ်၁၆၀က သုံးရာသို့ ပြောင်းကာ နာရီတစ်လုံးရသည်လား။

မရီးက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းသည်!!

"မြို့ကြီးမှာ အသစ်ဒီစားပွဲတင် မီးအိမ်လည်း ရှိတယ်။ ဒါတွေကို နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်နဲ့ အားသွင်းနိုင်ပြီး ပလပ်ထိုးလို့လည်း ရတယ်။" ကျန်းထျန် ခေါက်နိုင်သော စားပွဲတင်မီးအိမ်၃လုံးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါက ဘယ်လောက်လဲ?" ကုလျန်ရုန် သူ့လက်ဖြင့် သတိထားကိုင်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

" ဒီတစ်ခုက ပိုစျေးကြီးတယ်။ ယွမ်သုံးဆယ် ကုန်ကျတယ်။" ကျန်းထျန် ယခုအချိန်တွင် ချန်ထားသင့်သောငွေကို သူမစိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်ကာ နောက်ကွယ်မှအရာများကို 'ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ' ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြက်ခြေထောက်နှပ် ၃ ချောင်း၊ ဝက်ခြေထောက်နှပ်တစ်ချောင်း၊ ဘဲဥဆားနယ်ဆယ်လုံးနှင့် အစပ်ကြက်သားဆော့စ် အိုးကြီးတစ်လုံးတို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ဤအရာတွေကို ထည့်သည့် ပလပ်စတစ်ဘူးကြီးများ ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုနေရာ၌ အမဲသားဆော့စ်များ ရှိနေသေးသော်လည်း၊ ဤခေတ်တွင် လယ်ယာနွားများသည် ပို၍ အဖိုးတန်ကြောင်း ကျန်းထျန် သိသည်။ နွားသတ်ခြင်းသည် တရားမ၀င်သောကြောင့် ၎င်းကို ကြက်သားဆော့စ်ဖြင့် အစားထိုးလိုက်သည်။ ရထားပေါ်၌ ဘဲဥဆားနယ်နှင့် တွဲစားရန်ဖြစ်သည်။

များပြားလှစွာသော ပစ္စည်းများအတွက် ကုလျန်ရွှမ် သူမကိုလွှဲပြောင်းပေးခဲ့သော ငွေများကို သုံးစွဲခဲ့သည်ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ပိုက်ဆံအကုန်ကုန်သွားပြီဆိုသောအချက်ကို မေ့သွားလိမ့်မည်ထင်ခဲ့သော်လည်း ကုလျန်ရွှမ် အမူအရာက ညိုးငယ်နေသည်။ သူ စိတ်ဆိုးနေသည်။ ကျန်းထျန်လည်ပင်းကို ကျုံ့သွားကာ သူမ နည်းနည်းကြောက်သွားသည်။ သို့သော် ကုလျန်ရွှမ် သူ့ခြေထောက်ထော့နဲ့နဲ့နှင့် သူမကို မရိုက်နိုင်သည်ကတော့ သေချာသည်။

ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက်တွင် အခြေခံအဆောက်အအုံများစွာ ပျက်စီးခဲ့ပြီး လူနေမှုအဆင့်အတန်းက ယခုခေတ်ကဲ့သို့ ကောင်းမွန်ခြင်းမရှိပေ။ ကျန်းထျန် ၏အဖွဲ့ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို စုဆောင်းသောအခါတွင် သူတို့တို့ ဤနေရောင်ခြည်စွမ်းအင်သုံး ထုတ်ကုန်မျိုးကို တမင်တကာ စုဆောင်းခဲ့သည်။

မွန်းကြပ်သည့် လေထုကို ခံစားမိ၍ ကုလျန်ရုန် သူ့အပိုင် စားပွဲတင်မီးအိမ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထွက်ပြေးသွားသည်။

သူ ပြေးသွားသောအခါ ချောမွေ့သော လှုပ်ရှားမှုများကို ကျန်းထျန် စိုက်ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းတွန့်ကာ အသေကြောက်တတ်သော ဤအမျိုးသား ဇာတ်ဆောင်အကြောင်း တွေးနေမိသည်။

"ကျန်းထျန်" ကုလျန်ရွှမ် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းထျန် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး "အာ့၊ ကျွန်မဒီမှာရှိပါတယ်"

"အမှန်အတိုင်းပြောပါ မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်ငွေကို သုံးခဲ့တာလား" ကုလျန်ရွှမ် ကျန်းထျန်ကို စိုက်ကြည့်နေရင်း မေးလိုက်သည်။

ကျန်းထျန် သေသေချာချာ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ အံ့ဩသွားသည်။

ကုလျန်ရွှမ်၏ မျက်လုံးများက ငိုလုမတတ် နီရဲနေပုံပေါ်သည်။

သူမ နားမလည်နိုင်သည့် အရာများ ရှိသည်။ ကုလျန်ရွှမ်အတွက် အရသာရှိသော အစားအသောက်နဲ့ ရာဘာဖိနပ်ကို သူမ ဝယ်ခဲ့တယ်မလား။

ကုလျန်ရွှမ် အမူအရာကို ကြည့်ပြီး သူမဝယ်ပေးသော ရာဘာဖိနပ်ကို သဘောကျပုံရသည်။

ဘာလို့ သူ့မျက်နှာ ရုတ်တရက်ပြောင်းသွားတာလဲ။

ကျန်းထျန် ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နှင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

သူမသည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကိုဆန့်ထုတ်ပြီး ကုလျန်ရွှမ် အင်္ကျီလက်ကိုဆွဲကာ ဂရုတစိုက်လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး "အဖွားရဲ့ပိုက်ဆံကို ကျွန်မတကယ်မထိဘူး"

"ဘဏ်ကိုတောင် မရောက်ဖူးဘူး!"

"ကျွန်မ စာအုပ်တောင် ယူမလာဘူး။" သူမနှင့်အတူ ယူလာကာ နေရာလွတ်ထဲတွင် ရှိနေသည်။

"ကျွန်မပိုက်ဆံ ကျွန်မ ယွမ်နှစ်ဆယ်ပဲ ယူလာခဲ့တာ"

"ရှင်လည်းသိတယ်။"

"ပြန်သွားတဲ့အခါ ပိုက်ဆံထည့်ထားတဲ့ သေတ္တာကို ပြမယ်လေ"

ကုလျန်ရွှမ် ၏ အမူအရာက မကောင်းသေးသည်ကို မြင်၍ ကျန်းထျန် လေသံမာကာ "ဒါဆို ရှင့်ကို ငွေသားနဲ့ လက်မှတ်တွေ အားလုံးကို ပေးလိုက်မယ်၊ ရှင် ပိုက်ဆံကို ဂရုစိုက်ပေးပေါ့၊ အဆင်ပြေလား" ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမမှာ နေရာလွတ်ကျန်နေသေးသည်။ ဒါကြောင့် ကုလျန်ရွှမ်ကို နည်းနည်းလောက် ပေးလိုက်လျှင် သူ့အတွက်ရော သူမအတွက်ပါ အေးချမ်းသည်။

"အဲ့စာအုပ်က အလုပ်မဖြစ်ဘူး" သူမ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ကုလျန်ရွှမ် သူမမျက်လုံးများကို ကြည့်ပြီး "မင်းတကယ်မထုတ်ဘူးလား"

"မသုံးဘူး!" ကျန်းထျန် လက်သုံးချောင်းကို အလျင်အမြန် မြှောက်ကာ "ကျွန်မ ကျိန်ဆိုပါတယ်!"

“ ကျွန်မ သုံးခဲ့ရင် အသားနဲ့ ထမင်း တစ်နှစ်လောက်မစားနိုင်ပါစေနဲ့ !"

ကုလျန်ရွှမ် - ‘ဟုတ်သည်။ ဒါက ကျန်းထျန်ဖြစ်သည်။ ’

"မင်းပိုက်ဆံကို မင်းအတွက် သိမ်းထား။" ကုလျန်ရွှမ်တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူ ကျန်းထျန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောဝံ့ပေ။ သူရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြီးနောက် ကျန်းထျန် မည်သည့်အရာနှင့်မျှ ပတ်သက်မှုမရှိတော့ဘဲ ကု မိသားစုမှ ထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သည်။

" မင်း ကိုယ့်ကိုစောင့်..." ကုလျန်ရွှမ်အသံက တစ်ဆို့နေပြီး ကျန်းထျန်က သူ့ကိုဘာလို့စောင့်နေမှာလဲဟု တွေးလိုက်သည်။ "မင်းကို အသားနဲ့ထမင်းဝယ်ပေးမယ်"

ကျန်းထျန် မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်ကာ ခေါင်း စောင်းပြီး ကုလျန်ရွှမ်လက်မောင်းကို လက်ညိုးဖြင့်ထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်စိတ်မဆိုးဘူးလား?"

“ ကိုယ်စိတ်မဆိုးပါဘူး။" ကုလျန်ရွှမ် သူမလက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "ကျန်းထျန်၊ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပါ"

ကျန်းထျန် - "..." သူမက ဘက်မလိုက်သည်လား?

သူမ အမြွှာလေးများနှင့် ထမင်းကို လုနေသည်လား!!!

"အိုး။" ကုလျန်ရွှမ်ကို ချော့ရန်အတွက် ကျန်းထျန်သဘောတူလိုက်သည်။

ချော့ရမည် ချော့‌ရမည်။ ဒါက ဒုက္ခအများကြီးကို သက်သာစေနိုင်သည်။