အခန်း(၆၂)

ကျန်းရှို့ရှန်က ကုရှန်းလီကဲ့သို့ ကုလျန်ရုန်၏ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းဖြစ်သည်။ လောအစ်ကို ကုလျန်ရုန်ထံမှ ဖုန်းလက်ခံရရှိပြီး ဘူတာရုံနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ရှိ အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်သို့ ပြေးသွားကာ ကျန်းရှို့ရှန်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ "ကျန်းအစ်ကို၊ လျန်ရုန် မြို့ကြီးကနေ ပြန်လာပြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့အိမ်ကို သွားပြီး စာပို့ပေးပါ။"

ကျန်းရှို့ရှန်က စားဖိုမှူးခေါင်းဆောင်းကို ဆောင်းထားပြီး သံဇွန်းကြီးတစ်ချောင်းကို သူ့လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားသည်။ ပုံမှန်မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ထူထဲသော မျက်ခုံးမွှေး၊ မျက်လုံးကြီးများဖြင့် ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်၍ အရပ်ရှည်ကာ စကားပြောသည့်အခါတွင် သာမန်လူများက သူ့ကို မော့ကြည့်ရမည်ဖြစ်ပြီး အကြောများဖုံးကာ ထူထဲသော နောက်ကျောရှိသည်။ စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် အသွင်အပြင် ကွာခြားမှုက အရမ်းကြီးသည်။

‌

လောအစ်ကို၏ စကားကိုကြားသောအခါ ကျန်းရှို့ရှန် ချက်ချင်းဆိုသလို ဇွန်းကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး ခါးက ခါးစည်းကို ချွတ်လိုက်၍ စားဖိုမှူးဦးထုပ်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ဟိုတယ်နောက်ဖေးကို ပြေးသွားပြီး စက်ဘီးစီးကာ ပျောက်သွားသည်။

"ကျွန်တော်သိပြီ၊ အကိုအလုပ်ပြန်သွားလို့ရပြီ" ဆိုသော စကားတစ်ခွန်းသာ ကျန်ခဲ့တော့သည်။ စကားလုံးများက လူသားများနှင့်ထိတွေ့ခြင်း မရှိသကဲ့သို့ ကင်းကွာနေမှုကို ပေါ်နေသည်။

လောအကို ခေါင်းကုတ်ပြီး အလုပ်ဆက်လုပ်ရန် ဘူတာရုံသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းရှို့ရှန် စက်ဘီးအသာကုန်နင်းရင်း မိနစ်နှစ်ဆယ်ထက်မနည်းအကြာတွင် ခရိုင်မြောက်ပိုင်းမှ ဟုန်ချီစု‌ပေါင်းအဖွဲ့က ၆ခုမြောက် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သို့ ရောက်သွားသည်။

ကျောက်တံတားကိုဖြတ်သွားပြီးနောက် ကျန်းရှို့ရှန် တောင်ခြေရင်းရှိ ကုအိမ်ဆီသို့ တည့်တည့်သွားကာ တံခါးကို သုံးကြိမ်ခေါက်လိုက်ရာ ကုလျန်မင် တံခါးကိုဖွင့်ကာ "အစ်ကိုရှို့ရှန်၊ အကိုဘာလို့ဒီကိုရောက်နေတာလဲ"

တံခါးပိတ်ထား‌သော ကျောက်တုံးကို ကန်ထုတ်ပြီး သူ့ကို ကြိုလိုက်သည်။ "ဒါ ငါ့အကိုကြီး၊ သူတို့ ပြန်လာမှာလား"

ကျန်းရှို့ရှန် ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ ဘူတာရုံက လောအစ်ကိုက အကို့ကို ဟိုတယ်မှာ လာရှာပြီး ‌ပြောသွားခဲ့တယ်။ အကို အပြေးအလွှားပြန်လာပြောတာ။"

ကျန်းရှို့ရှန် စက်ဘီးကိုတွန်းချလိုက်ပြီး ကုလျန်မင် သူ့အတွက် ရေတစ်ပန်းကန်ထည့်‌ပေးပြီး ရှောင်းဝူနှင့် ရှောင်းလျိုကိုရှာရန် အရှေ့ဘက်ခန်းသွားကာ "အမေ့ကို ရှာဖို့ လယ်ကိုသွားလိုက်ဦးမယ်။ ပင်းပင်းနဲ့ အန်အန်းကို ဂရုစိုက်။"

ကုလျန်မင် လယ်ကွင်းဆီသို့ ပြေးသွားပြီး ဒီနေ့ ကျန်းထျန်တို့ပြန်လာမည့်အကြောင်း ရွှီကျင်းဖန်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

ရွှီကျင်းဖန်ချွေးတွေကို သုတ်လိုက်ပြီး "သူတို့ဘာလို့ မြန်မြန်ပြန်လာတာလဲ"

"ဒါက ပဉ္စမနေ့ပဲ" အပြန်လမ်းလည်း ပါဝင်သည်။

ရွှီကျင်းဖန်ဘမျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကုလျန်မင်ကို အိမ်ပြန်ခိုင်းကာ မြည်းလှည်းငှားရန် အဖွဲ့ရုံးချုပ်သို့ သွားပြောလိုက်သည်။

အဖွဲ့က အလုပ်လုပ်နေပြီး၊ ကုချန်ရွှင်း မြည်းလှည်းမောင်းရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။ ရွှီကျင်းဖန် မြည်းလှည်းကို သူမကိုယ်တိုင်မောင်းရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ အဖွဲ့ကလူတိုင်း သိကြပြီး၊ ရွှီကျင်းဖန် မြည်းလှည်းကို အမြန်ငှားကာ နေ့ခင်းဘက် ထွက်ခဲ့သည်။

သူမ အရင်အိမ်ပြန်ရောက်‌သောအခါ ခြံဝင်းထဲမှာ ကျန်းရှို့ရှန်ကိုတွေ့‌သောအခါ "ရှို့ရှန်၊ ဒီည အဒေါ်တို့အိမ်မှာ စားသွားပါလား"

ကျန်းရှို့ရှန်က ကုလျန်ရုန်နှင့် အသက်အရွယ်တူသော်လည်း သူ အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု၏ စားဖိုမှူးဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ့အောက်တွင် အလုပ်သင်နှစ်ယောက်ရှိသည်။ တခါတရံ ထွက်လာသည်က အဆင်ပြေသည်။

သူ ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့။ ဒါဆို ဒီည အဒေါ်တို့အိမ်မှာနေမယ်" မတ်တပ်ထရပ်ပြီး “အဒေါ်နဲ့ ကျွန်တော် တတိယကလေးကို သွားကြိုလိုက်မယ်””

အလျင်လိုသည် မဟုတ်။ ရွှီကျင်းဖန် သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် ထွက်လာသောအခါ သူမ ဆားနယ်ငါးနှစ်ကောင်နှင့် ဝက်ပေါင်ခြောက်ကို ယူလာကာ "စောနေသေးတယ်၊ မင်းပစ္စည်းတွေကို အိမ်မှာ အရင်ထားလိုက်။ မနက်ဖန် ပြန်မှ စောစောထပြီး စားသောက်ဆိုင်မှာ အလုပ်သွားလုပ်”

ကျန်းရှို့ရှန် အားမနာတော့။ သူနှင့် ကုလျန်ရုန်ကြားက ဆက်ဆံရေးက သွေးသားညီနောင်ဆက်ဆံရေးတစ်ခုဖြစ်ကာ၊ သူတို့က တကယ့်ညီအစ်ကိုကဲ့သို့ ပေါင်းသင်းသည်။

မထွက်ခင် ရွှီကျင်းဖန် မီးဖိုကို မီးမွှေးပြီး ငါးစွပ်ပြုတ်တည်ကာ တံခါးဝ ရောက်သောအခါ ကုလျန်မင်ကို မှာလိုက်သည်။ "ရှောင်းမင်၊ ထမင်းနဲ့ ပေါက်စီ ပေါင်းရမယ့်အချိန်ကို သမီးဘာသာ ခန့်မှန်းပြီး လုပ်လို့ရတယ်။ သမီးယောက်မ ပြန်လာတာနဲ့ ရေ လုံလုံလောက်လောက် ကျိုထား။ သူတို့သုံးယောက်သား အိပ်ယာပေါ်မှာ မအိပ်ခင် ကိုယ်လက်ဆေးကြောရမယ်"

ကုလျန်မင် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး "သမီးသိပါတယ်!"

သူတို့နှစ်ဦး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ကုလျန်မင် ခြံထဲသို့ ဝင်သွားပြီး နောက်ဘက် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကျန်းထျန် အနားတွင်မရှိသည့် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်တွင် နေရသည်က တကယ်ပင် အဓိပ္ပါယ်မရှိပေ။

ထမင်းပွဲများက ပန်ကိတ် သို့မဟုတ် ပန်ကိတ်များသာဖြစ်ပြီး ဟင်းပွဲများမှာ အချဉ်စိမ်နှင့် အစိမ်းရောင် အရွက်များ ကြော်ထားသော အသီးအနှံများ ဖြစ်သည်။ အဲဒီအစား ငါးစွပ်ပြုတ်ကို ခဏလောက် ပြုတ်စားလျှင်လည်း၊ အရသာက အတူတူပင်ဖြစ်ကာ အရသာ သိပ်မရှိတော့။

ကျန်းထျန် မကြာခင် ပြန်လာပါ။

အရင် အတွေ့အကြုံအရ ကျန်းထျန် ကုလျန်ရုန်ကို ဒီတစ်ခါ ပူရှိန်း သကြားလုံး နှစ်ထုပ်နှင့် ဇီးချဉ်သကြားလုံးဝယ်ခိုင်းပြီး ကျန်းထျန် တောက်လျှောက် ဝါးနေကာ မလှုပ်၊ ခေါင်းမူးခြင်းလည်း မရှိတော့။

လောအစ်ကို ဘူ‌တာရှေ့ရှိ ဆိုင်ငယ်လေးရှေ့တွင် စောင့်နေသည်။ ကုလျန်ရုန် ကားပေါ်က ဆင်းလာသောအခါ သူ့ဆီပြေးလာပြီး "လျန်ရုန်၊ မင်းအမေက ဘူတာရုံဂိတ်ပေါက်မှာ စောင့်နေတယ်၊ ​​မင်းထွက်သွားတာနဲ့ မင်းအမေကို မင်းမြင်နိုင်တယ်။ ငါအလုပ်ရှိသေးလို့ မင်းကို လိုက်မပို့တော့ဘူး"

ကုလျန်ရုန် နှစ်ခါ ပြုံးပြီး "ငါ ခရိုင်ကို လာဖို့ အချိန်ရရင် ရှို့ရှန် ရှိတဲ့ အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ စားဖို့ ဖိတ်ပါတယ်"

လောအစ်ကို နှစ်ခါ ရယ်ကာ “ငါ့အဖော်နဲ့ ဆွေးနွေးခဲ့တယ်၊ လက်ထပ်ပြီးရင် မြို့နဲ့ ခရိုင်မှာ ကားနောက်လိုက်မယ်။ ငါ့အဖော်က အဲဒီအချိန်အထိ စောင့်စရာ မလိုဘူးတဲ့ အခု သူမ လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူတယ်။

“နေ့တိုင်း ငါ့အပြစ်ကို ဘယ်သူမှ မကြည့်ဘူး။ ယာဉ်မောင်းနဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းရင် ယာဉ်မောင်းနည်းကို သင်ယူနိုင်တယ်။"

"ဒါဆို မင်းအတွက်ကောင်းတာပဲ၊ ကောင်းကောင်းလုပ်ပါ!" ကုလျန်ရုန် လောအကိုပုခုံးကို ပုတ်ပြီး အားပေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ လက်တွဲဖော်က အရမ်းတော်တယ်၊ မင်း သူမကို လက်မလျှော့နဲ့၊ မင်းလက်ထပ်ပြီးရင် မင်းရတဲ့ငွေ ဘယ်လောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းဇနီးကို ပေးရမယ်။ သူမပြောတာကို နားထောင်ရမယ်။ မင်းဇနီးက အရာရာပထမ။"

လောအစ်ကိုလည်း အဲဒီလိုတွေးထားသော်လည်း ကုလျန်ရုန် အခု သူ့ကို ဒီအရာတွေကို ပြောပြသောအခါ သူ့ကို တကယ့်သူငယ်ချင်းအဖြစ် မှတ်ယူပုံရသည်။ သတိပေးသောအခါတွင် ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးနေသည်။

လောအစ်ကိုကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူတို့သုံးယောက်စလုံး ဘူတာရုံတံခါးဆီသို့ သွားကြသည်။

ရွှီကျင်းဖန် သစ်ပင်ကြီးပေါ်တွင် မှီ၍ ဘူတာရုံတံခါးကို မကြာခဏကြည့်ရင်း ကျန်းရှို့ရှန်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်ကာ အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ကို ကြည့်နေသည်။ အလုပ်ဖျက်ပြီး အလုပ်ချိန်အတွင်း အလုပ်နားကို ပြန်သွားရသော ခံစားချက်မျိုးက အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းသည်။

သူတို့ သုံးယောက် ဘူတာရုံတံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် ရွှီကျင်းဖန် တည့်တည့်မတ်မတ် ကျန်းထျန်ဆီသို့ ပြေးသွားကာ ပထမစကားမှာ ရင်းနှီးပြီးသား စကားတစ်ခုဖြစ်သည်။

"ထျန်ထျန် ကိုယ်အလေးချိန်ကျသွားပြီ။"

ကျန်းထျန် - "... " အမေ၊ မြို့ကြီးကို သွားတုန်း ရက်အနည်းငယ်ကြာ နေ့တိုင်း အသားစားတယ်လို့ ပြောရင်၊ သမီးကိုယုံမှာလား။

"အမေလည်း ကိုယ်အလေးချိန်ကျသွားပြီ။" ကျန်းထျန် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး "အမေ သမီးကို လွမ်းနေလို့ဖြစ်ရမယ်" သူမ နောက်ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ အလေးအနက်ထားသလိုမျိုး ခေါင်းညိတ်သည်။

ရွှီကျင်းဖန် နှစ်ကြိမ် ရယ်မောပြီး ကျန်းထျန်ထံမှ အိတ်ကို ယူကာ သူမကို မြည်းလှည်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

"လာ။ အမေ အိမ်မှာ ထမင်းနဲ့ ငါးစွပ်ပြုတ်လုပ်ထားတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ဆုံးရှုံးခဲ့တဲ့ အသားအတွက် ပြန်ဖြည့်"

နှစ်ယောက်သား တရင်းတနှီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။ တချိန်လုံး ရွှီကျင်းဖန်၏ မျက်လုံးများက သားနှစ်ယောက်အပေါ် လုံးဝမကျရောက်ခဲ့ပုံရသည်။

ကုလျန်ရွှမ်နှင့် ကုလျန်ရုန် - "..."

အတိအကျပြောရလျှင် ကျန်းထျန်က အမေ့သမီးအရင်းများ ဖြစ်နေမလား။

ကျန်းရှို့ရှန်လည်း အံသြသွားသည်။

မသိတဲ့သူတွေကတော့ သူတို့ကို အမေနှင့်သမီးလို့ ထင်နိုင်သည်။

သူ သူ့မျက်နှာပေါ်မှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သောအမူအရာကို ဖယ်လိုက်ပြီး ကုလျန်ရွှမ်နှင့် ကုလျန်ရုန်ဆီသို့ လျှောက်လာကာ "အစ်ကိုလျန်ရွှမ်၊ လျန်ရုန်"

ကုလျန်ရုန် သူ့အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီး "အာ ရှို့ရှန်၊ မင်း အခု အလုပ်မသွားဘူးလား"

ကုလျန်ရွှမ်လည်း ကျန်းရှို့ရှန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အခုက အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်များ၏ အလုပ်ချိန်များသာ ဖြစ်သေးသည်။ ဒီလိုဆိုလျှင် စားဖိုမှူး ကျန်းရှို့ရှန်က ဘာလို့ ဒီမှာ ပေါ်လာတာလဲ။

"အလုပ် စောစောဆင်းလိုက်တာ" ကျန်းရှို့ရှန် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး "ဒီနေ့ မင်းအိမ်မှာနေမယ်"

"ကောင်းပြီ ငါပြန်ရောက်ရင် မင်းကို ပြမယ်!" ကုလျန်ရုန် သူ့နောက်က ဝါးတောင်းကို ညွှန်ပြသည်။

ကုလျန်ရုန် မြို့ကြီးတွင် ကောင်းမွန်သောအရာတစ်ခုဝယ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ကျန်းရှို့ရှန် မှန်းဆနိုင်သည်။

ရွှီကျင််းဖန် မြည်းတွန်းလှည်းကို မောင်းလာပြီး "မနက်ဖြန် ရာသီဥတု သာယာလောက်တယ်"

သူတို့ ဟုန်ချီစု‌ပေါင်းအဖွဲ့သို့ ရောက်သွားချိန်မှာတော့ လုံးဝမှောင်နေပြီဖြစ်သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ရှစ်နာရီထိုးခါနီးပြီ။ ကုလျန်ရုန်နှင့် ကျန်းရှို့ရှန်တို့ မပြန်မီ မြည်းလှည်းကို ပြန်ပို့ဆောင်ရန် အဖွဲ့သို့ သွားကြသည်။

လှုပ်ရှားမှုကို ကြားသောအခါ၊ ကုလျန်မင် တံခါးကိုဖွင့်ရန် အမြန်ပြေးလာပြီး ကျန်းထျန် မျက်နှာကို မြင်သောအခါ သူမမျက်လုံးများက ပို၍ပင်တောက်ပလာသည်။

နောက်ဆုံး အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျန််းထျန် ​​လုံးဝကို စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်သွားသည်။

အိမ်နောက်ဖေးရှိ တရုတ်ပေါက်ပန်းများ၏ ရနံ့က မွှေးကြိုင်ပြီး မီးဖိုချောင်ကလာသော အသားနံ့များနှင့် ရောစပ်နေကာ ကျန်းထျန် သူမ စိတ်ထဲ သက်ပြင်းချရင်း အိမ်မှာနေရတာက ပိုကောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

အပြင်ထွက်လျှင် ကောင်းကောင်းမအိပ်နိုင်ပေ။ အစားအသောက်က မဆိုးလှသော်လည်း အိမ်က အစားအစာက ပိုအရသာရှိပြီး ပိုစားချင်စရာဟု သူမထင်သည်။

ကုလျန်ရုန် ကျန်းထျန် အတွက် ရေချိုးရေကို ရောစပ်ပြီး “ယောင်းမ ရေ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းထျန် အမြန်ထပြီး သန့်ရှင်းသောအဝတ်အစားကို ယူလိုက်သည်။

ကုလျန်မင် ညွှန်ပြပြီး ‌ပြောလိုက်သည်။ “မျက်နှာသုတ်ပဝါနဲ့ ဆပ်ပြာတွေက ခွေးခြေပေါ်မှာ ရှိနေတယ်”

"အကြာကြီး မဆေးနဲ့ ရေအေးတော့ အအေးမိလွယ်လိမ့်မယ်" သူမ စိုးရိမ်တကြီး သတိပေးသည်။

ကျန်းထျန် ခေါင်းညိတ်ပြီး "သိပါတယ်"

ရေချိုးချိန်ရောက်သောအခါ ကျန်းထျန် သူမ တစ်စုံတစ်ခုကို မေ့သွားခဲ့ပုံရသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ ဒီမြို့ကြီးသွားသည့်ခရီးတွင် ခေါင်းလျှော်ရည် ဝယ်လာသင့်ခဲ့သည်။

သူမ နေ့တိုင်း ဆပ်ပြာနှင့် လျှော်၍ ဆပ်ပြာက အယ်ကာလီ များကာ မကြာသေးမီက သူမ ပြင်းထန်သော ဆံပင်ကျွတ်ခြင်းကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ပြီးတော့ ခြောက်သွေ့ပြီး ဆံပင်က အနည်းငယ် အဝါရောင်ဖြစ်သွားသေးသည်။ ဒါက မဟုတ်သေး။

ကျန်းထျန် သူမဆံပင်တွေကို ဆပ်ပြာအမြှုပ်နှင့် ပွတ်ပြီး စိတ်မကောင်းစွာ တွေးလိုက်သည်။ ခေါက်ဆွဲခြောက်ထုပ်ဝယ်ဖို့တောင် မှတ်မိသေးတာ ခေါင်းလျှော်ရည်ကို ဘာလို့မေ့သွားတာလဲ။

ယခု သူမ ကုမိသားစုထံ ပြန်ရောက်သောအခါ ခရိုင်ရုံးကို အလွယ်တကူ မသွားနိုင်တော့။

အခုနောင်တရသည်။ အရမ်းနောင်တရသည်။

သူမ ဘာလို့စားဖို့ပဲ စဉ်းစားနေတာလဲ။

မဟုတ်ဘူး၊ ကျန်းထျန် အမြန်ငြင်းလိုက်သည်။

စားတာက ဘာကြောင့်မှားရမှာလဲ။

စားနပ်ရိက္ခာက လူတွေရဲ့ အဓိက လိုအပ်ချက်။

သူမ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

ခေါင်းလျှော်ရည်ကိုလည်း လက်မလျှော့ချင်ပေ။

ရွှီကျင်းဖန် ခြံထဲသွားသောအခါ "လျန်ရွှမ်၊ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်မနေနဲ့တော့၊ မင်းရဲ့ခြေချင်းဝတ်ကို ထပ်ပြီးညောင်းအောင် လုပ်နေတာပဲ။ မင်းရဲ့ခြေထောက်ကို မလိုချင်တော့ဘူးထင်တယ်"

ကုလျန်ရွှမ်မျက်နှာ ချက်ခြင်းနီသွားသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာ မီးမှိန်နေ၍ မည်သူမျှ သူ့ကို မမြင်နိုင်။ သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် - "အမေ၊ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော်ကို မျက်နှာသာ ပေးပါဦး။" သူ ကျန်းထျန်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြောသည် ။

ရွှီကျင်းဖန် မျက်လုံးပြူးပြီး "မင်းက တော်တော်မိုက်တာပဲ!"

"သွား ရေချိုးတော့!"

သူမ၏ သားမိုက်အကြောင်း မသိတဲ့ သူရှိလား။

ကုပေါင်‌ကောတော့ သိသည်။

ကျန်းထျန် ကုလျန်ရွှမ်၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိကာ ခေါင်းကိုလှည့်၍ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။ "အမေပြောတာမှန်တယ်ထင်တယ်"

"အများအားဖြင့် တခြားသူတွေထက် ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပိုတင်းကျပ်တယ်"

"ဒီနည်းလမ်းက မကောင်းဘူး။"

ကုလျန်ရွှမ် - ......

ရွှီကျင်းဖန် ရယ်ချင်သည်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။ "ဟားဟား၊ ထျန်ထျန်‌ပြောတာ မှန်တယ်"

“ မင်းက အစ်ကိုကြီးပဲ၊ မင်းကိုယ်တိုင် စံနမူနာကောင်းမပြဘူး ညီငယ်တွေက ဘယ်လို လိုက်နာမလဲ။"

ကုလျန်ရွှမ် - "... " သူ့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လေးစားမှု အရမ်းရှိပါသည်။ သူခေါင်းကိုလှည့်ကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ အမြန်ပြေးသွားသည်။

ရွှီကျင်းဖန်နှင့် ကျန်းထျန် - "...ဟားဟား!"

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရေအိုင်များကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကုလျန်ရွှမ် နှစ်စက္ကန့်မျှ တိတ်ဆိတ်ကာ သူ ခြေတစ်ချောင်းနှင့် ကျော်သွားလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ့ခြေထောက်က ပြန်ကောင်းလာဖို့ မျှော်လင့်ချက်ရှိလာသည်။ ယန်ဆရာဝန်ကလည်း မကြာခင် ပြန်ကောင်းလာမယ်လို့ ပြောခဲ့၍ ခြေကျင်းဝတ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခေါက်မိလျှင် သူမျက်နှာပျက်လိမ့်မည်။

ကုလျန်ရွှမ် ​ရေချိုးရန် ဝင်​သွားသောအခါ ကုလျန်ရုန်နှင့် ကျန်းရှို့ရှန်တို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

စားပွဲပေါ်၌ အစားအသောက်များ ရောက်နေပြီး၍ ရွှီကျင်းဖန် အားလုံးကို အရင်စားရန် ခေါ်သည်။

"နောက်ကျနေပြီ လျန်ရွှမ် ရေချိုးနေတုန်း၊ သူ့ကိုမစောင့်ဘဲ အရင်စားရအောင်" ရွှီကျင်းဖန် ပေါက်စီနှင့် ပန်ကိတ်အနည်းငယ်ကို ယူကာ အသီးအရွက် တစ်ပန်းကန်ကို ဖယ်ထားပြီး "ကလေးတွေကြည့်ဖို့ အခန်းထဲသွားလိုက်ဦးမယ်၊ အမေနောက်မှစားလိုက်မယ်။ သိမ်း‌မနေနဲ့" မနက်​ဖြန်​မနက်မှ ဆေးနော်​။"

ကုလျန်ရုန် အထပ်ထပ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "အမေ၊ ကျွန်တော်တို့ သိပါပြီ"

ရွှီကျင်းဖန် ဟင်းပွဲများနှင့်အတူ အရှေ့ဘက်အခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။

ရှောင်းဝူနှင့် ရှောင်းလျို ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးထွက်လာကြသည်။ ကလေးနှစ်ယောက် အသားအနံ့ကို အနံ့ခံပြီး ထမင်းစား စားပွဲမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သောအခါ မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာခဲ့သည်။

"မရီး!" ရှောင်းဝူနှင့် ရှောင်းလျို ထိုင်ပြီးနောက် ကျန်းထျန်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကျန်းထျန် လက်ချောင်းများဖြင့် နှစ်ယောက်သား ခေါင်းကို တို့လိုက်ကာ " ဗိုက်ဆာနေပြီမလား မြန်မြန်စားကြမယ်"

ကု မိသားစု ညစာမစားခင်ကတည်းက အမြွှာအကြီးလေးများ အလွန်ဆာလောင်နေပေလိမ့်မည်။