အခန်း(၆၄)

အလွတ်နီးပါးဖြစ်နေသော ငရုတ်ဆီပုလင်းကို ယူ၍ သူမ၏ လက်ချောင်းများနှစ်ပြီး မြည်းစမ်းကြည့်ကာ "အရသာကောင်းတယ်၊ မင်းတို့ကြိုက်ရင် ကြော်လို့ရတယ်"

ရှောင်းလျို မျက်လုံးများမီးတောက်လာပြီး "အမေ၊ ဒီထဲမှာ ကြက်သားတုံးတွေ၊ မြေပဲစေ့တွေနဲ့ နေကြာစေ့တွေရှိတယ်၊ အရသာက ချိုတယ်!"

ရွှီကျင်းဖန် ပုလင်းကို ချလိုက်ပြီး "မင်းအမေက ဘာမဆို လုပ်နိုင်တယ်ဟူသော အမူအရာဖြင့် "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ၊ အမေတို့အိမ်မှာ ကြက်သားတုံးမရှိဘူး၊ ဝက်‌ပေါင်ခြောက် မြေပဲပါးပါးလှီးသုံးလို့ရတယ်၊ ‌အမေ နေ့ခင်းအလုပ်သွားတဲ့အခါ ရှောင်းမင် ရှောင်းဝူနဲ့ ရှောင်းလျိုတို့ကို အပြင်ခေါ်သွားလိုက်။"

"အလုပ်ဆင်းရင် အမေသကြားတစ်ဇွန်းထည့်ကြော်လိုက်မယ်"

ကုလျန်မင် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ကာ တုန့်ပြန်လိုက်သည်။

ရှောင်းဝူနှင့် ရှောင်းလျို လက်ခုပ်တီးကာ "အမေက အံ့သြစရာပဲ!"

ရွှီကျင်းဖန် အလုပ်အရမ်းပင်ပန်းမည်ကို စိုးရိမ်၍ ကုလျန်မင် ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ သမီး ကြောလိုက်မယ်လေ"

"မဟုတ်ဘူး အမေလုပ်မယ်။" ရွှီကျင်းဖန် ပြောလိုက်သည်။

ထျန်ထျန်တို့ မနေ့က မြို့ကြီးမှ ပြန်လာချိန်တွင် အလွန်နောက်ကျ၍ မေးခွန်းများ မေးရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

ဒီမနက် တတိယကလေးက အပြင်ထွက်ပြီး သူမကို မီးဖိုချောက်လိုက်ပို့ပေးသည်။ ကုလျန်ရွှမ် ၏ အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း ခြုံငုံပြောပြလိုက်သည်။

“အမေ၊ အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဒဏ်ရာက ပြန်ကောင်းလာတယ်လို့ ယန်ဆရာဝန် ပြောတယ်။ သူ့ဆေးညွှန်းကို ပြောင်းလိုက်တယ်၊ အခုဆေးကုန်ရင် တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးကို သောက်ရမယ်။ အချိန်အတော်ကြာရင် မတ်တပ်ရပ်နိုင်တော့မယ်ပြောတယ်။ ”

“ဆရာကြီးက ပြောသေးတယ်၊ အစ်ကို အရင်ကျန်းမာရေး မကောင်းပေမယ့် မကြာသေးခင်က ကောင်းကောင်း စားမိသွားလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီတစ်ခါ ယန်ဆရာဝန်ဆီ သွားတော့ အစ်ကို့ကျန်းမာရေးက အရမ်းကောင်းနေပြီလို့ ပြောတယ်”

“အစ်ကိုကြီးကို ပြန်လည်ထူထောင်ရေးစပြီး နေ့တိုင်း နံရံကို မှီပြီး တစ်နာရီရဲ့ လေးပုံနှစ်ပုံ၊ လမ်းလျှောက်ဖို့ အကြံပေးတယ်။ နောက်နှစ်တော်တော်ကြာမှ မြို့ကြီးကို ပြန်လာပြီး ပြလို့ရတယ်ပြောတယ်”

"တကယ်လား?" ရွှီကျင်းဖန် အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

ကုလျန်ရုန် မီးဖိုထဲကို ထင်းထည့်လိုက်သည်။ "ရှိသေးတယ်၊ တရုတ်ဆေးဗူးကို သုံးရက်၊ တစ်နေ့ နှစ်ကြိမ်စာ ပြန်ယူလာတယ်။ အစ်ကိုကြီး ‌သောက်လက်စဆေး သောက်ပြီးလို့ ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် တရုတ်ဆေးသောက်ရမယ်လို့ ဆရာဝန်က ပြောတယ်"

ဒါကိုကြား၍ ရွှီကျင်းဖန် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားပြီး မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ အသံမထွက်မိအောင် နှုတ်ခမ်းကို တင်းကျပ်စွာ ကိုက်လိုက်သည်။

သို့သော် ကုလျန်ရုန် ကြား၍ သူ ရွှီကျင်းဖန် အာရုံကိုလွှဲရန်အတွက် အခြားတစ်ခုခုပြောရန် ကြံရွယ်ကာ ပါးစပ် လှုပ်လိုက်သည်။

“အမေ၊ မသိလို့၊ မြို့ကြီးကိုသွားတဲ့ လမ်းမှာ လူကုန်ကူးတဲ့ အုပ်စုနဲ့ တွေ့တယ်။” ကုလျန်ရုန် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး "လူကောင်းဟန်ဆောင်ပြီး၊ ကျွန်တော်တို့ကို လိမ်ညာ!"

ရွှီကျင်းဖန် ဒါကိုကြားလိုက်ရသောအခါ ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ရှိုက်ပြီး "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ၊ မင်းက ရူးနေတာမဟုတ်ဘူးလား?"

ကုလျန်ရုန် သူ့လည်ပင်းကို ဆွဲညှစ်ခံရပြီး အသတ်ခံဖို့စောင့်နေရသော ဘဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ဖြစ်သွားကာ "..." ရုတ်တရက် ဘာအသံမှ ထွက်မလာတော့။

ရွှီကျင်းဖန် - "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

သူ့အမေ စိတ်ဆိုးနေပုံရ၍ သူ့စိတ်ထဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။

“အဲဒါ…” သူ တုံ့ဆိုင်းသွားကာ “ဒါနဲ့ နောက်ဆုံးတော့ လူကုန်ကူးသူကို ဖမ်းမိပြီး ကလေးတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တယ်”

ကုလျန်ရုန်၏ တုံ့ပြန်မှု မမှန်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၍ ရွှီကျင်းဖန် ကုလျန်ရုန်၏ ဖင်ကို ကန်ပြီး "မင်း ငါ့ကို ပြောပြမှာလား"

" ?!"

ကုလျန်ရုန် သူ့တင်ပါးကို ကိုင်ထားပြီး ထကာ ခပ်ဝေးဝေးသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားကာ တံခါးဘောင်ကို ကိုင်ထားပြီး ဒေါသတကြီးဖြစ်နေသော ရွှီကျင်းဖန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

မျက်လုံးလေးနှင့် ဂရုတစိုက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ ကျွန်တော်ပြောရင် အမေ ကျွန်တော့်ကို မရိုက်လို့ရလား"

သူ ဒီနေ့ အလုပ်သွားရမည်ဖြစ်သည်။

ကုရှန်းလီ၏ အတင်းအဖျင်း သဘောသဘာဝအရ ဤအရာကိုမြင်ပါက၊ အိမ်သို့ လာရောက်မေးမည်ဖြစ်သည်။ ညနေစောင်းဆိုလျှင် ရှို့ရှန်လည်း ညစာစားဖို့ ရောက်လာ၍ မိတ်ကောင်း ဆွေကောင်း နှစ်ယောက်ရှေ့ ဒဏ်ရာ ရပြီး အကိုကြီးကဲ့သို့ ထော့နဲ့ ထော့နဲ့ လမ်းလျှောက်လျှင် မျက်နှာ ပျက်မည်။

ရွှီကျင်းဖန်၏ မျက်ခုံးများ အကြောဆွဲသကဲ့သို့ လှုပ်သွားသည်။

သူမလက်များ ယားယံလာသည်။

"အရင်​ဆုံး​ပြော​တော့။ ပြီးရင်​​တွေးကြည့်​ပေးမယ်​" ရွှီကျင်းဖန် သူမ၏ တင်ပါးပေါ် လက်တင်ကာ စကားပြောနေစဉ် တံမြက်စည်းများကို ရှာရန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါကိုမြင်၍ ကုလျန်ရုန် သူ့လည်ပင်းတစ်ဖန်ပြန်ကျုံ့သွားသည်။

ရွှီကျင်းဖန် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း "မင်းငါ့ကို မပြောရင် မင်းအစ်ကိုကို အခုမေးလိုက်မယ်။ အဲဒီအချိန် မင်းကို ဖမ်းမိရင် မင်းခြေထောက်ကို ချိုးပစ်လိုက်မယ်!"

ပြီးတော့ ခရိုင်မြို့တော်ကို သွားပြီးတော့ လူကုန်ကူးတဲ့လူနဲ့ တွေ့တယ်။ သူမ စဉ်းစားကြည့်သောအခါ သုံးယောက်ထဲမှာ အငယ်ဆုံးက ဒုက္ခအပေးနိုင်ဆုံးသူပဲ?!

ကုလျန်ရုန် တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။

သူ ဒီနေ့ တကယ် အိပ်ငိုက်နေပြီး သူ့စိတ်က မကြည်လင်ပေ။

သို့သော် သူ့အစ်ကိုကြီးက အသားမစားရဟု တစ်လလောက် ကြိမ်းမောင်းတော့မည်ကို သူ မမြင်ချင်။ သူ့ကိုသတ်တာထက် ဒါက ပိုခက်သည်မလား။

အခု မိသားစုက ဝက်ပေါင်ခြောက် သို့မဟုတ် ငါး နေ့တိုင်းနီးပါး အသားစားနိုင်သည်။ တစ်လလုံးအသားမစားရရဲ့ အဓိပ္ပါယ်က သူ့ကို စောင့်ကြည့်ရုံဟုသာ ‌ပြောလိုက်သည်ဖြစ်သည်။

နှိပ်စက်တာနဲ့ မတူဘူးလား!

"မလုပ်ပါနဲ့၊ မလုပ်ပါနဲ့ အမေ၊ ကျွန်တော်ပြောမယ်၊ ကျွန်တော်ပြောမယ်!" ကုလျန်ရုန် အချိန်မရွေး ထွက်ပြေးနိုင်အောင် ခပ်မြန်မြန် နောက်ပြန်ဆုတ်ကာ “လူကုန်ကူးသူ နှစ်ဦးက ခြေထောက်တွေ မကောင်းဘူးလို့ ပြောလို့ ကျွန်တော် မရီးနဲ့ အတူ သူတို့ကို ပို့ပေးဖို့ လှည့်စားခံခဲ့ရတယ်၊ သူတို့ အိမ်သာသွားတော့ လမ်းမှာ လူကုန်ကူးသူ တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ချုပ်ထားပြီး တခြားလူကုန်ကူးသူက ကျွန်တော့်မရီးကို ပြန်ပေးဆွဲဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် မရီး သူတို့ကိုဖမ်းချုပ်ပြီး ရထားပေါ်က ဝန်ထမ်းကိုတောင် လှမ်းဆက်သွယ်လိုက်တယ်။ ရဲကိုခေါ်ဖို့..."

သူ့စကားမဆုံးခင် ရွှီကျင်းဖန် မီးဖိုချောင်ဓားကို ကိုင်ထားကာ ကုလျန်ရုန်ဆီ လာသည်။

ကုလျန်ရုန် ဒါကိုမြင်၍ အိမ်အပြင်ကို ချက်ချင်းပြေးထွက်ပြီး "အမေက ကျွန်တော့်ကို ရိုက်တော့မယ်။ အမေက ကျွန်တော့်ကို ရိုက်တော့မယ်။ အဒေါ်တွေ၊ အဘိုးအဘွားတွေ၊ ဦးလေးတွေ ကူညီပါဦး!"

ကုလျန်ရုန် အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး ခေါင်းပင် မလှည့်ဝံ့ဘဲ အဖွဲ့ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။

ဌာနချုပ်ဝင်းထဲသို့ ရောက်‌သောအခါ ကုလျန်ရုန် တိကျသောမျက်လုံးဖြင့် ကုပေါင်ကောကို တွေ့လိုက်၍ သူ့နောက်မှာ ပုန်းနေလိုက်သည်။

လူဒိုင်းကာ ကုပေါင်‌ကော - "?"

"မင်းအမေကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်ပြန်ပြီလား"

လေသံက ရင်းနှီးနေကာ ဒါကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးသည်နှင့်မတူပေ။

ကုချန်ရွှင်း တံခါးနားကခုံပေါ်တွင် ထိုင်၍ ကြက်ဥများကို အခွံခွာကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပြီး “ဒါတော့ သေချာတယ်” ဟု ပလုတ်ပလောင်း ပြောလိုက်သည်။

ကုလျန်ရုန် ချွေးများကို သုတ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ကုပေါင်ကော လက်မောင်အကွယ်မှ တံခါးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကြောက်စရာကောင်းသော ရုပ်သွင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံး၀ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

"ဦးလေး ပေါင်ကော၊ ကျွန်တော်တော့ သွားပြီ!" ကုလျန်ရုန် သူ့မျက်နှာတွင် ညှိုးငယ်နေ‌သော အမူအရာနှင့် "ကျွန်တော် စကားတောင် မဆုံးသေးပေမယ့် အမေက မီးဖိုချောင်သုံးဓားနဲ့ လိုက်ဖမ်းတာ"

ကုပေါင်ကော - "..." လူကောင်းလေး၊ မီးဖိုချောင်သုံးဓား

အိုး! မင်း အခုဘာမှ မလုပ်ဘူးလို့ ပြောလိုက်တာလား ?

ဌာနချုပ် ဝင်းအတွင်းရှိ လေထုက တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ကုချန်ရွှမ်း ကြက်ဥကို စားရင်း နင်သွားပြီး မျက်နှာနီရဲလာကာ သူ့လည်ပင်းမှ သွေးပြန်ကြောများ ထွက်လာသည်။ သူ ဘေးက ကြွေအိုးကို စမ်းပြီး ကြက်ဥများကို မျိုချရန် ရေနွေးအိုးအပြည့် ပါးစပ်ထဲလောင်းထည့်လိုက်သည်။

"တတိယကလေး၊ မင်း အကုန်လုပ်ပြီးပြီမဟုတ်လား" သူပါကြောက်သွားသည်။

ရွှီကျင်းဖန်က သူ့အစ်ကို ချန်ချင်းဆီမှ ကိုယ်ခံပညာသင်ယူခဲ့သည်။

ကုလျန်ရုန် အပြစ်ရှိစွာ လည်ပင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့်၊ ကုလျန်ရုန် နံနက်စာမစားတော့ဘဲ လယ်ကွင်း၌ အလုပ်သွားလုပ်ပြီး မွန်းတည့်အချိန် ပြန်လာသောအခါမှ များများစားလိုက်သည်။

ရွှီကျင်းဖန် ကုလျန်ရုန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန် ထပ်ဖြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၍ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "စား၊ စား၊ စား၊ စားဖို့ပဲ သိတယ်။ မင်းရဲ့မရီးအနား ရပ်နေတာ။ လူကုန်ကူးသူတွေကို မင်းဘာလို့မတွေ့တာလဲ"

"မင်းက ငါ့သားသမီးတွေထဲမှာ ဉာဏ်အကောင်းဆုံးပဲ၊ "

"အခု ဘာဖြစ်တာလဲ?"

"နောက်ဆုံးတော့ မင်းမရီးပါသွားတယ်။"

"ဘယ်လိုမှ ငြင်းလို့မရရင် မင်းအစ်ကိုကြီး မရှိဘူးလား။"

ရွှီကျင်းဖန် ကြောက်လန့်သွားကာ ဒီအတိုင်း ထိုင်မနေနိုင်။ ထျန်ထျန် မည်မျှပင် သန်မာသည်ဖြစ်စေ သူမအဖိုးထံမှ လှည့်ကွက်နကို သင်ယူခဲ့သော်လည်း လူကုန်ကူးသူများနှင့် တွေ့ကာ အကယ်၍ အရေးပေါ်အခြေအနေရှိခဲ့ပါက အသက်ရှင်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ကုလျန်ရုန် သူ့ခေါင်းကို ငုံလိုက်ပြီး "... " သူ အသံတိုးတိုးနဲ့ ရေရွတ်ကာ "အစ်ကိုလည်း ဒီလိုပြောပါတယ်"

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူနှင့် သူ့မရီး အကိုကြီး အိပ်ပျော်သွားသည်ကို တွေ့သဖြင့် အကိုကြီးကို ကောင်းကောင်း အနားယူစေချင်ကြသည်။

လူကုန်ကူးသူများနှင့် တွေ့ခြင်းက မတော်တဆ သက်သက်ဖြစ်သည်။

သူ မြို့ကြီးနှင့် မြို့ကြား ရထားကို အကြိမ်ပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော် အသွားအပြန် စီးနင်းခဲ့ပြီး ယခုအချိန် လူကုန်ကူးသူများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်းကြောင့် ကံမကောင်းခဲ့ပေ။

ကုလျန်ရွှမ် ပန်းကန်ကို ယူပြီး ထွက်လာသောအခါ ဒါကိုမြင်၍ "အမေ၊ ကျွန်တော်လည်း အပြစ်ရှိပါတယ်"

" ကျန်းထျန်က စိတ်ကောင်းရှိတယ်။ သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် အပြင်ထွက်တာမလို့ အရမ်းသတိမထားမိဘူးဆိုတာ နားလည်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တတိယညီနဲ့ ကျွန်တော် စိတ်လျှော့မထားသင့်ပါဘူး၊ ဒီကိစ္စအတွက် ကျွန်တော် အဓိက တာဝန်ရှိပါတယ်။"

ကုလျန်ရွှမ် တတိယကလေးကို မျက်စောင်းထိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းထျန်နှင့် တတိယကလေးတို့ အခင်းဖြစ်ပွားပြီးနောက် သူ ချက်ချင်းပင် သူတို့ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ထိုအကြောင်းအရာများကို ရဲစခန်းတွင် ကြားသိခဲ့ရ၍ ကျန်းထျန်နှင့် တတိယကလေး သူတို့ သင်ခန်းစာများ ရလာခဲ့သည်ဟု ယူဆရသည်။

ကုလျန်ရုန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တွေးလိုက်သည်။ အစ်ကိုကြီးစိိတ်ထဲတွင် သူရှိနေသေးသည်။ ခေါင်းငုံ့ကာ ခေါက်ဆွဲကို အမြန်စား၍ ပါးစပ်ကို သုတ်ကာ ထွက်သွားသည်။

ကုလျန်မင် ငေးကြည့်နေပြီး နားထောင်ချင်သော်လည်း ရွှီကျင်းဖန် သူတို့ကို လက်ပြတားလိုက်သည်။

ကုလျန်မင် ရှောင်းဝူနှင့် ရှောင်းလျိုတို့ကို အခန်းထဲ ဦးဆောင်ပို့လိုက်ပြီး ပင်မအခန်းရှိ လူနှစ်ယောက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီကျင်းဖန် သူမ၏ ဒေါသကို ဖြေလျှော့ရန် အခန်းထဲက စားပွဲကို နှစ်ကြိမ် အမြန်ပတ်လျှောက်သော်လည်း နောက်ဆုံး သူမ စိတ်ဆိုးလွန်း၍ ကုလျန်ရွှမ်၏ ဘယ်ဘက်ခြေသလုံးကို ကန်ပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရွှီကျင်းဖန် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ကုလျန်ရွှမ် ကို အကြိမ်ကြိမ် စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ကုလျန်ရွှမ် သူ့အမေ ဒေါသလျော့သွားမှန်းသိ၍ ပြုံးလိုက်သည်။

"အမေ၊ ကျန်းထျန် နိုးလာတဲ့အခါ သူမကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့၊ အမေမသိဘူး၊ ကျွန်တော် သူမကို အမှတ်ရစေဖို့အတွက် မာန်လိုက်တာ။ သူမ တကယ်မှတ်သွားပါတယ်"

“ရထားပေါ်မှာတောင် နောက်ပိုင်း ကျန်းဒါရိုက်တာက သူမကို သူရဲကောင်းလို့ ခေါ်တာကို တုံ့ပြန်ဖို့တောင် မဝံ့ရဲခဲ့ပါဘူး။" သူမကြောက်တာ ထင်ရှားပါတယ်။"

ဒါကိုကြား၍ ရွှီကျင်းဖန်၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာ ရုတ်တရတ် အုံ့မှိုင်းသွားပြန်ကာ ကုလျန်ရွှမ် ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။ "ထျန်ထျန်ကို လေ့ကျင့်ဖို့ မင်းကို ဘယ်သူက သတ္တိပေးတာလဲ။"

"ခဏလေး အပြင်ထွက်ပြီးတော့ မင်းမျက်နှာက အရမ်းပြောင်းလဲသွားပြီလား"

"မင်းရဲ့မျိုးရိုးနာမည်က ကု လို့ ငါမထင်တော့ဘူး"

ကုလျန်ရွှမ် - "?" ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ အခု သူ့ကို အိမ်က ထုတ်ပစ်တော့မှာလား။

ရွှီကျင်းဖန် သူ့ကို မျက်လုံးပြူးကြည့်ပြီး "မင်းရဲ့ နာမည်က ဖောင်းကားနေတာဖြစ်ရမယ်"

ကုလျန်ရွှမ် - "...."

"ဟုတ်ပါတယ် ထျန်ထျန်က မှန်တယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းနဲ့တတိယကလေးက မှားနေတယ်၊ ​​အဲဒါကို မင်းရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိဘူးလို့ ငါထင်တယ်" ကျန်းဒါရိုက်တာပြောတာမှန်တယ်၊ ငါ့ထျန်ထျန်က သူရဲကောင်းပဲ။ မင်းကဘာလို့ ဝန်မခံဝံ့တာလဲ"

ကုလျန်ရွှမ် - "..."

သူမှားသည်။

သူလုံးဝကို မှားသည်။

ကျန်းထျန်က သူ့အမေရဲ့သမီး၊ သူမဘယ်လို အမာန်ခံရနိုင်မှာလဲ၊ သူ ဒီစကားနှစ်ခွန်းပဲ ပြောခဲ့တာပါ။

ရွှီကျင်းဖန် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သည်။

အရပ် ၁.၈ မီတာခန့်ရှိသော ကုလျန်ရွှမ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဒါက သူ့အမေ ရွှီကျင်းဖန် သူ့ကို ငယ်ငယ်က တံမြက်စည်းနှင့် ရိုက်မည်ကို ကြောက်သည်က သူစိတ်ထဲ စွဲကျန်နေ၍ဖြစ်ရမည်။

ကုလျန်ရွှမ် တံတွေး မျိုချလိုက်သည်။

အခု ကုလျန်ရုန်ကို ကြိုပြီး လွှတ်ပေးလိုက်မိ၍ သူနောင်တရနေမိသည်။

မဟုတ်လျှင် သူ့နှင့် အတူ အပြစ် မျှဝေဖို့ ပစ်မှတ်တစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်။

"မင်း အခု ဘယ်လောက် ရုပ်ဆိုးနေလဲ ကြည့်စမ်း၊ မင်း ခြေထောက်နဲ့ ခြေဖဝါးကောင်းတွေကြောင့် ထျန်ထျန်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် အနိုင်ကျင့်နိုင်မယ် မထင်နဲ့"

“ထားပါတော့၊ ကုလျန်ရွှမ််၊ ထျန်ထျန်က ရုပ်ရည်ကောင်း၊ အဆင့်ကောင်းနှင့် ဥပဓိရုပ်ကောင်း ရှိတယ်။ မင်း ငါတို့ကို အားကိုးနိုင်လို့သာ။ ကျန်းမိသားစုနဲ့ ကု မိသားစုကြားက ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုကြောင့်သာ မင်း ထျန်ထျန်ကို လက်ထပ်နိုင်တာ၊ မဟုတ်ရင် မင်း ထျန်ထျန်ရဲ့ ခြေဖနောင့်ကိုတောင် မထိနိုင်ဘူး!”

"မင်းက ထျန်ထျန်ကို မာန်လိုက်သေးတယ်။ ငါလည်း မင်းကို ဘာလို့မရိုက်ရမှာလဲ..."

သူမ ဖိနပ်ချွတ်ပြီး မြေကြီးပေါ်တင်ကာ "မင်း ခွေးတောင် မကြိုက်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ ထျန်ထျန်ရှေ့မှာ ထပ် အာဏာပြနေတယ် ဆိုတာကို ငါ သိရရင်?" ရွှီကျင်းဖန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းအဖေအတွက် တောင်ကိုသွားပြီးနံ့သာပေါင်း ပူဇော်ပြီး ညဘက် မင်းအိပ်မက်ထဲ မင်းနဲ့တွေ့ဖို့ ကို လွှတ်လိုက်မယ်။"

အခန်းထဲမှာတော့ မဟုတ်၊ အခန်းထဲမှာ ကြောက်တတ်သော ထျန်ထျန်ရှိသေးသည်။

ကုလျန်ရွှမ် - "..." သူ ပါးစပ်ထောင့်များကို လှုပ်လိုက်ပြီး ရွှီကျင်းဖန် နှလုံးသားထဲတွင် သူ့နေရာက ကျန်းထျန်နှင့် အလွန်ဝေးကွာနေမှန်း လေးလေးနက်နက် ခံစားလိုက်ရကာ သူ ခေါင်းငုံ့ပြီး "သိပါပြီ အမေ"

"ကျွန်တော် မှတ်မိပါတယ်။ "

"အမေ။"

"စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ။"

ကျန်းထျန်ရှေ့ သူ့မျက်နှာပြပြီး ဘယ်လိုအနိုင်ကျင့်ရဲမှာလဲ။

ကျန်းထျန် သူ့ကို ခေါင်းအုံးနှင့် ပစ်ပေါက်သည့်အချိန်တွင်ပင် သူ ပြန်မတိုက်ဝံ့ပေ။

ရွှီကျင်းဖန် ထိုသို့သော အချည်းနှီး ကတိများကို စိုးရိမ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အကြီးဆုံးသား သူ့သဘောထားကို ဤနေရာတွင် ပြသခဲ့သည်။

ဒီနေ့ ဒီကိစ္စကို ထားလိုက်ကြရအောင်။

သို့‌သော် အနာဂတ်မှာ သူမ ထပ်ပြီး စိတ်ပူနေရပြန်လိမ့်မည်။