အခန်း(၆၇)

"ဒါကို ဘယ်က ဝယ်တာလဲ။" ကျန်းရှို့ရှန် နာရီကို ကိုင်လိုက်ပြီး စားပွဲတင်မီးလုံး၏ တောက်ပသော အလင်းရောင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လက်ရာသေသပ်ပြီး ချို့ယွင်းချက်မရှိပေ။ ထုတ်လုပ်သည့်ရက်စွဲနှင့် တရားဝင်အမှတ်စဉ်နံပါတ်ကိုလည်း ဒိုင်ခွက်နောက်ဘက်တွင် ထည့်သွင်းထားသည်။ ဟိုင်ရှီတံဆိပ်ဖြစ်နေကာ ချွီကျန်းခရိုင်ရှိ မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ဤအမှတ်တံဆိပ်နှင့် အရည်အသွေးရှိသော နာရီတစ်လုံးကို အနည်းဆုံး တစ်ရာ့ငါးဆယ်ဖြင့် ရောင်းချနိုင်သည်။

ဟိုင်ရှီအမှတ်တံဆိပ် နာရီများက မြို့တွင်းရှိ စတိုးဆိုင်တွင် တစ်ရာ့သုံးဆယ့်ငါးပြားနှင့် စက်မှုလက်မှတ်ကုန်ကျသည်။

ချွီကျန်းခရိုင်တွင် ချမ်းသာသူ အများအပြားမရှိသောကြောင့် အခြေခံ ယွမ် ၁၅၀ နှင့် ၁၀ သို့မဟုတ် ၂၀ ယွမ်အထိ တက်နိုင်သည်။

ကျန်းရှို့ရှန် စျေးကွက်အကြောင်း အတိုချုံးပြောနေသည်ကို နားထောင်ပြီးနောက်၊ မြို့ကြီးက လူများ၏ လူနေမှုအဆင့်အတန်းက မြင့်မားနေသေးတယ်လို့ ကျန်းထျန် ညည်းတွားပြီး သူမနာရီကို မှောင်ခိုဈေးရောင်းသမားက ပြန်ရောင်းသောဈေးက ၁၀၀ပဲလို့ ပြောသည်။

စတိုးဆိုင်၏ တရားဝင် လက်လီစျေးနှုန်းနှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ ငါးဆယ် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ် တက်၍ရသည်။

ဆိုလိုတာက မြို့ကြီးမှာ စက်ရုံတွေ အများကြီးရှိပြီး အလုပ်သမားတွေလည်း အများကြီးရှိသည်။ လက်ထဲ လက်မှတ်မရှိသော်လည်း ပိုက်ဆံနှင့် ရောင်း၍ရသည်။

ကျန်းရှို့ရှန် ကုလျန်ရုန်ကိုကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "လျန်ရုန်၊ ဒီနာရီအတွက် မင်း ဘယ်လောက်ပေးလိုက်ရလဲ"

ကုလျန်ရုန် ရာဘာဖိနပ်ကို ကိုင်ထားပြီး သူ့ခြေထောက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ကာ၊ ဒါကိုကြားလိုက်သည်နှင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မဝယ်ပါဘူး"

ကျန်းရှို့ရှန် - "?"

ဒါဆို တခြားသူဆီက အလကားရသောလက်ဆောင်လား။

"ငါ့မရီး ဝယ်လာတာ" ကုလျန်ရုန် ရော်ဘာဖိနပ်ကို စီးကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် နောင်တနှင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဖိနပ်က ငါ့အတွက် အရမ်းကြီးလွန်းတယ်" သူတို့ ရောင်းရမည်။

ကျန်းရှို့ရှန် ကျန်းထျန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး "မရီး?!"

ကျန်းထျန် ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ " တစ်ရာဆယ့်ခြောက်ယွမ်"

စျေးက အရမ်းနည်းမှန်း သူမ သိသည်။

သို့သော် ကျန်းရှို့ရှန်၊ ကုရှန်းလီနှင့် ကုလျန်ရုန်တို့ ထိုင်ခုံပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားပေ။

အသံက ကျယ်လောင်လွန်းသဖြင့် မီးဖိုချောင်အပြင်ဘက်ရှိ ရွှီကျင်းဖန်နှင့် တတိယအဒေါ် ပြတင်းပေါက်ကို ခေါက်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

ကုလျန်မင်၊ ရှောင်းဝူနှင့် ရှောင်းလျိုလည်း တံခါးပေါ်တွင် နားတင်ကာ အတွင်းမှ စကားသံကိုကြားနိုင်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

ကုလျန်ရွှမ် အေးအေးဆေးဆေး ခေါင်းညိတ်ပြီး "ရပါတယ် အမေ။ တတိယအဒေါ်နဲ့ စကားဆက်ပြောနေလို့ရပါတယ်"

ကျန်းထျန် တစ်ဖက်က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြိမ်ဖန်များစွာ ဆွဲတင်လိုက် ပြန်လဲကျလိုက်ဖြစ်ကာ စားပွဲပေါ်တက်ရန် ရုန်းကန်နေသော ညီအစ်ကို သုံးယောက်ကို ကြည့်ပြီး သူမ ကုလျန်ရွှမ်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေရဲ့လား"

အော်သံ သုံးခုက တစ်သံတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်လုနီးပါးဖြစ်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

ကုလျန်ရွှမ် ချောင်းဟန့်ပြီး စားပွဲပေါ်က နာရီကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သော ကျန်းရှို့ရှန်လက်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ရှုပ်ပွနေသော အရာများကို ပြန်လည်ပြင်လိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ သူတို့မှာ ကြမ်းတမ်းတဲ့ အသားအရည်နဲ့ အသားလည်းထူတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့။"

ကျန်းထျန် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “သူတို့ရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် ကျွန်မ စိတ်မပူပါဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ပူတာက တတိယကလေးက မနက်ဖြန် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အဖွဲ့ကို သတင်းပို့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား၊ နောက်ကျရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ "

အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော ကုလျန်ရုန် - "..."

တစ်ဖန် ကုလျန်ရုန် ကုရှန်းလီ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲချခံရပြန်သည်။

စားပွဲကို မသွားတော့၊ မြေကြီးပေါ်ထိုင်ပြီး မလှုပ်မယှက်နေလိုက်သည်။

ကုရှန်းလီ သူ့မျက်နှာကို သုတ်လိုက်သော်လည်း အခု သူ့ခြေထောက်များ လှုပ်နေကာ၊ သူ့လက်များ တုန်နေပြီး သူ့အသံက တိုးနေကာ၊ ​​"တတိယအစ်ကို၊ တကယ်... တကယ်ကို တစ်ရာဆယ့်ခြောက်?!" ကုလျန်ရုန် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

နောက် ဘယ်ညာက လူနှစ်ယောက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စားပွဲပေါ် အလျင်အမြန် တက်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့တင်ပါးပေါ်ကဖုန်ခါရန်ပင် အချိန်မရလိုက်။ ကျန်းရှို့ရှန်က သူ့ပေါင်ကို လိမ်လိုက်၍ နာကျင်မှုက ရုတ်တရက် ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာသည်။

ကုရှန်းလီ အသိပြန်ဝင်လာပြီး ညီအကိုနှစ်ယောက် သေချာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၍ သူ ပြုံးပြီး မြေကြီးပေါ်ကနေ ထလိုက်သော်လည်း ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်သေး။

" တစ်ရာဆယ့်ခြောက်?" ကုရှန်းလီ သူ့မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာဖွင့်လိုက်ပြီး "ဒါက တစ်ရာ့ဆယ့်ခြောက်မဟုတ်လား?"

စက်မှုလက်မှတ်နှင့်ဝယ်လျှင် ဒီနာရီ၏ မူရင်းစျေးနှုန်းက ၁၃၅ဖြစ်တယ်လို့ ကျန်းရှို့ရှန် မပြောခဲ့ဘူးလား။

"ဒါက အတုမဟုတ်​ဘူးလား" ကုရှန်းလီ ညည်းညူရင်း စားပွဲပေါ်က တန်းစီနေသော နာရီသုံးလုံးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ကုလျန်ရုန် ကုရှန်းလီ၏ မျက်နှာမည်းမည်းကို အဝေးသို့ တွန်းလိုက်ပြီး " တစ်ရာဆယ့်ခြောက်!"

ကျန်းရှို့ရှန် ကုရှန်းလီ၏ စကားကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါအမှန်ပဲ" သူ ကျန်းထျန်ကိုကြည့်ကာ ချီတုံချတုံပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့်..." ဒါကတကယ်ကြောက်စရာကောင်းတယ်မဟုတ်လား?!

နာရီစက်ရုံရဲ့ ဂိုဒေါင်ကို လုယက်ထားလို့ အရမ်းစျေးပေါနေတာလား။

ကျန်းထျန် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "နာရီရောင်းတဲ့ ဈေးသည်က စက်ရုံမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနိုင်တယ်"

“ဒါပေမယ့် ဒီလောက်စျေးမနည်းနိုင်ဘူးမလား?" ကျန်းရှို့ရှန် လုံးဝမယုံကြည်ပေ။ "ပြီးတော့ မြို့ကြီးက ဟိုင်ရှီမှာရှိတဲ့ နာရီစက်ရုံနဲ့ ကီလိုမီတာ ခုနစ်ရာ ရှစ်ရာလောက်ဝေးတ‌ယ်!"

ကီလိုမီတာ ခုနစ်ရာ သို့မဟုတ် ရှစ်ရာအကွာတွင်ရှိလျှင်ပင် ရထားစီးရမည်ဖြစ်ပြီး အရောင်းအဝယ်အတွက် ရထားပေါ်တွင် ယာယီစစ်ဆေးမှုများကို သတိပြုရမည်ဖြစ်သည်။ အန္တရာယ်များလာသည်နှင့်အမျှ ကုန်ကျစရိတ်ကလည်း သဘာဝအတိုင်း တက်လာမည်ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို အစ်မက ပိုသိလို့ဖြစ်ရမယ်" ကျန်းထျန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မြို့ကြီးက ကုန်စုံဆိုင်ရဲ့ နာရီကောင်တာ အရောင်းစာရေးဆီကနေ ပုံစံတွေကို အစ်မသိခဲ့တယ်"

ဒါကိုကြား၍ ဘေးက ကုလျန်ရွှမ်နှင့်ကုလျန်ရုန် အခိုင်အမာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဒါဟာ အမှန်တရားဖြစ်ပြီး အတွင်းလူတွေသာ သိနိုင်သော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

ကျန်းထျန်က လူများကို မူးနောက်နောက် ဖြစ်စေသည်ထိ လုပ်နိုင်သည်။ သူတို့ထွက်ချိန်တွင် အရောင်းသမားက သူတို့ကို အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ညစာစားဖို့ ဖိတ်ပြီး ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ကျန်းထျန်ကို စာရေးရန်မှာလိုက်သည်။

ကျန်းရှို့ရှန် ကုမိသားစု ညီအကိုနှစ်ယောက်၏ တုံ့ပြန်မှုကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး "မဟုတ်ဘူး၊ မရီး၊ မရီးမေးရင် သူက အကုန်ပြောပြလို့လား"

ခရိုင်မြို့တွင်းရှိ အရောင်းသမားများပင်လျှင် လူများကို နှာခေါင်းဖြင့် အကဲဖြတ်ကြပြီး အဆက်အသွယ်ရရန် မလွယ်ကူလှပေ၊ သူ မြို့ကြီးကို မရောက်ဖူးသလိုမျိုး မဟုတ်၊ ဟိုက လူတွေကလည်း အဲလိုပဲမလား?

ကုလျန်ရုန် ပြောလိုက်သည်။ "တခြားသူတွေက အရောင်းစာရေးမကို မေး‌ရင် မပြောကြဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါ့မရီး မေးတာ၊ အရောင်းစာရေးက အကုန်ပြောပြတယ်"

ကျန်းထျန်နှင့် အရောင်းစာရေးဇာတ်လမ်းကို ပြောပြပြီး နောက်ဆုံး အကျဥ်းချုပ် ပြောလိုက်သည်။ "ငါပြောပြမယ်၊ အရောင်းသမားက ငါ့မရီးနဲ့ မျိုးရိုးမတူတဲ့ ညီအစ်မတွေနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။"

ကျန်းထျန် သူမပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ချောင်းဟန့်ပြီး ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ယေဘုယျ နည်းတစ်ခုပါပဲ"

အနည်းငယ် စိတ်တိုနေပုံရသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းပေးပြီး အမျိုးသမီး၏ သူငယ်ချင်းအဖြစ် ခေတ္တလုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းမျိုးဖြစ်သည်။

အတွင်းအချက်အလက် သိဖို့က အရေးမကြီး၊ အရေးကြီးသည်က မိတ်ဆွေဖွဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"အစ်မဟုန်မေက ဒီနာရီတွေရဲ့ လက်ရာအပြင် ထုပ်ပိုးမှုနဲ့ ရောင်းချမှုတွေအကြောင်း ပြောပြခဲ့တယ်။ အဲဒီ့လူမှာ အဆက်အသွယ်တွေရှိပြီး သိသွားတယ်လို့ အစ်မထင်တယ်။" ကျန်းထျန် ဒီလောက်ပဲပြောကာ ရယ်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ ကျန်သည်က သူတို့၏ထင်မြင်ချက်ပေါ် မူတည်သည်။

ကျန်းရှို့ရှန် အတွေးလေးနက်သွားသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် မှောင်ခိုဈေးကွက်ရောင်းချသူများ၏ နောက်ခံကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းလိုက်လျှင် မှောင်ခိုဈေးကွက်မှ လုံးဝဆုတ်ခွာသွားခြင်းထက် မပိုပါ။

လူအနည်းငယ်သာ ရွေးချယ်ကြသော်လည်း မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်လိုပါက ထိုလူကို ကျေနပ်စေရမည်ဖြစ်သည်။

စျေးသည်က သူ့ပါးစပ်ပိတ်ရန် ပိုက်ဆံသုံးချင်နေသည်ကလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ကုလျန်ရွှမ် ကျန်းထျန်ကို အသံတိုးတိုးနှင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်း မြို့ကြီးမှာရှိတုန်းကပြောတာမဟုတ်ဘူးလား။" ထိုအချိန်က ကျန်းထျန် ဈေးရောင်းသူ၏ စျေးနှုန်းကို သိရှိခဲ့ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ကျန်းထျန် သူမပါးကို လက်နှင့်အုပ်ပြီး "တကယ်တော့ ကျွန်မ ဘာမှမသိပါဘူး၊ ကုန်ကျစရိတ်ကို တွက်ကြည့်လိုက်ရုံပဲ။ ဈေးရောင်းသမားက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး။ သူ့နောက်ခံအကြောင်းကို ကျွန်မသိတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ စျေးနှုန်းကို လျှော့ချဖို့ သူအရင်စပြောတာ။"

“အဲ့လူက ကြောက်တတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်” ကျန်းထျန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ သူမစိတ်ထဲ သူမက အဓိပ္ပါယ်မရှိသော ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို ဖန်တီးတတ်သူဖြစ်ရမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူမ အလိမ်ခံရသည့်စာကို ရေးလုနီးပါးဖြစ်နေသည်။

သူမ ဘဝကိုဆက်မရုန်းကန်ချင်သောအခါတွင် အိမ်မှာနေပြီး ဝတ္ထုအနည်းငယ် ရေးနိုင်မယ်ဟု ထင်သည်။

ကျန်းရှို့ရှန် ငြိမ်သွားပြီး "ဒါဆို ဒီနာရီကို ရောင်းမှာလား။"

ကုလျန်ရုန် ခေါင်းညိတ်ပြီး "ရောင်း!" ယွမ် ၃၀၀ကျော်ဖြင့် ရောင်းချနိုင်သည်။

ကျန်းထျန် သူ့ကို ကြည့်ပြီး "ဒါကို မလိုချင်ဘူးလား?"

ကုလျန်ရုန် သူ့ခေါင်းနောက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့အစ်ကိုကြီးကုလျန်ရွှမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ "ကျွန်တော် ဒါကို သုံးနေမကျဘူး။ နှိုးစက်နာရီပဲ သုံးတော့မယ်"

ကုလျန်ရွှမ် နာရီကို မျက်နှာသုတ်ပုဝါနှင့် ထုပ်ပြီး ကျန်းထျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "နှိုးစက်နာရီပေးပါ" တတိယတစ်ခုက အဆင်ပြေပါတယ်၊ တစ်လုံးကို သူကားထဲ ယူသွားပြီး နောက်တစ်လုံးကို အချိန်ကြည့်ဖို့ အိမ်မှာထားလိုက်မယ်။"

နှိုးစက်နာရီကို သေးငယ်သောနာရီအဖြစ် အသုံးပြုကြပြီး အိမ်တွင်သိပ် အသုံးမဝင်၊ အလုပ်သွားသည့်အခါတွင် ဝစီသံနှင့်အသံချဲ့စက်များလည်း ရှိသည်။

ကျန်းထျန် - "ကောင်းပြီ။"

နာရီသုံးလုံးကို ကျန်းရှို့ရှန်ထံ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် ရော်ဘာဖိနပ်ကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ ကျန်းရှို့ရှန်နှင့် ကုရှန်းလီတို့ နောက်ထပ် ဆူညံသံများ ထွက်မည်ကို တားဆီးရန်အတွက် ကုလျန်ရွှမ် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် စျေးနှုန်းကို ထပ်မံမဖော်ပြတော့ပေ။

ခရင်မ်ရှစ်ဗူးကို အိမ်မှာသုံးနိုင်သည်။

ကျန်းရှို့ရှန် အရင်ပြောလိုက်သည်။ "မရီး၊ ကျွန်တော့်ကို ဒီနှစ်ဘူးပေးလို့ရမလား၊ ကျွန်တော်ပိုက်ဆံပေးမယ်။"

"ငွေပေးစရာမလိုပါဘူး။ ဒါကိုသုံးချင်တာလား။" ငွေရမရ အရေးမကြီး။ ကျန်းထျန် သိချင်သည်က ဒီခေတ်ကလူတွေက ခရင်မ်သုံးရတာ ကြိုက်ကြလားဖြစ်သည်။

"အဲဒါ ကျွန်တော့် အတွက်မဟုတ်ဘူး။" ကျန်းရှို့ရှန်ကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်ခံရပြီးနောက် သူ့ကိုယ်ကို လှည့်ကာ "ဒါက ကျွန်တော့်အဖေအတွက်"

ကျန်းထျန် - ...?! “မဟုတ်ဘူး၊ သူမ ချက်ချင်းပဲ ပိုသိချင်လာသည်။

ကုလျန်ရွှမ် ပြောလိုက်သည်။ "ရှို့ရှန်ရဲ့အဖေက ချင်ယီ စင်ပေါ်မှာရှိခဲ့ဖူးတယ်"

ကျန်းထျန် ကုလျန်ရွှမ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်တောင်ခတ်ကာ နောက် ကျန်းရှို့ရှန်ကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး "အဲဒါ... ဒါပဲလား?" ! သူမ လက်ဟန်ခြေဟန်ပြကာ ကျန်းရှို့ရှန်ကို ပြူးကျယ်သော မျက်လုံးများဖြင့် မေးသည်။

ကျန်းရှို့ရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းထျန်၏ မျက်လုံးများတွင် ရွံမုန်းသည်မရှိဘဲ သိချင်စိတ်သာရှိ၍ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

သူ ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည် "ဟုတ်တယ်၊ စျေးမှာ ခရင်မ်ရဖို့ ခက်တယ်၊ ကျွန်တော် အဖေ့အတွက် ဝယ်ဖို့ မြို့မှာရှိတဲ့ ဌာနဆိုင်တွေကို သွားဖူးတယ်။"

ကျန်းထျန်တွေးလိုက်သည် ဒါက ပုံမှန်ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ ဒါကို လုပ်ခွင့်မပေးဘူးလား။

ကျန်းထျန်၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို ကြည့်ပြီး ကုလျန်ရွှမ်ပြောလိုက်သည်။ "ရှို့ရှန် ရဲ့အဖေက မြို့က၊ နောက်ပိုင်း သူက ရှို့ရှန်ရဲ့အမေနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ပြီး ချွီကျန်းခရိုင်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်"

"ဒါဆို ရှို့ရှန်ရဲ့အမေက ဘာလုပ်လဲ" ကျန်းထျန် ဆက်မေးလိုက်သည်။

ကုလျန်ရွှမ် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ရှို့ရှန်ရဲ့အမေက သူကလေးဘဝက ဆုံးပါးသွားခဲ့တာ။ သူမက အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှာ စားဖိုမှူးဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်"

ကျန်းထျန် ၏ မျက်လုံးများ အံ့သြစွာ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းထျန်မျက်လုံးများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းရှို့ရှန် ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။ " ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော့်အသက်ဆယ့်သုံးနှစ်မှာ ဆုံးသွားတယ်။ အဖေက အမေ့ရဲ့ အလုပ်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ပေမယ့် ကျန်းမာရေးချို့တဲ့လို့ ဆေးသောက်ခဲ့ရတာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာခဲ့တယ်”

“အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်က တတိယနဲ့ စတုတ္ထကလေးတွေနဲ့ အတန်းဖော်တွေ။ ကျွန်တော်ဗိုက်ဆာနေတာကို သူတို့မြင်တော့ အိမ်ကနေ ထမင်းခြောက်တွေကို တိတ်တဆိတ် ယူလာပေးတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ရွှီအဒေါ်နဲ့ တတိယအဒေါ်တို့က တစ်ဝက်ကို ကျောင်းတက်တုန်းက ပေးခဲ့တာလို့ ပြန်သိရတယ်"

ဒီမောင်နှမနှစ်ယောက်ပေးခဲ့တဲ့ အစားအစာခြောက်ကြောင့်သာမဟုတ်လျှင် အရပ်မြင့်မြင့် ၁.၉ မီတာရှိသော အမျိုးသားတစ်ယောက်အဖြစ် ကြီးပြင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

ကျန်းထျန် သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဒီမောင်နှမနှစ်ယောက်က အရမ်းသနားဖို့ကောင်းသည်။

မဟုတ်လျှင် တစ်ယောက်က အဖွဲ့မှာ ရေပန်းအစားဆုံးဖြစ်မှာ မဟုတ်၊ နောက်တစ်ယောက်က သူရဲကောင်းလို ကလေးမွေးမှာမဟုတ်။

အစည်းအ​ဝေး​လေး​က ပြီးသွားကာ သူတို့ စကားပြောရန် အပြင်ထွက်ခဲ့ကြသည်။

တတိယအဒေါ်က ရွှီကျင်းဖန်နှင့် ပျင်းရိစွာ မြေပဲကို ကိုက်စားရင်း “ရှန်းလီ၊ မင်းနဲ့ တတိယကလေးက မနက်ဖြန် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အဖွဲ့ကို သွားကြည့်ရမယ်၊ ဟိုက လူတွေက မင်းတို့ကို ဘယ်လိုမှ အနိုင်ကျင့်လို့ မရအောင် မင်းရှေ့ကနေသွားပြီး မတ်တပ်ရပ်။ ဒါဆိုရင် လူတွေကို ကြောက်ရွံ့စေတယ်။”

ကုရှန်းလီ - " ... "သူက အရပ်ရှည်တယ် ဒါပေမယ့် လျန်ရုန်လောက် မသန်မာဘူး၊ ရှို့ရှန်ရဲ့ ၁.၉မီတာလောက် အရပ်မရှည်ဘူး။ သူက ညီလေးပဲ !

ကျန်းရှို့ရှန် ပြောလိုက်သည်။ "အဒေါ်တို့ စိတ်မပူပါနဲ့။ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့က အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်ကနေ လမ်းဘဲ ခြားတာ။ ဟိုက ဝန်ထမ်းတွေကို ကျွန်တော်သိတယ်၊ အချိန်ကျရင် ကျွန်တော်ကူညီဖို့ သွားလိုက်မယ်။"

ကုလျန်ရုန် ဒဏ်ရာရထားသော ကုရှန်းလီကို ပုတ်ကာ "ဒါကို မင်းကြားလား? ရှို့ရှန်ဆီမှာ စားလို့ရတယ်"

ကုရှန်းလီ သူ့ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို မတ်မတ်ထားပြီး "အသားပေါက်စီ စားချင်တယ်!"

တတိယအဒေါ် - "မင်းက အရမ်းထူးခြားတာပဲ။ မင်းအဖေရဲ့ အနာဂတ်က ဘာလဲ?" သူမ ကုရှန်းလီကို အကြည့်ဖြင့် ညွှန်ပြပြီး "မင်းအဖေရဲ့ ပေါက်စီတွေက အရသာမရှိဘူးလား" ဤအချက်တွင် တတိယအဒေါ် ကုပေါင်ကော၏ ပေါက်စီလောကတွင် ရပ်တည်ချက်ကို လုံးဝကာကွယ်လိုက်သည်။

ကုရှန်းလီ ခေါင်းကုတ်ကာ မျက်နှာကို ရှုံ့လိုက်ပြီး "အမေ၊ ဘယ်လောက်ပဲ အရသာရှိရှိ စားခဲ့တာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ၊ ရိုးရိုးရေသောက်ရသလိုပဲ"

ကျန်းထျန် သွေးမတော်သော ညီအကိုသုံးယောက်အား စိုက်ကြည့်ပြီး မျက်လုံးပြူးကာ "ကောင်းပြီ၊ မနက်ဖြန် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အဖွဲ့ကို သမီးလည်းသွားချင်တယ်၊ " သူမ ခရိုင်ရုံးသွားရန် အခွင့်အလမ်းကို ရှာနေခဲ့ရသည်။ အခုချိန်က ဒီမှာလား။

သူမ စကားကြားပြီး ကုလျန်ရွှမ် ခေါင်းငုံ့၍ ဆင်တူသော သူ့ခြေထောက်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း လည်ချောင်းရှင်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း သွားချင်တယ်"

ကုလျန်မင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး သူမ ဒါကိုမြင်သောအခါ စကားများ ပြောချင်လာသည်။

ရွှီကျင်းဖန်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ "ရပ်တော့!"