တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်လွန်းတယ်

ဝူတန်တောင်ခြေတွင်။

အယ်မေ့တောင်မှ အမျိုးသမီးတပည့်တစ်စုသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မြက်ခင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ လျှောက်လာကြသည်။

နဝမမြောက်ယင်ကျမ်းစာကို ပြန်ရခဲ့သည်မှာ ကောင်းသောအချက် ဖြစ်သော်လည်း၊ ချန်အာကော၏ အံ့မခန်းပါရမီမှာ သူတို့၏ မျက်နှာကို အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ရိုက်နှက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူတို့ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်ယူရသော လျိုဟွမ်းယင် မှာ ချန်အာကောနှင့် ယှဉ်လျှင် ပါရမီရှင်ဟုပင် မခေါ်ထိုက်တော့ပေ။

ကျမ်းစာပျောက်ဆုံးမှုတွင် အဓိက တာဝန်ရှိသူများဖြစ်သည့် ချင်ယွီ နှင့် လျိုဟွမ်းယင် တို့မှာ ဝေဖန်မှုများ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်လာသည်။

သို့သော် အော်မေ့ဂိုဏ်းသည် လျိုဟွမ်းယင်ကို အလိုလိုက်ထားသဖြင့် အပြစ်အားလုံးကို ချင်ယွီနှင့် အခြားသူများအပေါ်သို့သာ ပုံချလိုက်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွီမှာ အလွန်မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်သော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ဒေါသများကို အောင့်အည်းထားရသည်။

ကံဆိုးစွာဖြင့် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသောအခါ သူမသည် ယခင်က ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော သစ်ပင်ကြီးနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုနေရာမှာ လင်ချွမ်ပုံမှန် နွားကျောင်းလေ့ရှိသော နေရာဖြစ်သည်။

“ငါက ဝူတန်ကိုလည်း မနိုင်ဘူး၊ ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ်ကိုလည်း မယှဉ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းလို နွားကျောင်းသားကိုတော့ ငါ နိုင်တယ်မဟုတတ်လား"

ချင်ယွီသည် သွားကြိတ်ကာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူမသည် စိတ်တူကိုယ်တူ တပည့်များကို လှုံ့ဆော်ကာ လင်ချွမ်အပေါ် လက်စားချေရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် တစ်ရေးမှိတ်နေသော လင်ချွမ်သည် ပျင်းရိစွာ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် သူ့ကို ချင်ယွီနှင့် အခြားသူများက ဝိုင်းထားကြပြီ ဖြစ်သည်။

“ဘာကိစ္စလဲ"

လင်ချွမ်က သမ်းဝေရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်၏။

ယခုအချိန်အထိ လင်ချွမ်က သူတို့ကို အရေးမလုပ်သလို ကြည့်နေသဖြင့် ချင်ယွီမှာ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ရှေ့သို့တိုးကာ လင်ချွမ်ကို ကန်လိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လင်ချွမ်က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ရှောင်လိုက်သဖြင့် ချင်ယွီသည် သစ်ပင်ကိုသာ ကန်မိသွားသည်။

သို့သော် သူမ မကျေနပ်သေးဘဲ နောက်ထပ်တစ်ချက် ထပ်ကန်ပြန်သည်။

လင်ချွမ်မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် သူ၏လက်များက မငြိမ်ဘဲ အံ့ဩဖွယ် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချင်ယွီ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

“ငါတို့ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိဘဲနဲ့ ဒီလောက်အထိ ရက်စက်နေဖို့ မလိုပါဘူး"

လင်ချွမ်က ချင်ယွီကို မော့ကြည့်ရင်း အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် သူနှင့် ဤအယ်မေ့တပည့်များကြားတွင် ရန်ငြိုးမရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ဝူတန်နှင့် အယ်မေ့တို့၏ သိုင်းပြိုင်ပွဲ ရလဒ်ကို သူကွယ်ရာက ကြိုးကိုင်ခဲ့ပြီး အယ်မေ့ဂိုဏ်းကို အရှက်ရစေခဲ့သူမှာ သူပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းကို လူအနည်းငယ်သာ သိပြီး အယ်မေ့တပည့်များကတော့ လုံးဝ မသိကြပေ။

အကယ်၍ နဝမမြောက်ယင်ကျမ်းစာကြောင့် ဆိုလျှင်လည်း သူတို့သည် လင်ယန်ရွှယ် ကိုသာ သွားရှာသင့်သည်။

သို့သော် လင်ချွမ်၏ ကျိုးကြောင်းပြချက်မှာ အမျိုးသမီးများအပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိပေ။

ချင်ယွီတို့ အုပ်စုသည် ဒေါသဖြေရန်အတွက်သာ သူ့ကို လာရောက် နှောင့်ယှက်နေခြင်း

ဖြစ်ကြောင်း သူ မသိခဲ့ပေ။

သူတို့သည် အားနည်းသူကို နှိပ်စက်ကာ အားကြီးသူကို ကြောက်တတ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့အမြင်တွင် လင်ချွမ်မှာ သာမန် နွားကျောင်းသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

ယခင်တစ်ခါ လင်ယန်ရွှယ် ကယ်တင်ခဲ့သည်မှာ တိုက်ဆိုင်မှုဟုသာ သူတို့ ထင်ကြသည်။

ယခုတစ်ခါတွင်မူ အနား၌ မည်သူမျှ မရှိကြောင်း ချင်ယွီက သေချာ စောင့်ကြည့်ပြီးမှ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ရန်ငြိုးမရှိဘူး ဟုတ်လား"

“မင်းက မိစ္ဆာမနဲ့ ဖောက်ပြန်ပြီး ငါတို့ အော်မေ့ဂိုဏ်းရဲ့ အဖိုးတန်ရတနာ နဝမမြောက်ယင်ကျမ်းစာကို ခိုးယူခဲ့တာ။ ဒီအပြစ်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် မင်းကို အကြိမ်တစ်ရာ သတ်လို့ရတယ်"

“လင်ယန်ရွှယ်နဲ့ မင်းရဲ့ ပတ်သက်မှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောစမ်း၊ မဟုတ်ရင် ငါ့လက်က မညှာဘူးလို့ မပြောနဲ့"

ပြောပြီးနောက် ချင်ယွီသည် သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို အတင်းရုန်းထွက်လိုက်သည်။

လင်ချွမ်ကလည်း သူမကို ဆက်ဖမ်းထားရန် အစီအစဉ်မရှိသဖြင့် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

“အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေပါလား"

လင်ချွမ်​၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။

ချင်ယွီတို့သည် သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ရန် သက်သက် လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားသည်။

“ကောင်းပြီလေ။ ငါဝန်ခံပါတယ်။ လင်ယန်ရွှယ်က ငါ့ကို သဘောကျနေတာ"

လင်ချွမ်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ ခပ်တည်တည်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဘာ"

ချင်ယွီနှင့် အခြားတပည့်များ အံ့အားသင့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

လင်ချွမ်က ဤမျှ အလွယ်တကူ ဝန်ခံလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

“ရယ်စရာပဲ။ လင်ယန်ရွှယ်က ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ်၊ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ နံပါတ်တစ် ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ သူက ဘာလို့ သိုင်းပညာတောင် မတတ်တဲ့ မင်းလို နွားကျောင်းသားကို သဘောကျရမှာလဲ"

ချင်ယွီက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူတို့အမြင်တွင် သိုင်းမတတ်သူမှာ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရသော သာမန်လူသာ ဖြစ်သည်။

“ဖြစ်နိုင်တာကတော့... ငါက နွားကျောင်းတာ အရမ်းတော်လို့ သူ သဘောကျတာ ဖြစ်မှာပေါ့"

လင်ချွမ်က မတတ်သာသလို ပြုံးပြလိုက်သည်။

ထိုအပြုံးက ချင်ယွီတို့အတွက်တော့ လှောင်ပြောင်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“လျှောက်မပြောနဲ့"

ချင်ယွီသည် အနောက်ခံလိုက်ရသည်ကို သိသွားကာ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားသည်။

အခြားတပည့်များကလည်း လင်ချွမ်​၏ စကားကို မယုံကြပေ။

“ဘယ်သူမှ မယုံကြဘူးလား"

လင်ချွမ်က ပြန်မေးသည်။

“ဘယ်လိုလုပ် ယုံမှာလဲ! သိက္ခာရှိတဲ့ ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ်က မင်းရဲ့ နွားကျောင်းတဲ့ အစွမ်းကို ဘာလို့ စိတ်ဝင်စားရမှာလဲ! သူက အရမ်းအားနေလို့လား"

ချင်ယွီက ဒေါသတကြီး ငေါက်လိုက်သည်။

“ဟား"

လင်ချွမ်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်လိုက်ပြီး။

“မင်းတို့လည်း သိနေသားပဲ။ ဒါဆို ဘာလို့ လာမေးနေကြတာလဲ"

သူက အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခါ ချင်ယွီတို့မှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။

လင်ချွမ်းက သူတို့ကို ပြန်လှောင်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မသိခဲ့ပေ။

အမှန်တကယ်တွင်လည်း ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ်က သာမန် နွားကျောင်းသားကို အဘယ်ကြောင့် သဘောကျရမည်နည်း။

အဖြေမှာ လင်ယန်ရွှယ် ထိုနေ့က တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖြတ်လာခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူတို့သည် လင်ချွမ်ကို ဒေါသဖြေစရာ လူအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသဖြင့် အမှန်တရားကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။

“မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ နွားကျောင်းသား။ အမှန်အတိုင်း မပြောတဲ့အပြင် ငါတို့ကိုပါ လာလှောင်နေသေးတယ်။ မင်းကတော့ အခေါင်းမြင်မှ မျက်ရည်ကျမယ့် လူစားပဲ"

ပြောပြီးသည်နှင့် ချင်ယွီသည် လက်ကို မြှောက်ကာ လင်ချွမ်​၏ ပါးကို ရိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ဝှစ်! ဝှစ်"

ရုတ်တရက် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသည်။

ချင်ယွီ၏ လက်မှာ လင်ချွမ်​၏ မျက်နှာသို့ မရောက်သေးမီမှာပင် "ဖြန်း!" ဟူသော ပါးရိုက်သံ ကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်ယွီသည် လေထဲတွင် သုံးပတ်ခန့် လည်သွားပြီးမှ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

“နင်"

ချင်ယွီသည် နာကျင်မှုကို အောင့်ကာ ထထိုင်ပြီး ရိုက်သူကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် လေထဲတွင် လွင့်နေသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ဒေါသများမှာ ကြောက်စိတ်အဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

“လင်... လင်ယန်ရွှယ်"

အော်မေ့တပည့်တစ်ဦးက အော်လိုက်သည်။

ထိုအခါ အနားရှိ အယ်မေ့တပည့် ဒါဇင်ဝက်ခန့်သည် ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ လင်ချွမ် နှင့် လင်ယန်ရွှယ်တို့ထံ ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။

“ဒီလို ဝက်ဦးနှောက်နဲ့ လူနုံတွေကို ငါ အပြတ်ရှင်းပစ်တော့မယ်။ ရှင် ကျွန်မကို တားဦးမှာလား"

လင်ယန်ရွှယ်က သူမ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ချင်ယွီကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ စကားပြောနေသည်မှာ ချင်ယွီနှင့် မဟုတ်ပေ။

ခဏအကြာတွင် သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ရှင် ဘာမှမပြောဘူးဆိုရင်တော့ သဘောတူတယ်လို့ပဲ ငါ သတ်မှတ်လိုက်မယ်၊ ဒီ အော်မေ့တပည့်တွေထဲက တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်မသွားစေရဘူး"