အခန်း (၁၄၁)

နှစ်ကုန်ပိုင်း စာမေးပွဲများ ပြီးဆုံးသွားခြင်းသည် ဤပညာသင်နှစ်၏ မှော်ပညာသင်ကြားမှုများ ပြီးဆုံးသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ နှစ်ဟောင်းကုန်၍ နှစ်သစ်သို့ ကူးပြောင်းတော့မည့် အချိန်ဖြစ်ရာ အမြဲတစေ စည်ကားနေတတ်သော ကျောင်းဝင်းကြီးမှာလည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားတော့သည်။

ဝူကျိတိုက်ကြီးတွင် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ကျင်းပသည့် ဓလေ့ထုံးတမ်းများမှာ အလွန်အရေးကြီးသည်။ ဒီဇင်ဘာနှင့် ဇန်နဝါရီ နှစ်လအတွင်း စစ်ပညာနန်းဆောင်များ၊ ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းများနှင့် မှော်အကယ်ဒမီ အများစုမှာ သင်ခန်းစာများကို ရပ်နားထားလေ့ရှိကြသည်။

တော်ဝင်မှော်အကယ်ဒမီသည်လည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

ဟွာခေါ့ခေါ့ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းကိုမူ မည်သူမျှ သတိမထားမိကြချေ။ ဖြစ်စဉ်များပြီးနောက် သူမ၏မိခင်မှာ သမီးဖြစ်သူကို လာရောက်ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သမီးဖြစ်သူ ကျောင်းထုတ်ခံလိုက်ရကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ကျောင်းတံခါးဝ၌ပင် မေ့လဲသွားခဲ့ရှာသည်။

သနားကြင်နာတတ်သော ဂူဖုန်းက သူမအား တိတ်တဆိတ် ရွှေဒင်္ဂါးအချို့ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။ ဟွာခေါ့ခေါ့၏ မိသားစုမှာ အပြစ်မရှိသူများဖြစ်ရာ ယွင်ရှန်းကလည်း ထိုလုပ်ရပ်ကို ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

ယွင်ရှန်းသည် ဂူဖုန်းအား ဟွာခေါ့ခေါ့နှင့် ပတ်သက်၍ အထူးတလည် စုံစမ်းခိုင်းခဲ့သေးသည်။ ဟွာခေါ့ခေါ့သည် မည်သူမည်ဝါမှန်းမသိသော လူစိမ်းများနှင့် ဆက်သွယ်မှု ရှိမရှိ မေးမြန်းစေခဲ့ရာ သူမ၏မိခင်ဖြစ်သူ အန်တီအန်မှာမူ ထူးထူးခြားခြား ဘာမျှမမှတ်မိဘဲ သမီးဖြစ်သူမှာ အိမ်မပြန်သည်မှာ နှစ်အတော်ကြာပြီဖြစ်ကြောင်းသာ ပြောပြခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဖခင်ဖြစ်သူ ခြေထောက်ကျိုးစဉ်ကလည်း သူမသည် မြို့ထဲရှိ ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် အလုပ်ရနေကြောင်း ပြောကာ ငွေအချို့သာ လူကြုံဖြင့် ပါးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုဆိုင်မှာ မည်သည့်ဆိုင်ဖြစ်သည်ကိုမူ အန်တီအန် မသိရှိခဲ့ပေ။

မည်သည့်သဲလွန်စမျှ ထပ်မံမရရှိနိုင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ဂူဖုန်းသည် အန်တီအန်ကို အားပေးစကားအချို့ ပြောကြားကာ ဟွာခေါ့ခေါ့၏ သတင်းကို စောင့်ကြည့်ပေးမည်ဟု ကတိပေးရင်း သူမအား အိမ်သို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်း ပေးအပ်ခဲ့သော ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သောင်းကြောင့် ဂူဖုန်း၏ ဘဝမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ သူသည် ထိုငွေအားလုံးကို အိမ်သို့ တစ်ခါတည်း မပို့ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ၏ မိဘများသည် တစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် ဤမျှများပြားသော ငွေကြေးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြသဖြင့် ထိုငွေများ မည်သည့်နေရာမှ ရလာသလဲဆိုသည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်နေကြမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုငွေများကို သူ၏ မောင်လေး၊ ညီမလေးများ၏ ပညာရေးနှင့် မိသားစု အနာဂတ်အတွက် စုဆောင်းထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဂူဖုန်း၏ အကူအညီဖြင့် ယွင်ရှန်းသည် အခြေခံဆေးဖက်ဝင် အပင်စိုက်ခင်းမှ လိုအပ်သော ဆေးပင်များကို နောက်ဆုံးအကြိမ် သိမ်းဆည်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူတို့သုံးဦးစလုံးသည် အကယ်ဒမီမှ ထုတ်ပေးသော ထောက်ခံစာများကိုလည်း ရရှိခဲ့ကြသည်။ လာမည့် နွေဦးရာသီတွင် သူတို့ သုံးဦးစလုံးသည် ဤထောက်ခံစာများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝူရွှမ်းဝူကျိခန်းမသို့ သွားရောက် သတင်းပို့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဂူဖုန်းသည် နှစ်သစ်ကူးအတွက် နေရပ်သို့ ပြန်တော့မည် ဖြစ်ရာ မထွက်ခွာမီ ယွင်ရှန်းနှင့် ချီတို့၏ အစီအစဉ်ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ ယွင်ရှန်းကမူ ဟွေချွမ်းဆေးခန်းသို့ ပြန်ကာ ကူညီပေးမည်ဟု ပြောပြီး ချီကမူ လောင်းကစားရုံဟုသာ တိုတိုတုတ်တုတ် ဖြေကြားခဲ့သည်။

"နှမြောစရာပဲ... ငါက မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ဖို့ ဖိတ်ခေါ်မလို့ပါ။ ငါတို့အိမ်က ဆင်းရဲပေမဲ့ နှစ်သစ်ကူးဆိုရင်တော့ ရွာထဲမှာ တော်တော်လေး စည်ကားတာ"

ဂူဖုန်းက နောင်တရသလို ပြောကြားရင်း သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဂူဖုန်းကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ယွင်ရှန်းနှင့် ချီတို့သည် ကျောင်းတံခါးဝတွင် လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။ ချီက မြို့လယ်ရှိ ဝမ်လုံလောင်းကစားရုံသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ပြီး ယွင်ရှန်းကမူ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်အချို့ကို ဖော်ဆောင်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဆေးခန်းသို့ ချက်ချင်းမပြန်သေးဘဲ အခြေခံကျောင်းသားဆောင်သို့ ဦးစွာ ပြန်လာခဲ့သည်။

နှစ်သစ်ကူး အားလပ်ရက်ဖြစ်သဖြင့် ကျောင်းသားဆောင် တစ်ခုလုံးမှာ လူသူကင်းမဲ့နေသည်။ ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ သားရဲစကားပြောလက်စွပ်အတွင်းမှ သောင်းကျန်းနေသော အလောင်းကောင်နွားသိုး၏ အရိုးစုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်း၏ ရှန်နွန်မျက်လုံးမှာ ဒုတိယအဆင့်သို့ တိုးတက်သွားပြီးနောက်တွင် သူမသည် မိစ္ဆာသားရဲတို့၏ အသက်ကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဤအလောင်းကောင်နွားသိုး၏ အရိုးများမှာ သက်တမ်း ၁၃၀ ကျော်ရှိပြီဖြစ်ကာ အဆင့် ၄ ၏ အထွတ်အထိပ်နှင့် အဆင့် ၅ မပြည့်မီသော သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။

ထို့ပြင် ထိုသားရဲအရိုးစုမှာ ကျောရိုးမှသည် နံရိုးများအထိ တစ်ခုမျှ ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ အလွန်ပင် ပြည့်စုံလွန်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် အရိုးများအတွင်းရှိ မှော်ဓာတ်များ သို့မဟုတ် တိုက်ခိုက်ရေးစိတ်ဝိညာဉ်များမှာ ကောင်းမွန်စွာ ကိန်းအောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဈေးကွက်ထဲတွင် ရောင်းချမည်ဆိုပါက ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ထောင်အောက် မနည်းတန်ဖိုးရှိပေလိမ့်မည်။

အရိုးသက်တမ်းကို အတည်ပြုပြီးနောက်တွင် မြေခွေးယီသည် မည်မျှပင် ကြွယ်ဝချမ်းသာသည်ကို ယွင်ရှန်း ပိုမိုသဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ တန်ဖိုးရှိသော အရိုးစုကို နှမြောတွန့်တိုခြင်းမရှိဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပေးအပ်နိုင်ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာပင်။

ယွင်ရှန်းသည် မူလက သူမ၏ရွာမှ ဦးလေးတိုင်အား ဤအရိုးစုဖြင့် အရိုးအပ်အသစ်များနှင့် ခွဲစိတ်ဓားတစ်လက် ပြုလုပ်ပေးရန် တောင်းဆိုဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် သူမ လက်ရှိအသုံးပြုနေသော ရွှေရောင်ကြံ့ဝက်၏ သားရဲသွားများမှာ အကြိမ်ကြိမ် အသုံးပြုခဲ့ပြီးနောက် သိသိသာသာ ပွန်းပဲ့လာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စေ့စပ်သေချာသော ဆရာဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် ယွင်ရှန်းသည် အလုပ်တစ်ခုကို ကောင်းမွန်စွာ ပြီးမြောက်အောင်မြင်စေရန်အတွက် ထက်မြက်သော ကိရိယာတန်ဆာပလာများ လိုအပ်သည် ဟူသော အခြေခံသဘောတရားကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ လူအများစုက ယွင်ရှန်းကို မှော်ဆရာမတစ်ဦးဟု ထင်မြင်ထားကြသော်လည်း သူမ၏ ဆေးဝိညာဉ်နတ်ဘုရားအပ်ကိုသာ လိမ္မာပါးနပ်စွာ အသုံးချနိုင်မည်ဆိုပါက အလွန်ပင် ထိရောက်သော စွမ်းအားကို ရရှိစေမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယွင်ရှန်း စိတ်ပျက်သွားရသည်မှာ ဦးလေးတိုင်သည် ထိုသားရဲအရိုးများကို မြင်သောအခါ မိမိအနေဖြင့် မပြုလုပ်ပေးနိုင်ကြောင်း အားတုံ့အားနာဖြင့် ဝန်ခံခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင်။

ဝူကျိတိုက်ကြီးတွင် သားရဲအရိုးများ၊ အထူးသဖြင့် အဆင့်မြင့်သားရဲအရိုးများမှာ သာမန်

သတ္တုရိုင်းများထက် များစွာ ပိုမိုမာကြောလှသည်။ ဦးလေးတိုင် ယခင်က ပြုလုပ်ပေးခဲ့သော ခွဲစိတ်ဓားမှာ အဆင့် ၂ နှင့် ၃ ကြားသာရှိသော သားရဲအရိုးဖြစ်သဖြင့် မီးဖြင့် အကြိမ်တစ်ရာခန့် သန့်စင်ပြီးနောက် ဓားအဖြစ် ပုံဖော်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအလောင်းကောင်နွားသိုးမှာမူ မတူညီပေ။ ၎င်း၏အရိုးများကို သာမန် ပန်းပဲထုသည့် တူများဖြင့် ပုံဖော်၍ မရနိုင်ဘဲ မှော်ဓာတ်များ သို့မဟုတ် တိုက်ခိုက်ရေးစိတ်ဝိညာဉ်များကို အသုံးပြု၍သာ သန့်စင်ပုံဖော်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဦးလေးတိုင်မှာ သာမန်ပန်းပဲဆရာတစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းကို မပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့သဖြင့် ယွင်ရှန်းသည် ထိုရာစုနှစ်ချီ သက်တမ်းရှိသော သားရဲအရိုးစုကို သားရဲစကားပြောလက်စွပ်အတွင်း၌သာ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းထားခဲ့ရသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ ယန်ခန်းဟိုင်နှင့်အတူ ယွီကျင်းသို့ ခရီးလှည့်လည်စဉ်အတွင်း သူမသည် အခြားသော ပန်းပဲဆိုင်များတွင်လည်း စုံစမ်းကြည့်ခဲ့သေးသည်။ သို့သော် ရရှိလာသော အဖြေမှာ အတူတူပင်

ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို မှော်လက်နက် သို့မဟုတ် လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် ပုံဖော်ရန်အတွက် မှော်ဆရာ သို့မဟုတ် စစ်သည်တော်တစ်ဦး၏ အကူအညီ လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တစ်နှစ်တာအချိန်သည် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ထိုသားရဲအရိုးစုမှာလည်း သားရဲစကားပြောလက်စွပ်အတွင်း၌ ထိုမျှလောက်ကြာအောင် ကိန်းအောင်းနေခဲ့သည်။

ယူနီကွန်းအရိုးကို မှော်တုတ်တံအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့ဖူးသော အတွေ့အကြုံအရ သူမ၏ ဓာတ်ငါးပါး မှော်ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုပါက ရှားပါးမှော်လက်နက်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ယွင်ရှန်း သိရှိထားသည်။

သူမသည် တော်ဝင်မှော်အကယ်ဒမီမှ မထွက်ခွာမီ မှော်မျှော်စင်အတွင်းသို့ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ထပ်မံဝင်ရောက်ကာ အလောင်းကောင်နွားသိုးအရိုးကို သန့်စင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမထံတွင် အကယ်ဒမီမှ ထုတ်ပေးထားသော အဆင့်မြင့်မှော်ကတ်တစ်ကတ်လည်း ရှိနေသေးသည်။

မှော်မျှော်စင်၏ အထပ်မြင့်လေလေ မှော်ဓာတ်များ ပိုမိုသိပ်သည်းလေလေဖြစ်ကြောင်း ဘိုဘိုပြောခဲ့သည်ကို ယွင်ရှန်း သတိရမိသည်။ ထို့ကြောင့် အကယ်ဒမီ၌ ရှိနေစဉ်အတွင်း ဆဋ္ဌမထပ်ရှိ မှော်ဟင်းလင်းပြင်သို့ သွားရောက်စူးစမ်းရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ရလဒ်မှာ ယူနီကွန်းမှော်တုတ်တံထက် မညံ့လျှင်ပင် သူမ ကျေနပ်မိမည်ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် သားရဲစကားပြောလက်စွပ်ကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းကာ ကျန်ရှိနေသော မှော်ကတ်အချို့ကို ကိုင်ဆောင်၍ မှော်မျှော်စင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အကယ်ဒမီအတွင်းရှိ ကျောင်းသားများနှင့် နည်းပြအများစုမှာ အိမ်ပြန်ကုန်ကြပြီဖြစ်ရာ မျှော်စင်ကြီးမှာ အရင်ကထက် များစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သို့သော် ဇီးကွက်နှင့်တူသော မှော်ဆရာကြီးမှာမူ ထိုနေရာ၌ စောင့်ကြပ်နေဆဲပင်။

သူသည် ယွင်ရှန်းကို မြင်သောအခါ အဘယ်ကြောင့် အိမ်မပြန်သလဲဟု မေးခွန်းထုတ်ခြင်းမပြုသော်လည်း ယွင်ရှန်းက အဆင့်မြင့်မှော်ကတ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သောအခါတွင်မူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။ ကျောင်းသားအနည်းငယ်သာ ဤကဲ့သို့သော ကတ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

"မင်းက မှော်ဆေးရည်သရုပ်ပြပွဲတုန်းက အဆင့်မြင့်မှော်ဆေးရည် ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အခြေခံကျောင်းသူလေး မဟုတ်လား"

ထိုမှော်ဆရာကြီးသည် လောကီရေးရာများကို စိတ်မဝင်စားသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အကယ်ဒမီအတွင်း ဖြစ်ပျက်သမျှကိုမူ အသေးစိတ် သိရှိနေပုံရသည်။

ယွင်ရှန်း၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူသည် နောက်ထပ် အခက်အခဲမပြုတော့ပေ။

"မှော်ဟင်းလင်းပြင် ၆၁၅"

ထိုသို့ပြောကာ မှော်ဆရာကြီးက မှော်ကျောက်ဆောင်သော့ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ယွင်ရှန်းက ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် မှော်ဆရာကြီးက ရုတ်တရက် တားလိုက်ပြန်သည်။

"ခဏလေး... ဒီသော့ကိုပါ ယူသွားဦး"

သော့နှစ်ချောင်းလား။

ယွင်ရှန်းသည် ကျောက်ဆောင်သော့များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ချောင်းတွင် နံပါတ် ၆၁၅ ဟု ရေးထားပြီး အခြားတစ်ချောင်းမှာ နံပါတ် ၆၁၆ ဖြစ်သည်။ သော့နှစ်ချောင်းမှာ ပုံစံတူပင် ဖြစ်သော်လည်း မှော်ဆရာကြီးက ဘာကြောင့် နှစ်ချောင်းပေးလိုက်သည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

"အပေါ်ရောက်ရင် ၆၁၆ သော့ကို အရင်စမ်းဖွင့်ကြည့်ပါ။ အကယ်၍ ဖွင့်လို့မရရင် အတင်းမလုပ်နဲ့ ၆၁၅ အခန်းကိုပဲ သွားလိုက်"

မှော်ဆရာကြီးက လက်ယမ်းပြရင်း ပြောလိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ပေ။ ယွင်ရှန်းလည်း သော့များကို ယူကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

မှော်ဆရာကြီးမှာမူ ထွက်ခွာသွားသော ယွင်ရှန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း "ငါ အကဲခတ် မမှားဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်လေသည်။