အခန်း (၁၄၃)

ယွင်ရှန်းသည် အလောင်းကောင်နွားသိုး၏ အရိုးစုတစ်ခုလုံးကို ထုတ်ယူပြီးနောက် မှော်လက်နက်များကို ချက်ချင်း စတင်မပြုလုပ်သေးပေ။

စောစောက သားရဲဘုရင်မျှော်စင်ကို သန့်စင်လိုက်ခြင်းကြောင့် သူမ၏ မှော်စွမ်းအားအချို့ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ မှော်လက်နက်များ ဖန်တီးခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ နားလည်မှုအသစ်တစ်ခုကို ရရှိစေခဲ့သည်။ တော်ဝင်မှော်အကယ်ဒမီ၏ စာကြည့်ဆောင်ရှိ မှော်လက်နက်ဖန်တီးခြင်းဆိုင်ရာ အခြေခံစာအုပ်များကို ယွင်ရှန်း ဖတ်ရှုဖူးသည်။ ပြီးခဲ့သည့်

အကြိမ်က ယူနီကွန်းအရိုးမှော်တုတ်တံကို ပြုလုပ်စဉ်က သူမသည် စာအုပ်ပါအတိုင်း မှော်

ဓာတ်တစ်မျိုးတည်းကို အသုံးပြုသည့် နည်းလမ်းကို သုံးခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် မှော်ဓာတ်အမျိုးမျိုးကို အသုံးပြု၍ ဤသားရဲအရိုးစုအပေါ် စမ်းသပ်ကြည့်လိုသည်။ ဤကဲ့သို့သော ဖန်တီးမှုနည်းလမ်းမျိုးကို မှော်စာအုပ်များတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း ယွင်ရှန်းအနေဖြင့် မကြိုးစားနိုင်ဟု မဆိုလိုပေ။ အထူးသဖြင့် သူမသည် ယီပိုင်မင်းမှလွဲလျှင် ဤတိုက်ကြီး၌ တစ်ဦးတည်းသော ဓာတ်ငါးပါးမှော်ဆရာဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ မှော်ဝိညာဉ်ကို ထပ်မံဆင့်ခေါ်လိုက်ရာ ထူးခြားလှသော ငါးရောင်

ခြည်မှော်ဝိညာဉ်မှာ သူမ၏ တရားထိုင်မှုအောက်တွင် မင်္ဂလာရှိသော တိမ်တိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းလာသည်။

ယွင်ရှန်းသည် သူမ အကျွမ်းကျင်ဆုံးဖြစ်သော မီးဓာတ်မှော်ကို အသုံးပြု၍ အလောင်းကောင်နွားသိုး၏ အရိုးများကို အရင်ဆုံး သန့်စင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ တောက်ပလှသော မီးမှော်စွမ်းအင်များသည် အရိုးစုဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ယူနီကွန်းအရိုးကို သန့်စင်စဉ်ကကဲ့သို့ မီးဓာတ်မှာ အရိုးအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မသွားဘဲ အပြင်သို့ ပြန်လည်ကန်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ထိုနွားသိုးအရိုးစုကြီးမှာ အသက်ဝင်လာသည့်အလား ဂျိခနဲ ဂျောက်ခနဲအသံများပေးကာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်တော့သည်။ ၎င်း၏ ဟောင်းလောင်းပေါက်ဖြစ်နေသော မျက်လုံးအိမ်များအတွင်းမှ နီရဲသော မြူခိုးတန်းတစ်ခုမှာ ယွင်ရှန်းထံသို့ ဒုန်းစိုင်းဦးတည်၍ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မှော်လက်နက် ဖန်တီးရန် ဒုတိယအကြိမ် ကြိုးပမ်းမှုမှာပင် ဤမျှ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးမားသော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်ဟု ယွင်ရှန်း မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ အလယ်အလတ်မှ အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာသားရဲတို့၏ အရိုးများကို သန့်စင်ရာတွင် ဤကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုး ကြုံတွေ့ရတတ်ကြောင်း မှော်စာအုပ်များတွင် ဖော်ပြထားသည်။ အကယ်၍ ထိုသားရဲသည် အသက်

ရှင်စဉ်က အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူဖြစ်စေ သေဆုံးခါနီးအချိန်တွင် အငြိုးအတေးကြီးမားစွာ သေဆုံးခဲ့ရသူဖြစ်စေ မှော်ဆရာအနေဖြင့် လက်နက်ပုံဖော်ရာတွင် အထူးပင် ဂရုစိုက်ရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ပြုလုပ်ရာတွင် မှော်ကာကွယ်ရေး အစီရင်များကို စနစ်တကျ ခင်းကျင်းထားရရုံတင်မကဘဲ မှော်ဆရာကိုယ်တိုင်ကလည်း အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်နေရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် လက်နက်ဖန်တီးမှု သက်တမ်း နှစ်ကြိမ်သာရှိသေးသော ယွင်ရှန်းအတွက်မူ ဤအခြေအနေမှာ လုံးဝ ပြင်ဆင်ထားခြင်းမရှိသည့် အရာပင်။

အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ယွင်ရှန်းသည် ချက်ချင်းပင် လေညင်းမှော်ပညာကို ရွတ်ဆိုကာ သူမ၏အောက်တွင် အရှိန်အဟုန်မြှင့်၍ ကြမ်းကြုတ်သော ရန်လိုသည့်အငွေ့အသက်များကို လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ မှော်တုတ်တံပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးမှာ တဖျတ်ဖျတ် လက်လာပြီးနောက် အလယ်အလတ်အဆင့် မီးမှော်ကွန်ရက်မှာ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းမည့်အလား ဖြန့်ကျက်သွားကာ ရုန်းကန်နေသော အရိုးစုကို မလှုပ်နိုင်အောင် ချုပ်နှောင်လိုက်တော့သည်။

မီးကွန်ရက်က အလောင်းကောင်နွားသိုးအရိုးကို လောင်ကျွမ်းစေစဉ်မှာပင် မြေပြင်မှ မြေစူးများအများအပြား ထိုးထွက်လာပြီး ထိုအရိုးစုကို နေရာတွင်ပင် ခိုင်မြဲစွာ တွယ်ကပ်ထားလိုက်သည်။ မှော်ပညာ သုံးမျိုးကို ဆက်တိုက်အသုံးပြုလိုက်ရသဖြင့် ယွင်ရှန်း၏ မှော်စွမ်းအင်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ရာ သူမသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော တရားထိုင်ရေစင်နှစ်ပုလင်းကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူကာ သောက်ချလိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမသည် ဤသန့်စင်မှုအတွက် ကြိုတင်၍ တရားထိုင်ရေစင် အများအပြားကို ဖော်စပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုရေစင်၏ အစွမ်းကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ကုန်ခမ်းသွားသော မှော်ဓာတ်များမှာ ပြန်လည် စုစည်းလာခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ များပြားလှသော မှော်ဓာတ်များကိုလည်း ယွင်ရှန်းသည် တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အငမ်းမရ စုပ်ယူလိုက်တော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ယွင်ရှန်းသည် မှော်စွမ်းအားကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ မှော်ဓာတ်အမျိုးမျိုး၏ ပေါင်းစပ်လှုပ်ရှားမှုအောက်တွင် အလောင်းကောင်နွားသိုး၏ အရိုးစုမှာလည်း ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မူလက နွားငယ်တစ်ကောင်ခန့် အရွယ်အစားရှိသော အရိုးစုမှာ မှော်ဓာတ်များ၏ အရှိန်ကြောင့် အရည်ပျော်ကာ ကြေမွသွားပြီးနောက် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော အရိုးနှစ်ခဲလေးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

ခေတ်မီခွဲစိတ်ဓားနှင့် ရွှေအပ်တို့၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို စိတ်ကူးထဲတွင် ပုံဖော်လိုက်သည်နှင့် ထိုအရိုးနှစ်ခဲလေးမှာ အပ်ပုံသဏ္ဌာန်များအဖြစ် စတင်ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

တစ်နာရီခန့် တရားထိုင်ပြီးနောက် မှော်ဓာတ်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ ယွင်ရှန်း၏လက်ထဲတွင် အပ်လေးလေးချောင်း ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။ အလောင်းကောင်နွားသိုး၏ အရိုးစုတစ်ခုလုံးကို သန့်စင်လိုက်သော်လည်း နွားနို့မွှေးကဲ့သို့ ပါးလွှသော အပ်လေးချောင်းသာ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှာ မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စပင်။

ပန်းပဲဆရာ ထုလုပ်ထားသည်ထက် ပိုမိုနုနယ်ပြီး ရှည်လျားသော ထိုအပ်လေးချောင်းမှာ အနီ၊ အဝါ၊ အပြာ နှင့် အစိမ်း ဟူ၍ အရောင်လေးမျိုး ကွဲပြားနေသည်။

အနီရောင်အပ်မှာ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်း အလွန်အားကောင်းရာ တိုက်ခိုက်မှုအတွက် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်သည်။ အဝါရောင်အပ်မှာ တည်ငြိမ်သော မြေဓာတ်အရှိန်အဝါရှိပြီး ဒဏ်ရာများကို ချုပ်ရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

အစိမ်းရောင်အပ်မှာ ပေါ့ပါးနုနယ်ပြီး အပ်စိုက်ကုထုံးအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်ကာ အပြာရောင်အပ်မှာမူ ပျော့ပျောင်းညင်သာပြီး ပြင်ပဒဏ်ရာများကို ကုသရန်နှင့် သွေးတိတ်စေရန် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် သန့်စင်နေစဉ်အတွင်း ထိုအပ်လေးချောင်းထဲသို့ ဓာတ်ကြီးလေးပါး မှော်စွမ်းအင်များကိုပါ ထည့်သွင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤအပ်များသည် တိုက်ကြီးပေါ်တွင် မှော်စွမ်းအားနှင့် ဆေးပညာနှစ်မျိုးလုံးကို ပေါင်းစပ်ထားသော တစ်ခုတည်းသော အပ်များ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပနေသောကြောင့် ယွင်ရှန်းက ၎င်းတို့ကို ဥတုလေးပါး ဖန်စီအပ်များဟု အမည်ပေးလိုက်သည်။

ခွဲစိတ်ဓားအတွက်မူ ပိုမိုကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်ဦးမည်ဟု သူမ တွေးမိလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် အပ်များကို သားရဲစကားပြောလက်စွပ်အတွင်း သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါမှ ထိုမှော်ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းရှိ မှော်ဓာတ်အားလုံးကို သူမ ကုန်စင်အောင် စုပ်ယူလိုက်မိကြောင်း သတိပြုမိတော့သည်။ လက်နက်ပုံဖော်နေစဉ်အတွင်း သူမ၏ မှော်ဝိညာဉ်မှာလည်း သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ပိုမိုကြီးထွားလာခဲ့သည်။

မှော်လက်နက်များ ဖန်တီးခြင်းနှင့် မှော်ဆေးရည် ဖော်စပ်ခြင်းတို့မှာ သူမ၏ မှော်ဝိညာဉ်ကို ကျင့်ကြံရာတွင် များစွာ အကျိုးပြုကြောင်း ယွင်ရှန်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမ၏ မှော်ဝိညာဉ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ သာမန် မှော်ဒါရိုက်တာကြီးတစ်ဦးထက်ပင် သာလွန်နေပြီဖြစ်ပြီး အလယ်အလတ်အဆင့် မှော်ပညာကိုလည်း တတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်သည်။ မှော်ကျောင်းတော်တွင်သာ အဆင့်စစ်ဆေးခံလိုက်ပါက သူမသည် တရားဝင် မှော်ဒါရိုက်တာကြီး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။

မှော်ဟင်းလင်းပြင် ၆၁၅ အတွင်း မှော်ဓာတ်များ နဂိုအတိုင်း ပြန်လည်ပြည့်ဝလာရန်အတွက်မူ အချိန်အတန်ကြာ စောင့်ဆိုင်းရဦးမည် ဖြစ်ပေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ယခုမှာ အားလပ်ရက်ကာလဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှ မှော်မျှော်စင်သို့ လာရောက်လေ့ကျင့်ကြမည်မဟုတ်ပေ။

မှော်ဟင်းလင်းပြင် ၆၁၅ တွင် မှော်ဓာတ်များ ကုန်ခမ်းသွားပြီဖြစ်ရာ ယွင်ရှန်းအတွက် ဆက်လက်ကျင့်ကြံရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ မျှော်စင်စောင့် မှော်ဆရာကြီး၏ သံသယကို မဖြစ်ပေါ်စေရန်အတွက် သူမသည် မျှော်စင်မှ စောစီးစွာ ထွက်ခွာခဲ့ရသည်။ အခန်း ၆၁၆ ၏ သော့ကို ပြန်ပေးသောအခါ မှော်ဆရာကြီးမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပုံရသော်လည်း ဘာမျှ ထပ်မမေးတော့ပေ။

တော်ဝင်မှော်အကယ်ဒမီသည်လည်း မှော်မျှော်စင်အတွင်း ရတနာတစ်ခု ဝှက်ထားသည်ကို ခပ်မှိန်မှိန် သိရှိထားပုံရသည်။ သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ မည်သူမျှ အခန်း ၆၁၆ ထဲသို့ မဝင်

နိုင်ခဲ့ကြပေ။ တိုက်ကြီး၏ ထိပ်တန်းဆင့်ခေါ်ဂုဏ်ထူးဆောင်များပင်လျှင် လိုချင်တပ်မက်ခဲ့ကြသော သားရဲဘုရင်မျှော်စင်ကို ယွင်ရှန်းနှင့် ဘိုဘိုတို့က ခိုးယူသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ထိုမှော်ဆရာကြီး လုံးဝသိရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ယွင်ရှန်းသည် ဆေးခန်းသို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့ပြီး ဆရာဝန်ဖန်ကို နှုတ်ဆက်ကာ နောက်ဖေးဝင်းရှိ ဖခင်ဖြစ်သူထံသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ ယွင်မုံရေခဲအိပ်စက်ခြင်းမှော်အစီရင်အတွင်း အေးစက်သောအငွေ့အသက်များ ဝန်းရံနေသည့် ယန်ခန်းဟိုင်မှာ ယခင်ကထက် များစွာ ပိန်ချုံးနေရှာသည်။

ယွင်ရှန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဖခင်၏ အခြေအနေမှာ အသက်မဲ့နေသော အပင်

တစ်ပင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဤမှော်အစီရင်က သူ့အား သေဘေးမှ ကာကွယ်ပေးထားနိုင်သော်လည်း ခေတ်မီအာဟာရဖြည့်စွက်စာများ မရှိသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ ဆုံးရှုံးမှုမှာ ကြီးမားလှပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို ထိခိုက်လာနိုင်ပေသည်။

"မသေနိုင်သော နတ်ဘုရားဖလားကို အမြန်ဆုံး ရှာတွေ့နိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ"

သူမ တစ်ကိုယ်တည်း တွေးလိုက်မိသည်။

ဖခင်၏ အခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် မဲမဲလေးကို သွားရှာသည်။ အကယ်ဒမီတွင် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် ခေါ်ခွင့်မရှိသဖြင့် သူမ ကျောင်းတက်ကတည်းက မဲမဲလေးကို ဆေးခန်းတွင်သာ ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဆရာဝန်ဖန်၏ ပုံမှန်အတိုင်း အေးဆေးလွန်းသော ဘဝနေထိုင်မှုပုံစံကြောင့် မဲမဲလေးမှာ ရူးမတတ် ဖြစ်နေရှာသည်။

ယွင်ရှန်းသည် သားရဲဘုရင်မျှော်စင်ကို ထုတ်ယူကာ မဲမဲလေးနှင့် ဘိုဘိုတို့ကို အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျှော်စင်ကို ပြန်လည်သေးငယ်စေကာ သားရဲစကားပြောလက်စွပ်အတွင်း သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဤမျှော်စင်အတွင်း၌ မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ကျင့်ကြံမှုအရှိန်မှာ ၅ ဆမှ ၁၀ ဆအထိ မြန်ဆန်နိုင်သဖြင့် မကြာမီ နှစ်ကောင်လုံး အဆင့်တက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်နေသည်။

ကျန်ရှိနေသော နှစ်ကုန်ရက်များတွင် ဆေးခန်းမှာ အလွန်စည်ကားလှသဖြင့် ယွင်ရှန်းနှင့် ဆရာဝန်ဖန်တို့မှာ အလုပ်များလွန်း၍ မအားမလပ် ဖြစ်နေကြသည်။ နေ့ဘက်တွင် ဆေးခန်း၌ ကူညီပေးပြီး ညဘက်တွင်မူ တရားထိုင်ကျင့်ကြံရင်း ဆရာမမေလီ ပေးအပ်ထားသော လေညင်းမှော်ပညာ၏ အလယ်အလတ်အဆင့်များကို သူမ မသိမသာ တတ်မြောက်လာခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ဆေးခန်း၌ အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် တစ်စုံတစ်ဦးက သူမအမည်ကို ခေါ်သံကြားသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဆေးခန်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။