မိန်းကလေး နင် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာခဲ့ပြီ။

မော့ကျိုးယွီသည် စာအုပ်ပါ ရိုးရှင်းသော တရုတ်စာလုံးများကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါ။ ဟဲကျစ်ယန်၏ လေးနက်သော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်စွာဖြင့် မေးလိုက်မိသည်၊ “ဖြေဆေး ရှာမတွေ့ဘူးလား။”

“အဆိပ်ဖြေဆေးအတွက် ဆေးနည်းကို ရှာတွေ့ထားပေမယ့် ရှားပါးလွန်းတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်း တစ်ခု ရှိနေတယ်။ ဒါကို ရှာမတွေ့မှာ စိုးရိမ်မိတယ်” ဟု ဟဲကျစ်ယန်က ပြန်ဖြေသည်။

မော့ကျိုးယွီက “ဘယ်လို ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းမျိုးလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“တန့်ပိ၊ ရှင် အဲ့တာကို ကြားဖူးလား” ဟဲကျစ်ယန်က မေးသည်။

“မင်းက တန့်ပိကိုပြောချင်တာလား” မော့ကျိုးယွီ၏ အသံသည် တန့်ပိနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

“ရှင်က တန့်ပိကိုသိတယ်လား” ဟဲကျစ်ယန်သည် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်တန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က၊ မဟာမိတ်ဖွဲ့ လက်ထပ်ထိမ်းမြားဖို့အတွက် စတုတ္ထမင်းသမီးကို တောင်ပိုင်းရှင်းကျင်းဆီ ပို့ဆောင်ပေးဖို့ အမိန့်ထုတ်ခံခဲ့ရတယ်။ သူမရဲ့ ခန်းဝင်ပစ္စည်းထဲမှာ တန့်ပိလို့ခေါ်တဲ့ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတစ်မျိုး ပါရှိခဲ့တယ်။”

တန့်ပိက စတုတ္ထမင်းသမီး၏ ခန်းဝင်ပစ္စည်းဖြစ်သည်ကိုကြားတော့ ဟဲကျစ်ယန်သည် မိဖုရားကြီးအကြောင်း ချက်ချင်း တွေးလိုက်မိသည်။

စတုတ္ထမင်းသမီးသည် မိဖုရားကြီး၏ သမီးရင်းဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ ခန်းဝင်ပစ္စည်းထဲမှာ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများ ပါရှိသည်ကို နားလည်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် မိဖုရားကြီးက ထိုကဲ့သို့သော အဖိုးတန်ပြီး တစ်မျိုးတည်းသုံးဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်သွားစေဖို့ ဆန္ဒရှိသဖြင့် သံသယပွားစေခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီသည်လည်း ဒီအကြောင်းပြချက်ကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား အဓိပ္ပါယ်ပါပါ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ကြပေ။

မိဖုရားကြီးသည် မော့မိသားစုမှ သဲလွန်စများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး အဆိပ်ဖြေဆေးကို ရှာတွေ့သွားကာ သူမ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအားလုံး အချည်းနှီးဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မော့မိသားစု၏ မျှော်လင့်ချက်မှန်သမျှ လုံးဝ ရိုက်ချိုးပစ်ရန် စတုတ္ထမင်းသမီး၏ ခန်းဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် တန့်ပိကို ထည့်ပေးလိုက်တာပဲ ဖြစ်သည်။

ဒါကိုတွေးပြီး မော့ကျိုးယွီ ဒေါသအရမ်းထွက်သွားသည်။ နန်းတော်ထဲကို အမြန်ပြေးပြီး အဲဒီမိန်းမကြီးကို သွားသတ်ပစ်ချင်မိသည်။

သူ့ရဲ့ လက်စားချေလိုသောဆန္ဒသည် ထိန်းမနိုင်သောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို မော့ကျိုးယွီကိုယ်တိုင် မသိလိုက်ချေ။

ဟဲကျစ်ယန်သည် တန့်ပိက မည်မျှ အဖိုးတန်သည်ကို သိပြီး မော့ကျိုးယွီသည် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်း၏ တည်နေရာကို သိသောကြောင့် သူမ၏ ပစ်မှတ်သည် တောင်ပိုင်းရှင်းကျန်းတွင်သာ ရှိတော့သည်။

မရီးများ၏ အဆိပ်သင့်မှုသည် ချက်ချင်း အသက်အန္တရာယ်ကို မစိုးရိမ်ရသောကြောင့် အဆိပ်ဖြေဆေးကို ရှာဖို့ ယခုအချိန်တွင် အရေးတကြီး မဟုတ်ပေ။

အနောက်မြောက်ဘက်တွင် အခြေချနေထိုင်ပြီးနောက် သူတို့၏ အစ်ကိုအကြီးဆုံးနှင့် ဒုတိယအစ်ကိုတို့၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေရန်အတွက် တောင်ပိုင်းရှင်းကျန်းသို့ ခရီးထွက်ရမည်မှာ သေချာသည်။ ဒါက တန့်ပိကို ရှာဖွေဖို့ အခွင့်အလမ်းတစ်ရပ်ပင်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ထပ်တူထပ်မျှ တွေးတောနေကြသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်ပြီး မော့ကျိုးယွီသည်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် တွေးနေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် တန့်ပိကို ရှာဖွေဖို့ ကိစ္စရပ်ကို တောင်ပိုင်းရှင်းကျန်းသို့ ရောက်သည်အထိ ခေတ္တ ရပ်ဆိုင်းထားရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်ရောက်မှ နည်းလမ်းရှာဖွေရလိမ့်မည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟဲကျစ်ယန်ကလည်း တာ့ပေါင်မောလ်ရဲ့ ခေတ်ရေစီးကြောင်းတွေကို အမြဲအာရုံစိုက်ထားမှာဖြစ်ပြီး ဒီအထူးဆေးဝါးကို တွင်တွင်ကျယ်ကျယ် အသုံးပြုလာပါက တာ့ပေါင်မှာ ရောင်းချဖို့ လင့်ခ်တွေ တွေ့နိုင်ပါသည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ဟဲကျစ်ယန်သည် ဤအဆိပ်ဖြေနည်းလမ်း နှစ်ခုစလုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားမည်ဖြစ်သည်။

အဆုံးမှာတော့ နေ့ခင်းကြောင်တောင်အချိန်ကြီးဖြစ်သဖြင့် နေရာလွတ်ထြတွင် အချိန်အကြာကြီး မနေနိုင်သောကြောင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် မော့ကျိုးယွီကို ခေါ်ဆောင်ပြီး အတူထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ဆဋ္ဌမမရီး၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် သွားခဲ့သည်။

ဆဋ္ဌမမရီးသည် ဆေးသောက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးထွက်သွားပြီး နေကောင်းသွားခဲ့ပေသည်။

မနေ့က အရုပ်တွေလုပ်ခြင်းအားဖြင့် ငွေအနည်းငယ်ဝင်ကြောင်း သူမ ကြားသိခဲ့ရပြီး ကျန်းမာရေး နည်းနည်းလေး ပိုကောင်းလာသောကြောင့် အရုပ်တွေကို ဆက်လုပ်ဖို့ သတိရလာခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်က သူမကို တားမြစ်လိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ငွေရှာတာက အရေးကြီးသော်လည်း ကျန်းမာရေးက ပိုအရေးကြီးပေသည်။

ဆဋ္ဌမမရီးသည် အနားယူရန် တဲထဲတွင် ဆက်လက်လဲလျောင်းနေရုံမှတပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

မသိလိုက်ဘဲ သုံးရက်တာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထုတ်ပြန်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရရှိသေးသော်လည်း လူများကို ရှာဖွေနေသည့် အရာရှိများနှင့် စစ်သည်များ ပိုများလာခဲ့သည်။

လက်နက်များကိုင်ဆောင်ထားသော အရာရှိများနှင့် စစ်သည်များကို မြို့တွင်းရှိ လမ်းများနှင့် လမ်းကြားများ နေရာတိုင်းတွင် တွေ့မြင်နေရပြီး မင်းသားဟန်ကို တွေ့ဖူးခြင်း ရှိ မရှိ တွေ့တူတိုင်းကို စစ်ဆေးမေးမြန်းနေကြသည်။

ရလဒ်အနေနဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ တစ်ခုခု မရှိရင် လူတွေက အပြင်ကို ထွက်ခဲပြီး လမ်းဘေးနှစ်ဖက်မှာရှိတဲ့ ဈေးဆိုင်တွေရဲ့ စီးပွားရေးတွေ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအခြေအနေသည် ပန်းထိုးအိမ်၏ စီးပွားရေးကို မထိခိုက်စေခဲ့ပါ။

ပန်းထိုးအိမ်အပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိရုံသာမက ပန်းထိုးအိမ်သို့ လာရောက်သည့် ဧည့်သည်ဦးရေ ပိုများလာခဲ့သည်။

နားရွက်ရှည်အမွေးပွယုန်ရုပ်မှလွဲ၍ အခြားအကြောင်းမရှိပါ။

သုံးရက်အကြာတွင် ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီတို့သည် အရုပ် ( ၁၃၁ ) ရုပ်ကို သယ်ဆောင်လာပြီး ပန်းထိုးအိမ်သို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာသောအခါ ပန်းထိုးအိမ်တွင် လူများပြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆိုင်ရှင်အား နားရွက်ရှည်အမွေးပွယုန်ရုပ် ဘယ်အချိန်ရောက်မလဲဆိုတာကို မေးဖို့ လူတိုင်း လောနေကြသည်။

ဆိုင်ရှင်သည် အရုပ်များကို မထုတ်နိုင်ဘဲ စီးပွားရေးများစွာ မဆုံးရှုံးချင်သောကြောင့် ဈေးဝယ်သူများအား နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ ဆက်တိုက်နားချနေခဲ့ရသည်။

ဆိုင်ရှင်သည် စကားပြောရတာများလို့ ရေငတ်လာတာကြောင့် ရေသောက်ဖို့သွားရင်း တစ်နေရာကို အကြည့်ရောက်သွားတော့ ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီတို့ အထုပ်ကြီး တစ်ထုပ် ထမ်းလာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆိုင်ရှင်သည် ရုတ်တရက် ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူ့ကို လှမ်းနှုတ်ဆက်သည်။

“မိန်းကလေး၊ နောက်ဆုံးတော့ နင် ဒီကို ရောက်လာပြီပဲ။ နင် မလာရင် ငါ့ဆိုင်လေးတော့ ဖြိုချခံရတော့မယ်။”

ဟဲကျစ်ယန်သည် ဆိုင်ရှင်အပေါ် အထင်ကြီးခြင်း မရှိပေ။ နားရွက်ရှည်အမွေးပွယုန်ရုပ်များကို သူမထံ အပ်ခဲ့ပြီး ဆိုင်ရှင်က အရုပ်များကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ငွေကိုယူကာ မော့ကျိုးယွီလက်ထဲ အပ်ထားလိုက်သည်။

သူမတို့ ပန်းထိုးအိမ်တံခါးမှ ထွက်လာသည်နှင့် ထန်မင်လွေ့ လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မြို့ကို ပိတ်ထားသောကြောင့် ထန်မင်လွေ့သည်လည်း မထွက်ခွာနိုင်သေးပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ့ကို ဒုက္ခပေးနေသည့် ဆားဂိုဏ်းသားများ ခြေရာလက်ရာမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သတိပြုမိသောကြောင့် လေကောင်းလေသန့်ရှုဖို့ အပြင်ကိုထွက်ရန် စိတ်ကူးခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ၊ ပန်းထိုးအိမ်နားက ဖြတ်သွားတဲ့အခါမှာ ထူးခြားသည့် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

အခြားဆိုင်များနှင့် မတူဘဲ ဤပန်းထိုးအိမ်က လူတွေ ကြိတ်ကြိတ်တိုး စည်ကားနေခဲ့သည်။

ထန်မင်လွေ့သည် သိချင်စိတ်ကြောင့် ထိုနေရာတွင် ရပ်ကြည့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ၊ မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့ ပန်းထိုးအိမ်ထဲကနေ ထွက်လာသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။

ထန်မင်လွေ့က သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ အရှေ့တက်လာခဲ့သည်။

“ကျေးဇူးရှင်လူကြီးမင်းတို့ ဈေးဝယ်ထွက်လာတာလား။”

မော့ကျိုးယွီက ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပန်းထိုးအိမ်ကို နားရွက်ရှည်အမွေးပွယုန်ရုပ်များ လာပို့တဲ့အကြောင်း ရှင်းပြပေးသည်။

ထန်မင်လွေ့သည် အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားသည်မှာ သိသာလှသည်။

“ကျေးဇူးရှင်လူကြီးမင်း၊ လမ်းပေါ်မှာ သူဌေးသမီးတွေ ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ နားရွက်ရှည်အမွေးပွယုန်ရုပ်လေးတွေက ကျေးဇူးရှင်လူကြီးမင်းတို့လက်ထဲကနေ ထွက်လာတာလို့ ပြောနေတာလား။”

မော့ကျိုးယွီက ပြုံးပြီး ဟဲကျစ်ယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ့ဇနီးသည်က လူတိုင်း ငွေကြပ်နေတာကိုတွေ့တော့ ပိုက်ဆံ နည်းနည်းပါးပါးရှာဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားလိုက်တာလေ။”

ငွေရှာတာကိုပြောရရင် ထန်မင်လွေ့ထက် ဘယ်သူမှ ပိုစိတ်ဝင်စားမှာ မဟုတ်ဘူး။

ထန်မင်လွေ့သည် မနီးမဝေးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်၊ “ကျေးဇူးရှင်လူကြီးမင်း၊ ကျွန်တော်တို့ လမ်းမှာ တွေ့ဆုံရတာ ကံကြမ္မာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ လက်ဖက်ရည်အတူသောက်ပြီး စကားလေး ဘာလေး ပြောကြမယ်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုသဘောရလဲမသိဘူး။”

မော့ကျိုးယွီက ဟဲကျစ်ယန်ကို မသိစိတ်မှ စိုက်ကြည့်ကာ သူမ မကန့်ကွက်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် လက်ခံလိုက်လေ၏။

သူတို့သုံးယောက်သား လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို အတူတူ သွားကာ ပြတင်းပေါက်နားက ခုံတစ်ခုမှာ နေရာယူလိုက်သည်။

စားပွဲထိုးက လက်ဖက်ရည်ယူလာပေးတဲ့အခါ ထန်မင်လွေ့က သူတို့အတွက် လက်ဖက်ရည်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လောင်းထည့်ပေးပြီး ယဉ်ကျေးသော အမူအရာဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးရှင်လူကြီးမင်းနဲ့ ကျေးဇူးရှင်သခင်မ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ပါဦး။”

မော့ကျိုးယွီသည် သူ့လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူပြီး ယဉ်ကျေးရည်မွန်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ “သခင်လေးထန်၊ ကျွန်တော်တို့ကို ‘ကျေးဇူးရှင်လူကြီးမင်းနဲ့ ကျေးဇူးရှင်သခင်မ’ လို့ အမြဲ ခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲနေဖို့ မလိုပါဘူး။ တကယ်လို့ မင်း စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ငါ့ကို အစ်ကိုမော့လို့ပဲခေါ်ပါ။”

ဒါကိုကြားတော့ ထန်မင်လွေ့က မတ်တပ်ထရပ်ပြီး သူတို့ကို လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်အရိုသေပေးလိုက်သည်၊ “ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် မယဉ်ကျေးနေတော့ဘူးနော်။ အစ်ကိုမော့၊ မရီးမော့။”

စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် ထန်မင်လွေ့သည် နောက်ဆုံးတွင် အမှတ်ရသွားခဲ့သည်။

“မရီးမော့၊ မရီးလုပ်တဲ့ အရုပ်တွေက တော်တော်ရှားတယ်။ အထူးသဖြင့် အဲ့အရုပ်တွေမှာ သုံးထားတဲ့ အထည်စတွေပဲ။ ကျွန်တော် စီးပွားရေးလုပ်လာတာ နှစ်ချီနေပြီ၊ ဒါမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။”

ဟဲကျစ်ယန်သည် တူညီသော ရှင်းပြချက်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

“ငါတို့လင်မယား အနီးနား လမ်းလျှောက်ထွက်ရင်း ဒီလို အထည်စတွေ ရောင်းချတဲ့ နိုင်ငံခြားသားကုန်သည်တစ်ဦးနဲ့ တွေ့ခဲ့မိတယ်လေ။ ဒီအထည်စတွေကိုမြင်တော့ အရုပ်လုပ်ဖို့ ချက်ချင်းပဲ တွေးမိသွားတယ်။ မထင်မှတ်ဘဲ ဒါက အတော်လေး နာမည်ကြီးသွားခဲ့တယ်။”

ဆားကန်ဒေသသည် တာ့ရွှင်းတိုင်းပြည်၏ အဓိကရေလမ်းပို့ဆောင်ရေးလမ်းကြောင်းဖြစ်သဖြင့် နိုင်ငံခြားသား တစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးကို ရံဖန်ရံခါ တွေ့ရသည်မှာ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပါ။

ဒါ့အပြင် အဆိုပါ နိုင်ငံခြားသားများ၏ လက်ထဲတွင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အရာတွေ ရှိပေသည်။ ဘာသာစကား အတားအဆီးနှင့် ဆက်သွယ်ရေး အခက်အခဲကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက ထန်မင်လွေ့သည် သူတို့နှင့် ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားလိုပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဟဲကျစ်ယန်၏ အမြင်နှင့် ရဲစွမ်းသတ္တိ နှစ်ခုလုံးကို သူ သဘောကျသွားသည်။

အရုပ်တွေလုပ်ရာမှာသုံးတဲ့ပစ္စည်းတွေက ဈေးကြီးသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။ သူတို့သည် ယခုအခါတွင် အနောက်မြောက်ဘက်ဒေသသို့ ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံထားရတာဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ငွေကို ပညာရှိဆန်စွာ သုံးစွဲရမယ့်အချိန် ဖြစ်သည်။ သို့တိုင် သူမသည် ပိုက်ဆံရှာဖွေဖို့ အရုပ်လုပ်ရန် ကောင်းမွန်တဲ့ အထည်စတွေ အများကြီးဝယ်ယူဖို့ ရဲဝံ့ခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူတို့ ဆုံးဖြတ်တာ မှားယွင်းသွားရင် ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရသော သူတို့လို လူမျိုးတွေအတွက် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုဖြစ်မှာ သေချာပေါက်ပင်။

***