ကံကောင်းခြင်း
Vol. 7 Ch. 61
စကားအချို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ လေထုထဲတွင် ဖော်ပြရခက်ပြီး သတိမပြုမိနိုင်သော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ အိုးတိုးအန်းတန်း နိုင်သည့် ခံစားချက်မှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသလိုပင်။
သူတို့သည် ဈေးရောင်းတဲ့နေရာသို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လျှောက်သွားနေကြသည်။ ဘာမှပြောနေဖို့ မလိုဘဲ ဤသို့ လမ်းလျှောက်နေရုံဖြင့်ပင် သူတို့၏ စိတ်အခြေအနေမှာ သဘာဝအတိုင်း လန်းဆန်းလာ၏။
"ငါ ပင်ပန်းနေပြီ၊ ပင်ပန်းနေပြီ၊ မင်းကို မပိုးနိုင်တော့ဘူး။"
"မင်းက တော်တော်လေး တော်တာပဲ မဟုတ်လား။ ငါ့ကို ကျောပေါ်တင်ပြီးတောင် ပြေးခဲ့သေးတယ်။ ကဲ... ပြန်ပြေးဦးလေ။ ဟွန်း... ဟွန်း!"
"ဟူး... ဟူး... ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် တွဲပေးပါဦး... ဟူး..."
"မင်း တကယ်လေးတာပဲ။"
"ဟူး..."
စောစောက လုအန်းကျီတို့ ရှေ့မှ ဖြတ်သွားသော စုံတွဲလေးသည် တစ်ဖန် ပြန်ပေါ်လာပြန်သည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ အခုတော့ ကောင်လေး၏ ကျောပေါ်မှ ဆင်းနေပြီဖြစ်ကာ သူ့ကို ဘေးမှ တွဲပေးထားသည်။
ကောင်လေးမှာ "ဟူးဟူးဟဲဟဲ" နှင့် အမောတကော ဖြစ်နေပြီး ခုနက အားအင်တွေ အများကြီး အကုန်ခံလိုက်ရခြင်းမှ ဘာအကျိုးအမြတ် ရလိုက်သလဲဆိုသည်မှာ မသဲကွဲပေ။
ချန်းချန်းသည် လုအန်းကျီ၏ လက်မောင်းပေါ်မှ ဆင်းနေပြီဖြစ်ကာ သူမ၏ လက်ကလေးနှစ်ဖက်ဖြင့် လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့၏ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းစီကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ရင်းနှီးနေသော ထိုလူနှစ်ယောက်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် မျက်တောင်လေး ခတ်လိုက်ပြီး "အို... ကြည့်ပါဦး၊ သူတို့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ရပြန်ပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြုံးကြည့်လိုက်ကြသည်။ အချိန်မတူညီသော အခိုက်အတန့်များတွင် လူတစ်ယောက်တည်းကို တွေ့မြင်ရခြင်းသည် ကွဲပြားသော ခံစားချက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။
သို့သော် ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသည်မှာ ကျန်းဆူရှင်းသည် ရှက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ လုအန်းကျီ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံပြီးနောက် သူမသည် ခေါင်းကို အမြန်ပြန်လွှဲသွားပြန်သည်။
လုအန်းကျီမှာ ထိုအပြုအမူကို ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်သဖြင့် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်မိသည်။
ဒါကလည်း ကောင်းသောအချက်ပင်။ ဘဝခရီးလမ်းတွင် မတူညီသော ရှုခင်းများ ရှိတတ်ကြပြီး ပုံမှန်နှုန်းလေးဖြင့် သွားခြင်းဖြင့်သာ ထိုအရာများကို အမှန်တကယ် ခံစားနားလည်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ စိတ်သဘောထားချင်း တိုက်ဆိုင်သူတစ်ဦးနှင့် အတူရှိနေရင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖြည်းဖြည်းချင်း သိကျွမ်းလာခြင်း၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း သူငယ်ချင်းဖြစ်လာခြင်းနှင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း နီးစပ်လာခြင်းတို့သည်လည်း လှပသော ရှုခင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ရပေမည်။
ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ဘဝကို ရရှိထားသည့်အတွက် လောနေဖို့ မလိုပေ။
သူတို့ ဆက်လက် လမ်းလျှောက်လာကြပြီး ထိုစုံတွဲလေးသည် သူတို့၏ အမြင်အာရုံမှ နောက်တစ်ကြိမ် ဝေးကွာသွားပြန်သည်။
ချန်းချန်းသည် သူတို့၏ လက်မောင်းများတွင် ဒန်းစီးသလိုမျိုး တွဲခိုကာ ပြန်လည် လွှဲကစားနေသဖြင့် လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်ပြန်သည်။
ပထမတော့ ကျန်းဆူရှင်းသည် ဤသို့ဆော့ခြင်းက ကလေး၏ လက်မောင်းများကို ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမ ယဉ်ပါးသွားကာ အစကလောက် မစိုးရိမ်တော့ပေ။
သို့သော်လည်း သူမသည် ချန်းချန်းကို အလွန်အကျွံ မဆော့ရန် ရံဖန်ရံခါ သတိပေးတတ်သည်။
ကလေးမလေးမှာ အတော်လေး လိမ္မာသည်။ အနည်းငယ်သာ ဆော့ရန် ပြောပါက တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်ခန့်သာ လွှဲကစားပြီး ခဏနားကာ လမ်းကို သေချာပြန်လျှောက်သည်။ ထို့နောက်မှ ခြေထောက်ကို မြေကြီးပေါ်မှ ကြွကာ ပြန်လည် လွှဲကစားပြန်သည်။
ကစားရသည်မှာ ပင်ပန်းလာသောအခါ သူမသည် ထိုင်နားစရာ နေရာတစ်ခု ရှာတတ်သည်။ ကျန်းဆူရှင်းသည် ရေဗူးကို အမြဲဆောင်ထားတတ်ပြီး ချန်းချန်းကို ရေသောက်ရန် ပေးလိုက်သည်။
ကလေးမလေး ရေသောက်နေစဉ် သူမ၏ ပါးစပ်လေးမှာ ပိုက်ကို စုပ်ထားပြီး မျက်လုံးလေးနှစ်လုံး ပြူးကာ လုအန်းကျီကို တစ်လှည့်၊ ကျန်းဆူရှင်းကို တစ်လှည့် ဘာကိုကြည့်နေမှန်းမသိဘဲ ကြည့်နေ၏။
ညနေစောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်ယံမှာ ပိုမိုမှောင်မှောက်လာကာ ထူထပ်သော တိမ်တိုက်များမှာ ကွဲကွာမသွားနိုင်သလိုပင်။ တိမ်တိုက်များ၏ ကြားလပ်များမှတစ်ဆင့် နေဝင်ဆည်းဆာ၏ အလင်းတန်းများမှာ နေမင်းကြီး၏ ဖြတ်တောက်ခြင်းကို ခံထားရသော နီမှောင်သော အလင်းတန်းများသဖွယ် တိုးထွက်လာသည်။
"မ
ခဏနေ မိုးရွာတော့မယ့်ပုံပဲ။"
လုအန်းကျီက ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းဆူရှင်းကလည်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး "ဟုတ်တယ်နော်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သို့သော် ချန်းချန်းမှာမူ သူမ၏ ဖေဖေနှင့် မေမေနောက်ကို လိုက်ကြည့်သော်လည်း ဘာမှခွဲခြားမသိနိုင်ဘဲ "မိုးက ဘယ်မှာလဲ? မိုးက ဘယ်မှာလဲ?" ဟု ဇဝေဇဝါနှင့် မေးနေရှာသည်။
"မိုးက မကြာခင် ရွာတော့မှာ၊ မိုးမမိအောင် ငါတို့ မြန်မြန်ပြေးကြရအောင်!"
လုအန်းကျီက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ချန်းချန်းကို ပွေ့ချီကာ လမ်းဘေးသို့ ပြေးသွားသည်။ လုအန်းကျီ၏ လက်မောင်းထဲရှိ ကလေးမလေးမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း အလျှင်းမရှိဘဲ "ဟားဟား" နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရယ်မောနေသည်။ ကျန်းဆူရှင်း နောက်တွင် ကျန်ခဲ့သည်ကို မြင်သောအခါ သူမက လက်လှမ်းပြပြီး "မေမေ၊ မြန်မြန်လာ!" ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်၏။
ကျန်းဆူရှင်းသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်ကာ လုအန်းကျီနှင့် ချန်းချန်းနောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်။ သူတို့ရှေ့တွင် အငှားကားတစ်စီးမှ အချိန်ကိုက် ဆိုက်ရောက်လာ လေသည်။
ချန်းချန်းက အငှားယာဉ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ "အငှားကား!" ဟု ပြောလိိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အငှားကားပဲ။"
လုအန်းကျီက ပြောလိုက်ပြီး ခရီးသည်များ ဆင်းပြီးနောက် သူသည် ချန်းချန်းကို ပွေ့ချီကာ ကားထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ကျန်းဆူရှင်းလည်း သူ့နောက်မှ လိုက်ဝင်လာသည်။
"အရင်ဆုံး ကျုံ့ယွမ် ရပ်ကွက်ကို မောင်းပေးပါ။"
လုအန်းကျီက ယာဉ်မောင်းအား ကျန်းဆူရှင်း၏ နေအိမ်လိပ်စာကို ပေးလိုက်သည်။ ယာဉ်မောင်းသည် ဂီယာချိန်းကာ လီဗာနင်း၍ ကျန်းဆူရှင်း၏ အိမ်ဘက်သို့ ဦးတည်မောင်းနှင်လာ၏။
ကျန်းဆူရှင်းသည် လုအန်းကျီ၏ စကားထဲမှ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားပြီး "မပြန်ခင် ကျွန်မအိမ်မှာ ညစာ မစားတော့ဘူးလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။ သူမသည် ယနေ့ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေသဖြင့် လုအန်းကျီအတွက် သူမ၏ လက်ရာကို ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ကျွေးချင်နေမိသည်။
လုအန်းကျီက ခေါင်းခါပြကာ "မကြာခင် မိုးရွာတော့မှာဆိုတော့ ဆိုင်ကို မြန်မြန်ပြန်သင့်တယ်" ဟု ပြောသည်။
ကျန်းဆူရှင်းက "ဒါဆို ရှင့်ရဲ့ ညစာက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?" ဟု ထပ်မေးသည်။
လုအန်းကျီက "မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ရိုးရှင်းတဲ့ အိမ်ချက်လေးတွေ ချက်စားတတ်ပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
စကားပြောပြီးရုံရှိသေး၊ သူ၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။ လုအန်းကျီ ဖုန်းထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ အဒေါ်ကြီးဝမ်ဖင်ဆီမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ဖြစ်နေသည်။
လုအန်းကျီ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး "အမဝမ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ?" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ဖျင်က "သူဌေး၊ မိုးရွာတော့မယ့်ပုံပဲ။ သူဌေး ပြန်လာမှာလားလို့ မေးမလို့ပါ" ဟု ပြောလာ၏။
လုအန်းကျီက "ကျွန်တော် အခု ပြန်လာနေပြီ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဝမ်ဖျင်က ထပ်မေးသည်မှာ "ဒါဆို သူဌေး ထမင်းစားပြီးပြီလား?"
လုအန်းကျီက "မစားရသေးဘူး။ ပြန်ရောက်မှ တစ်ခုခု ချက်စားလိုက်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဝမ်ဖျင်က "ဒါဆို ချက်မနေပါနဲ့တော့။ ကျွန်မရဲ့ ချွေးမက ဒီနေ့ အလုပ်က စောစောဆင်းလာလို့ နောက်မှ ကျွန်မဆီ ထမင်းလာပို့လိမ့်မယ်။ သူဌေး ဘာစားချင်လဲ? ကျွန်မ သူ့ကို အပိုချက်ခိုင်းပြီး တစ်ခါတည်း ယူလာခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု ပြောသည်။
လုအန်းကျီက "ဒါက အားနာစရာကြီး မဟုတ်ဘူးလား? အမဝမ်၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ အဆင်ပြေအောင် လုပ်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော့်အတွက် မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ပြီးတော့ မိုးရွာတော့မယ်ဆိုတော့ အမဝမ်ပဲ အရင်ပြန်နှင့်လိုက်ပါလား? ကျွန်တော် ဆိုင်ကို အခုပဲ ရောက်တော့မှာ" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ဖျင်က "အလုပ်မရှုပ်ပါဘူး။ ကျွန်မ ကြည့်ပြီးပြီ၊ မိုးက အခုချက်ချင်း ရွာဦးမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူဌေး ရောက်လာမှ ကျွန်မ ပြန်မယ်။ ကျွန်မချွေးမကလည်း ချက်နေပြီ။ တစ်ယောက်စာ ချက်တာနဲ့ နှစ်ယောက်စာ ချက်တာ အတူတူပါပဲ။ သူဌေးက ကျွန်မကို အားနာမနေပါနဲ့" ဟု ဆို၏။
ထိုသို့ ပြောလာသဖြင့် လုအန်းကျီလည်း ထပ်မငြင်းတော့ဘဲ "ဒါဆို အမဝမ်ကို အားနာလိုက်တာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ဖျင်က ရယ်မောကာ "ဘာအားနာစရာ ရှိလို့လဲ? ဘာမှမခက်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။
ဖုန်းချပြီးနောက် လုအန်းကျီသည် ကျန်းဆူရှင်းကို ပြုံးပြကာ "တွေ့လား? ညစာက အဆင်ပြေသွားပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းဆူရှင်းက "အမဝမ်က တကယ်ကို စိတ်ထားကောင်းတဲ့သူပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်တယ်၊ သူက တကယ်စိတ်ထားကောင်းတယ်" ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။
ဝမ်ဖျင်သည် သူဌေးဖြစ်သူက သူမအား "နဂါးဘုရင် ၃" ၏ လက်မှတ်ထိုးထားသော စာအုပ်နှင့် ရက်ရောသော လစာပေးထားသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်နေကြောင်း လုအန်းကျီ သိရှိသည်။ သူမသည် ထိုကျေးဇူးကို သူမ၏ နွေးထွေးမှုနှင့် ကြင်နာမှုများဖြင့် ပြန်လည် ပေးဆပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
နောင်လာမည့် ရက်များတွင်လည်း ဝမ်ဖျင်သည် ဤကဲ့သို့ပင် သူ၏အပေါ်တွင် စစ်မှန်သော နွေးထွေးမှုများဖြင့် နေ့စဉ် ဆက်ဆံသွားမည်မှာ အသေအချာပင်။
ဘဝနှစ်ခုလုံးတွင် လုအန်းကျီသည် ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးများကို အများကြီး တွေ့ဖူးခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို စစ်မှန်စွာ ဆက်ဆံပါက သူတို့သည်လည်း စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရန် အမြဲ အသင့်ရှိနေတတ်ကြသည်။
"ကျွန်တော့်ကို စစ်မှန်စွာ ဆက်ဆံရင်၊ ကျွန်တော်ကလည်း သူတစ်ပါးကို စစ်မှန်စွာ ဆက်ဆံမယ်" ဟူသည်မှာ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီသော သမိုင်းကြောင်းရှိသည့် ဤမြေဆီလွှာတွင် ပျိုးထောင်ထားသော အဖြူစင်ဆုံးနှင့် အရိုးရှင်းဆုံး စရိုက်လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။
လုအန်းကျီသည် သူကိုယ်သူ အလွန်ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားရ၏။ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝန်ထမ်းခန့်သည့် အချိန်မှာပင် ဤမျှ အရည်အချင်းရှိပြီး စိတ်ထားကောင်းသော လူမျိုးကို ရှာတွေ့ခဲ့ ပေသည်။
အငှားကားသည် ကျုံ့ယွမ် ရပ်ကွက်၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ကျန်းဆူရှင်းက တံခါးဖွင့်၍ အရင်ဆင်းကာ ချန်းချန်းကို ပွေ့ချီ၍ အောက်သို့ ချပေးလိုက်သည်။
လုအန်းကျီက ချန်းချန်းကို နှုတ်ဆက်မည်အပြုတွင် ကလေးမလေးက လူကြီးလေးတစ်ယောက်လိုမျိုး "မိုးရွာတော့မယ်" ဟု ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
ကလေးမလေးနှင့် အချိန်အတော်ကြာ အတူရှိနေပြီးနောက် လုအန်းကျီသည် သူမ၏ စကားအချို့ကို အလွယ်တကူ နားလည်လာနိုင်သည်။ ဤကလေးမလေးက "မိုးရွာတော့မှာမို့ ဖေဖေ မြန်မြန် ပြန်ရတော့မယ်" ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။
ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်မှာပင် သူမသည် တစ်ဖက်လူအတွက် ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးတတ်ကာ ခွဲခွာရမည်ကို မလိုလားသော စိတ်ကို အကြောင်းပြချက်ကောင်းများဖြင့် လျှော့ချတတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
လုအန်းကျီသည် သူ၏ ကံကောင်းခြင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။ ဤမျှ ကောင်းမွန်သော ဆိုင်ဝန်ထမ်းကို ခန့်ထားနိုင်ရုံသာမက ဤမျှ ချစ်စရာကောင်းပြီး လိမ္မာသော သမီးလေးကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားရသည်။
ထို့အပြင် သူတစ်ပါးအပေါ် စာနာနားလည်ပေးတတ်ပြီး အရှိန်အဝါ မာန်မာန လုံးဝမရှိသော အဆိုဘုရင်မဟောင်း... "ဟုတ်တယ်၊ မိုးရွာတော့မှာဆိုတော့ ဖေဖေ မြန်မြန် သွားရမယ်။ မိုးတိမ်တွေ ကင်းစင်သွားတဲ့အခါ ဖေဖေ သမီးကို ကားတွေသွားကြည့်ဖို့ ခေါ်သွားမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား?"
လုအန်းကျီက ချန်းချန်း၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့!"
ချန်းချန်းသည် ပျော်ရွှင်သွားကာ ခေါင်းကို အလေးအနက် ညိတ်ပြလိုက်သည်။
လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်းကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ကျန်းဆူရှင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ယာဉ်မောင်းအား လီဗာနင်း၍ ထွက်ခွာခိုင်းလိုက်တော့သည်။