ဘာလုပ်နေလဲ? အိပ်ပျော်သွားပြီလား?

လုအန်းကျီ အငှားကားဖြင့် ဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အဒေါ်ကြီးဝမ်ဖျင်၏ ချွေးမဖြစ်သူ လျိုရှို့ထင်မှာ ညစာကို အဆင်သင့်ပြင်ဆင်ပြီး ထမင်းချိုင့်ဖြင့် ဆိုင်သို့ ယူဆောင်လာပြီးဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ဖျင်က “သူဌေး၊ ဒါက ကျွန်မရဲ့ ချွေးမ လျိုရှို့ထင်ပါ။ ရှို့ထင်၊ ဒါက အမေတို့ရဲ့ သူဌေးပဲ” ဟု မိတ်ဆက်ပေးသည်။

လျိုရှို့ထင်နှင့် လုအန်းကျီတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နှုတ်ဆက်စကား အနည်းငယ် ပြောကြားကြပြီးနောက် လျိုရှို့ထင်က ပြုံးလျက် “အမေ ပြောတာ တကယ်ပဲနော်၊ သူဌေးက တကယ်ကို ချောတာပဲ” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီက နှိမ့်ချစွာ ပြုံးပြပြီး “မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လျိုရှို့ထင်က စားပွဲရှည်၏ ထောင့်တစ်နေရာရှိ စားပွဲလေးပေါ်တွင် ထမင်းချိုင့်များကို ချထားပေးကာ “မြန်မြန်လာစားပါ၊ နွေးတုန်းလေး။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဟင်းလေးတွေပဲ ချက်လာတာမို့လို့ စားလို့အဆင်‌ပြေပါ့မလား ” ဟု ပြောသည်။

လျိုရှို့ထင် ဖွင့်ပြထားသော ထမင်းချိုင့်များကို လုအန်းကျီ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် “ဒါက ကျွန်တော်ချက်တာထက် အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်။ မမဝမ်လည်း ထိုင်ပြီး အတူတူစားပါဦး။ ဟင်းတွေက အများကြီးပဲ၊ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း မကုန်နိုင်ဘူး” ဟု ဆိုသည်။

ထမင်းချိုင့်မှာ အတော်များပြီး အထဲတွင် ထည့်ထားသော ဟင်းပမာဏမှာလည်း အတော်လေး ရက်ရောလှသည်။ တစ်ယောက်တည်း မဆိုထားနှင့်၊ နှစ်ယောက် သုံးယောက်စာပင် လောက်ငှနိုင် ပေသည်။

လုအန်းကျီက ဝမ်ဖျင်အတွက်ပါ တစ်ခါတည်း ပါလာသည်ဟု ထင်မှတ်သဖြင့် ဝမ်ဖျင်အား ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်ဖျင်က ခေါင်းခါပြပြီး “ကျွန်မ စားပြီးပါပြီ သူဌေး။ သူဌေးပဲ စားလိုက်ပါ” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက “ဒါဆိုလည်း ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ဒီလောက်အများကြီး မကုန်နိုင်ဘူး” ဟု ဆိုကာ လျိုရှို့ထင်ကို မော့ကြည့်ပြီး “ညီမကော စားပြီးပြီလား? ထိုင်ပြီး နည်းနည်းလောက် စားပါဦးလား” ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

လျိုရှို့ထင်က ခေါင်းခါလျက် ပြုံးကာ “ကျွန်မလည်း စားပြီးပါပြီ။ သူဌေးတို့ မိသားစု သုံးယောက်လုံး ရှိမယ်ထင်လို့ ပိုချက်လာတာပါ။ သူတို့ မရှိဘူးလို့ မထင်ထားမိဘူး” ဟု ဆိုသည်။

“သူဌေး၊ ရှင့်ရဲ့ ဇနီးနဲ့ သမီးကော ဘယ်မှာလဲ? ကျွန်မ အမေက ပြောတယ်၊ ရှင့်သမီးလေးက အရမ်းလှတာပဲတဲ့။ ရှင့်ဇနီးကလည်း ကျန်းဆူရှင်းနဲ့ ဆင်တယ်ဆိုလို့ ထမင်းလာပို့ရင်းနဲ့ တွေ့ချင်လို့။ ကျွန်မက အရင်က ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ အမာခံပရိတ်သတ်လေ”

လုအန်းကျီက “သူတို့ အိမ်ပြန်သွားကြပြီ။ ဒီည ဆိုင်မှာ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာ။ သူတို့အတွက်ပါ ထည့်စဉ်းစားပြီး ညစာ အများကြီး ယူလာပေးတာ တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ သိရင် သူတို့ကိုပါ ခေါ်ထားလိုက်မှာ။ အခုတော့ မကုန်ရင် နှမြောစရာကြီး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လျိုရှို့ထင်က “ရပါတယ်၊ စားနိုင်သလောက်ပဲ စားပါ။ ကျန်တာကိုတော့ နောက်မှပဲ စဉ်းစားကြတာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီလည်း အားနာမနေတော့ဘဲ စတင် စားသောက်တော့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် မိုးတိမ်များ မှောင်မှောက်လာကာ အဝေးက တိမ်ကြားထဲမှ တိုးထွက်နေသည့် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းလေးမှာလည်း မြင့်မားသော အဆောက်အဦးများ နောက်ကွယ်သို့ ကွယ်ပျောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ညချမ်းအချိန်မှာ စောစောစီးစီး ရောက်ရှိလာသည်။

“တကယ်ပဲ မိုးရွာတော့မယ်။ သူဌေး စားပါဦး၊ ကျွန်မတို့ အရင်ပြန်နှင့်တော့မယ်”

ဝမ်ဖျင်က ဆိုင်အပြင်ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လုအန်းကျီကို ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီ ထလိုက်ပြီး ဆိုင်ရှိ ထီးကို ထိုယောက္ခမနှင့် ချွေးမအား ပေးလိုက်သည်။ သူတို့က ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုကာ မှောင်မှောက်နေသော မိုးတိမ်များအောက်သို့ အမြန်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ခဏအကြာတွင် ဆိုင်အပြင်ဘက်ရှိ နောက်ဆုံးအလင်းတန်းမှာ မိုးတိမ်များ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ လုအန်းကျီသည် ဆိုင်အဝင်ဝမှ ထိုသူနှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို မမြင်ရတော့ဘဲ သူတို့ မိုးမမိစေရန်သာ ဆုတောင်းပေးလိုက်မိသည်။

သူသည် စားပွဲသို့ ပြန်သွားကာ ထမင်းစားပြီးနောက် ကျန်ရှိသော အစားအစာများကို ဒုတိယထပ်ရှိ ရေခဲသေတ္တာထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝမ်ဖင်ထံသို့ ဖုန်းခေါ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်ဖင်နှင့် လျိုရှို့ထင်တို့ အိမ်သို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ သူ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

“ဖြောက်... ဖြောက်... ဖြောက်...”

မိုးများ စတင် သဲသဲမဲမဲ ရွာချလာသည်။ ပြတင်းပေါက် မှန်ချပ်များသည် မိုးစက်မိုးပေါက်များ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် တုန်ခါနေကာ အထဲမှ မီးရောင်အောက်တွင် အပြင်ဘက်မှ လွင့်စင်နေသော မိုးရေလှိုင်းများသည် မှန်ချပ်ပေါ်တွင် မိုး‌ရေစက်များ လာရောက် ပက်ဖြန်းနေသည့် ပုံရိပ်ငယ်လေးများ အလား ထင်မှတ်ရသည်။

လုအန်းကျီ ဆိုင်တံခါး ပိတ်လိုက်ပြီးဖြစ်သည်။ ပြတင်းပေါက်မှ မိုးရွာသည်ကို ခဏကြည့်ပြီးနောက် သူသည် ကွန်ပျူတာဖွင့်ကာ “ပထမဆုံး ရင်းနှီးသော ထိတွေ့မှု” ဝတ္ထုအတွက် စာရွက်စာတမ်းကို ဖွင့်ပြီး စာရေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

အလိုအလျောက် ဝင်ထားသော ကျူကျူ အိုင်ကွန်နေရာတွင် ကူးကူး၏ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသော အကောင့်လေးမှာ အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ လုအန်းကျီ စာတိုသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ရာ ကူးကူးထံမှ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု တွေ့လိုက်ရသည် - “သတင်းကောင်း! ဆရာကြီး ဘီ၊ ‘နဂါးဘုရင် ၃’ ရဲ့ ပထမအသုတ် အုပ်ရေ နှစ်သန်းလုံး ကုန်သွားပါပြီ။ အခု ထပ်တိုးမှာယူမှုတွေက နှစ်သန်းကျော်နေပါပြီ!”

လုအန်းကျီက တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည် - “မူပိုင်ခွင့်ကြေး ဘယ်လောက်ရမှာလဲ?”

ကူးကူး - “အားနာစရာပဲ၊ ကျွန်မ မတွက်ရသေးဘူး။”

လုအန်းကျီ - “အားနာစရာပဲ။”

ကူးကူး - “ဒါ့အပြင် မူပိုင်ခွင့်ဈေးနှုန်းတွေကလည်း မြင့်တက်လာတယ်၊ အခုဆို သန်းနဲ့ချီနေပြီ!”

ထိုခေတ်အခါက သိန်းသန်းချီသော ငွေကြေးမှာ တကယ့်ကို များပြားလှသော ပမာဏဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံမှ ဈေးနှုန်းဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။ ကုန်ဈေးနှုန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်တွက်ချက်ပါက သူ၏ ယခင်ဘဝက သန်းပေါင်း ဆယ်ချီသော ငွေနှင့် ညီမျှသည်။ သို့သော် လုအန်းကျီမှာ ထိုစာကို ဖတ်နေရန် အချိန်မရှိပေ။

လုအန်းကျီသည် “ပထမဆုံး ရင်းနှီးသော ထိတွေ့မှု” ၏ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေပြီလဲဆိုသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဆိုင်ဖွင့်ကတည်းက သူ အနည်းငယ် ပျင်းနေသဖြင့် ရက်အတော်ကြာ စာမရိုက်ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ တိုးတက်မှုကို မေ့သွားတတ်သည်။

ရောက်ရှိနေသည့် နေရာကို အတည်ပြုပြီးနောက် နောက်ထပ်ရေးရမည့် အကြောင်းအရာများကို ခေါင်းထဲတွင် ရှာဖွေကာ ကျူကျူ စာတိုသေတ္တာသို့ ပြန်သွားရာ ကူးကူးက “ဆရာကြီး ဘီ၊ ဒီသတင်းကောင်းအတွက် ဘာမှ မတုံ့ပြန်တော့ဘူးလား?” ဟု မေးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် လုအန်းကျီက “ဖတ်ပြီးပြီ၊ သိပြီ၊ မင်း ဆင်းသွားလို့ရပြီ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကူးကူး - “...” ရုံးခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသော ကူးကူးသည် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်မှာ ‘တော်သေးတာပေါ့၊ ငါက ဆရာကြီး ဘီနဲ့ ရည်စားဖြစ်မနေလို့၊ မဟုတ်ရင်တော့ စိတ်တိုလို့ သေမှာပဲ’ ဟု ဖြစ်သည်။

အခြား ဝတ္ထုရေးဆရာများမှာ ဤမျှ ရိုင်းစိုင်းစွာ မပြောကြပေ။

ထိုအချိန်တွင် လုအန်းကျီ စာရိုက်နေပြီဖြစ်သည်။ အခုတော့ သူ မလောတော့ပါ။ စာရိုက်နှုန်းကလည်း သိပ်မမြန်လှပေ။ ပင်ပန်းလာသောအခါ ခဏနားတတ်သည်။

နားနေစဉ်အတွင်း သူ၏ လက်ပ်တော့ဘေးရှိ ဖုန်းမှာ တုန်ခါလာပြီး ပြတင်းပေါက်မှန်ကို ရိုက်ခတ်နေသော မိုးသံနှင့်အတူ ထူးခြားသော စည်းချက်တစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။

လုအန်းကျီ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းဆူရှင်းထံမှ စာတိုတစ်စောင် ဖြစ်နေသည်။ အကြောင်းအရာမှာ အလွန်ရိုးရှင်းပါသည်၊ “ဘာလုပ်နေလဲ?” ဟူသော စကားလေးလုံးနှင့် အာမေဍိတ် အမှတ်အသားတစ်ခုသာ။

လုအန်းကျီ ရယ်ချင်သွားကာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ ယခင်ဘဝက သံယောဇဉ် စတင်တွယ်တာနေသော အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးအချို့သည် ဝီချက် သို့မဟုတ် အလားတူ အက်ပ်များဖြင့် စာပို့ရသည်ကို ကြိုက်နှစ်သက်ကြသည်၊ ကျန်းဆူရှင်းကလည်း ထိုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ကံမကောင်းသည်မှာ ကျန်းဆူရှင်းသည် ဖုန်းအက်ပ်များစွာ မလိုအပ်ဟု ထင်သဖြင့် သူမ၏ ဖုန်းကို မလဲရသေးပေ။ အခုလည်း သူမသည် ကွန်ပျူတာဖွင့်ကာ ကျူကျူထဲသို့ မဝင်ချင်သဖြင့် စာတိုမှတစ်ဆင့်သာ စကားပြောနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

လုအန်းကျီသည် စာရိုက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ကာ ကွန်ပျူတာပိတ်ပြီး ကျန်းဆူရှင်းထံ စာပြန်လိုက်သည် - “ခဏလောက် ဝတ္ထုရေးနေတာ။ အခု မိုးရွာနေလို့ ဆိုင်လည်း ပိတ်လိုက်ပြီဆိုတော့ ဘာမှလုပ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ?”

ကျန်းဆူရှင်းက စာတစ်စောင် ချက်ချင်း ပြန်ပို့သည် - “ကျွန်မ အခုပဲ မိုးလေဝသသတင်း ကြည့်လိုက်တယ်၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်အထိ မိုးရွာဦးမှာတဲ့။ ကားသွားကြည့်ဖို့ကို ရက်နည်းနည်းလောက် ရွှေ့ရလိမ့်မယ်။”

လုအန်းကျီက ပြန်ဖြေသည်မှာ - “ရပါတယ်၊ ဒီနှစ်ရက်လောက်က အရေးမကြီးပါဘူး။ မိုးစဲမှ သွားကြတာပေါ့။ သမီးနဲ့အတူ အိမ်မှာပဲ ကောင်းကောင်းနေပါ၊ ကျွန်တော် အားရင် လာခဲ့ပါ့မယ်။”

ကျန်းဆူရှင်း၏ စာတို - “ထီးယူလာဖို့ မမေ့နဲ့ဦး၊ မိုးမမိစေနဲ့။”

လုအန်းကျီက ပြန်ဖြေသည် - “အင်း၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ။”

ထို့နောက်တွင်တော့ ဘာစကားမှ ဆက်မပြောဖြစ်တော့ပေ။

သို့သော် ဤရိုးရှင်းသော စာတိုအနည်းငယ်က လုအန်းကျီကို ထူးထူးခြားခြား သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေကာ နွေးထွေးစေခဲ့သည်။

သူ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ သုံးနှစ်ကျော်ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ နေ့စဉ် လူမှုရေးကိစ္စလေးများကို မည်သူက သူ့ကို ပြောဖူးသနည်း? ဤသေးငယ်သော ကိစ္စလေးများသည် သူ့အား ဤကမ္ဘာလောကကြီးနှင့် ချိတ်ဆက်ပေးထားသော နွေးထွေးသော ကြိုးမျှင်လေးများကဲ့သို့ပင်။

အရင်က ချန်းချန်းသည် သူ၏ ချိတ်ဆက်မှုဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခုတွင်မူ ကျန်းဆူရှင်းပါ ရှိလာခဲ့ပြီ။

သူ ထလိုက်ပြီး ရေချိုးကာ အိပ်ရာထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြီး နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသော မိုးသံမှာ အိပ်စက်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံးပင်။ ဒီနေ့ စောစောအိပ်လိုက်ရလျှင် မဆိုးလှပေ။ မနက်ဖြန် မိုးရွာပုံရွာနည်းအရ အပြင်ထွက်ရန် အဆင်ပြေပါက ထိုသားအမိနှစ်ယောက်ထံ သွားတွေ့မည်ဟု လုအန်းကျီ တွေးရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

“ဝုန်း...”

မိုးခြိန်းသံနှင့်အတူ သူ့ဖုန်းမှာ ထပ်မံ တုန်ခါလာပြန်သည်။

လုအန်းကျီ ဖုန်းကို ကောက်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းဆူရှင်းထံမှ နောက်ထပ် စာတိုတစ်စောင် ရောက်နေပြန်သည် - “အိပ်ပျော်သွားပြီလား?”

လုအန်းကျီ ထပ်မံ ပြုံးမိပြန်သည် - “မအိပ်သေးဘူး။ မင်းကော?”

ဒါက တကယ်တော့ အပိုမေးခွန်းတစ်ခုသာ။ အိပ်ပျော်နေသူက ဘယ်လိုလုပ် စာပြန်ပို့နိုင်ပါ့မလဲ?

ရလဒ်အနေဖြင့် ကျန်းဆူရှင်းမှာ ထိုစာတိုရှိ ပြဿနာကို သတိမပြုမိဘဲ လုအန်းကျီကို ပြန်ဖြေသည်မှာ - “ကျွန်မလည်း မအိပ်သေးဘူး။ ချန်းချန်း‌လေးကတော့ အိပ်သွားပြီ။”

လုအန်းကျီက စာပို့လိုက်သည် - “အင်း။”

အတန်ကြာမှ ကျန်းဆူရှင်းထံမှ စာပြန်ရောက်လာသည်။ သူမ အတော်လေး စဉ်းစားချင့်ချိန်ပြီးမှ ပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည် - “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ မိုးရွာနေလို့ စောင်ကို သေချာခြုံအိပ်ဖို့ သတိပေးမလို့ပါ။”

ထို့နောက် စာတိုတစ်စောင် ချက်ချင်း ထပ်ရောက်လာပြန်သည် - “မဟုတ်ရင် ရှင် အအေးမိပြီး ကျွန်မအိမ်ကို မလာနိုင်ရင် ချန်းချန်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေမှာစိုးလို့။”