ရေချိုးဝတ်စုံနှင့် တဘက်

ကျန်းဆူရှင်းသည် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး လုအန်းကျီနှင့် ချန်းချန်းတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လုအန်းကျီသည် ခေါင်းလေးစောင်းကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော ကလေးမလေးကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားကာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဤမျှ သေးငယ်သော မိန်းကလေးမှာ အခြားသူကို ဂရုစိုက်တတ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

သူ ရယ်လိုက်သောအခါ ကလေးမလေးကလည်း လိုက်၍ “ဟဲဟဲ!” ဟု ရယ်တော့သည်။

ကျန်းဆူရှင်းသည် အပေါ်အင်္ကျီအရှည်တစ်ထည်ကို ကိုင်လျက် အိပ်ခန်းထဲမှ အမြန်ပြန်ထွက်လာသည်။ သူမသည် ထိုအင်္ကျီကို လုအန်းကျီနှင့် အလှမ်းကွာမှနေ၍ အတိုင်းအထွာ လုပ်ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းခါလျက် “မရဘူး၊ ဒီမှာရှိတဲ့ ကျွန်မ အဝတ်အစားတွေက အကုန်သေးနေတယ်။ ဒါက အကြီးဆုံးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်နဲ့တော့ တော်မယ့်ပုံမပေါ်ဘူး။ ရှင်နဲ့ ချန်းချန်း အိမ်မှာ စောင့်နေ၊ ကျွန်မ အပြင်ထွက်ပြီး လဲဖို့ အဝတ်အစား သွားဝယ်ပေးမယ်၊ ပြီးမှ ရှင့်အဝတ်တွေကို လျှော်ကြတာပေါ့” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက “ဒီလောက် မနက်စောစော ဘယ်ဈေးဝယ်စင်တာက ဖွင့်မှာလဲ? အလုပ်ရှုပ်မခံပါနဲ့။ ကိုယ် ဒီအတိုင်း ခဏနေလိုက်ရင် အဝတ်တွေ ခြောက်သွားမှာပါ” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လိုဖြစ်မှာလဲ? အအေးမိသွားရင် မကောင်းဘူး။ အမဝမ်က ဆိုင်မှာ ရှိတယ် မဟုတ်လား? ရှင် ဒီမှာ ခဏစောင့်၊ ကျွန်မ ရှင့်အိမ်ကို သွားပြီး အဝတ်အစားတွေ သွားယူပေးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက “အမဝမ်က ကိုယ်တို့ အခြေအနေကို မသိသေးဘူး။ မင်းရဲ့အိမ်မှာ ကိုယ့်အဝတ်အစား တစ်ထည်တောင် မရှိဘူးဆိုတာ သိသွားရင် သူ ကိုယ်တို့အပေါ် ဘယ်လိုထင်မလဲ မသိဘူး” ဟု ပြန်ပြောသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “အမဝမ်က အဲ့ဒီလောက်အထိ အများကြီး တွေးတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပြီးတော့ သူ ဘယ်လိုပဲ ထင်ထင် ရှင့်ကို ဒီအတိုင်း ထားလို့မဖြစ်ဘူးလေ” ဟု ဆို၏။

လုအန်းကျီက “ဒါပေမဲ့လည်း မသွားပါနဲ့ဦး။ ဒီမိုးက အခုချက်ချင်း စဲမှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ စိုနေပြီ၊ မင်းပါ အပြင်ထွက်လို့ အအေးမိသွားရင် နှစ်ယောက်လုံး ဖျားကုန်လိမ့်မယ်။ အဲ့ကျရင် ချန်းချန်းကို ဘယ်သူ ကြည့်မလဲ?” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီးနောက် “ရှင် ခဏလောက် ထပ်စောင့်ဦး” ဟု ဆိုကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြန်သည်။

မကြာခင်မှာပင် သူမသည် ဇာနားကွပ်ထားသော ပန်းရောင် ရေချိုးဝတ်စုံတစ်ခုကို ကိုင်လျက် ထွက်လာသည်။ သူမက ထိုဝတ်စုံကို လုအန်းကျီအား ကမ်းပေးရင်း “ဒါက ကျွန်မရဲ့ ရေချိုးဝတ်စုံ၊ ဟို အပေါ်အင်္ကျီထက်စာရင်တော့ နည်းနည်း ပိုကျယ်တယ်။ ဒါကိုပဲ စမ်းဝတ်ကြည့်လိုက်ပါ။ တော်တယ်ဆိုရင်တော့ ဖြစ်သလိုပဲ ဝတ်ထားလိုက်တော့” ဟု ပြောသည်။

သူမ စကားပြောနေစဉ် နားရွက်လေးများမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေပြီး လုအန်းကျီ၏ အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်နေသည်။

လုအန်းကျီက “ဒါက... ဒါက နည်းနည်းတော့ မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ်နော်” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက ရေချိုးဝတ်စုံကို လုအန်းကျီ၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ပေးကာ “ဝတ်သာဝတ်လိုက်စမ်းပါ! ရှင့်နဲ့ တော်ချင်မှလည်း တော်မှာပါ။ တကယ်လို့ တော်တယ်ဆိုရင်လည်း ရှင်ဝတ်ပြီးရင် ကျွန်မ ပြန်လျှော်လိုက်မှာပေါ့။ မြန်မြန်လုပ်! အအေးမမိစေနဲ့ဦး!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒါက ရှက်စရာကြီး...”

လုအန်းကျီသည် ပန်းရောင်နှင့် ဇာနားကွပ်ထားသော ရေချိုးဝတ်စုံကို ကြည့်ကာ အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ရှက်တာက ကျန်းမာရေးထက် ပိုအရေးကြီးလို့လား? ဘယ်သူက ရှင့်ကို ထီးမပါဘဲ လာခိုင်းလို့လဲ!” ဟု ဆိုသည်။

ချန်းချန်းကလည်း သူမ၏ လက်ကလေးနှစ်ဖက်ဖြင့် လုအန်းကျီကို တွန်းကာ “ဖေဖေ၊ မြန်မြန်! ဖေဖေ၊ မြန်မြန်!” ဟု လိုက်ပြောနေသည်။

လုအန်းကျီလည်း ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘဲ ရေချိုးခန်းဘက်သို့ ဦးတည်သွားရာ ကျန်းဆူရှင်းက “အိပ်ခန်းထဲမှာပဲ သွားလဲလိုက်ပါ။ ရေချိုးခန်းထဲမှာ အဝတ်လဲရတာ အဆင်မပြေဘူး” ဟု လှမ်း ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ရယ်မောကာ “မင်း ရေချိုးဝတ်စုံကို ရေချိုးခန်းထဲက ယူလာတာ တွေ့လိုက်လို့ အလိုအလျောက် အဲ့ဘက်ကို လျှောက်သွားမိတာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဟွန်း!”

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ တဘက်တစ်ခု ယူလာပေးပြီး “ရော့၊ ဒါက တဘက်။ ရှင့်ကိုယ်ကို သုတ်လိုက်ဦး” ဟု ပြောသည်။

သူမအိမ်တွင် သူမနှင့် ချန်းချန်း၏ တဘက်များသာ ရှိသဖြင့် သူမ ယူလာပေးသည်မှာ သူမကိုယ်ပိုင် တဘက်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရေချိုးဝတ်စုံကိုပင် ပေးဝတ်ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် တဘက်ကိုတော့ အထူးတလည် ခွဲခြားမနေတော့ပေ။

နောက်မှ ရေချိုးဝတ်စုံနှင့် တဘက်ကို တစ်ခါတည်း လျှော်လိုက်ရုံသာ ရှိသည်။

“ဟွန်း!”

ချန်းချန်း၏ ပါးစပ်လေးမှာ ပြုံးယောင်သန်းနေပြီး သူမသည်လည်း ကျန်းဆူရှင်း၏ အမူအရာကို အတုယူကာ လုအန်းကျီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လုအန်းကျီက တဘက်ကို လှမ်းယူကာ ပြုံးလျက် “တွေ့လား? သက်သေအထင်အရှားပဲ၊ ဒီကလေးမလေးက မင်းဆီက သင်ထားတာ။ မင်းကတော့ မင်းမဟုတ်ဘူးလို့ ငြင်းနေသေးတယ်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“လျှောက်မပြောနဲ့တော့၊ မြန်မြန်သွားလဲတော့!”

ကျန်းဆူရှင်းက တိုက်တွန်းလိုက်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်လည်း မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မိသွားတော့သည်။

လုအန်းကျီ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်သည်။ ကျန်းဆူရှင်းသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ချန်းချန်း၏ ပါးလေးကို အသာအယာ ဆွဲလိုက်ပြီး “အဲ့ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လိုက်မလုပ်နဲ့!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်းချန်းက ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးပြသည် - “ဟဲဟဲ!”

ကျန်းဆူရှင်းက “ကဲ၊ ဆော့မနေနဲ့တော့။ မေမေ သမီးအတွက် ထမင်းသွားယူပေးမယ်။ သမီး ထမင်းစားပွဲမှာ သွားထိုင်စောင့်နေ” ဟု ဆိုသည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် လုအန်းကျီ တံခါးခေါက်သည့်အချိန်မှာ သူမ မနက်စာ ချက်ပြီးရုံရှိသေးသည်။ လုအန်းကျီ အဝတ်သွားလဲနေစဉ် သူမသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ သူမနှင့် ချန်းချန်းအတွက် မနက်စာ ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး လုအန်းကျီအား “ရှင့်အတွက်ပါ တစ်ခါတည်း ပြင်ပေးရမလား?” ဟု လှမ်းမေးသည်။

လုအန်းကျီက အိပ်ခန်းထဲမှနေ၍ “မလိုဘူး၊ ကိုယ် မလာခင် စားလာခဲ့ပြီးပြီ” ဟု ဖြေသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “တကယ်တော့ နောက်ဆို မနက်ပိုင်း လာမယ်ဆိုရင် ကျွန်မကို ကြိုဖုန်းဆက်ပါလား၊ ကျွန်မ ရှင့်အတွက်ပါ တစ်ခါတည်း ချက်ပေးမယ်လေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက “ဟုတ်ကဲ့။ ဒီမနက်တော့ အမဝမ် မနေ့က ပေးလိုက်တဲ့ အစားအစာတွေပဲ စားခဲ့တာ။ သူက မနေ့က မင်းနဲ့ ချန်းချန်းအတွက်ပါ ပေးလိုက်တာ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း မကုန်လို့ ဒီမနက်မှ ပြန်နွှေးစားလိုက်တာ။ နောက်ဆိုရင်တော့ လာခါနီး ကြိုပြောပါ့မယ်” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဆူရှင်းသည် သူမနှင့် ချန်းချန်းအတွက် မနက်စာ ပြင်ဆင်ပြီး ထွက်လာကာ “အင်း။ အမဝမ်ကိုလည်း ကျွန်မကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပေးပါဦး” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက “အင်း” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ချန်းချန်းသည် ဇွန်းလေးဖြင့် မနက်စာကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ခပ်စားနေသည်။ ကျန်းဆူရှင်းသည် သူမကိုယ်တိုင် စားသောက်ရင်း ချန်းချန်း၏ ပေပွနေသော ပါးစပ်လေးကို တစ်ရှူးဖြင့် ရံဖန်ရံခါ သုတ်ပေးကာ လုအန်းကျီ ထွက်လာသည်ကို စောင့်နေသည်။

လုအန်းကျီကို သူမ၏ ရေချိုးဝတ်စုံ ပေးဝတ်ထားရသည်မှာ အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းသော်လည်း လက်ရှိတွင်တော့ သူမ ပို၍ စပ်စုချင်နေမိသည်။

လုအန်းကျီမှာ သူမ၏ ရေချိုးဝတ်စုံနှင့် တော်ပါ့မလား? ပြီးတော့ သူ ဝတ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုပုံစံမျိုး ဖြစ်နေမလဲ?

အတော်လေး ရယ်ရမှာပဲ မဟုတ်လား?

သူမ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးနေမိသည်။

“မေမေ၊ ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ?”

ချန်းချန်းက ရုတ်တရက် ကျန်းဆူရှင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းသည် မသိမသာ ပေါ်လာသော အပြုံးကို အမြန်ထိန်းလိုက်ကာ ချန်းချန်း၏ ပါးစပ်ကို သုတ်ပေးပြီး “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ မြန်မြန်စား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်းချန်းလည်း ဆက်လက် စားသောက်နေသည်။

ကျန်းဆူရှင်းသည် ချန်းချန်းကို ဂရုစိုက်ရင်း သူမကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ်စီ စားနေသည်။ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ လုအန်းကျီ ထွက်မလာသဖြင့် သူမ မအောင့်နိုင်ဘဲ “ဘာဖြစ်လို့လဲ? မတော်လို့လား?” ဟု လှမ်းမေးလိုက်သည်။

သူမ စကားပြောပြီးရုံရှိသေး၊ အိပ်ခန်းတံခါး ပွင့်သွားကာ လုအန်းကျီ ထွက်လာသည်။ ကြွက်သားအမြောင်းမြောင်း မရှိသော်လည်း တောင့်တင်းသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပန်းရောင် ရေချိုးဝတ်စုံထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။ ခါးပတ်ကြိုးကို ရှေ့တွင် ချည်နှောင်ထားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သေသပ်စွာ ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ရင်ဘတ်ရှိ ဇာနားကွပ်လေးမှာမူ သူ့အား ထူးခြားဆန်းပြားသော မိန်းကလေးဆန်သည့် အလှတရားတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေသလိုပင်။

“ဖူး...”

ကျန်းဆူရှင်းသည် မအောင့်နိုင်ဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

“ဟဲဟဲဟဲ!”

ချန်းချန်းကလည်း လုအန်းကျီကို ကြည့်ကာ ပေပွနေသော ပါးစပ်လေးဖြင့် ကျန်းဆူရှင်း၏ နောက်မှ လိုက်၍ တဟီးဟီး ရယ်နေရှာသည်။

“ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ?”

ကျန်းဆူရှင်းက ချန်းချန်း၏ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။

ချန်းချန်းကတော့ “ဟဲဟဲ” ဟု ရယ်မြဲရယ်ဆဲဖြစ်ကာ “ဖေ...ဖေ! ဖေ...ဖေ!” ဟု အော်ခေါ်နေတော့သည်။

လုအန်းကျီသည် မျက်နှာပျက်သွားကာ “မဝတ်ပါဘူးဆိုတာကို မင်းက အတင်းဝတ်ခိုင်းတာ။ အခု ဝတ်လိုက်တော့လည်း မင်းက ပြန်ရယ်နေတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မျက်နှာပြောင်တတ်သူဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်ထားသော်လည်း ကျန်းဆူရှင်း၏ ရှေ့တွင် ဤပုံစံဖြင့် ရပ်နေရသည်မှာ အတော်လေး ခံရခက်နေသည်။

“ဘယ်သူက ရှင့်ကို ထီးမပါဘဲ လာပြီး မိုးမိခိုင်းလို့လဲ!”

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို နောက်တစ်ကြိမ် စိုက်ကြည့်ကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်၍ လုအန်းကျီ၏ အဝတ်များကို ယူကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ ဆန်ပြုတ်တစ်ပွဲ ယူလာပေးပြီး “ရှင် စားခဲ့ပြီးပြီဆိုပေမဲ့ ဆန်ပြုတ်လေး နည်းနည်းလောက် သောက်လိုက်ပါဦး။ ပူပူလေးဆိုတော့ ရှင့်ကိုယ်ကို နွေးသွားစေလိမ့်မယ်။ ရှင့်အဝတ်တွေကိုတော့ ခဏနေရင် ကျွန်မ လျှော်ပြီး လှန်းပေးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်းချန်းက သူမလက်ထဲမှ ဇွန်းလေးကို မြှောက်ပြကာ “ဖေဖေ ဇွန်းနဲ့ သောက်” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီသည် ရေချိုးဝတ်စုံ၏ အနားသတ်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ချန်းချန်းကို “ကောင်းပါပြီ၊ ဖေဖေ ဇွန်းနဲ့ သောက်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့ရှိ ပန်းကန်ထဲမှ ဆန်ပြုတ်ကို တစ်ဇွန်းခပ်ကာ သောက်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ချိုမြိန်ပြီး မွှေးကြိုင်လှသည်။ မျိုချလိုက်သောအခါ နွေးထွေးသော အတွေ့မှာ လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် အစာအိမ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားကာ မိုးမိသဖြင့် အေးစိမ့်နေသော ခံစားချက်များကို များစွာ ပြေပျောက်သွားစေသည်။

“အရမ်းအရသာရှိတာပဲ။”

သူက ကျန်းဆူရှင်းကို ချီးကျူးလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “အင်း၊ ကျွန်မရဲ့ လက်ရာကိုတော့ ကျွန်မ ယုံကြည်မှု ရှိပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။