ကွန်ရက်မှ ခွဲဝေခံစားခြင်း

လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ယောက်သား တိတ်တဆိတ် ရယ်မောမိကြသည်။

ကျုံ့ပေါ်၏ စကားများထဲတွင် မည်မျှက အမှန်၊ မည်မျှက အပိုဆိုသည်ကို သူတို့ မသိကြပေ။

သို့သော် ထိုအရာက အရေးမကြီးပါ။

ကျုံ့ပေါ်ကိုယ်တိုင်က “ခရစ်တော်မပေါ်မီ အချစ်” ကို မထည့်ချင်ဘဲ ကုမ္ပဏီကို အကြောင်းပြချက် ပေးသည်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ကျုံ့ပေါ် ပြောသကဲ့သို့ ကုမ္ပဏီ၏ စစ်ဆေးရေးမှာ တကယ်ပင် မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ ရလဒ်ကတော့ ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ကျုံ့ပေါ်က ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုခြင်းမှာ အပြင်ပန်းအားဖြင့် သူ့ကို မျက်နှာသာ အပြည့်အဝ ပေးခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

“ဒါဆို ‘နောက်နှစ်တစ်ထောင်ကြာရင်’ သီချင်းက ဆိုရတာ ခဗျားအတွက် အရမ်း ပင်ပန်းနေမလား? ပြောရရင် အဲ့ဒီသီချင်းက ကောင်းကောင်းဆိုနိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူးနော်” ဟု လုအန်းကျီက မေးလိုက်သည်။

“နောက်နှစ်တစ်ထောင်ကြာရင်” သီချင်းမှာ နားထောင်ကောင်းရန်အတွက် အသံအမြင့်ပိုင်း အနည်းငယ် မြင့်ရန်လိုအပ်ပြီး အဆိုပညာ ကျွမ်းကျင်မှုမရှိဘဲ ပိုင်နိုင်စွာ ဆိုရန် မလွယ်ကူပေ။

သူ၏ ယခင်ဘဝက ဤသီချင်းမူရင်းအဆိုတော်ဖြစ်သူမှာ “လမ်းလျှောက်နေသော စီဒီ” ဟု တင်စားခံရသူဖြစ်ရာ သူ၏ အဆိုစွမ်းရည်မှာ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ပေ။

လုအန်းကျီမှာမူ ယခင်ဘဝမှ လက်ဆောင်များကို ရရှိထားသဖြင့် မူရင်းအဆိုတော်၏ အရည်အချင်း ဆယ်ပုံပုံလျှင် ခြောက်ပုံ၊ ခုနစ်ပုံခန့်ကို ပြသနိုင်သော်လည်း ထိုအဆင့်အထိတော့ မရောက်သေးပေ။

ကျုံ့ပေါ်၏ အဆိုစွမ်းရည်မှာလည်း မဆိုးလှပါ။

ယခင်က ကျုံ့ပေါ်သည် “ပန်းပင်လယ်” သီချင်းအတွက် လမ်းညွှန်မှု လာတောင်းစဉ်က လုအန်းကျီ တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီး ဤလူသာ ကြိုးစားအားထုတ်မည်ဆိုပါက အဆင်ပြေလိမ့်မည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

မူရင်းအဆိုတော်၏ အဆင့်မျိုးကို မမီနိုင်သော်လည်း သီချင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကိုတော့ ဖော်ဆောင်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤလူတွင် ယုံကြည်မှု ရှိမရှိကို လုအန်းကျီ မသိသဖြင့် မေးကြည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအခါ ကျုံ့ပေါ်က “နည်းနည်းတော့ ပင်ပန်းပါတယ် ဆရာ။ ကုမ္ပဏီက အခုပဲ ကျွန်တော့်ကို အသံပိုင်းဆိုင်ရာ ဆရာတစ်ယောက် ငှားပေးပြီး လေ့ကျင့်ပေးနေပါတယ်။ ဆရာလု စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် ဒီသီချင်းကို အကောင်းဆုံး ဆိုမှာဖြစ်ပြီး ဒီသီချင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းအောင် လုံးဝလုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး! ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေအနေကို အကောင်းဆုံးပြင်ဆင်ပြီး အသံသွင်းပြီးတာနဲ့ ဆရာ့ဆီ နားထောင်ဖို့ ပို့ပေးပါ့မယ်” ဟု ပြန်ပြောသည်။

လုအန်းကျီက “ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆို ကံကောင်းပါစေ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျုံ့ပေါ်က ဆက်ပြောသည်မှာ “ပြီးတော့ မမကျန်း၊ မမရဲ့ ‘ခြောက်သွေ့သော နွေရာသီ’ ကလည်း တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းပါတယ်။ အဲ့ဒီသီချင်းကိုလည်း ကောင်းကောင်းဆိုနိုင်ဖို့ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ကြိုးစားပါ့မယ်!” ဟု ဖြစ်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းကတော့ အများကြီး မပြောဘဲ “အင်း၊ ကံကောင်းပါစေ” ဟုသာ ဆိုသည်။

လုအန်းကျီ ခံစားမိသည်မှာ ဤလူမှာ မြှောက်ပင့်လွန်းနေသည်ဟု ဖြစ်သည်။

ဤလူသည် ပထမတန်းစား စူပါစတားတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်မျိုး မရှိလျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ အနည်းငယ် ခန့်ခန့်ညားညား ရှိသင့်သည် မဟုတ်လား?

သူနှင့် ကျန်းဆူရှင်းသာ ခြေထောက်ကို ကမ်းပေးလိုက်လျှင် ကျုံ့ပေါ်သည် ချက်ချင်းပင် မဆိုင်းမတွ ဖက်ထားလိမ့်မည်ဟု လုအန်းကျီ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ဖုန်းထဲတွင် စကားပြောသူမှာ ကျုံ့ပေါ်၏ မန်နေဂျာ မားဖန်း ဖြစ်လာသည်။

မားဖန်းက “ဒါဆို ဆူရှင်းနဲ့ ဆရာလု၊ ဒီသီချင်း နှစ်ပုဒ်အတွက် အရင်က ‘ပန်းပင်လယ်’ တုန်းက သဘောတူညီချက်အတိုင်းပဲ လုပ်ကြမလား?” ဟု မေးသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို ကြည့်ကာ သူ့ကို ဆုံးဖြတ်ခိုင်းလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး “ကောင်းပါပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မားဖန်းက ဆက်ပြောသည်မှာ “ဆူရှင်းနဲ့ ဆရာလုတို့ နှစ်ယောက်လုံးက အရမ်းကို ပါရမီပါတဲ့သူတွေပါ။ ကျွန်မတို့ ကုမ္ပဏီရော၊ ကျုံ့ပေါ်ပါ ရှင့်တို့နဲ့ အတူတူ အလုပ်လုပ်ရတာကို အရမ်း တန်ဖိုးထားပါတယ်။ သူက ဒီသီချင်း ဝယ်ယူတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရှင့်တို့နဲ့ ကောင်းကောင်း ဆက်သွယ်ဖို့နဲ့ ရေရှည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ကျွန်မကို အထူး မှာထားပါတယ်။”

“ကျွန်မလည်း ကုမ္ပဏီနဲ့ရော ကျုံ့ပေါ်နဲ့ပါ ညှိနှိုင်းပြီးပါပြီ။ ကုမ္ပဏီက ပိုပြီး ပေးဖို့ သဘောတူလိုက်ပါတယ်။ ဒီသီချင်း နှစ်ပုဒ်အတွက် ဈေးနှုန်းကို ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးပေးပါ့မယ်။ ဒါကို ဘယ်လို ထင်ကြလဲ?”

ကျန်းဆူရှင်းနှင့် လုအန်းကျီတို့ နှစ်ယောက်လုံး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည် - “ဒီလောက်တောင် တိုးပေးတာလား?”

မားဖန်းက “အဓိကကတော့ ရှင့်တို့ရဲ့ ပါရမီကို ကျွန်မတို့ တန်ဖိုးထားလို့ပါ။ ဆူရှင်းကတော့ ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး၊ သူမရဲ့ အရည်အချင်းက ဂီတလောက တစ်ခုလုံးက အသိအမှတ်ပြုထားပြီးသား။ ဆရာလုကလည်း ‘ပန်းပင်လယ်’၊ ‘နောက်နှစ်တစ်ထောင်ကြာရင်’ နဲ့ ‘ခရစ်တော်မပေါ်မီ အချစ်’ လိုမျိုး သီချင်းတွေကို ဆက်တိုက် ဖန်တီးနိုင်တယ်။ သီချင်းတွေက ကောင်းရုံတင်မကဘဲ အသစ်အဆန်းတွေနဲ့ တိုးတက်မှုတွေကိုပါ မြင်တွေ့ရတယ်။ ကျွန်မတို့ ကုမ္ပဏီက လူတွေက မျက်စိမကွယ်ပါဘူး၊ ဒီလို ပါရမီရှင်တွေကို တွေ့နေရတာ ဘယ်လိုလုပ် လျစ်လျူရှုနိုင်မှာလဲ။”

“ကျွန်မတို့ရဲ့ သူဌေးဆိုရင် ရှင့်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ကမ်းလှမ်းချင်နေတာ။ ကျွန်မ အရင်က ကြိုးစားကြည့်ပေမဲ့ မရခဲ့ဘူးဆိုတာ သိမှပဲ လက်လျှော့လိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်တို့ နှစ်ယောက်နဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု တစ်ခုကိုတော့ ထိန်းသိမ်းထားဖို့ သူ အခိုင်အမာ ပြောထားတယ်။ အဆုံးမှာတော့ ပါရမီရှိတဲ့သူကို ဘယ်နေရာသွားသွား တန်ဖိုးထားကြတာပါပဲ”

လုအန်းကျီကတော့ စိတ်ထဲမှ ‘ဒါကတော့ အမြဲတမ်း မမှန်နိုင်ပါဘူး၊ အင်တာနက် အရင်းအနှီးတွေ ခေတ်စားလာတဲ့နောက်ပိုင်းက ရူးသွပ်မှုတွေကို ခင်ဗျားတို့ မမြင်ဖူးသေးလို့ပါ’ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

မားဖန်းက ဆက်ပြောသည်မှာ “ဒါပေမဲ့ တိုးပေးတယ်ဆိုတာမှာလည်း အကြောင်းပြချက် တစ်ခုတော့ လိုအပ်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ သူဌေးရဲ့ အကြံကတော့ ဆရာလု၊ ဆရာက အွန်လိုင်းက ရရှိတဲ့ ဝင်ငွေခွဲဝေမှု အားလုံးကို ယူထားတာ မဟုတ်လား? အဲ့ဒီအစား အနည်းငယ်သော ရာခိုင်နှုန်းလေးကို ပြန်ပေးပြီး အလဲအလှယ် လုပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အွန်လိုင်းက ရတဲ့ ဝင်ငွေခွဲဝေမှုက သိပ်တန်ဖိုးရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီ၏ ရင်ခုန်သံ တစ်ချက် မြန်သွားသည်။

ကျုံ့ပေါ်နှင့် မားဖန်းတို့၏ ကုမ္ပဏီသည် အင်တာနက် ပလက်ဖောင်းများ၏ အလားအလာကို သတိပြုမိသွားပြီလား?

သို့သော် သူ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင် - “မလိုပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ကုမ္ပဏီက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်ပြီး နားလည်မှုရှိသလို အလုပ်လည်း အရမ်း ထိရောက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့လည်း ခင်ဗျားတို့ ကုမ္ပဏီနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရတာကို တန်ဖိုးထားပါတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ ကုမ္ပဏီကို အရှုံးမခံနိုင်ပါဘူး မဟုတ်လား? မူလ သဘောတူညီချက်အတိုင်းပဲ ဆက်သွားကြတာပေါ့”

မားဖန်းက “ဆရာလုက တကယ်ကို အားနာတတ်တာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူမသည် အွန်လိုင်း ဝင်ငွေခွဲဝေမှု ကိစ္စကို ထပ်မပြောတော့ပေ။

သူမသည် ၎င်းကို အကြောင်းပြချက်တစ်ခုအဖြစ်သာ အသုံးပြုချင်ပုံရသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ သူတို့သည် အသေးစိတ် အချက်အလက်အချို့ကို ဆွေးနွေးပြီး ဖုန်းချလိုက်ကြသည်။

မားဖန်းသည် နောက်ပိုင်းတွင် သီချင်းသစ် နှစ်ပုဒ်အတွက် စာချုပ်ချုပ်ဆိုရန် ကိုယ်တိုင် လာခဲ့မည်ဖြစ်သည်။

ကျုံ့ပေါ်ကတော့ သူ၏ အယ်လ်ဘမ်သစ်အတွက် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် လာနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤသီချင်း နှစ်ပုဒ်နှင့် ပတ်သက်၍ ကျုံ့ပေါ်က တေးဂီတ စီစဉ်မှု ကိုလည်း မေးမြန်းခဲ့သည်။

“ခြောက်သွေ့သော နွေရာသီ” သီချင်းအတွက် ကျုံ့ပေါ်၏ ကုမ္ပဏီက တေးဂီတ စီစဉ်ပေးမည့်သူကို ရှာဖွေရမည်ဖြစ်ပြီး “နောက်နှစ်တစ်ထောင်ကြာရင်” အတွက်မူ လုအန်းကျီက တေးဂီတ စီစဉ်မှုအတွက် နောက်ထပ် အခကြေးငွေတစ်ခု ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် ကျန်းဆူရှင်းက သက်ပြင်းချကာ “နှမြောစရာပဲ...” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီက “ဘာကို နှမြောတာလဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ 'ခရစ်တော်မပေါ်မီ အချစ်’သီချင်းက တကယ်တော့ အလွယ်တကူ လက်ခံဖို့ မလွယ်ဘူး ဖြစ်နေတာပဲ။ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ သီချင်းကိုမှ...” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီက ပြုံးလျက် “ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သူတို့ မကြိုက်ရင် ကိုယ်တို့ဘာသာ ထုတ်ဝေကြတာပေါ့။ ကိုယ်တို့က အမှီအခိုကင်းတဲ့ ဂီတသမားတွေ လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားပြီးသား မဟုတ်လား? ဒီသီချင်းနဲ့ပဲ စတင်လိုက်ကြတာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “အမှီအခိုကင်းတဲ့ ဂီတသမား လုပ်ချင်တာက ကျွန်မပါ၊ ရှင် မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီက “ဒါဆို ကိုယ်လည်း ပါဝင်လို့ မရဘူးလား?”

ကျန်းဆူရှင်းက “ရှင်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုခုနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ပြီး ပွဲထွက်လိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။ အမှီအခိုကင်းတဲ့ ဂီတသမား တစ်ယောက်အနေနဲ့ နာမည်ကြီးဖို့ဆိုတာ ဘယ်လောက် ခက်ခဲလဲဆိုတာ ရှင်သိရဲ့လား?”

လုအန်းကျီက ရယ်မောလျက် “ဘုရားရေ၊ အရင် အကြောင်းအရာဟောင်းဆီကို ပြန်ရောက်သွားပြန်ပြီလား? ကိုယ့်ကို မီးတွင်းထဲ ထပ်တွန်းပို့ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လိုလုပ်ရမှာလဲ!”

လုအန်းကျီက “ကိုယ်က အမှီအခိုကင်းတဲ့ ဂီတသမား လုပ်မယ်ဆိုရင် ဒါကို ဝါသနာအဆင့်လောက်ပဲ လုပ်ချင်တာပါ။ အွန်လိုင်း ပလက်ဖောင်းတွေကနေပဲ သီချင်းတွေ ထုတ်သွားမယ်၊ လူသိရှင်ကြားတော့ ထွက်လာဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူး။ ကိုယ့်မှာ အခု သုံးဖို့ ငွေအလုံအလောက် ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား? မင်းပြောတဲ့ ‘မီးတွင်း’ ထဲ ဝင်ပြီး လူတွေနဲ့ ဘာလို့ အပြိုင်အဆိုင် လုပ်နေရမှာလဲ?” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ “အင်း၊ ကျွန်မလည်း တူတူပါပဲ” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဆူရှင်း စတူဒီယိုကို အောင်မြင်စွာ ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပြီ။

“ပန်းပင်လယ်”၊ “နောက်နှစ်တစ်ထောင်ကြာရင်” နှင့် “ခြောက်သွေ့သော နွေရာသီ” သီချင်း သုံးပုဒ်ကို ထုတ်ဝေပြီးလျှင် နောက်ပိုင်းတွင် သီချင်းအပ်နှံမှုများကို လက်ခံရရှိရန် ပို၍ လွယ်ကူသွားပေလိမ့်မည်။

တကယ်ပင် အလုပ်ရှုပ်ခံနေရန် မလိုတော့ပေ။

လုအန်းကျီကတော့ ပို၍ပင် မလိုသေးသည်။

သူက သီချင်းတွေ ရေးနိုင်ရုံတင်မကဘဲ ဝတ္ထုတွေပါ ရေးနိုင်သေးသည်... ဤလူက ဘယ်လိုများ ဒီလောက်အထိ တော်နေရတာပါလိမ့်?

ကျန်းဆူရှင်းသည် လုအန်းကျီကို ငေးမောကြည့်နေမိသည်။

လုအန်းကျီက “ဘာလို့ ကိုယ့်ကို ကြည့်နေတာလဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး “ဘာလဲ၊ ကြည့်လို့ မရဘူးလား?” ဟု ပြန်မေးသည်။

လုအန်းကျီက “ကြည့်လို့ ရပါတယ်၊ ကြိုက်သလောက် ကြည့်ပါ” ဟုသာ ပြောနိုင်တော့သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ဟွန်း! မကြည့်တော့ဘူး! ကြည့်ရင် မျက်စိနာလိမ့်မယ်!” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လုအန်းကျီသည် မိမိကိုယ်ပေါ်ရှိ ပန်းရောင် ဇာနားကွပ် ရေချိုးဝတ်စုံကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ