ထီးကလေး

အခြောက်ခံစက် ရှိနေသဖြင့် အဝတ်အစားများမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ခြောက်သွေ့သွားသည်။

လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်း၏ အရုပ်များနှင့် ခဏမျှ ဆော့ပေးနေပြီးနောက် သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ ခြောက်သွားပြီဖြစ်သည်။

သူသည် မိမိ၏ အဝတ်အစားများကို အမြန်လဲလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အနေရခက်မှုများ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး လုံးဝ သက်တောင့်သက်သာရှိသော ခံစားချက်ဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

သို့သော် တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ကျန်းဆူရှင်း၏ ရေချိုးဝတ်စုံမှာ ဝတ်ရသည်မှာ အတော်လေး သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

အသားမှာ ပျော့ပျောင်းချောမွေ့ပြီး ကိုယ်လုံးပေါ်တွင် စီးကျနေကာ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးလည်း ရှိနေသည်။

ဒါပေမဲ့ အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလိုအဝတ်အစားမျိုး ဝတ်ထားရတာကတော့ အတော်လေး ထူးဆန်းလွန်းနေသည်။

မြန်မြန်လဲလိုက်တာကပဲ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။

သူသည် ကျန်းဆူရှင်း၏ အိမ်တွင်ပဲ နေ့လယ်စာ စားခဲ့ပြီး သူမ သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ထားသော လက်ရာကို မြိန်ယှက်စွာ စားသောက်ခဲ့သည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ချန်းချန်း အိပ်ပျော်သွားပြီးမှသာ လုအန်းကျီမှာ ပြန်ရန် ထလိုက်တော့သည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် အဒေါ်ကူးက လာချက်ပေးသော်လည်း ဒီနေ့မှာတော့ မိုးက တဖွဲဖွဲ ရွာနေခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ လုအန်းကျီမှာ ရှက်စရာကောင်းသော ရေချိုးဝတ်စုံကို ဝတ်ထားရခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း ကျန်းဆူရှင်းက ဒေါ်ဒေါ်ကူးကို ဖုန်းဆက်ကာ ဒီနေ့ မလာရန် ပြောထားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းဆူရှင်း ကိုယ်တိုင် နေ့လယ်စာ ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီက နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ရာတွင် ကျန်းဆူရှင်းကို ကူညီချင်သော်လည်း မီးဖိုချောင်ထဲ ရောက်သွားသောအခါ သူ၏ အသင့်အတင့်သာရှိသော လက်ရာမှာ ကျန်းဆူရှင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေတော့သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို မီးဖိုချောင်ထဲမှ နှင်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ထို့ကြောင့် သူကတော့ ပြင်ဆင်ပြီးသား ထမင်းဟင်းကို စားရုံသာရှိပြီးနောက် ပန်းကန်ဆေးသည့် အလုပ်ကိုတော့ သူကပဲ တာဝန်ယူလိုက်သည်။

“ရော့၊ ဒီထီးကို ယူသွား။ အပြင်မှာ ထပ်ပြီး မိုးမမိစေနဲ့ဦး။ သွားလိုက်ပြန်လိုက်နဲ့ ထပ်ပြီး မိုးစိုလာရင်တော့ ရှင် တကယ် အအေးမိတော့မှာပဲ” ဟု လုအန်းကျီ ပြန်ခါနီးတွင် ကျန်းဆူရှင်းက ထီးတစ်လက် ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက “ကျွန်တော်က ထီးယူသွားရင် မင်း ဘာသုံးမလဲ?” ဟု မေးသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ကျွန်မကတော့ မိုးစဲမှပဲ အပြင်ထွက်တော့မယ်။ တကယ်လို့ မိုးမစဲဘူးဆိုရင်တော့ ရှင့်ကိုပဲ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ လာပို့ပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းရမှာပဲ။ မိုးရွာတဲ့နေ့မှာ ချန်းချန်းကို ခေါ်ပြီး ဈေးဝယ်ထွက်ဖို့က အဆင်မပြေဘူးလေ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

အရင်ကဆိုလျှင် သူမသည် စုန့်ရှောင်ချင်းကို ဟင်းသီးဟင်းရွက် အချို့ လာပို့ပေးရန် အကူအညီ တောင်းတတ်သည်။

သို့သော် အခုတော့ သူမတွင် အားကိုးရာ အသစ်တစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် စုန့်ရှောင်ချင်းကို ချက်ချင်းပင် မေ့သွားတော့သည်။

လုအန်းကျီက ရယ်မောလျက် “ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာပါပဲ! ဈေးဝယ်ပို့တဲ့ တာဝန်ကို ကျွန်တော် ယူပါ့မယ်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက ပြုံးလျက် လုအန်းကျီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အိမ်တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပေးသည်။

လုအန်းကျီသည် ထီးကို ဖွင့်ကာ ရပ်ကွက်ထဲမှ လျှောက်ထွက်လာသည်။ ထီးပေါ်သို့ မိုးစက်များ ရိုက်ခတ်သံ “တောက် တောက် တောက်” မှာ နားထဲသို့ စည်းချက်ကျကျ တိုးဝင်နေသည်။

ကျန်းဆူရှင်း၏ ထီးမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း ကျော့ရှင်းကာ အလွန် လက်ရာမြောက်သော အပြာရောင် ထီးလေးဖြစ်သည်။ ပစ္စည်းဝယ်လျှင် လက်ဆောင်ပေးတတ်သော ထီးမျိုးနှင့် လုံးဝမတူပေ။

လုအန်းကျီသည် ရပ်ကွက်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ လမ်းဘေးတွင် အငှားယာဉ် စောင့်နေရင်း ကျန်းဆူရှင်းထံ စာတိုတစ်စောင် ပို့လိုက်သည် - “ဒီထီးကို မင်း သေသေချာချာ ရွေးထားတာ ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား?”

ကျန်းဆူရှင်းက ချက်ချင်းပင် စာပြန်သည် - “ဟုတ်တယ်၊ ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိဘူး၊ ကျွန်မက ထီးတွေ၊ ခွက်တွေလိုမျိုး ပစ္စည်းလေးတွေကို သေသေချာချာ ရွေးရတာ ဝါသနာပါတယ်။ တစ်ခါတလေ မဝယ်ဖြစ်ရင်တောင် လျှောက်ကြည့်နေရတာကို သဘောကျတာ။ ဒီထီးကို ရွေးဖို့အတွက် အများကြီး လိုက်ကြည့်ခဲ့ရတာ။ လှတယ် မဟုတ်လား?”

လုအန်းကျီမှာ မသိမသာ ပြုံးမိသွားကာ စာရိုက်လိုက်သည် - “တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ၊ ကျွန်တော်လည်း တူတူပဲ။ ဒီထီးက တကယ်ကို လှတယ်။”

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် အလွန် ပျော်ရွှင်နေမိကာ ထီးအပြင်ဘက်က မိုးဖွဲလေးများမှာပင် တလက်လက် တောက်ပနေသလို ခံစားရသည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝက အွန်လိုင်းဈေးဝယ် အက်ပ်များတွင် စာအုပ်များနှင့် အီလက်ထရွန်နစ် ပစ္စည်းများအပြင် သူ့ကို အညွှန်းအပေးဆုံး ပစ္စည်းများမှာ ထီးများနှင့် ရေနွေးနွေး ထည့်သည့်ခွက်များပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် စာအုပ်များနှင့် အီလက်ထရွန်နစ် ပစ္စည်းများကို မကြာခဏ ဝယ်တတ်သည်။

ထီးနှင့် ခွက်များကိုတော့ မဝယ်ဖြစ်သော်လည်း ထိုပစ္စည်းများကို တွေ့လျှင် ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ အကြာကြီး ကြည့်နေတတ်သည်။

လှပပြီး လက်ရာမြောက်သည်များကို မြင်လျှင် ဝယ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာတတ်သော်လည်း မလိုအပ်သေးသဖြင့် လက်လျှော့လိုက်ရသည်က များသည်။

သူနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့တွင် ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ဝါသနာတူတစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

လုအန်းကျီကတော့ ဤအချက်မှာ အတော်လေး ကောင်းသည်ဟု တွေးမိသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ကျန်းဆူရှင်းသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် တစ်စောင်းမှီထိုင်ကာ အိပ်ပျော်နေသော ချန်းချန်းလေး၏ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆံပင်လေးများကို ပွတ်သပ်ပေးနေရင်း မျက်နှာတွင် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

လုအန်းကျီက သူမ၏အလိုကိုလိုက်ချင်၍ ပြောခြင်းလား သို့မဟုတ် တကယ်ပဲ ဝါသနာတူခြင်းလား သူမ မသိသော်လည်း ဤဝါသနာတူလေးတစ်ခု ရှိနေခြင်းက သူမကို မသိမသာ ပျော်ရွှင်စေသည်။

သူမသည် ရုတ်တရက် သတိဝင်လာကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်မိသည် - “ကျန်းဆူရှင်း၊ အိုး... ကျန်းဆူရှင်း၊ နင် ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ?!”

အရင်ကဆိုလျှင် သူမသည် ဤကဲ့သို့သော နေ့ရက်မျိုး ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးပေ။

သူမသည် ပညာရေးလမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ လှပသော ရှုခင်းများကို လျစ်လျူရှုကာ ရည်မှန်းချက်ကြီးကြီးဖြင့် ကြိုးစားခဲ့သော ကျောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်သလို၊ ဂီတလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါတွင်လည်း အမြဲတမ်း ပြတ်သားပြီး ဇွဲရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။

သူမ၏ ထူးခြားသော ပါရမီ၊ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် ကံတရားတို့ ပေါင်းစပ်ကာ သူမသည် တောက်ပသော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိခဲ့သည်။

သူမသည် အမြဲတမ်း သန်မာပြီး ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်သူဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က လုပ်ကြံဖန်တီးမှုများ၊ ကုမ္ပဏီ၏ အပြစ်တင်မှုများနှင့် မန်နေဂျာ၏ သစ္စာဖောက်မှုများကြားတွင် ခက်ခဲသော အခြေအနေများကို ရင်ဆိုင်ရစဉ်ကပင် သူမ တစ်ယောက်တည်း ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်လုံးလုံးတွင်လည်း ချန်းချန်းကို တစ်ယောက်တည်း မွေးဖွားကာ ယခုအရွယ်အထိ တစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်။

ဤသန်မာမှုအားလုံးသည် သူမ၏ နှလုံးသားပတ်လည်တွင် တည်ဆောက်ထားသော တံတိုင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး ထိုတံတိုင်းက သူမ၏ ဦးတည်ချက်နှင့် ပန်းတိုင်ကို အမြဲတမ်း ရှင်းလင်းစေကာ စိတ်မလေအောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ဤတံတိုင်းမှာမူ လုအန်းကျီ၏ ရှေ့တွင် တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ပြိုပျက်နေရပြီဖြစ်သည်။

တံတိုင်းအောက်တွင် နူးညံ့ပြီး ခုန်လှုပ်နေသော နှလုံးသားလေးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ကောင်းတာပါပဲ... သူက တကယ်ပဲ အားကိုးထိုက်သူဆိုရင် သူမ ဘာလို့ အနားမယူနိုင်ရမှာလဲ?

ချန်းချန်းကြောင့် သူမသည် အိမ်သို့ ပြန်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့သလို မိဘများကိုလည်း အသိမပေးရဲခဲ့ပေ။

နှစ်သစ်ကူးတိုင်းတွင် အလုပ်များနေသည်ဟု အကြောင်းပြကာ မပြန်ဖြစ်ခဲ့ပေ၊ မိဘများက လာလည်ချင်သည်ဆိုလျှင်လည်း သူမ၏ လိပ်စာကို မပေးရဲခဲ့ပေ။

နှစ်နှစ်ကျော်တိုင်အောင် သူမ တစ်ယောက်တည်း ကြိုးစားခဲ့ရသည်။

အခြားသူတွေမှာ အားကိုးရာ မိသားစုရှိကြသည်၊ သူမလည်း တစ်ခု လိုချင်မိတာက သဘာဝကျပါတယ် မဟုတ်လား?

ကျန်းဆူရှင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ဟုတ်တယ်၊ မိသားစု... ချစ်သူတင်မကဘဲ မိသားစုပါ... ပြောရရင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကျော်လုံးလုံး သူမဟာ ချန်းချန်းကို အားကိုးနေခဲ့ရတာပဲ မဟုတ်လား?

ချန်းချန်း ရှိနေလို့သာ သူမသည် ပြတ်သားသော ရွေးချယ်မှုများကို လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ယနေ့အထိ လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်းချန်းက မိသားစုဖြစ်သလို လုအန်းကျီကလည်း မိသားစုပင်။

အားကိုးပုံခြင်းသာ ကွာခြားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကြောင့်ပင် သူမသည် လုအန်းကျီ၏ ရှေ့တွင် စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေကာ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရခြင်းပင်။

သူမသည် မိမိပါးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ပြီး လုအန်းကျီထံ နောက်ထပ် စာတိုတစ်စောင် ပို့လိုက်သည် - “နောက်ရက်ကျရင် ရှင့်အတွက် ခွက်တစ်လုံးနဲ့ ထီးတစ်လက် ရွေးပေးမယ်။”

“တီး...တီး”

စာပို့ပြီး ၁၀ စက္ကန့်ခန့်အကြာတွင် လုအန်းကျီထံမှ စာပြန်ရောက်လာသည် - “အဝတ်အစားတွေပါ ရွေးပေးဦး။”

ကျန်းဆူရှင်းမှာ နှုတ်ခမ်းလေးစေ့ကာ ပြုံးလိုက်မိပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည် - “အင်း၊ အဝတ်အစားတွေ‌ကောပဲ။”

“ဟင်?”

အိပ်ရာပေါ်က ချန်းချန်းလေးမှာ ရုတ်တရက် ဟိုဘက်လှည့်ကာ နိုးလာသည်။

ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် ကလေးမလေးမှာ အိပ်ချင်မူးတူး မျက်လုံးလေးများကို ဖွင့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည် - “ဖေဖေ ဘယ်မှာလဲ?”

ကျန်းဆူရှင်းက ကလေးမလေးကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး “ဖေဖေက အလုပ်ကိစ္စရှိလို့ အပြင်ထွက်သွားပြီလေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်းချန်းက ခေါင်းညိတ်သည် - “အင်း၊ ဖေဖေ အလုပ်ရှိတယ်။ မေမေကော?”

ကျန်းဆူရှင်းက ရယ်မောလျက် “မေမေက ဒီမှာရှိတယ်လေ” ဟု ဆိုသည်။

“သမီး ရှူးရှူးပေါက်ချင်လို့။”

ကလေးမလေးမှာ ကျန်းဆူရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ အိပ်ရာပေါ်မှ ဆင်းပြီး သူမ၏ အထူးသီးသန့် အိုးလေးကို ပြေးရှာတော့သည်။

ကျုံ့ယွမ် ရပ်ကွက် အပြင်ဘက်တွင် လုအန်းကျီသည် အငှားယာဉ်တစ်စီးကို နောက်ဆုံးတွင် ရလိုက်သည်။

သူသည် အငှားယာဉ်ပေါ်တက်ကာ ယာဉ်မောင်းအား ကျူံ့အမ်းလမ်းရှိ စန်းဝေ့စာအုပ်ဆိုင်သို့ သွားရန် ပြောလိုက်ရာ ယာဉ်မောင်းက ကားကို စတင် မောင်းနှင်တော့သည်။

ခေါက်ထားသော ထီးကို လုအန်းကျီ၏ ခြေရင်းတွင် ထားထားသော်လည်း သူသည် ထီးမျက်နှာပြင်ကို လူတွေနင်းထားသည့် ကြမ်းပြင်နှင့် မထိတွေ့စေချင်ပေ။ လိုရာခရီး ရောက်သောအခါ အပြင်ဘက်တွင် ထီးဖွင့်လိုက်လျှင် မိုးရေက ဆေးကြောပေးသွားမည်မှန်း သိသော်လည်းပေါ့။

သူသည် ထီးလက်ကိုင်ကို ကိုင်ကာ ထီးကို ထောင်လျက်သား ကိုင်ထားလိုက်သည်။

မိသားစု တဲ့လား... သူသည် ထီးကို ကိုင်ထားရင်း ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေရကာ ကမ္ဘာကြီးမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို ရင်းနှီးလာသည်ဟု ခံစားနေရတော့သည်။