ဆရာကြီးဘီ၊ ကျွန်မကို ထပ်ပြီး လိမ်ဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့တော့

လုအန်းကျီက ကူးကူးကို “နောက်ထပ် ဘာရှိသေးလဲ” လို့ စာပြန်လိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ မေပယ်ထရီးနဲ့ ချုပ်ဆိုထားတဲ့ စာချုပ်ဟာ အွန်လိုင်းကနေ မူကြမ်းရေးဆွဲပြီး အပြင်မှာ စာတိုက်ကနေတစ်ဆင့် လက်မှတ်ထိုးခဲ့တာဖြစ်လို့ သူတို့ဟာ လူကိုယ်တိုင် တစ်ခါမှ မဆုံဖူးကြပါ။ “နဂါးမယ်တော်” နဲ့ “ဝူခုန်း၏ ကိုယ်တိုင်ရေးအတ္ထုပ္ပတ္တိ” တို့ရဲ့ မူပိုင်ခွင့်တွေ ရောင်းချတုန်းကလည်း မေပယ်ထရီးက သူ့ကို ဖိတ်ကြားခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ သူက ခရီးသွားနေတာကြောင့် မသွားဖြစ်ခဲ့ဘဲ စာချုပ်တွေကို စာတိုက်ကနေပဲ ပေးပို့ခဲ့တာပါ။

စာချုပ်တွေထဲမှာ သူ့ရဲ့ မှတ်ပုံတင် မိတ္တူလည်း ပါဝင်တာကြောင့် ကူးကူးက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်တွေကို သိနေတာဟာ မထူးဆန်းပါဘူး။

ကူးကူးက ခုနက ပို့ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံကိုပဲ လုအန်းကျီဆီ ပြန်ပို့ပြီး “ကြည့်လိုက်ပါဦး လုအန်းကျီတဲ့! ရှင်က ဆရာကြီးဘီနဲ့ နာမည်တူနေတာပဲ!” လို့ ပြောလိုက်၏။

“နာမည်တူတာလား? အဲဒါ ငါပဲလေ”ဟုတွေးလိုက်မိ၏။

လုအန်းကျီက ချက်ချင်းပဲ စာပြန်လိုက်သည် - “အဲဒါ နာမည်တူတာ မဟုတ်ဘဲ အဲဒီ လုအန်းကျီဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား?”

ကူးကူး - “မဖြစ်နိုင်တာ!”

ကူးကူး - “လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်တာ!”

ကူးကူး - “ဆရာကြီးဘီ၊ ရှင် ကျွန်မကို ထပ်ပြီး လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားပြန်ပြီ!”

လုအန်းကျီက မေးခွန်းသင်္ကေတ ပို့လိုက်ပြီး - “ငါ မင်းကို ဘယ်တုန်းက လှည့်စားဖူးလို့လဲ? ငါ့ကြည့်ရတာ လိမ်မယ့်သူနဲ့ တူလို့လား?”

ကူးကူး - “တူတယ်!”

လုအန်းကျီ - “...”

လုအန်းကျီ က- “ဒါဆို ပြောပါဦး၊ ငါ မင်းကို ဘယ်တုန်းက လှည့်စားခဲ့လို့လဲ?”

ကူးကူး - “ခုနလေးတင်လေ!”

လုအန်းကျီ - “...” ဒီကလေးမ ကူးကူးတော့ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု လွဲနေပြီလို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါနဲ့ပဲ ဖုန်းကို ချထားလိုက်ပြီး ရေချိုးသန့်စင်ဖို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

ရေချိုးပြီးနောက် ရေတစ်ခွက် သောက်လိုက်ပြီး အိပ်ရာထဲ ဝင်လိုက်ပါတယ်။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က မိုးသံကို နားထောင်ရင်း ဖုန်းကို ပြန်ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

မိုးရွာနေတာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်ပြီး အခုတော့ အပြင်မှာ မိုးက တော်တော်လေး စဲသွားပါပြီ။ ဒီနေ့ မိုးကလည်း ရွာလိုက် စဲလိုက် ဖြစ်နေတာပါ။ လုအန်းကျီ မိုးလေဝသ သတင်းကို ကြည့်ထားသလောက်တော့ နောက် တစ်ရက် နှစ်ရက်အတွင်းမှာ မိုးလေကင်းရှင်းသွား ပေတော့မည်။ ကျန်းဆူရှင်းကလည်း မိုးမရွာတဲ့နေ့ ချန်းချန်းကို ခေါ်ပြီး ကားသွားကြည့်ချင်တယ်လို့ သူ့ကို ပြောထားပါတယ်။

ဖုန်းထဲမှာ ကူးကူးရဲ့ ကျူကျူ အကောင့်လေးက ထပ်ပြီး လင်းနေပြန်သည်။ လုအန်းကျီ စာမျက်နှာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ခုနက ကူးကူးပို့ထားတဲ့ “တူတယ်” ဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်မှာ နောက်ထပ် စာတွေ အများကြီး ရောက်နေတာကို တွေ့ရပါတယ်။

စာသားတွေကတော့ - “ရှင် ‘နဂါးဘုရင်’ စတုတ္ထတွဲကို ရေးနေတာ သေချာပါတယ်။ ‘မင်းသားလေး’ တို့၊ ‘ပထမဆုံး ရင်းနှီးမှု’ တို့နဲ့ ဟိုပုံပြင်တွေက ကျွန်မကို လမ်းလွဲအောင် လုပ်နေတာပဲ! ‘နဂါးဘုရင်’ စတုတ္ထတွဲက အဲဒီလောက် အမြတ်အစွန်း များတာကို ရှင် မရေးဘဲ နေပါ့မလား? ရှင် ကျွန်မကို လှည့်စားနေတာပဲ!”

အဲဒီနောက်မှာလည်း စာတွေ အများကြီး ရှိနေပါသေးသည် —

ကူးကူး - “ဟုတ်တယ်မလား?”

ကူးကူး - “အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ရမယ်!”

ကူးကူး - “ဆရာကြီးဘီ?”

ကူးကူး - “ဘာလို့ စကားမပြောတာလဲ?”

ကူးကူး - “ကျွန်မ ခန့်မှန်းတာ မှန်သွားပြီမလား?”

ကူးကူး - “ရှင် ကျွန်မကို လှည့်စားနေတာ ကျွန်မ သိသားပဲ!”

ကူးကူး - “အဲဒီတော့ အဲဒီ ယုတ္တိအတိုင်းပဲ၊ ရှင်နဲ့ ကျုံ့ပေါ်အတွက် သီချင်းရေးပေးတဲ့ လုအန်းကျီဆိုတာ လုံးဝ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်နိုင်ဘူး”

ကူးကူး - “ရှင်က ကျုံ့ပေါ်ကို ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ၊ ကျန်းဆူရှင်းကိုတောင် သိဦးမလား!”

ကူးကူး - “ဒါပေမဲ့ ရှင်သာ အဲဒီ လုအန်းကျီ ဖြစ်မယ်ဆိုရင်တော့ အရမ်းကောင်းမှာပဲ။ ကျွန်မအတွက် ကျုံ့ပေါ်ရဲ့ လက်မှတ်လေး တစ်ခုလောက် တောင်းပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းလို့ ရတာပေါ့”

ကူးကူး - “အင်း၊ ကျန်းဆူရှင်းဆီကလည်း တစ်ခုလောက် ရချင်သေးတယ်။ သူ အနားယူသွားပြီဆိုပေမဲ့ အရင်က သူ့သီချင်းတွေကို ကျွန်မ အရမ်းကြိုက်ခဲ့တာ”

ကူးကူး - “ပြောရဦးမယ်၊ ‘ပန်းပင်လယ်’ ဆိုတဲ့ သီချင်းက တကယ် ကောင်းတာပဲ။ ကျုံ့ပေါ် ဆိုတာလည်း မပြောနဲ့တော့!”

ကူးကူး - “မဟုတ်သေးဘူး၊ ဆရာကြီးဘီနဲ့ နာမည်တူတဲ့သူက ရေးတာဆိုတော့ မပြောနဲ့တော့လို့ ပြောရမှာ!”

ကူးကူး - “ဟွားခယ် ပေါ်မှာ လူတွေ ဒီသီချင်းအကြောင်း ပြောနေကြတာ အများကြီးပဲ။ တချို့ဆိုရင် တေးရေး၊ တေးသံနဲ့ တေးစီစဉ် အားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း လုပ်ထားတဲ့ လုအန်းကျီဆိုတာ ဘယ်သူလဲလို့တောင် လိုက်မေးနေကြတယ်”

ကူးကူး - “ကျွန်မတော့ အဲဒါတွေကို သိပ်နားမလည်ပေမဲ့ လူတစ်ယောက်တည်းက အကုန်လုံးကို လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ တကယ့်ကို တော်တဲ့သူ ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား?”

ကူးကူး - “တစ်ခုခု ပြောပါဦး ဆရာကြီးဘီ၊ ရှင် ငြိမ်နေရင် ကျွန်မ ကြောက်တယ်”

ကူးကူး - “ရှင် ရှက်သွားလို့ စကားမပြောနိုင်တော့တာ မဟုတ်ပါဘူးနော်?”

ကူးကူး - “ဇာတ်လမ်းတွဲရဲ့ ဒုတိယပိုင်း စနေပြီ၊ ကျွန်မ တီဗီသွားကြည့်တော့မယ်။ ဆရာကြီးဘီ၊ စိတ်အေးအေး ထားပါဦး”

ကူးကူး - “ကျုံ့ပေါ်နဲ့ ကျန်းဆူရှင်းကို မသိတာ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ သူတို့က ဝတ္ထုလောကမှာ ရှင့်လောက် နာမည်မကြီးပါဘူး”

ကူးကူး - “ ‘နဂါးဘုရင်’ စတုတ္ထတွဲကို တင်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်။ ဟန်မဆောင်ပါနဲ့တော့၊ ကျွန်မ အကုန် သိသွားပြီ”

ကူးကူး - “ကြိုးစားထားနော်!”

လူအန်းကျီ ဒီစာတွေကို အကုန် ဖတ်ကြည့်ပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပါဘူး။

ဒီလူက အယ်ဒီတာ တစ်ယောက်လေ!

လူအန်းကျီ နှစ်ခေါက်လောက် ပြန်ဖတ်ကြည့်ပေမဲ့ ကူးကူးက ဘယ်လိုမှဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ သူဟာ လူအန်းကျီ မဟုတ်ဘူးလို့ ကောက်ချက်ချလိုက်သလဲ၊ ပြီးတော့ ‘နဂါးဘုရင်’ စတုတ္ထတွဲ မရှိဘူးလို့ သူပြောတာကို ဘာလို့ လိမ်နေတာလို့ ထင်ရသလဲ ဆိုတာကို နားမလည်နိုင်တော့ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒါက ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အရေးကြီးတာလည်း မဟုတ်တော့ လုအန်းကျီလည်း ရှင်းပြမနေတော့ပါဘူး။ သူ အိပ်ရာဘေးက စားပွဲပေါ်က ဒီကမ္ဘာရဲ့ ဂန္ထဝင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ခဏလောက် ဖတ်ကာ အိပ်ပျော်သွားပါတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက် နိုးလာတော့ လုအန်းကျီ လိုက်ကာတွေကို ဖွင့်ပြီး အပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ကြီး ကြည်လင်နေပါပြီ။ တိမ်တိုက်တွေကြားက နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက် မှန်တွေပေါ်မှာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတွေကို ဖြာကျနေ စေ၏။

ကြည့်ရတာ ဒီနေ့ မိုးရွာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ချန်းချန်းကို အပြင်ခေါ်သွားပြီး ဆော့လို့ ရနိုင်ပါပြီ။ အဲဒီကလေးမလေး အိမ်ထဲမှာပဲ အောင်းနေရတာ ရက်အတော်ကြာပြီဆိုတော့ အပြင်ထွက်ချင်နေမှာ သေချာသည်။

သူ အောက်ထပ်ဆင်းပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ ဝမ်ဖျင်က ဒီနေ့ စောစောရောက်နေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ သူမက လုအန်းကျီအတွက် မနက်စာ လုပ်ပေးလိုက်သည်။

မနက်စာ အဆင်သင့်ဖြစ်လို့ လုအန်းကျီ ထိုင်စားနေတဲ့အချိန်မှာ ဝမ်ဖျင်က “သူဌေး၊ ကျွန်မရဲ့ မြေးလေး နွေရာသီ စခန်းကနေ မကြာခင် ပြန်လာတော့မယ်။ သူ ပြန်လာရင် ကျောင်းစတက်ရတော့မှာ။ အဲဒါကြောင့် မနက်ပိုင်းနဲ့ ညနေပိုင်းတွေမှာ မနက်စာ၊ ညစာ လာလုပ်ပေးဖို့ အချိန်မရတော့မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်။ သူဌေး မကန့်ကွက်ဘူးဆိုရင် နောက်ဆိုရင် ကျွန်မ မနက်ပိုင်းတွေမှာ မနက်စာကို တစ်ခါတည်း ယူလာပေးပါ့မယ်” လို့ ပြောလိုက်၏။

လုအန်းကျီက “ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နေ့လယ်စာကော? အမကြီး မြေးအတွက် နေ့လယ်စာ ပြန်လုပ်ပေးဖို့ မလိုဘူးလား?” လို့ မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ဖင်က “နေ့လယ်စာက အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်မ မနက်ပိုင်းမှာ နည်းနည်း ပိုချက်ထားပေးခဲ့ရင် သူ အိမ်ပြန်ပြီး ပြန်နွှေးစားလို့ ရတာပဲ။ ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းမုန့်ဈေးတန်းမှာ စားလို့ ရပါတယ်။ သူက အခု မူလတန်း ရောက်နေပြီဆိုတော့ မူကြိုတုန်းကလို မပင်ပန်းတော့ဘူး၊ ကျောင်းသွားကျောင်းပြန်လည်း သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အတူတူ သွားလို့ ရနေပါပြီ” လို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လူအန်းကျီက “ကျောင်းမုန့်ဈေးတန်းမှာ စားတာက အတော်လေး ဈေးကြီးတယ် မဟုတ်လား?” လို့ ထပ်မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ဖျင်က သက်ပြင်းချရင်း “ရပါတယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ နွေရာသီ စခန်းထက်တော့ ဈေးမကြီးပါဘူး။ အဲဒီ နွေရာသီ စခန်းက ဘာတွေ ကောင်းလို့ အဲဒီလောက် ဈေးကြီးနေမှန်းကို မသိတာ၊ တစ်လ နှစ်လစာ လစာတွေ အကုန်ပါသွားတာပဲ၊ ခရီးသွားရုံလေးတင်ကို။ ဒါပေမဲ့ သူ့အတန်းဖော်တွေ အကုန်လုံး သွားကြတော့ သူတစ်ယောက်တည်း အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့ရင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာ စိုးလို့...” လို့ ပြောလိုက်၏။

ငွေတစ်ပြားက သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ကိုတောင် ဒုက္ခပေးနိုင်သည်။ ဟိုင်တု လို မြို့ကြီးပြကြီးမှာ ကလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရတဲ့ ငွေကြေးဖိအားက သိသိသာသာကို ရှိနေ ပေသည်။ ဝမ်ဖျင် အခုလို အလုပ်လာလုပ်တာကလည်း ဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမည်။

လုအန်းကျီက “ဒီလိုလုပ်ပါလား အမဝမ်? အမရဲ့ မြေးကို နေ့လယ်စာစားဖို့ ဆိုင်ကိုပဲ ခေါ်ခဲ့လိုက်ပါ၊ အမ ဒီမှာပဲ နေ့လယ်စာ ချက်လိုက်ပေါ့။ ကျွန်တော် နေ့လယ်စာ စားမယ့် အချိန်ဆိုရင် ကျွန်တော့်အတွက်ပါ တစ်ခါတည်း ပိုချက်လိုက်ပေါ့။ ကျောင်းက အစားအစာတွေကလည်း ဈေးမချိုသလို၊ ဟင်းကျန်တွေကို ပြန်နွှေးစားတာကလည်း မကောင်းပါဘူး။ ကျွန်တော်လည်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ချက်ရမှာ ပျင်းနေတာနဲ့ အတော်ပဲပေါ့” လို့ အကြံပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ဖင်က အားနာပြီး ငြင်းဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လုအန်းကျီက အတင်းတိုက်တွန်းတာကြောင့် နောက်ဆုံးတော့ လက်ခံလိုက်ပါတော့သည်။

မနက်စာ စားပြီးနောက် လုအန်းကျီ ဆိုင်ကနေ ထွက်လာပြီး ကျုံ့ယွမ် ရပ်ကွက်ဆီကို ကားစီးလာခဲ့၏။

ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ အိမ်ကို ရောက်တဲ့အခါ ထုံးစံအတိုင်း ချန်းချန်းလေးကပဲ “တောက် တောက် တောက်” နဲ့ ပြေးလာပြီး တံခါးဖွင့်ပေး၏။

တံခါးနောက်မှာ ကလေးမလေးရဲ့ စောဒကတက်သံကို လုအန်းကျီ ကြားနေရသည်။ ကျန်းဆူရှင်းက တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ လုပ်ပေမဲ့ ကလေးမလေးက လက်မခံဘဲ သူကိုယ်တိုင် ဖွင့်မယ်လို့ ဇွတ်လုပ်နေတာပါ။ ကျန်းဆူရှင်းက ဖယ်ပေးလိုက်တော့မှပဲ ကလေးမလေးက စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး ငြိမ်သွား၏။

“ဖေဖေ!”

ကလေးမလေးက ခြေဖျားလေးထောက်ပြီး တံခါးဖွင့်ပေးသည်၊ ပြီးတော့ လုအန်းကျီကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးလေးတွေ မှိတ်သွားတဲ့အထိ ချစ်စဖွယ် ပြုံးပြလာ၏။ ကျန်းဆူရှင်းကတော့ သူ့နောက်မှာ ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ရပ်ကြည့်နေလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက ချန်းချန်းကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ပါးနဲ့ ကလေးမလေးရဲ့ ပါးကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။ ကလေးမလေးက လုအန်းကျီရဲ့ မျက်နှာကို သူ့လက်ကလေးတွေနဲ့ အုပ်ကိုင်ပြီး “ဟင်? မုတ်ဆိတ်မွေးတွေ မရှိတော့ဘူးလား!” လို့ အံ့သြတကြီး မေးလိုက်၏။

လုအန်းကျီက “ဟုတ်တယ်၊ ဖေဖေ ရိတ်လိုက်လို့လေ” လို့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ချန်းချန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြီး “ဖေဖေ ရိတ်လိုက်တယ်” လို့ လိုက်ပြောလာသည်။

အိမ်ထဲဝင်ပြီး တံခါးပိတ်လိုက်တော့ လုအန်းကျီက ကျန်းဆူရှင်းကို “ဒီနေ့ ဘယ်လိုလဲ၊ ကားသွားကြည့်ချင်လား?” လို့ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက ခေါင်းခါပြပြီး “အရင်ဆုံး ရှင့်ရဲ့ ‘ခရစ်တော်မပေါ်မီက အချစ်’ သီချင်းကို သွားပြီး အသံသွင်း ထုတ်လွှင့်ကြရအောင်။ ကျုံ့ပေါ်က ဟွားခယ် ပေါ်မှာ မင်းနဲ့ ငါတို့ စတူဒီယို အကြောင်းကို အထူးတလည် ပြောထားတော့ အခု မင်းက ဟွားခယ် ပေါ်မှာ နာမည်ကြီးနေပြီလေ။ ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး သီချင်းကို မြန်မြန် ထုတ်လိုက်ကြရအောင်” လို့ ပြောလိုက်သည်။