ဖေဖေ သီချင်းဆိုလျှင် မေမေက လိုက်ဆိုသည်

ကျန်းဆူရှင်းနှင့် စုန့်ရှောင်ချင်းတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ တစ်ညတာအတွင်းမှာပင် လုအန်းကျီက သီချင်းဆယ်ပုဒ်အထိ အမှန်တကယ် ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အတော်လေး အံ့ဩစရာပင်။

“ရှင့်မှာ လက်စွမ်းဘယ်လောက်တောင် ရှိနေတာလဲ!”

စုန့်ရှောင်ချင်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

သီချင်းဆယ်ပုဒ်ကို ဒီအတိုင်း အလွယ်တကူ ထုတ်ပေးနိုင်ဖို့ဆိုသည်မှာ၊ ၎င်းတို့၏ အရည်အသွေးကသာ “ပန်းပင်လယ်”၊ “နှစ်တစ်ထောင်ကြာပြီးနောက်”၊ “ခရစ်တော်မပေါ်မီက အချစ်” နှင့် “ဆယ်နှစ်” တို့လို အဆင့်အတန်းမျိုးကို ထိန်းထားနိုင်မည်ဆိုလျှင် လုအန်းကျီသည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားသူဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းဆူရှင်းသည်လည်း မျက်တောင်ခတ်ရင်း လုအန်းကျီကို ကြည့်ကာ “ဘယ်သီချင်းတွေက ကျွန်မဆိုဖို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဒီအပုဒ်တွေပဲ။”

လုအန်းကျီက ကွန်ပျူတာဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ ဖိုင်အချို့ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းနှင့် စုန့်ရှောင်ချင်းတို့က တစ်ပုဒ်ချင်းစီ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုဖိုင်များ၏ သီချင်းခေါင်းစဉ်များမှာ “ကျူကျူ အချစ်”၊ “အဆိပ်သင့်ရေမွှေး” နှင့် “ကျွန်မ ပထမဆုံးချစ်ခဲ့ရသူ” တို့ ဖြစ်ကြသည်။

“ပြီးတော့ ဒါက နှစ်ယောက်တွဲဆိုရမယ့် သီချင်း။”

လုအန်းကျီက “လမင်းထက်၌” ဟု အမည်ရသော နောက်ထပ်သီချင်းဖိုင်တစ်ခုကို ထပ်မံညွှန်ပြသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ဒါက ရှင့်နဲ့ကျွန်မ နှစ်ယောက်တွဲဆိုရမှာလား” ဟု မေးရာ လုအန်းကျီက “ဟုတ်တယ်” ဟု ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ကျွန်မ အရင်ကြည့်ကြည့်ပြီး စာသားနဲ့ သံစဉ်ကို ကျင့်ထားလိုက်မယ်” ဟု ဆိုသည်။ သူမသည် အခြေအနေ၏ အလေးအနက်ထားမှုကို မရိပ်မိသေးပေ။ ဤသီချင်းလေးပုဒ်အနက် သူမအနေဖြင့် “လမင်းထက်၌” နှင့် “အဆိပ်သင့်ရေမွှေး” ကို အတော်လေး စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။

“ကျူကျူ အချစ်” နှင့် “ကျွန်မ ပထမဆုံးချစ်ခဲ့ရသူ” တို့မှာ ခေါင်းစဉ်ကြည့်ရုံဖြင့် သာမန်အချစ်သီချင်းများသာ ဖြစ်ပုံရသည်။

သို့သော် “အဆိပ်သင့်ရေမွှေး” နှင့် “လမင်းထက်၌” တို့ကတော့ ကွဲပြားသည်။ ဤသီချင်းနှစ်ပုဒ်မှာ ခေါင်းစဉ်ကြည့်ရုံဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုသော ဇာတ်လမ်းနှင့် နက်ရှိုင်းသည့် အဓိပ္ပာယ်ရှိပုံပေါ်သည်။

ထို့အပြင် “လမင်းထက်၌” သီချင်းမှာ လုအန်းကျီနှင့် နှစ်ယောက်တွဲဆိုရမည်ဖြစ်သဖြင့် သူမကို ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားသွားစေသည်။

“ဒါဆို ကျန်တဲ့သီချင်းတွေကို ကျွန်မ အရင်လေ့လာထားလိုက်မယ်။”

စုန့်ရှောင်ချင်းက ပြောသည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို မင်းတို့နှစ်ယောက် ကြည့်နှင့်ကြ။ ငါ ချန်းချန်းနဲ့ ခဏသွားဆော့လိုက်ဦးမယ်။”

လုအန်းကျီက ပြောပြီး ချန်းချန်းကို ပွေ့ချီကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက လက်ပ်တော့တစ်လုံးကို ယူကာ ကျန်ရှိသော သီချင်းများကို ကြည့်ရှုရန် ယူအက်စ်ဘီဖြင့် ကူးပြောင်းလိုက်သည်။ သူမသည် “ဘုရားထံဆုတောင်းခြင်း” သီချင်းဖြင့် စတင်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ သီချင်းက ကောင်းတော့ကောင်းသော်လည်း လုအန်းကျီအတွက်ဆိုလျှင် သာမန်ထက်လွန်လွန်းမနေဘူးလားဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ သီချင်းစာသားများကလည်း အလွန်အမင်း ခံစားချက်ပါလွန်းပြီး ခါးသီးလွန်းနေသည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ကျန်းဆူရှင်းမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်အံ့ဩနေလေပြီ။ သီချင်းစာသားများက မဆိုးသလို သံစဉ်ကလည်း ခမ်းနားလှသည်။ ထိုနှစ်ခုပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ကျယ်ပြောလှသည့် မြက်ခင်းပြင်ကြီးကဲ့သို့ အလှတရားမျိုးကို ခံစားရစေသည်။ သို့သော် တီးလုံးအစီအစဉ်နှင့် တွဲဖက်လိုက်သောအခါ ဘာကြောင့် အနည်းငယ်... အဆင့်မရှိသလို ခံစားနေရသနည်း။

သို့သော် အဆင့်မရှိခြင်းက အရေးမကြီးပါ။ သံစဉ်က နားထဲစွဲလွယ်ပြီး လူကြိုက်များနိုင်မည့် သီချင်းမျိုးဖြစ်သည်။ လုအန်းကျီက ဖုန်းဝင်သံများမှတစ်ဆင့် ငွေကြေးလွတ်လပ်ခွင့် ရယူလိုသည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးရာ၊ ဤကဲ့သို့သော သီချင်းမျိုးက သူ့စိတ်ထဲတွင် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ ၎င်းသည် ဆန်းသစ်တီထွင်သည့် သီချင်းများထက် ပို၍ တည်ငြိမ်မှုရှိသည်။

ဒါပေမဲ့... သူက နှစ်ယောက်တွဲဆိုတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ အမျိုးသားအဆိုပိုင်းက စာသားအနည်းငယ်နဲ့ ရက်ပ်အပိုင်း တစ်ခုနှစ်ခုပဲ ပါတာလဲ၊ ကျန်တာတွေအားလုံးက “အိုးရဲ၊ အိုးရဲ” တွေချည်းပဲလား။

ဒါက သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး နှစ်ယောက်တွဲသီချင်းလေ၊ အချိုးအစားက ဒီလောက်တောင် မမျှမတ ဖြစ်နေရတာလား။

ထားလိုက်ပါတော့၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက လုအန်းကျီရဲ့ လက်ရာပဲလေ၊ သူ့သဘောအတိုင်းပဲ ရှိပါစေ။ သူမအနေနဲ့ သူမဆိုရမယ့်အပိုင်းကို အကောင်းဆုံးဆိုဖို့ပဲ လိုသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကျယ်ပြောတဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို သူမ ဆိုနိုင်ပါ့မလားဆိုတာတော့ မသေချာပေ။

ကျန်းဆူရှင်းက တွေးတောရင်း နောက်ထပ်သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“အဆိပ်သင့်ရေမွှေး။”

ထို့နောက် သူမသည် တိုက်ရိုက်ပင် မှင်တက်သွားပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ခဏမျှ ကြောင်အသွားသည်။

ခေတ္တကြာသော် လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်းနှင့်အတူ အသံသွင်းခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး “ဘယ်လိုလဲ၊ သီချင်းတွေ ကြည့်လို့ပြီးပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်းချန်းကလည်း “ဘယ်လိုလဲ၊ ကြည့်လို့ပြီးပြီလား” ဟု လိုက်မေးသည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက သက်ပြင်းလေးချကာ “အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျွန်မ နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်မိတယ်။ ဒီသီချင်းတွေ မကောင်းဘူးလို့ ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်တော့ တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်အတွက်တော့ ဒါတွေက သာမန်ထက်လွန်ပြီး ထူးခြားမှု မရှိသလို ခံစားရတယ်။ ရှင်က ပိုပြီး စိတ်ကူးစိတ်သန်းရှိတဲ့၊ ပိုပြီး ပြောင်မြောက်တဲ့ သီချင်းမျိုးတွေ ထုတ်သင့်တယ်လို့ အမြဲခံစားရတယ်” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက ကျန်းဆူရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စုန့်ရှောင်ချင်းကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “တစ်ခါတလေကျရင် ပြောင်မြောက်တာထက် သင့်တော်တာက ပိုအရေးကြီးတယ်လေ။”

စုန့်ရှောင်ချင်းက “ကောင်းပါပြီ၊ ရှင်က ဖန်တီးသူဆိုတော့ ရှင့်သဘောအတိုင်းပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

သို့သော် ကျန်းဆူရှင်းက သွားကြိတ်ကာ “ဒါဆို ရှင့်က ကျွန်မကို ဒီသီချင်းဆိုခိုင်းနေတာပေါ့ ဟုတ်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဘာသီချင်းလဲ၊ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ။”

စုန့်ရှောင်ချင်းက ကျန်းဆူရှင်း ကြည့်နေသည့် ကွန်ပျူတာဘက်သို့ ခေါင်းတိုးကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းဆူရှင်း တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး မျက်နှာပျက်နေသည်ကို သူမ ခုနကတည်းက သတိထားမိခဲ့သည်။ ယခု ကျန်းဆူရှင်းက သွားကြိတ်ကာ ပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ ပို၍ပင် စပ်စုချင်သွားသည်။

သူမ ခေါင်းတိုးကြည့်လိုက်သည်နှင့် ကျန်းဆူရှင်းမှာ ပို၍ပင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသည်။ ကွန်ပျူတာဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ သီချင်းစာသားနှင့် သံစဉ်များကို သူမကိုယ်တိုင် ဆိုပြနေပြီး စုန့်ရှောင်ချင်းရှေ့တွင် အရှက်ကွဲနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် စုန့်ရှောင်ချင်းသည်လည်း အံ့အားသင့်ကာ တောင့်ခဲသွားသည်။

“မင်းပေါ်မှာ သူ့ရဲ့ ရေမွှေးနံ့တွေ ရှိနေတယ်၊ ဒါက ငါ့နှာခေါင်းရဲ့ အပြစ်ပဲ၊ သူ့ရဲ့အလှကို ငါ မနမ်းရှိုက်ခဲ့သင့်ဘူး၊ အရာအားလုံးကို သုတ်သင်ပြီး မင်းနဲ့အတူ အိပ်စက်ပါရစေ... အဟွတ်...”

စုန့်ရှောင်ချင်းက ထိုအလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသော သီချင်းစာသားများကို ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ “ရှင့်ရဲ့ ဒီသီချင်းက တစ်ခုခုကို အရိပ်အမြွက် ပြောနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်” ဟု နောက်ပြောင်ကာ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက စုန့်ရှောင်ချင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက လက်ခါပြရင်း “စိတ်မရှိပါနဲ့၊ ကျွန်မက ဒီအတိုင်း စနောက်လိုက်တာပါ။ ဒါပေမဲ့... လုအန်းကျီ၊ ရှင်သာ ဒီသီချင်းကို ထုတ်လိုက်ရင် ဒါက ရှင့်ရဲ့ အမည်းစက်ဖြစ်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာ တွေးဖူးလား” ဟု ပြောသည်။

ထိုနေရာတွင် သူမ ခဏနားလိုက်ပြီး စင်ပေါ်မှ ဆုပေးသူတစ်ဦး၏ လေသံကို အတုခိုးကာ ရွတ်ဆိုပြလိုက်သည်။ “နောက်ထပ် တင်ဆက်ပေးမှာကတော့ ‘ပန်းပင်လယ်’ နဲ့ ‘နှစ်တစ်ထောင်ကြာပြီးနောက်’ လိုမျိုး ဂန္ထဝင်သီချင်းတွေကို ရေးသားခဲ့တဲ့၊ တရုတ်ရက်ပ်လောကရဲ့ ရှေ့ဆောင်လမ်းပြ၊ သီချင်းစာသားနဲ့ သံစဉ် နှစ်မျိုးလုံးမှာ ထူးချွန်ပြီး တီးလုံးအစီအစဉ်မှာလည်း ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဘက်စုံတော် အနုပညာရှင်ကြီးရဲ့ လက်ရာဖြစ်တဲ့—‘အဆိပ်သင့်ရေမွှေး’ ပဲ ဖြစ်ပါတယ်!”

ကျန်းဆူရှင်းမှာ မျက်နှာကို လက်နှင့်အုပ်ကာ ခေါင်းလွှဲလိုက်သည်။ စုန့်ရှောင်ချင်း၏ သရုပ်ဖော်မှုကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် သူမ အလွန်အမင်း ရှက်နေမိပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ လုအန်းကျီက ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် “ဟားဟား” ဟု ရယ်မောကာ “ဒါက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းလည်း စိတ်လျှော့လိုက်ရကာ “ရှင်က တော်တော် မျက်နှာပြောင်တာပဲလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်” ဟု ပြောသည်။

ချန်းချန်းက လက်ထောင်ကာ “ဖေဖေက မျက်နှာပြောင်တယ်! ဖေဖေက အရမ်းမိုက်တယ်!” ဟု အော်ပြောသည်။

လုအန်းကျီက ပြုံးကာ ချန်းချန်းကို မေးလိုက်သည်။ “ချန်းချန်းကော မျက်နှာပြောင်လား။”

ချန်းချန်းက အားတက်သရော “ပြောင်တယ်! ချန်းချန်းလည်း အရမ်းမိုက်တယ်!” ဟု ပြန်ပြောသည်။

ကလေးမလေး၏ ကြားဖြတ်ပြောဆိုမှုကြောင့် စုန့်ရှောင်ချင်းနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ နှစ်ဦးလုံး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ကျန်းဆူရှင်း၏ စိတ်ထဲရှိ ရှက်ရွံ့မှုများလည်း အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက “ဒါဆိုရင်... ဒီသီချင်းကို ကျွန်မပဲ ဆိုလိုက်ရမလား။ ဆူရှင်းက ရှက်နေပုံရတော့ သိပ်ဆိုချင်ပုံမရဘူး။ ကျွန်မဆိုဖို့ကတော့ အတော်ပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆူရှင်း၊ နင်က ငါ့ကို သီချင်းတစ်ပုဒ် အကြွေးတင်နေသေးတာပဲ၊ ဒါကြောင့် နင့်ယောက်ျားရဲ့သီချင်းကို ငါ့ကိုပေးလိုက်ပါလား” ဟု ပြောသည်။

သူမသည် မူရင်းဖန်တီးသူဖြစ်သော လုအန်းကျီကိုလည်း “ရှင်ကော ဘယ်လိုလဲ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု မေးရန် မမေ့ပေ။

လုအန်းကျီမှာ ကန့်ကွက်စရာမရှိသဖြင့် ကျန်းဆူရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤသီချင်းမှ ရရှိလာမည့် အကျိုးအမြတ်များကို စုန့်ရှောင်ချင်း မရိပ်မိသေးပေ။ သူမသာ ဤသီချင်းကို ဆိုမည်ဆိုလျှင် လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့က စုန့်ရှောင်ချင်းကို အကျိုးအမြတ် ခွဲမပေးဘဲ နေမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုအရာက အရေးမကြီးပါ။ သူတို့သည် စုန့်ရှောင်ချင်းထံမှ အကူအညီများစွာ ရရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် နာမည်ကြီးနိုင်မည့် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ပေးလိုက်ခြင်းမှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ ဤသီချင်းက အလွန်တန်ဖိုးရှိနေလျှင်ပင် ကိစ္စမရှိပါ။

ထို့အပြင် စုန့်ရှောင်ချင်းသည် ချမ်းသာသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ရာ ဤသီချင်းမှရမည့် အမြတ်အစွန်းများကို ဂရုစိုက်ချင်မှ စိုက်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ကျန်းဆူရှင်းက သွားကြိတ်ကာ “မရဘူး၊ ကျွန်မဘာသာပဲ ဆိုမယ်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူမက လုအန်းကျီကို စိုက်ကြည့်ကာ “သီချင်းရေးတဲ့သူကတောင် အရှက်မရှိပဲရေးနိုင်သေးတော့ ကျွန်မလည်း အရှက်မရှိပဲ ဆိုရမှာပေါ့! ရှင့်နဲ့အတူတူ အရှက်ကွဲပေးမယ်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက “ကဲ၊ ကြည့်ကြပါဦး၊ နင်တို့နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ့်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ လင်မယားတွေပဲ!” ဟု ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေတော့သည်။